Share

บทที่ 120

Author: แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ
อีกด้านหนึ่ง ห้องทำงานประธานของชิงหงกรุ๊ป

เสิ่นซื่อกําลังอ่านเอกสารอยู่เมื่อจู่ๆ โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็ดังขึ้น

พอรับสายก็ได้ยินเสียงเคร่งขรึมของท่านแม่เฒ่าเสิ่นก็ดังลอดมา

"อาซื่อ กลับมาทานอาหารเย็นคืนนี้ค่ะ"

เสิ่นซื่อเหลือบมองเอกสารที่ยังไม่ได้ประมวลผลและปฏิเสธโดยตรง

"ผมไม่ว่างครับ"

"คุณต้องหาเวลาสําหรับคืนนี้อยู่ดี ไม่งั้นฉันจะไปที่บริษัทของคุณและมาหาคุณกลับบ้านเพื่อทานอาหารเย็นด้วยตัวเองค่ะ"

น้ำเสียงที่ชอบธรรมของท่านแม่เฒ่าเสิ่นทําให้ เสิ่นซื่อทําอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

"วันนี้ฉันมีหลายอย่างที่ต้องทํา คืนนี้ผมไม่ว่างจริงๆ"

"ไม่ได้ จะมีเวลาสําหรับอาหารค่ําที่วุ่นวายเสมอ คุณต้องกลับมา"

พูดจบแล้วก็ไม่ให้เสิ่นซื่อพูดต่อเลย ตัดสายโทรศัพท์ทันที

จี้อี่หนิงกับเสิ่นเยี่ยนจือขนของกลับไปที่วิลล่าจนกระทั่งบ่ายสี่โมงกว่า หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็ออกไปที่บ้านเดิม

เมื่อรถของเสิ่นเยี่ยนจือจอดที่หน้าบ้านเดิม เสิ่นซื่อกำลังจะเดินเข้าไป

เมื่อได้ยินเสียงรถ เขาก็หันหน้าไป หลังจากเห็นป้ายทะเบียนรถอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาก็หรี่ลงโดยไม่รู้ตัว และก้นตาของเขาก็เฉยเมย

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 121

    ชั่วขณะหนึ่ง ร่องรอยของการประชดประชันปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาอีกฝ่ายได้ทําให้ชัดเจนว่าเขาไม่มีความรู้สึกต่อเขาเลย ถ้าเขายังกวนใจอยู่ เขาก็ตามใจตัวเอง"ทราบแล้วค่ะ"ท่านแม่เฒ่าเสิ่นยังคงต้องการเกลี้ยกล่อมเขา เมื่อเธอได้ยินคําพูดนั้น เธออึ้งไปชั่วขณะ แล้วมองเขาอย่างสงสัย“คุณจะไม่เก็บอะไรไม่ดีในใจอีกใช่ไหม”เสิ่นซื่อ: "......""เมื่อเห็นว่าเขาเงียบ ท่านแม่เฒ่าเสิ่นหน้าตึงขึ้น กำลังจะพูด เมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ประตู""คุณนาย คุณหวงมาแล้วค่ะ""ทุกคนในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นและเห็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยอายุประมาณยี่สิบกําลังเดินเข้ามา"เธอสวมชุดแขวนสีเหลืองห่าน ผมสั้นของเธอที่เพิ่งถึงกระดูกไหปลาร้าถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลชา การแต่งหน้าของเธอเบาและร่างกายของเธอสง่างามซึ่งทําให้ผู้คนตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัวเธอสวยจริงๆแม้ว่าจี้อี่หนิงจะได้เห็นผู้หญิงสวยหลายคน แต่ช่วงเวลาที่เธอเห็นหวงอีเหรินดวงตาของเธอก็เปล่งประกายด้วยความประหลาดใจเช่นกันด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้าของท่านแม่เฒ่าเสิ่น ลุกขึ้นและพูดว่า "อีเหริน มานั่งข้างฉันสิ"ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของหวงอีเหริน เดินไปที่

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 122

    รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงอีเหรินนั้นแข็งกระด้างเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ท่านแม่เฒ่าเสิ่นก็ปัดตะเกียบลงบนโต๊ะ"เสิ่นซื่อ ทำไมคุณถึงหยิบจานแบบนี้ล่ะ?!"เธอขอให้เขาตักอาหารให้หวงอีเหริน โดยหวังว่าเรื่องนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้น แต่เขากลับเกือบจะยกจานไปวางตรงหน้าเธอเลยถ้านี่แพร่กระจายออกไป จะไม่ทำให้ตระกูลหวงขุ่นเคืองเหรอ?"เสิ่นซื่อมองไปที่ท่านแม่เฒ่าเสิ่นด้วยรอยยิ้ม "แม่ เพราะคุณรู้ว่าผมตักอาหารไม่เป็น อย่าจัดงานแบบนี้ให้ผมเลย"ท่านแม่เฒ่าเสิ่นโกรธมากและกำลังจะโกรธ เมื่อหวงอีเหรินพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชอบทานปลา ประธานเสิ่นสามารถยกปลาไปให้ฉันได้เลย จะได้ไม่ต้องรบกวนเขาตักอาหารให้ฉันอีกแล้วค่ะ"เมื่อเห็นว่าหวงอีเหรินเต็มใจที่จะยอมแพ้ ท่านแม่เฒ่าเสิ่นยิ้มอย่างมีความสุขอย่างเป็นธรรมชาติและพอใจกับเธอมากขึ้น"มันยังคงเป็นอีเหรินที่พูดได้ ไอ้สารเลวรู้วิธีทำให้ฉันโกรธ ยังไงก็ตาม ให้คุณส่งเธอกลับหลังทานข้าวเสร็จ"เสิ่นซื่อขมวดคิ้วและกำลังจะปฏิเสธ หวงอีเหรินข้างๆ เขาพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับรถมาที่นี่เองค่ะ"ตอนนี้เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เสิ่นซื่อไม่สนใจเธอ จะไม่มี

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 123

    ถ้าคำพูดนี้หลุดออกไปไม่รู้ว่าอาจจะต้องพูดถึงว่าเธอได้รับความลำบากจากตระกูลเสิ่นแล้วหรือเปล่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเยี่ยนจือลึกขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่เสิ่นซื่อและพูดทีละคําว่า "ผมเกรงว่าอาเล็กยังไม่รู้อี่หนิงย้ายกลับมาวันนี้แล้วครับ"รูม่านตาของเสิ่นซื่อหดตัวลงอย่างกะทันหัน และดวงตาที่เย็นชาของเขามองไปที่จี้อี่หนิงซึ่งเงียบอยู่ข้างๆเขาอยากจะสอบถามเธอว่าเธอคิดจะให้อภัยเสิ่นเยี่ยนจือจริงๆ หรือไม่ แต่เขาไม่สามารถทำได้ เขาเป็นอาเล็กของสามีเธอ นอกเหนือจากนั้นทั้งสองก็ไม่มีความสัมพันธ์อื่นใด เขาจะมีสิทธิ์อะไรไปสอบถามเธอแม้ว่าจี้อี่หนิงจะก้มหน้าลง แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าดวงตาของเสิ่นซื่อจับจ้องมาที่เธออย่างเห็นได้ชัดความเยือกเย็นที่หนาวสั่นของกระดูกลุกขึ้นจากฝ่าเท้าของเธอ และร่างกายของเธอสั่นอย่างไม่รู้ตัวหลังจากนั้นนานกว่าสิบวินาทีเสิ่นซื่อยิ้มเบา ๆ"อืม ดีเลย"เสิ่นซื่อมองออกไป แม้ว่าจะมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา แต่ดวงตาของเขาก็เย็นชาเสิ่นเยี่ยนจือมีแววตาแห่งความภาคภูมิใจแวบผ่านก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า:"อาเล็กเองยังไม่มีแฟนเลย ควรจะสนใจตัวเองมากกว่านะ ผมว่าคุณหวงกับอาเล็กก็ดูเข้ากันดี

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 124

    จี้อี่หนิงยืนนิ่งโดยไม่ขยับ ในขณะนี้ เสิ่นซื่อทําให้เธอรู้สึกอันตรายมาก ซึ่งทําให้จิตใต้สํานึกของเธออยากอยู่ห่างๆ"อาเล็ก ที่นี่มืดมาก พวกเราอยู่กันตามลำพังที่นี่ไม่เหมาะสม ฉันขอตัวกลับก่อนนะ"หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็หันหลังกลับและจากไป ทันทีที่เธอเดินไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงฝีเท้าอยู่ข้างหลังเธอจี้อี่หนิง รู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อยและต้องการเร่งความเร็วโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกสะดุดด้วยตัวเองในขณะที่ร่างกายของเขาเสียสมดุล เอวของเธอถูกดึงกลับด้วยมือใหญ่ และ จี้อี่หนิง ก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นซื่อหลังจากยืนอย่างมั่นคง เธอรีบผลักเสิ่นซื่อออกไปและถอยหลังไปสองก้าวเสิ่นซื่อหรี่ตาลง และก้นตาของเขาก็อันตรายยิ่งกว่า"ใช้แล้วก็วิ่งหนี เธอช่างชำนาญการทิ้งคนหลังใช้ประโยชน์จริงๆ"จี้อี่หนิงกัดริมฝีปากล่างของเขา ดูเขินอายเล็กน้อย"อาเล็กขอบคุณมากในตอนนี้ แต่ควรรักษาระยะห่างระหว่างเราไว้ดีกว่า"เสิ่นซื่อเข้าใกล้เธอ และ จี้อี่หนิงอยากจะถอยโดยไม่รู้ตัว แต่ข้างหลังเธอคือประตูห้องดอกไม้ และไม่มีทางที่จะถอยได้จนกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้จนพวกเขาได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน เสิ่นซื่อมองลงม

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 125

    "ใครอยู่ตรงนั้น?"ในชั่วพริบตา เสิ่นซื่อผลักประตูห้องดอกไม้เปิดออก แล้วอุ้มจี้อี่หนิงเข้าไป ปิดประตูทันทีในห้องดอกไม้มืดสนิท เสิ่นซื่อกดจี้อี่หนิงไว้ที่ประตู ร่างกายของทั้งสองชิดติดกัน เขาใช้มือหนึ่งโอบเอวเธอ อีกมือหนึ่งจับลูกบิดประตู ระหว่างพวกเขาแทบไม่มีช่องว่างเสียงหัวใจที่มั่นคงของเขาดังขึ้นใกล้หู จี้อี่หนิงพูดเบาๆ: "คุณปล่อยฉันได้ไหม..."เสิ่นซื่อโน้มตัวมาใกล้หูเธอ พูดเสียงของเขาเบาจนมีแค่สองคนได้ยิน"มีคนมาแล้ว ถ้าไม่อยากถูกพบก็อย่าพูดนะ"ทันทีที่เสียงเขาดับลง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าห้องดอกไม้ในวินาทีถัดมา ลูกบิดประตูถูกบิด จี้อี่หนิงใจแทบกระเด็นบิดไปสักพัก ก็บิดไม่ได้ เสียงของคนนั้นจึงสงสัย: "เป็นอะไรไป? ประตูห้องดอกไม้เสียเหรอ?"คนนั้นยืนอยู่หน้าประตูอีกสักครู่ ไม่พบอะไรผิดปกติ ก็บ่นพึมพำแล้วจากไปเมื่อเสียงฝีเท้าหายไป จี้อี่หนิงจึงผ่อนหายใจ"ตอนนี้ปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?"เสิ่นซื่อปล่อยเธอ กำลังจะพูด โทรศัพท์ของจี้อี่หนิงก็ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นเยี่ยนจือ จี้อี่หนิงกำลังจะรับสาย เสิ่นซื่อก็พูดด้วยเสียงต่ำ: "ถ้าเธอไม่กลัวว่าเขาจะรู้ว่าเราอยู่ในห้องดอกไ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 126

    จี้อี่หนิงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลดสายตาลงและพูดอย่างใจเย็นว่า "คุณหวง ฉันเกรงว่าฉันช่วยคุณไม่ได้ ฉันไม่รู้จักประธานเสิ่นดีค่ะ""เป็นครอบครัวเดียวกัน เราจะไม่รู้จักกันดีได้อย่างไร คุณจี้ คุณไม่อยากช่วยฉันใช่ไหม"ในแววตาของหวงอีเหรินเต็มไปด้วยการทดสอบ ครั้งที่แล้วที่ไปทานข้าวที่ตระกูลเสิ่น เธอรู้สึกว่าเสิ่นซื่อมองจี้อี่หนิงด้วยสายตาที่แปลกๆหลังจากคิดอยู่นาน ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันตรวจสอบจี้อี่หนิงและพบว่าตอนนี้เธอทํางานในชิงหง ดังนั้นจึงมาที่นี่เพื่อทดสอบทัศนคติของจี้อี่หนิงที่มีต่อ เสิ่นซื่อจี้อี่หนิงมองไปที่หวงอีเหรินแล้วพูดว่า "คุณหวงคะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วย แต่จริงๆ แล้วฉันไม่ค่อยสนิทกับประธานเสิ่น และในห้องปฏิบัติการยังมีงานที่ต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะคะ"พูดจบ จี้อี่หนิงก็หมุนตัวเดินจากไปหวงอีเหรินจ้องมองที่หลังของเธอ และความเย็นชาก็ฉายแววในดวงตาของเขาดูเหมือนว่าจี้อี่หนิงก็ไม่ใช่คนที่ง่ายจะเข้าหานะ ต่อไปคงต้องระวังหน่อยกลับมาที่ห้องปฏิบัติการ จี้อี่หนิงเริ่มการทดลองในช่วงบ่าย โดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาเลิกงานเร็ว ๆ นี้ จนกระทั่งเสิ่นเยี่ยนจือโทรหาเธอ เธอรู้ว่า

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 127

    เสิ่นเยี่ยนจือเริ่มขับรถและพูดว่า "ถ้าคุณชอบก็เป็นเรื่องดี จากนี้ไปผมจะไปรับคุณจากที่ทำงานทุกวันนะ โอเคไหม?""ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ฉันก็ซื้อรถไว้ใช้เองแล้ว และคุณก็ยุ่งกับงานอยู่ด้วย"เมื่อเห็นจี้อี่หนิงมีสีหน้าที่ไร้อารมณ์ เสิ่นเยี่ยนจือก็ต้องกดความคิดนี้ลงไปถึงแม้ตอนนี้จี้อี่หนิงจะย้ายกลับมาแล้ว แต่เขาก็รู้สึกว่าเธอดูเหมือนจะห่างจากเขามากขึ้นความรู้สึกแบบนี้เขาไม่ชอบเลย แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเพื่อให้ทั้งสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมในรถเงียบลง จี้อี่หนิงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในอดีตเมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกันคนเดียว จี้อี่หนิงมักจะพูดไม่จบ แต่ตอนนี้เธอกลับไม่เริ่มต้นหาหัวข้อคุยอีกต่อไปเสิ่นเยี่ยนจือถอนหายใจในใจและคิดว่าเขาคงต้องใช้เวลาเมื่อเข้าใกล้วิลล่า โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้นทันที"จี้อี่หนิง ช่วยเอาโทรศัพท์ของฉันออกมาให้หน่อย"เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเห็นชื่อ "ฉินจืออี้" กระโดดขึ้นที่หน้าจอ เสิ่นเยี่ยนจือขมวดคิ้ว"ไม่ต้องรับหรอก"เขาเตือนฉินจืออี้แล้วว่าอย่าตามหามัน แต่ไม่คิดเลยว่าฉินจืออี้จะไม่ฟังคิดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเยี่ยนจือร

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 128

    จี้อี่หนิงยิ้มเบาๆ และมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา"คุณพูดอย่างนั้น? คุณอาจไม่เชื่อด้วยซ้ำใช่ไหม ถ้าคุณจริงจังที่จะไม่ไปพบเธอ คุณคงไม่ปล่อยให้เธอเก็บลูกไว้อย่างนั้น และคงไม่ปล่อยให้เธออยู่ในเมืองเซิน ด้วยความสามารถของคุณ การทำเรื่องนี้คงง่ายมากค่ะ""เด็กในท้องของเธอ... ถูกบังคับให้เก็บไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้..."จี้อี่หนิงหรี่ตาลงและพูดอย่างช้าๆ "คุณไม่ต้องบอกฉันถึงปัญหาของคุณ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณเรื่องนี้อีก ถ้าคุณอยากไปหานาง ฉันจะลงจากรถและนั่งแท็กซี่กลับตอนนี้ก็ได้"ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา รถคาเยนสีดำก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็หยุดที่หน้าวิลล่าจี้อี่หนิงกำลังจะลงจากรถ แต่เสิ่นเยี่ยนจือพูดด้วยท่าทางเย็นชา "อี่หนิง ผมหวังว่าคุณจะจำไว้ ว่าคุณคือคนที่ผลักผมไปทางเธอครับ""ถ้าคุณอยากไปที่บ้านของเธอจริงๆ ฉันจะไม่โทษคุณ ถ้าฉันเต็มใจที่จะกลับมา ฉันพร้อมที่จะยอมรับเธอและเด็กคนนั้นค่ะ"เสิ่นเยี่ยนจือไม่มองเธอ แต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลงไป!"จี้อี่หนิงลงจากรถ ทันทีที่ปิดประตู รถของเสิ่นเยี่ยนจือก็ขับออกไปมองไปที่รถของเขาที่หายไปจากสายตาของเธอ ดวงตาของ จี้

Latest chapter

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 288

    ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นหวงอีเหรินเดินเข้าไปในห้องทำงานของเสิ่นซื่อ ยิ้มมองไปที่เขาเขากำลังจัดการกับเอกสาร แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างตกลงบนตัวเขา ดูเหมือนจะเคลือบเขาด้วยแสงสว่าง ใบหน้าหล่อเหลาทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งขึ้น"ประธานเสิ่น ฉันเตรียมสัญญาไว้พร้อมแล้ว คุณคิดว่าเมื่อไหร่เราจะลงนามกันดี?"เสิ่นซื่อวางเอกสารในมือลงและมองไปที่เธอ ในดวงตาไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย"คุณหวงคุณอาจจะเข้าใจผิด วันนี้ผมพบคุณเพราะอยากบอกว่าชิงหงมีพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจรายอื่นที่สนใจแล้ว คุณหวงไม่ต้องมาอีกแล้วนะ"รอยยิ้มของหวงอีเหรินแข็งค้างบนใบหน้า มองดูเสิ่นซื่อด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ"เธอพูดอะไรนะ?"พวกเขาคุยกันมาหลายครั้งแล้ว ดูเหมือนจะลงนามในสัญญาแล้ว แต่เขากลับเปลี่ยนใจ?แม้จะรู้สึกโกรธในใจ หวงอีเหรินก็พยายามรักษาสีหน้า จ้องมองเสิ่นซื่อแล้วพูดว่า "ฉันอยากทราบเหตุผลได้มั้ย?""คุณหวงรบกวนแฟนผมโดยไม่มีเหตุผล แสดงว่าคุณหวงมีปัญหาด้านความเป็นมืออาชีพ ดังนั้นหลังจากที่ผมพิจารณาแล้ว ผมตัดสินใจชะลอเรื่องความร่วมมือไว้ก่อน"อีกแล้วจี้อี่หนิง!สีหน้าของหวงอีเหรินซีดเขียว มองดูเสิ่นซื่อด้วยความโกรธ "ประธานเ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 287

    "ผมจะระมัดระวังการควบคุมตัวเองในอนาคต แต่ถ้าผมควบคุมไม่ได้ คุณก็ไม่สามารถโทษผมได้"จี้อี่หนิง "..."คำพูดของเขาพูดออกมาแล้วมันมีความแตกต่างอะไรกับการไม่พูดเลย?เมื่อเห็นสีหน้าของจี้อี่หนิงที่ดูเคร่งเครียดเล็กน้อย เสิ่นซื่อรู้ว่าถ้าอยู่ต่อไป เธออาจจะระเบิดอารมณ์ เขาจึงรีบพูดว่า "ผมมีประชุมในอีกสักครู่ ตอนเลิกงานส่งข้อความหาผม เราจะกลับด้วยกัน"หลังจากเสิ่นซื่อจากไป จี้อี่หนิงก็ไปที่ห้องปฏิบัติการทันทีเมื่อเสวียนหมิงหมิงเห็นเธอ ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยความซุกซน "พี่อี่หนิง เมื่อกี้ฉันไปที่ห้องทำงานของพี่ พี่เดาซิว่าฉันเห็นอะไร?""อะไรนะ?"จี้อี่หนิงมีลางสังหรณ์ไม่ดี เขาคงไม่ได้เห็นฉากที่เสิ่นซื่อจูบเธอใช่ไหม?และแล้ว ในวินาทีถัดมาคำพูดของเสวียนหมิงหมิงก็ยืนยันสิ่งที่เธอคาดเดาที่ไหนมีรอยแยกในพื้น ให้เธอคลานเข้าไปเธอกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด "เอาละ รีบทำการทดลองกันเถอะ ไม่อย่างนั้นวันนี้เราต้องทำงานล่วงเวลาแน่""ได้ ฮ่าๆๆ... พี่อี่หนิงไม่คิดว่าจะได้เห็นพี่เขินแบบนี้""..."เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว การทดลองวันนี้ต้องใช้เวลาเจ็ดชั่วโมง และต้องมีคนคอยเฝ้าดูตลอดเ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 286

    สังเกตเห็นว่าเธอมีท่าทีเย็นชาต่อเขา เสิ่นซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงทุ้มลงนิดหน่อย "มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"จี้อี่หนิงเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย "ไม่มีนะ เป็นอะไรหรือ?""รู้สึกว่าวันนี้อารมณ์ของเธอดูเหมือนจะหม่นหมองไปหน่อย"จี้อี่หนิงส่ายหัว "ไม่มีอะไรหรอก นั่งลงก่อนสิ ฉันจะเปลี่ยนยาให้คุณ"เสิ่นซื่อมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น แต่ไม่ได้ถามต่อ"ครับ"เงียบกันขณะเปลี่ยนยาให้เสิ่นซื่อเสร็จแล้ว จี้อี่หนิงเก็บของที่เปลี่ยนออกมาเรียบร้อยแล้วมองไปที่เขา "คุณกลับไปเถอะ ฉันต้องทำงานแล้ว"เสิ่นซื่อจ้องมองเธอ ผ่านไปหลายวินาทีก่อนจะเอ่ยปาก "เมื่อคืนผมไม่ได้กลับ เธอโกรธผมหรือ?"จี้อี่หนิงชะงักเล็กน้อย "ไม่นะ ทำไมคุณคิดแบบนั้น?""เพราะท่าทีของเธอต่อผมเย็นชามาก น่าจะเป็นเพราะผมทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง ทำให้เธอโกรธ"เมื่อสบกับดวงตาอ่อนโยนของเขา จี้อี่หนิงโดยสัญชาตญาณหลบตาไปทางอื่น"ไม่มีอะไรหรอก อาจจะเพราะเมื่อคืนนอนเตียงใหม่ไม่ชิน เลยพักผ่อนไม่ค่อยดี""จริงเหรอ?""อืม เมื่อคืนคุณอยู่ที่บริษัทจัดการงานทั้งคืน คงจะยุ่งมาก และการที่คุณอยู่ในห้องปฏิบัติการนานเกินไปก็ไม่เหมาะ พวกเราควรจะเก็บตัวเ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 285

    เฉินเสวี่ยหรงรู้สึกโกรธจนหน้าซีด เงยหน้าขึ้นและต้องการตบจี้อี่หนิงแต่มือของเธอยังไม่ทันได้แตะตัว จี้อี่หนิงก็ถูกจับข้อมือไว้เสียก่อน"ปล่อย!"จี้อี่หนิงยิ้มบางๆ "คุณเฉิน ฉันแนะนำว่าครั้งหน้าที่คุณจะขอร้องใคร ควรปรับทัศนคติให้ถูกต้องก่อน ไม่เช่นนั้นคุณจะกลายเป็นตัวตลก"พูดจบ เธอก็ปล่อยมือของอีกฝ่ายเฉินเสวี่ยหรงยังคงดิ้นรน แต่ไม่คาดคิดว่าจี้อี่หนิงจะปล่อยมือกะทันหัน ทำให้ร่างของเธอเซไปด้านหลังและล้มลงอย่างน่าอับอายประตูลิฟต์เปิดออก จี้อี่หนิงเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมามองเฉินเสวี่ยหรงพยายามจะขวาง แต่เมื่อครู่ตอนล้มเธอได้บิดข้อเท้า ตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง จึงไม่สามารถลุกขึ้นไปตามจี้อี่หนิงได้"หยุดนะ! ไอ้เด็กต่ำช้า! ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ!"ดวงตาของจี้อี่หนิงวาบขึ้นด้วยความเย็นชา หลังจากประตูลิฟต์ปิดลง เธอตรงไปที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดที่ชั้นหนึ่งหลังจากคัดลอกวิดีโอการโต้เถียงระหว่างเธอกับเฉินเสวี่ยหรงหน้าลิฟต์ไว้แล้ว จี้อี่หนิงจึงออกไปเธอขึ้นไปชั้นบนสุดเพื่อหาเสิ่นซื่อ แต่ได้รับแจ้งว่าเขากำลังประชุมอยู่จี้อี่หนิงส่งยาและผ้าพันแผลให้ซุนสิง"เลขาซุน ช่วยเปลี่ยนยาให้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 284

    เมื่อเห็นว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่ได้มอบหมายเรื่องนี้ให้ตนอีกต่อไป ทนายความลุกขึ้นกล่าวว่า "คุณเสิ่นผู้อาวุโส ผมต้องไปหาข้อมูลดูว่ามีวิธีประกันตัวคุณชายใหญ่ออกมาได้หรือไม่ ผมขอตัวก่อน"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า "ไปเถอะ"หลังจากทนายความจากไป ท่านผู้เฒ่าเสิ่นมองไปที่เฉินเสวี่ยหรง"เธอก็กลับไปเถอะ ซื่อเยี่ยนจะออกมาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะโน้มน้าวจี้อี่หนิงได้หรือไม่"พูดจบ ท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็ลุกขึ้นเดินจากไปมองตามแผ่นหลังของเขา เฉินเสวี่ยหรงอดกัดฟันไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นดูเหมือนว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็พึ่งพาไม่ได้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ห่วงความเป็นความตายของเสิ่นซื่อเยี่ยนหลังจากออกจากบ้านตระกูลเสิ่น เฉินเสวี่ยหรงอัดอั้นตันใจโทรหาเสิ่นเยี่ยนจือ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้อย่างเกินจริง"เยี่ยนจือ ตอนนี้การช่วยพ่อของลูกออกมาขึ้นอยู่กับพวกเราเท่านั้น พรุ่งนี้ฉันจะไปรอที่ด้านล่างของตึกชิงหง ฉันไม่เชื่อว่าจะดักไม่เจอเธอ!"อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงเย็นชาของเสิ่นเยี่ยนจือจึงดังมา "อืม ผมจะหาทางสร้างปัญหาให้บริษัทของอาเล็กผมเล็กน้อย เพื่อให้เขาไม่มีเวลามาดูแลจี้อี่หน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 283

    เวินจิ้งหงถอนหายใจ "อย่าพูดถึงเลย เธอหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือแล้ว และยังมี..."ก่อนที่เธอจะพูดจบเวินลี่เจ๋อก็ขัดขึ้น "เธอหย่าแล้วหรือ?"เวินจิ้งหงไม่ทันสังเกตความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเขา เธอขมวดคิ้วพูดว่า "ใช่ เรื่องนี้ซับซ้อนมาก ฉันจะเล่าให้ฟังละเอียดเมื่อฉันไปถึงประเทศ M""...ได้"หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เวินจิ้งหงก็วางสายเมื่อนึกถึงการไปพบลูกชายที่ประเทศ M มุมปากของเวินจิ้งหงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อเธอและจี้เหว่ยหงไปถึงประเทศ M สิ่งที่จี้อี่หนิงทำในประเทศจะไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเขา เธอเพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตที่ดีกับจี้เหว่ยหงและเวินลี่เจ๋อในฐานะครอบครัวสามคนส่วนจี้อี่หนิง เธอไม่เคยถือว่าเป็นคนในครอบครัวการที่เธอสุภาพกับจี้อี่หนิงก่อนหน้านี้ ก็เพียงเพราะเห็นแก่จี้เหว่ยหงเท่านั้นตอนนี้เมื่อจี้อี่หนิงไม่เคารพเธอแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจเธออีกที่บ้านตระกูลเสิ่นเมื่อรู้ว่าเสิ่นซื่อพาจี้อี่หนิงไปอยู่ด้วยกันที่วิลล่าส่วนตัวของเขา ท่านผู้เฒ่าเสิ่นโกรธจนหน้าเขียว"มันกล้าดียังไง! มันอยากทำให้ตระกูลเสิ่นเสียหน้าหมดเลยหรือ?!"ทนายความนั่งอยู่ข้างๆ ก้มหน้าไม่พูดอะไรว

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 282

    "ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ค่ะ"พอจะลุกขึ้น มีมือคู่หนึ่งกดไหล่เธอไว้"อย่าขยับ นั่งรออยู่ตรงนี้"เมื่อเจอกับสายตาดุดันของเขา จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปาก และพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวเสิ่นซื่อลูบศีรษะเธอ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม: "เด็กดี"จี้อี่หนิง "..."เสิ่นซื่อทำอาหารได้เร็วมาก ไม่นานกลิ่นหอมของอาหารก็ลอยมาจากครัว จี้อี่หนิงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวไม่ได้กินข้าวเย็น ตอนนี้เธอหิวมากแล้วพอเดินมาถึงประตูห้องครัว เสิ่นซื่อก็ถือชามบะหมี่เดินออกมาพอดี"ทำไมมาตรงนี้ล่ะ?"สายตาของจี้อี่หนิงถูกดึงดูดด้วยชามบะหมี่ในมือเขา เขาทำบะหมี่ธรรมดาชามหนึ่งใส่ผักเขียวและไข่ดาว โรยต้นหอมด้านบน ผักเขียวสดและไข่ดาวที่ทอดจนเหลืองกรอบทั้งสองด้านดูน่ากินมากภายใต้แสงไฟ ดูน่าอร่อยมากเห็นเธอให้ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่บะหมี่ ไม่สนใจเขาเลย เสิ่นซื่ออดไม่ได้ที่จะยิ้ม"ไปเอาตะเกียบมาครับ"เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้อี่หนิงรีบเดินเข้าไปในครัว หยิบตะเกียบมาแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองไปที่เสิ่นซื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดว่า: "อาเล็ก ขอบคุณนะคะ"เสิ่นซื่อไม่ได้แก้ไขคำเรียกที่เธอเผลอเรียกเขา พยักหน้าและ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 281

    พูดจบ เธอหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วจี้เหว่ยหงอ้าปากจะเรียกให้เธอหยุด แต่สุดท้ายกลับไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกมาเขาปิดหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาทำอะไรลงไป พูดอะไรออกไปกันนะ!ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นห่วงเธอ แต่คำพูดที่ออกมากลับทำร้ายเธอมากเวินจิ้งหงที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจ แล้วพูดเบาๆ ว่า: "เหวยหง อย่าโทษตัวเองเลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ... มันเป็นความผิดฉัน ถ้าฉันอดทนไม่พูดคำเหล่านั้นออกไป ความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกคุณก็คงไม่เป็นแบบนี้..."จี้เหว่ยหงก้มหน้าไม่พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอีกแล้วเมื่อเดินออกจากโรงพยาบาลจี้อี่หนิงเช็ดน้ำตาที่มุมตา เป็นครั้งแรกที่เธอสงสัยว่าสิ่งที่เธอทำมาก่อนหน้านี้ผิดหรือไม่ทำไมทุกคนถึงยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ?หรือว่า เธอควรจะยอมแพ้จริงๆ?แต่เมื่อนึกถึงการวางแผนที่เสิ่นซื่อเยี่ยนและเสิ่นเยี่ยนจือเคยทำกับเธอ และสิ่งที่เสิ่นซื่อเยี่ยนทำกับตระกูลจี้ เธอก็ไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้ลืมทุกสิ่งเหล่านี้ได้ตอนนี้เธอไม่มีทางกลับแล้ว ได้แต่ต้องอยู่กับเสิ่นซื่อต่อไป และใช้เขาเพื่อจัดการกับตระกูลเสิ่นกลับถึงบ้วิลล่า เป็นเวลาเกือ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 280

    จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปากก่อนก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองไปที่จี้เหว่ยหงแล้วพูดว่า “พ่อ ฉันเตรียมจะส่งพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ หมอเจ้าของไข้ก็เห็นด้วยแล้ว รอให้ร่างกายพ่อดีขึ้นหน่อย ทางโน้นจัดเตรียมเรียบร้อย ฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับคุณน้าเวินไปต่างประเทศค่ะ”พอพูดจบ จี้เหว่ยหงก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่ประเทศนี้ครับ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “พ่อ การแพทย์ต่างประเทศดีกว่าที่นี่นะ แล้วโรคของพ่อก็ต้องพักฟื้น…”จี้เหว่ยหงขัดขึ้น “เธอจะทำอะไรต่อหลังจากส่งฉันกับน้าเวินไปต่างประเทศ? คิดจะสู้กับตระกูลเสิ่นคนเดียวหรือไง?”จี้อี่หนิงก้มตาลง สีหน้าเรียบเฉย “เปล่า ก่อนหน้านี้พ่อไม่บอกให้ฉันหยุดแล้วเหรอ?”“ถ้างั้น ทำไมเธอยังไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นอีก!”จี้เหว่ยหงตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ดวงตามีแต่ความโกรธขณะที่จ้องมองจี้อี่หนิง“ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นตอนไหน?”“เธอยังกล้าโกหกฉันอีก! เพิ่งหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือได้ไม่นานก็ไปพัวพันกับอาเล็กของเขา เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?!”จี้อี่หนิงดวงตาหดเกร็ง แววตาเย็นเยียบ “ใครบอกพ่อ?”“ใครเป็นคนพูดสำคัญตรงไหน? สำคัญคือมันเป็น

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status