Share

บทที่ 125

Author: แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ
"ใครอยู่ตรงนั้น?"

ในชั่วพริบตา เสิ่นซื่อผลักประตูห้องดอกไม้เปิดออก แล้วอุ้มจี้อี่หนิงเข้าไป ปิดประตูทันที

ในห้องดอกไม้มืดสนิท เสิ่นซื่อกดจี้อี่หนิงไว้ที่ประตู ร่างกายของทั้งสองชิดติดกัน เขาใช้มือหนึ่งโอบเอวเธอ อีกมือหนึ่งจับลูกบิดประตู ระหว่างพวกเขาแทบไม่มีช่องว่าง

เสียงหัวใจที่มั่นคงของเขาดังขึ้นใกล้หู จี้อี่หนิงพูดเบาๆ: "คุณปล่อยฉันได้ไหม..."

เสิ่นซื่อโน้มตัวมาใกล้หูเธอ พูดเสียงของเขาเบาจนมีแค่สองคนได้ยิน

"มีคนมาแล้ว ถ้าไม่อยากถูกพบก็อย่าพูดนะ"

ทันทีที่เสียงเขาดับลง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าห้องดอกไม้

ในวินาทีถัดมา ลูกบิดประตูถูกบิด จี้อี่หนิงใจแทบกระเด็น

บิดไปสักพัก ก็บิดไม่ได้ เสียงของคนนั้นจึงสงสัย: "เป็นอะไรไป? ประตูห้องดอกไม้เสียเหรอ?"

คนนั้นยืนอยู่หน้าประตูอีกสักครู่ ไม่พบอะไรผิดปกติ ก็บ่นพึมพำแล้วจากไป

เมื่อเสียงฝีเท้าหายไป จี้อี่หนิงจึงผ่อนหายใจ

"ตอนนี้ปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?"

เสิ่นซื่อปล่อยเธอ กำลังจะพูด โทรศัพท์ของจี้อี่หนิงก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นเยี่ยนจือ จี้อี่หนิงกำลังจะรับสาย เสิ่นซื่อก็พูดด้วยเสียงต่ำ: "ถ้าเธอไม่กลัวว่าเขาจะรู้ว่าเราอยู่ในห้องดอกไ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 126

    จี้อี่หนิงตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลดสายตาลงและพูดอย่างใจเย็นว่า "คุณหวง ฉันเกรงว่าฉันช่วยคุณไม่ได้ ฉันไม่รู้จักประธานเสิ่นดีค่ะ""เป็นครอบครัวเดียวกัน เราจะไม่รู้จักกันดีได้อย่างไร คุณจี้ คุณไม่อยากช่วยฉันใช่ไหม"ในแววตาของหวงอีเหรินเต็มไปด้วยการทดสอบ ครั้งที่แล้วที่ไปทานข้าวที่ตระกูลเสิ่น เธอรู้สึกว่าเสิ่นซื่อมองจี้อี่หนิงด้วยสายตาที่แปลกๆหลังจากคิดอยู่นาน ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันตรวจสอบจี้อี่หนิงและพบว่าตอนนี้เธอทํางานในชิงหง ดังนั้นจึงมาที่นี่เพื่อทดสอบทัศนคติของจี้อี่หนิงที่มีต่อ เสิ่นซื่อจี้อี่หนิงมองไปที่หวงอีเหรินแล้วพูดว่า "คุณหวงคะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วย แต่จริงๆ แล้วฉันไม่ค่อยสนิทกับประธานเสิ่น และในห้องปฏิบัติการยังมีงานที่ต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะคะ"พูดจบ จี้อี่หนิงก็หมุนตัวเดินจากไปหวงอีเหรินจ้องมองที่หลังของเธอ และความเย็นชาก็ฉายแววในดวงตาของเขาดูเหมือนว่าจี้อี่หนิงก็ไม่ใช่คนที่ง่ายจะเข้าหานะ ต่อไปคงต้องระวังหน่อยกลับมาที่ห้องปฏิบัติการ จี้อี่หนิงเริ่มการทดลองในช่วงบ่าย โดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาเลิกงานเร็ว ๆ นี้ จนกระทั่งเสิ่นเยี่ยนจือโทรหาเธอ เธอรู้ว่า

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 127

    เสิ่นเยี่ยนจือเริ่มขับรถและพูดว่า "ถ้าคุณชอบก็เป็นเรื่องดี จากนี้ไปผมจะไปรับคุณจากที่ทำงานทุกวันนะ โอเคไหม?""ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ฉันก็ซื้อรถไว้ใช้เองแล้ว และคุณก็ยุ่งกับงานอยู่ด้วย"เมื่อเห็นจี้อี่หนิงมีสีหน้าที่ไร้อารมณ์ เสิ่นเยี่ยนจือก็ต้องกดความคิดนี้ลงไปถึงแม้ตอนนี้จี้อี่หนิงจะย้ายกลับมาแล้ว แต่เขาก็รู้สึกว่าเธอดูเหมือนจะห่างจากเขามากขึ้นความรู้สึกแบบนี้เขาไม่ชอบเลย แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเพื่อให้ทั้งสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมในรถเงียบลง จี้อี่หนิงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในอดีตเมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกันคนเดียว จี้อี่หนิงมักจะพูดไม่จบ แต่ตอนนี้เธอกลับไม่เริ่มต้นหาหัวข้อคุยอีกต่อไปเสิ่นเยี่ยนจือถอนหายใจในใจและคิดว่าเขาคงต้องใช้เวลาเมื่อเข้าใกล้วิลล่า โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้นทันที"จี้อี่หนิง ช่วยเอาโทรศัพท์ของฉันออกมาให้หน่อย"เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเห็นชื่อ "ฉินจืออี้" กระโดดขึ้นที่หน้าจอ เสิ่นเยี่ยนจือขมวดคิ้ว"ไม่ต้องรับหรอก"เขาเตือนฉินจืออี้แล้วว่าอย่าตามหามัน แต่ไม่คิดเลยว่าฉินจืออี้จะไม่ฟังคิดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเยี่ยนจือร

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 128

    จี้อี่หนิงยิ้มเบาๆ และมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา"คุณพูดอย่างนั้น? คุณอาจไม่เชื่อด้วยซ้ำใช่ไหม ถ้าคุณจริงจังที่จะไม่ไปพบเธอ คุณคงไม่ปล่อยให้เธอเก็บลูกไว้อย่างนั้น และคงไม่ปล่อยให้เธออยู่ในเมืองเซิน ด้วยความสามารถของคุณ การทำเรื่องนี้คงง่ายมากค่ะ""เด็กในท้องของเธอ... ถูกบังคับให้เก็บไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้..."จี้อี่หนิงหรี่ตาลงและพูดอย่างช้าๆ "คุณไม่ต้องบอกฉันถึงปัญหาของคุณ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณเรื่องนี้อีก ถ้าคุณอยากไปหานาง ฉันจะลงจากรถและนั่งแท็กซี่กลับตอนนี้ก็ได้"ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา รถคาเยนสีดำก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็หยุดที่หน้าวิลล่าจี้อี่หนิงกำลังจะลงจากรถ แต่เสิ่นเยี่ยนจือพูดด้วยท่าทางเย็นชา "อี่หนิง ผมหวังว่าคุณจะจำไว้ ว่าคุณคือคนที่ผลักผมไปทางเธอครับ""ถ้าคุณอยากไปที่บ้านของเธอจริงๆ ฉันจะไม่โทษคุณ ถ้าฉันเต็มใจที่จะกลับมา ฉันพร้อมที่จะยอมรับเธอและเด็กคนนั้นค่ะ"เสิ่นเยี่ยนจือไม่มองเธอ แต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลงไป!"จี้อี่หนิงลงจากรถ ทันทีที่ปิดประตู รถของเสิ่นเยี่ยนจือก็ขับออกไปมองไปที่รถของเขาที่หายไปจากสายตาของเธอ ดวงตาของ จี้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 129

    จี้อี่หนิงดูเฉยเมยและไม่ได้รับผลกระทบจากคําพูดของเธอถ้าเธอไม่ได้เป็นแม่บ้านหลังจากแต่งงานกับเสิ่นเยี่ยนจือ เธอสามารถใช้ชีวิตปัจจุบันได้ด้วยตัวเอง"คุณเฉินไม่รู้เหรอ? ฉันไม่อยากกลับมาด้วยซ้ำ มันเป็นลูกชายของคุณที่บังคับให้ฉันกลับมา ทําไมคุณไม่บอกเขาให้ไล่ฉันออกไปล่ะ"เฉินเสวี่ยหรงหน้าแดงด้วยความโกรธและชี้ไปที่ จี้อี่หนิง และพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า "คุณ!"ด้วยประสิทธิภาพการต่อสู้ที่ไม่มีประสิทธิภาพ จี้อี่หนิงไม่สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับเธอ เธอลุกขึ้นตรงๆ และพูดว่า "ป้าหวัง ฉันหิว กินข้าวเถอะ"เมื่อเห็นว่าเธอทำตัวอย่างไม่ใส่ใจกันเลย เฉินเสวี่ยหรงโกรธจนแทบจะตาย และโทรหาเสิ่นเยี่ยนจือเพื่อบอกเล่าเรื่องราวทันทีไม่คาดคิดว่าเสิ่นเยี่ยนจือจะรู้ว่าเธอมาที่วิลล่า หลังจากนั้นเขาก็พูดเสียงเย็นให้เธอออกไปทันที ถ้าเธอโทรไปอีกฝั่งจะไม่รับสาย และทำให้เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะบอกเสิ่นเยี่ยนจือว่า จี้อี่หนิงไม่สามารถมีลูกได้ เกือบจะทำให้เฉินเสวี่ยหรงหัวใจวายจากความโกรธจริงๆ แล้วมีภรรยาก็ลืมแม่!หลังจากที่เฉินเสวี่ยหรงจากไป จี้อี่หนิงก็โทรหาโรงพยาบาลที่เธอเคยตรวจร่างกายมาก่อนทันที และขอให้พวกเขาส่งสํ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 130

    รูม่านตาของจี้อี่หนิงหดตัวและเธอก็รีบถามว่า 'คุณอยู่ที่บาร์ไหน?""ใกล้ถนนตันซี เราเคยไปที่นั่นด้วยกัน คุณจะมามั้ย?"“ใช่ค่ะ”หลังจากวางสายโทรศัพท์ จี้อี่หนิงก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมออกไป"เมื่อเริ่มสตาร์ทรถ เธอก็ลังเลอีกครั้ง"ตอนนี้ถ้าไปก็แค่ทำให้ความขัดแย้งรุนแรงขึ้น และเธอก็ไม่แน่ใจว่าเสิ่นซื่อทำร้ายเสิ่นเยี่ยนจือเพราะเธอหรือเปล่า ถ้าเป็นเรื่องอื่น เธอก็แค่คิดมากไปเองเธอไม่คิดว่า หลังจากวันนั้นที่บ้านเดิมเกิดความไม่พอใจ เสิ่นซื่อจะทำอะไรเพื่อเธออีกเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จี้อี่หนิงก็สงบลงและตัดสินใจไม่ไปทันทีที่จี้อี่หนิงกลับไปที่ห้องนอน โทรศัพท์ของสือเวยก็ดังขึ้น"อี่หนิง ผมเดาผิด เมื่อกี้เสิ่นซื่อไม่ได้วางแผนเคลียร์เรื่องในบ้าน แต่เป็นการช่วยหวงอีเหรินข้างๆ ระบายอารมณ์ ดูเหมือนหวงอีเหรินกับฉินจืออี้เคยมีปัญหากันตอนที่ไปห้างด้วยกันค่ะ"มือของจี้อี่หนิงที่จับโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย และความขมขื่นก็แวบเข้ามาในดวงตาของเธอ โชคดีที่เธอไม่ได้รีบไปที่นั่น ไม่อย่างนั้นเธอคงกลายเป็นเรื่องตลกไป"อืม ฉันรู้แล้วล่ะ""แต่หวงอีเหรินและเสิ่นซื่อไม่ได้รักกันใช่ไหม เสิ่นซื่อดูเหมือ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 131

    อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกอึดอัดถ้าไม่พูดในขณะที่เขากำลังหงุดหงิด จี้อี่หนิงก็ทานอาหารเช้าเสร็จและลุกออกไปมองแผ่นหลังของเธอ เสิ่นเยี่ยนจือขว้างมีดและส้อมลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ทำให้ป้าหวังที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจ"นายน้อย อาหารเช้าเช้านี้ไม่ถูกปากหรือคะ?"เสิ่นเยี่ยนจือไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นและเดินออกไปด้วยสีหน้าขรึมทันทีที่เขาเดินออกจากวิลล่าและขึ้นรถ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นเฉินเสวี่ยหรง เสิ่นเยี่ยนจือขมวดคิ้วก่อนจะรับสาย "แม่ โทรมาแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่า...""เยี่ยนจือ เธอรู้หรือเปล่าว่าจี้อี่หนิงมีลูกไม่ได้?!"สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนจือเย็นลงทันที "ฉินจืออี้บอกแม่เหรอ?""ไม่ต้องสนว่าใครบอก! ถ้าเธอมีลูกไม่ได้ ก็หย่ากับเธอซะ!"น้ำเสียงสั่งการของเฉินเสวี่ยหรงทำให้แววตาของเสิ่นเยี่ยนจือเย็นลง"แม่ นี่เป็นเรื่องของผม แม่ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ อีกอย่าง ผมไม่อยากให้คนอื่นในตระกูลเสิ่นรู้เรื่องนี้ ถ้าข่าวแพร่ออกไป มันจะส่งผลเสียกับผม หวังว่าแม่จะคิดให้ดีครับ!"เฉินเสวี่ยหรงโกรธจนแทบจะเป็นลม "ฉันไม่มีหน้าจะไปบอกใครหรอก! ป้าของเธอก็บ่นอยู่แล้วว่าทำไมจี้อี่หนิงยังไม่มีลูก ถ้าเ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 132

    เสิ่นซื่อ มองไปที่เธอด้วยสีหน้าที่เย็นชาอย่างมาก "คุณหวง หวังว่าคุณจะรู้ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่"หวงอีเหรินยิ้มเล็กน้อย มองเขาโดยไม่เกรงกลัว "ฉันแน่ใจว่าตัวเองพูดอะไรอยู่ แต่ไม่รู้ว่า ประธานเสิ่น รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ โลภอยากได้สะใภ้ของตัวเอง ถ้ามีข่าวลือออกไป คุณจี้ จะต้องเจอกับอะไรบ้าง ประธานเสิ่น น่าจะรู้ดี"เสิ่นซื่อหรี่ตาลง "ขู่ผมเหรอ?""แน่นอนว่าไม่ ฉันแค่ตั้งใจจะช่วยประธานเสิ่นค่ะ""โอ้? คุณหวงคิดจะช่วยผมยังไง?"เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเสิ่นซื่อ หวงอีเหรินเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว 'ประธานเสิ่น คุณคงเข้าใจดีว่าถึงแม้คุณจี้กับประธานเสิ่นเล็กจะหย่ากัน พวกคุณก็ไม่น่าจะมีทางเกิดขึ้นได้ ถ้าคุณอยากลองอยู่กับฉัน ฉันจะช่วยคุณปิดบังความลับนี้ค่ะ"เสิ่นซื่อแค่นหัวเราะ ทุกคำพูดของเขาเย็นเยือกเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ตกลงมา"คุณหวง ผมไม่ชอบคุณ และไม่มีวันจะอยู่กับคุณ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ชิงหง จะยกเลิกสัญญากับเจี้ยนซินทันทีและจะไม่ร่วมงานกันอีกเลย คุณควรคิดให้ดีว่า เจี้ยนซินจะรับผลกระทบนี้ไหวหรือเปล่า"เมื่อเห็นความจริงจังในดวงตาของเขา หวงอีเหริน รู้ว่าเขาทำได

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 133

    จี้อี่หนิงเทสารละลายลงในขวดทดลองให้เกิดปฏิกิริยา แล้วนั่งลงข้าง ๆ เพื่อจดบันทึกการทดลองแต่ขณะที่เขียนไป กลับเผลอเหม่อลอยจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอจึงสะดุ้งและกลับมามีสติอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นเยี่ยนจือ จี้อี่หนิงก็ปัดหน้าจอรับสาย"เป็นอะไร?""อี่หนิง คืนนี้มีงานเลี้ยงการกุศล ไปกับผมหน่อยสิ"จี้อี่หนิงก้มตาลง แววตาฉายความครุ่นคิด ก่อนจะตอบหลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที “โอเค ฉันต้องเตรียมชุดแบบไหน?”“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เดี๋ยวผมให้เลขาจัดการให้นะ”ในเมื่อเสิ่นเยี่ยนจืออุตส่าห์ใส่ใจเรื่องนี้ จี้อี่หนิงก็ไม่คิดจะวุ่นวายเพิ่มเติม หลังจากตกลงเวลาเรียบร้อยก็วางสายเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานช่วงเย็นจี้อี่หนิงกรอกบันทึกการทดลองจนเสร็จ ล้างเครื่องมือทดลองและเก็บเข้าที่ ก่อนจะล็อกห้องปฏิบัติการแล้วออกไปเมื่อไปถึงสถานที่จัดงานเลี้ยง ก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้วหลังจากลงจากรถ เสิ่นเยี่ยนจือก็ให้จี้อี่หนิงควงแขนของเขาแล้วกระซิบเบา ๆ ว่า “คนในงานเลี้ยงการกุศลคืนนี้ เธอน่าจะรู้จักแทบทั้งหมด เดี๋ยวผมต้องไปคุยธุรกิจ เธอไปพูดคุยกับคนอื่นตามสบายก็พอครับ”"ทราบแล

Latest chapter

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 284

    เมื่อเห็นว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่ได้มอบหมายเรื่องนี้ให้ตนอีกต่อไป ทนายความลุกขึ้นกล่าวว่า "คุณเสิ่นผู้อาวุโส ผมต้องไปหาข้อมูลดูว่ามีวิธีประกันตัวคุณชายใหญ่ออกมาได้หรือไม่ ผมขอตัวก่อน"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า "ไปเถอะ"หลังจากทนายความจากไป ท่านผู้เฒ่าเสิ่นมองไปที่เฉินเสวี่ยหรง"เธอก็กลับไปเถอะ ซื่อเยี่ยนจะออกมาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะโน้มน้าวจี้อี่หนิงได้หรือไม่"พูดจบ ท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็ลุกขึ้นเดินจากไปมองตามแผ่นหลังของเขา เฉินเสวี่ยหรงอดกัดฟันไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นดูเหมือนว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็พึ่งพาไม่ได้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ห่วงความเป็นความตายของเสิ่นซื่อเยี่ยนหลังจากออกจากบ้านตระกูลเสิ่น เฉินเสวี่ยหรงอัดอั้นตันใจโทรหาเสิ่นเยี่ยนจือ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้อย่างเกินจริง"เยี่ยนจือ ตอนนี้การช่วยพ่อของลูกออกมาขึ้นอยู่กับพวกเราเท่านั้น พรุ่งนี้ฉันจะไปรอที่ด้านล่างของตึกชิงหง ฉันไม่เชื่อว่าจะดักไม่เจอเธอ!"อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงเย็นชาของเสิ่นเยี่ยนจือจึงดังมา "อืม ผมจะหาทางสร้างปัญหาให้บริษัทของอาเล็กผมเล็กน้อย เพื่อให้เขาไม่มีเวลามาดูแลจี้อี่หน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 283

    เวินจิ้งหงถอนหายใจ "อย่าพูดถึงเลย เธอหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือแล้ว และยังมี..."ก่อนที่เธอจะพูดจบเวินลี่เจ๋อก็ขัดขึ้น "เธอหย่าแล้วหรือ?"เวินจิ้งหงไม่ทันสังเกตความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเขา เธอขมวดคิ้วพูดว่า "ใช่ เรื่องนี้ซับซ้อนมาก ฉันจะเล่าให้ฟังละเอียดเมื่อฉันไปถึงประเทศ M""...ได้"หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เวินจิ้งหงก็วางสายเมื่อนึกถึงการไปพบลูกชายที่ประเทศ M มุมปากของเวินจิ้งหงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อเธอและจี้เหว่ยหงไปถึงประเทศ M สิ่งที่จี้อี่หนิงทำในประเทศจะไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเขา เธอเพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตที่ดีกับจี้เหว่ยหงและเวินลี่เจ๋อในฐานะครอบครัวสามคนส่วนจี้อี่หนิง เธอไม่เคยถือว่าเป็นคนในครอบครัวการที่เธอสุภาพกับจี้อี่หนิงก่อนหน้านี้ ก็เพียงเพราะเห็นแก่จี้เหว่ยหงเท่านั้นตอนนี้เมื่อจี้อี่หนิงไม่เคารพเธอแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจเธออีกที่บ้านตระกูลเสิ่นเมื่อรู้ว่าเสิ่นซื่อพาจี้อี่หนิงไปอยู่ด้วยกันที่วิลล่าส่วนตัวของเขา ท่านผู้เฒ่าเสิ่นโกรธจนหน้าเขียว"มันกล้าดียังไง! มันอยากทำให้ตระกูลเสิ่นเสียหน้าหมดเลยหรือ?!"ทนายความนั่งอยู่ข้างๆ ก้มหน้าไม่พูดอะไรว

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 282

    "ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ค่ะ"พอจะลุกขึ้น มีมือคู่หนึ่งกดไหล่เธอไว้"อย่าขยับ นั่งรออยู่ตรงนี้"เมื่อเจอกับสายตาดุดันของเขา จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปาก และพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวเสิ่นซื่อลูบศีรษะเธอ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม: "เด็กดี"จี้อี่หนิง "..."เสิ่นซื่อทำอาหารได้เร็วมาก ไม่นานกลิ่นหอมของอาหารก็ลอยมาจากครัว จี้อี่หนิงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวไม่ได้กินข้าวเย็น ตอนนี้เธอหิวมากแล้วพอเดินมาถึงประตูห้องครัว เสิ่นซื่อก็ถือชามบะหมี่เดินออกมาพอดี"ทำไมมาตรงนี้ล่ะ?"สายตาของจี้อี่หนิงถูกดึงดูดด้วยชามบะหมี่ในมือเขา เขาทำบะหมี่ธรรมดาชามหนึ่งใส่ผักเขียวและไข่ดาว โรยต้นหอมด้านบน ผักเขียวสดและไข่ดาวที่ทอดจนเหลืองกรอบทั้งสองด้านดูน่ากินมากภายใต้แสงไฟ ดูน่าอร่อยมากเห็นเธอให้ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่บะหมี่ ไม่สนใจเขาเลย เสิ่นซื่ออดไม่ได้ที่จะยิ้ม"ไปเอาตะเกียบมาครับ"เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้อี่หนิงรีบเดินเข้าไปในครัว หยิบตะเกียบมาแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองไปที่เสิ่นซื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดว่า: "อาเล็ก ขอบคุณนะคะ"เสิ่นซื่อไม่ได้แก้ไขคำเรียกที่เธอเผลอเรียกเขา พยักหน้าและ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 281

    พูดจบ เธอหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วจี้เหว่ยหงอ้าปากจะเรียกให้เธอหยุด แต่สุดท้ายกลับไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกมาเขาปิดหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาทำอะไรลงไป พูดอะไรออกไปกันนะ!ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นห่วงเธอ แต่คำพูดที่ออกมากลับทำร้ายเธอมากเวินจิ้งหงที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจ แล้วพูดเบาๆ ว่า: "เหวยหง อย่าโทษตัวเองเลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ... มันเป็นความผิดฉัน ถ้าฉันอดทนไม่พูดคำเหล่านั้นออกไป ความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกคุณก็คงไม่เป็นแบบนี้..."จี้เหว่ยหงก้มหน้าไม่พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอีกแล้วเมื่อเดินออกจากโรงพยาบาลจี้อี่หนิงเช็ดน้ำตาที่มุมตา เป็นครั้งแรกที่เธอสงสัยว่าสิ่งที่เธอทำมาก่อนหน้านี้ผิดหรือไม่ทำไมทุกคนถึงยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ?หรือว่า เธอควรจะยอมแพ้จริงๆ?แต่เมื่อนึกถึงการวางแผนที่เสิ่นซื่อเยี่ยนและเสิ่นเยี่ยนจือเคยทำกับเธอ และสิ่งที่เสิ่นซื่อเยี่ยนทำกับตระกูลจี้ เธอก็ไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองให้ลืมทุกสิ่งเหล่านี้ได้ตอนนี้เธอไม่มีทางกลับแล้ว ได้แต่ต้องอยู่กับเสิ่นซื่อต่อไป และใช้เขาเพื่อจัดการกับตระกูลเสิ่นกลับถึงบ้วิลล่า เป็นเวลาเกือ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 280

    จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปากก่อนก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองไปที่จี้เหว่ยหงแล้วพูดว่า “พ่อ ฉันเตรียมจะส่งพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ หมอเจ้าของไข้ก็เห็นด้วยแล้ว รอให้ร่างกายพ่อดีขึ้นหน่อย ทางโน้นจัดเตรียมเรียบร้อย ฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับคุณน้าเวินไปต่างประเทศค่ะ”พอพูดจบ จี้เหว่ยหงก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่ประเทศนี้ครับ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “พ่อ การแพทย์ต่างประเทศดีกว่าที่นี่นะ แล้วโรคของพ่อก็ต้องพักฟื้น…”จี้เหว่ยหงขัดขึ้น “เธอจะทำอะไรต่อหลังจากส่งฉันกับน้าเวินไปต่างประเทศ? คิดจะสู้กับตระกูลเสิ่นคนเดียวหรือไง?”จี้อี่หนิงก้มตาลง สีหน้าเรียบเฉย “เปล่า ก่อนหน้านี้พ่อไม่บอกให้ฉันหยุดแล้วเหรอ?”“ถ้างั้น ทำไมเธอยังไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นอีก!”จี้เหว่ยหงตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ดวงตามีแต่ความโกรธขณะที่จ้องมองจี้อี่หนิง“ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นตอนไหน?”“เธอยังกล้าโกหกฉันอีก! เพิ่งหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือได้ไม่นานก็ไปพัวพันกับอาเล็กของเขา เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?!”จี้อี่หนิงดวงตาหดเกร็ง แววตาเย็นเยียบ “ใครบอกพ่อ?”“ใครเป็นคนพูดสำคัญตรงไหน? สำคัญคือมันเป็น

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 279

    ในน้ำเสียงของเขา กลับมีความรู้สึกน้อยใจปะปนอยู่เล็กน้อยจี้อี่หนิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองเขา “ฉันตั้งใจจะเก็บงานทดลองให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขึ้นไป”“ไหน ๆ ผมก็ลงมาแล้ว เธอช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมตรงนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวผมต้องไปประชุมต่อ”“โอเค ถอดเสื้อก่อนสิ”จี้อี่หนิงก้มลงเตรียมผ้าก๊อซและยา แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแผงอกเปลือยเปล่าของเสิ่นซื่อ มือที่ถือผ้าก๊อซเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเอวแข็งแรงสมบูรณ์ มีกล้ามท้องเป็นมัดถึง 8 ลูก รูปร่างทรงวี ทำให้เขาดูแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลังดิบเถื่อนเห็นจี้อี่หนิงจ้องกล้ามท้องของเขาจนเผลอเหม่อ เสิ่นซื่อกระแอมเบา ๆ “ถ้าเธออยากดู คืนนี้กลับไปผมถอดให้ดูแบบเต็ม ๆ เลยก็ได้นะ”ได้ยินน้ำเสียงล้อเลียนของเขา จี้อี่หนิงหน้าแดงขึ้นมาทันทีอายจริง ๆ!ดันไปจ้องกล้ามท้องของเขาจนเหม่อไปได้!แต่เธอไม่มีทางยอมรับเรื่องน่าอายแบบนี้เด็ดขาด“เมื่อกี้ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ ผู้ชายที่มีกล้ามท้อง ฉันก็เห็นมาเยอะแล้ว คงไม่ถึงกับต้องตะลึงเพราะกล้ามของคุณหรอก”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว “เหรอ? แล้วเธอเคยเห็นของใครบ้างล่ะ?”“เยอะมาก จนจำไม่ได้แล้ว”“ลืมจริง ๆ หรือแกล้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 278

    ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเธอ เสิ่นซื่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะปล่อยเธอไปถ้าแกล้งต่อไป คงได้โกรธจริง ๆ แล้วจี้อี่หนิงถอยหลังสองก้าว ใช้มือจัดผมที่ยุ่งเหยิงเพราะการดึงทึ้งเมื่อครู่ให้เข้าที่ มองเสิ่นซื่ออย่างไม่พอใจ“เอาล่ะ อย่าโกรธเลย คืนนี้ผมอาจจะต้องทำงานล่วงเวลา เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งเธอกลับก่อนนะ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “แผลของคุณต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล แล้วคุณจะทำงานล่วงเวลาถึงกี่โมง?”“ยังไม่แน่ใจ เรื่องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ซุนสิงทำก็ได้”เห็นเขาดูไม่ใส่ใจ จี้อี่หนิงเริ่มไม่พอใจ หน้านิ่งไม่พูดอะไรเสิ่นซื่อถอนหายใจเบา ๆ “จริง ๆ แล้วไม่เป็นไร แค่แผลถลอก อีกไม่กี่วันก็หายครับ”“หลังเลิกงานฉันจะไปเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คุณ เสร็จแล้วฉันค่อยกลับค่ะ”ประตูลิฟต์เปิดออก จี้อี่หนิงทิ้งคำพูดนี้ไว้ก่อนเดินออกไป ไม่ให้เสิ่นซื่อมีโอกาสปฏิเสธมองแผ่นหลังของเธอที่รีบเดินจากไป เสิ่นซื่อเผลอยิ้มมุมปากอีกด้านหนึ่ง เสิ่นเยี่ยนจือกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึงฉินจืออี้กำลังนั่งดื่มรังนกที่ห้องรับแขก เห็นเขาขมวดคิ้วแน่นก็วางถ้วยลงแล้วถามว่า “เป็นอะไร? หรือว่าคุณปู่ยังไม่ให้คุณกลับไปที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป?”เส

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 277

    วินาทีถัดมา หน้าผากของเธอรู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลเหมือนขนนกที่ปัดผ่านเบา ๆ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้และสะกิดใจเสิ่นซื่อจูบหน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วผละออก ดวงตาของเขามีแววรู้สึกผิด"จี้อี่หนิง ขอโทษนะ เมื่อกี้ผมนึกถึงเรื่องที่เธอเคยเต็มใจทำเพื่อเสิ่นเยี่ยนจือแล้วผมรู้สึกไม่สบายใจ แต่นั่นไม่ยุติธรรมกับเธอเลย"ตั้งแต่ตัดสินใจคบกับเธอ เขาก็ควรยอมรับอดีตของเธอ ไม่ใช่โกรธเธอเพราะเรื่องนั้นจี้อี่หนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบรอบเอวเขาและพิงอกเขาเบา ๆ พลางพูดเสียงแผ่วว่า "อืม"ร่างกายในอ้อมแขนของเขานุ่มนวล กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้ดวงตาของเสิ่นซื่อเปลี่ยนเป็นแววลึกล้ำ"อี่หนิง ถ้ายังกอดต่อไปแบบนี้ ผมไม่กล้ารับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ครับ"น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พยายามระงับ ทำให้หัวใจของจี้อี่หนิงสั่นไหว ความรู้สึกซาบซ่านแล่นไปทั่วร่าง และแก้มของเธอก็เริ่มร้อนขึ้นเธอรีบผลักเขาออก ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองผสมความเขินอาย "ฉันแค่กอดเธอแค่นิดเดียวเอง"เสิ่นซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วน ลูบจมูกตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า "ผมต้องไปประชุมแล้ว ไปกันเถอะ"พูดจบ เขาก็รีบเปิดประตู

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 276

    "ไม่ครับ"จี้อี่หนิงเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงแข็งกระด้างแบบนี้ยังกล้าบอกว่าไม่โกรธอีกเหรอ?"คุณโกรธอะไร? เพราะฉันคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือเหรอ?"เสิ่นซื่อสายตาดูลึกซึ้งขึ้น "ผมไม่เด็กขนาดนั้น""งั้นคุณโกรธเรื่องอะไร?"เมื่อกี้นอกจากจะคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือไปสองสามคำ จี้อี่หนิงก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าจะทำให้เขาโกรธเลยอีกอย่าง เธอกับเสิ่นเยี่ยนจือหย่ากันแล้ว และเธอก็พูดกับเขาต่อหน้าด้วย เขาจะมีอะไรต้องโกรธ?เสิ่นซื่อเงียบไปสักพักก่อนจะพูดเสียงต่ำ "สิทธิบัตรยารักษาโรคหัวใจที่เขาเอามาตอนนั้น เป็นของคุณเหรอ?"จี้อี่หนิงชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้า"อืม ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้าทำงานที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป ผู้ถือหุ้นยังไม่ยอมรับเขา แล้วตอนนั้นฉันก็แต่งงานกับเขา ถ้าเขาดี ฉันก็ต้องดีไปด้วย ฉันเลยยกให้เขาไปค่ะ"เสิ่นซื่อแสยะยิ้มออกมา น้ำเสียงแฝงความประชด "คุณดูจะดีกับเขาจังเลยนะ"ตอนนั้นเสิ่นเยี่ยนจือใช้สิทธิบัตรนั่นแย่งโครงการดี ๆ ไปจากชิงหงหลายโครงการ แถมยังเล่นงานบริษัทของเขาลับหลังอีกถ้าไม่ติดว่าเป็นหลานชาย และเสิ่นซื่อกรุ๊ปก็เป็นธุรกิจของตระกูลเสิ่น เขาคงไม่ปล่อยไปแน่แต่ไม่คิดเลยว่า สิทธิบัตรนั่นจะเป็นข

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status