สัปดาห์สิ้นสุดของเดือนนี้ เป็นการแข่งขันอารีนาของเกมคิงดอมเควสออนไลน์ในรอบแปดทีมสุดท้าย สำหรับสายเอ ทีมที่ได้เข้ารอบคือ J.W. และ TANTAN ซึ่งเป็นที่จับตามองของผู้เล่นทุกคนในเซิฟเวอร์เจนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาจับจ้องหน้าจอที่มีประกาศการจับคู่แข่งของสายการแข่งขัน ผ่านหน้าเวบไซต์ออฟฟิศเชียลของเกม ใบหน้าสวยขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างใช้ความคิด“หืม? ต้องสู้กับ TitanFury แทงก์กิลด์สตรอมบริงเกอร์ แล้วก็ AbyssMist สายซัพพอร์ทของกิลด์อะบิสเซิลการ์ดเหรอเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนขยับเมาส์ดูข้อมูลของทั้งคู่ที่เคยถูกพูดถึงในเวบบอร์ดของเกมTitanFury เป็นที่รู้กันว่า เขาเป็นแทงก์ที่อึดที่สุดในเซิฟเวอร์ อาวุธประจำตัวของเขาคือโล่หนักที่สามารถสะท้อนการโจมตีได้บางส่วน และความสามารถพิเศษของเขาคือ สามารถยืนป้องกันการโจมตีของศัตรูได้อย่างยาวนานโดยไม่หมดแรงล้มส่วน AbyssMist เป็นซัพพอร์ที่ไม่เหมือนใคร เธอเป็นซัพพอร์ทสายพรางตัว นอกจากจะช่วยฟื้นฟูเพื่อนในทีมได้ ยังสามารถลอบโจมตีศัตรูในระยะเผาขนได้อย่างร้ายกาจ“เอาไงดีนะ วิธีที่จะชนะคู่นี้...”เจพึมพำ ก่อนจะหลับตา จำลองภาพการต่อสู้กับทีมนี้ โดยมี TANTAN เข้าร
ธีรัช ภคินทรา (ธีร์) นั่งอยู่เพียงลำพังในมุมเงียบของห้องทำงานภายในออฟฟิศ บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน มีเพียงเสียงพัดลมจากเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำลายความเงียบเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่งภายใต้แว่นตาของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่สายตาที่จับจ้องหน้าจอกลับฉายแววความกังวลบนหน้าจอของเขาเต็มไปด้วยข้อมูลสถาปัตยกรรมระบบของ โปรเจกต์ H ที่เขารับผิดชอบ ทว่าความสนใจของเขากลับไม่ได้อยู่ที่งานตรงหน้าสายตาของเขาเหลือบไปมองที่ข้อความบนมือถือที่ส่งมาให้เขาเมื่อหลายเดือนก่อน‘นายไม่ต้องทำอะไรซับซ้อน แค่ส่งข้อมูลที่ฉันต้องการมา...หรือว่านายอยากให้ทุกคนรู้เรื่องในอดีตของนาย?’หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัด สายตาของธีรัชนิ่งค้างอยู่กับข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงพลางถอนหายใจหนัก ๆ“คริส วอลตัน...” เขาพึมพำชื่อของคนที่ส่งข้อความมา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น“ไอ้หมอนั่น...มันรู้...มันรู้ความลับของฉัน”เขาพูดเบา ๆ พลางกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความคิดของเขาตีกันยุ่งเหยิง ยิ่งนึกถึงอดีตที่เขาพยายามปิดบังไว้ ความอึดอัดในอกยิ่งเพิ่มขึ้นธีรัชกัดฟันกรอด นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เขาไม่ต้องการให้ใครรับรู้ มันเป็นบาดแผลที่
บรรยากาศภายในผับอีคลิปส์ ลักซ์ เล้าจน์ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนาน นักดื่มนักเที่ยวต่างพากันปลดปล่อยความเครียดด้วยเสียงเพลงจังหวะสนุกและเครื่องดื่มที่ส่งต่อกันมาไม่หยุด รวมไปถึงซันและคินที่ลากธีรัชออกมาจากห้องทำงานเพื่อพักผ่อน พวกเขานั่งอยู่ในห้องวีไอพีสุดหรู จิบเครื่องดื่มและหัวเราะไปด้วยกัน“ดื่มเว้ย!!” ซันพูดพร้อมกับยกแก้วขึ้นขอชนกับธีร์และคิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความร่าเริงธีรัชถอนหายใจเบาๆ แม้จะยกแก้วชนตามมารยาท แต่เขากลับทำเพียงแค่จิบเล็กน้อยเท่านั้น“กูไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ“มึงอย่าเครียด! ดื่มให้ลืมงานเว้ย!” คินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกแก้วกระดกเข้าไปอย่างรวดเร็ว“ใช่ๆ” ซันเสริม“มึงดื่มเพื่อลืมงาน ส่วนไอ้คิน...มันดื่มเพื่อลืมเธอ! ฮ่าๆ”เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง ซันหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ขณะที่คินหน้าเริ่มบึ้งตึง“อะไร? มึงมีแฟนแล้วเหรอ?” ธีร์ถามพลางหันไปมองคิน สีหน้าสงสัยอย่างชัดเจนคินหันขวับไปมองซัน“ไอ้เชี่ย! มึงพูดมากนะ!” ก่อนจะหยิบผ้าเย็นบนโต๊ะปาใส่ซันทันทีแต่ซันไวพอที่จะเบี่ยงตัวหลบ ผ้าเย็นอันนั้นเลยปลิวไปโดนเคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง
ภายในร้านคาเฟ่ชื่อดังลูนาร์ดีไลท์ ที่กำลังเป็นกระแสในโซเชียลเจและแพรวานั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ริมกระจกหน้าต่าง บรรยากาศอบอุ่นของร้านผสมผสานกับการตกแต่งในโทนสีพาสเทลที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟและขนมอบโชยไปทั่วร้าน เสียงพูดคุยจอแจเบาๆ จากลูกค้า คลอไปกับเสียงดนตรีแจ๊ซเบาๆ ในพื้นหลัง ทำให้ร้านดูคึกคักแต่ไม่วุ่นวาย“เจ! ถ่ายรูปกันก่อนบิงซูจะมา!” แพรวาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ก่อนจะหยิบมือถือออกมาเตรียมถ่ายรูป เจถอนหายใจพร้อมกับยิ้มบางๆ“ถ่ายรูปเสร็จแล้ว กินได้จริงๆ ใช่มั้ย? ไม่ใช่มัวแต่ถ่ายจนบิงซูละลายนะ” เจแซวพลางยิ้มขำ“อื้อ! จะรีบกินแน่นอนค่ะ คุณเจ~” แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยขึ้นมาเหมือนจะสัญญาแต่ยังไม่ทันได้ถ่ายอะไร เสียงกระดิ่งตรงประตูร้านก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของทั้งคู่ เจเหลือบมองไปทางประตู ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแทนไทและคินเดินเข้ามาในร้าน“หืม...พี่คิน?” แพรวาที่หันตามสายตาของเจพลันเบิกตากว้างอย่างตกใจ“ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย!?”คินมองเห็นแพรวาแล้วเช่นกัน เขายิ้มกวนๆ พร้อมเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ ส่วนแทนไทที่เดินตามมาก็เหลือบสายตามาที
หลังจากกลับถึงคอนโดในช่วงหัวค่ำ เจและแทนไทช่วยกันถือถุงวัตถุดิบพะรุงพะรังไปวางลงบนเคาน์เตอร์ครัว ขณะที่แสงไฟในห้องครัวสะท้อนเงาของทั้งสองคน“พร้อมลุยค่ะ!” เจประกาศด้วยเสียงสดใส พลางรวบผมขึ้นเป็นหางม้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นแทนไทหัวเราะในลำคอ ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก แขวนไว้บนพนักเก้าอี้ เขามองเธอที่เดินไปเดินมาเตรียมของด้วยสายตาเอ็นดู“จริงจังขนาดนี้ เดี๋ยวพี่ช่วย” เขาแอบเปลี่ยนสรรพนามตัวเองแบบเนียนๆ“ไม่ต้องค่ะ พี่ยืนดูเฉยๆ ก็พอ” เจหันมายิ้มให้ พลางหยิบชามผสม ตะกร้อมือ และถ้วยตวงออกมาวาง“พูดแบบนี้ เดี๋ยวได้ช่วยทั้งดู ทั้งล้าง” แทนไทกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินเข้ามายืนใกล้ๆเจเริ่มต้นด้วยการละลายดาร์กช็อกโกแลตกับเนยในหม้อเล็กๆ บนเตาไฟอ่อน สายตาของเธอจดจ่อไปที่หม้ออย่างจริงจัง นิ้วมือขยับคนส่วนผสมในหม้ออย่างระมัดระวังแทนไทที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อดยิ้มไม่ได้“จริงจังขนาดนี้ ใครจะกล้าแย่งชิม”“เงียบเลยค่ะ อย่าทำให้เสียสมาธิ” เจหันมามองค้อน ก่อนจะกลับไปคนช็อกโกแลตต่อหลังจากละลายช็อกโกแลตเรียบร้อย เจก็ผสมแป้งเค้ก เบกกิ้งโซดา น้ำตาล และไข่ในชามผสม เธอเติมโกโก้ผงและกลิ่นวานิลลาเพื
บรรยากาศภายในเกมคิงดอมเควสออนไลน์กำลังเดือด แชทเวิร์ลแทบแตกเมื่อการแข่งขันอารีนาเดินทางมาถึงรอบสี่ทีมสุดท้าย และหนึ่งในคู่ที่ถูกจับตามองมากที่สุดคือ J.W. และ TANTAN คู่ตัวเต็งที่มีโอกาสคว้าแชมป์สูงสุดในกิจกรรมครั้งนี้ตัวอักษรแจ้งเตือนเลื่อนผ่านหน้าจอเป็นตัววิ่ง ประกาศว่า การแข่งขันกำลังจะเริ่มขึ้น!สนามแข่งอารีนาวันนี้คือ ‘ซากนครโบราณ’ (Ancient Ruins)แค่เห็นชื่อสนาม เจก็กัดริมฝีปากอย่างใช้ความคิด นี่เป็นสนามที่มีซากหินขนาดใหญ่ เสาหินเก่าผุพัง และสิ่งก่อสร้างโบราณที่พังครึ่งหนึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ มันเต็มไปด้วยจุดอับและที่กำบังมากมาย —เป็นสวรรค์ของสไนเปอร์โดยแท้ร่างของ J.W. และ TANTAN ปรากฎตัวขึ้นกลางสนาม ฝั่งตรงข้ามคือ รีพเพอร์สไนเปอร์ฝีมือฉกาจและมูนอีวิล นักเวทสายคอนโทรลของกิลด์ลูน่าฮาวน์ ที่ขึ้นชื่อเรื่องการบีบพื้นที่การต่อสู้“แย่ล่ะ...สนามนี้แม่งเข้าทางพวกมันสุดๆ” เจพึมพำขณะกวาดตามองพื้นที่โดยรอบภายในเกมเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากดิสคอร์ดทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย“มีแผนยัง?”เจหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนกัดริมฝีปาก ดวงตาของเธอวาววับเป็นประกาย ความคิดของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว แผ
ภายในห้องวีไอพีของผับอีคลิปส์ ลักซ์ เลาจน์ ไฟสลัวสีทองอมแดงทอดเงาลงบนโต๊ะกระจกใส ที่เต็มไปด้วยแก้วเหล้าและขวดเครื่องดื่มพรีเมียม บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางและเสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบาๆซันนั่งเอนหลังพิงโซฟาตัวยาว สวมเสื้อเชิ้ตสีดำแขนพับขึ้นถึงข้อศอก ปลดกระดุมสองเม็ดแรกให้ดูสบายๆ กางเกงสแลคเข้ารูป รองเท้าหนังขัดมัน แม้ท่าทางจะดูผ่อนคลาย แต่ดวงตากลับเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัดคินนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ สวมเสื้อฮู้ดสีกรมท่าทับเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์เข้ารูปกับสนีกเกอร์คู่เก่งของเขา แม้จะดูเป็นลุคหนุ่มสายสตรีทสบายๆ แต่สีหน้ากลับไม่ต่างจากซันมากนักเคนเจ้าของคลับแห่งนี้นั่งอยู่หัวโต๊ะในชุดสูทกึ่งลำลอง เสื้อเชิ้ตสีเทากับกางเกงสแลคสีดำ เขาสูบบุหรี่ด้วยท่าทางนิ่งสงบ ดวงตาคมกริบจับจ้องน้ำแข็งในแก้ววิสกี้ของตัวเองเบียร์เอนหลังพิงพนักโซฟา สวมเสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมแค่ครึ่งตัว เผยให้เห็นสร้อยเงินเส้นเล็กที่โผล่พ้นออกมา ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังเนื้อนิ่มเข้ารูป กางเกงยีนส์สีเข้มขาดเข่าช่วยเสริมลุคให้ดูมีความแบดนิดๆ ปลายนิ้วหมุนแก้วเหล้าในมือเล่น ดวงตาคมสะท้อนแสงไฟสีอำพัน รอยยิ้มมุมปาก
วันนี้เป็นวันหยุดครั้งแรกที่เจไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับแทนไท เนื่องจากเขามีธุระสำคัญต้องจัดการ ส่วนที่ร้านคาเฟ่ของเธอ—พี่มีน ผู้จัดการร้านคนสำคัญ ก็ดันลากลับบ้านเพื่อไปดูแลคุณแม่ที่เข้าโรงพยาบาลเป็นเวลาสามวัน“โอย...หัวจะปวด”เจถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่มือก็เร่งเช็ดโต๊ะและตรวจเช็คสต็อกของภายในร้านไปด้วย วันนี้เธอต้องดูแลร้านแทนพี่มีนทั้งหมดเพียงลำพัง และถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอถึงเวลาจริง มันก็ทำให้เธอเหนื่อยไม่น้อยแต่ไม่ทันไร—“ฮาโหล~ ฉันมาช่วยแล้วววว!”เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของแพรวา ที่เปิดประตูร้านเข้ามาอย่างร่าเริงเจเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะค้อนขวับใส่เพื่อนทันที“ช้าไปสามสิบนาที!”แพรวาหัวเราะคิกคัก ไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ขณะเดินไปเก็บของที่ล็อกเกอร์ด้านหลังร้านก่อนจะผูกผ้ากันเปื้อนเข้าที่เอว“แหม...ก็ฉันบอกให้ปิดร้านไปก่อนก็ไม่ยอมเองนี่นา”“ไม่เอาหรอก! ปิดร้านบ่อยๆ เดี๋ยวลูกค้าหายหมด ยิ่งช่วงนี้คนก็น้อยอยู่แล้ว” เจบ่นพลางจัดโต๊ะไปด้วยแพรวาหยิบเมนูขึ้นมาพลิกดูเล่นก่อนจะหันมายิ้มแซว“หรือจริงๆ แล้ว ตั้งแต่พี่แทนไทไม่มานั่งที่ร้าน ลูกค้าสาวๆ เลยหายไปหมดกันแน่?”เจชะงักเล็ก
เสียงบรรเลงเปียโนแผ่วเบาของ Canon in D คลอเคลียไปกับบรรยากาศแสนโรแมนติกของ Aurora Grand Hall สถานที่จัดงานแต่งงานสุดหรูที่ถูกตกแต่งอย่างงดงามเหนือคำบรรยายภายในฮอลล์กว้างใหญ่ถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวนวล สลับกับสีพีชและทองอย่างลงตัว ซุ้มดอกไม้ที่ตกแต่งด้วย ไลแลค และ ไฮเดรนเยีย ส่งกลิ่นหอมละมุนชวนให้รู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ห้อยระย้าอยู่เหนือศีรษะส่องประกายระยิบระยับ เพิ่มความหรูหราให้กับงานราวกับงานราตรีในเทพนิยายพรมยาวสีงาช้างทอดตัวจากประตูทางเข้าจรดแท่นพิธี สองข้างทางเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญ ทุกสายตาจับจ้องไปยังประตูทางเข้า—ที่ซึ่งช่วงเวลาสำคัญของงานกำลังจะเริ่มขึ้นบนเวทีหลัก มีจอ LED ขนาดใหญ่กำลังฉายภาพของคู่บ่าวสาว ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาพบกัน จนถึงวันที่พวกเขาก้าวข้ามทุกอุปสรรคและยืนเคียงข้างกันในวันนี้—วันที่พวกเขาจะเริ่มต้นชีวิตคู่ร่วมกัน—และแล้ว ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออก—เสียงบรรเลงดนตรีดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง แขกในงานต่างกลั้นหายใจ เฝ้ารอการปรากฏตัวของเจ้าสาวที่แท่นพิธี เจ้าบ่าว—แทนไทยืนรออยู่ในชุดสูททักซิ
ภายในห้องแต่งตัวของเจ้าสาว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่และกุหลาบขาวอบอวลไปทั่ว ผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมที่จุดไว้เพื่อสร้างบรรยากาศให้สงบและผ่อนคลายแสงแดดยามสายส่องผ่านม่านโปร่งสีขาว กระทบกับชุดเจ้าสาวที่เจสวมใส่อยู่ ชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ตัดเย็บด้วยผ้าซาตินเนื้อนุ่ม แต่งด้วยลูกไม้ปักมือที่แสนประณีต ประดับไข่มุกเม็ดเล็กละเอียดราวกับหยดน้ำค้างต้องแสง กลีบผ้าถูกออกแบบให้พริ้วไหวอย่างเป็นธรรมชาติ สะท้อนแสงวาววับราวกับต้องมนต์เจนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ผิวเนียนละเอียดของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ดวงตากลมสวยสะท้อนเงาของตัวเองในกระจก ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ปล่อยปอยผมนิดๆ ลงมารับกับกรอบหน้าทำให้ดูอ่อนหวานกว่าเดิมเธอขยับมือสัมผัสชายกระโปรงเบาๆ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ราวกับเพิ่งตระหนักได้จริงๆ ว่าวันนี้...เป็นวันแต่งงานของเธอ“เฮ้อ...”เสียงถอนหายใจแผ่วเบาหลุดออกมา เธอไม่ได้ไม่อยากแต่งงาน... แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไปเพียงสามเดือนก่อน ข่าวการหมั้นหมายของเธอกับแทนไทกลายเป็นกระแสใหญ่ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังจะได้แต่งงานกับเจ้าของบริษัทเ
สามเดือนต่อมา—บรรยากาศภายใน Aurora Convention Hall คึกคักไปด้วยเสียงฮือฮาของเหล่านักข่าวและแฟนเกมที่มารวมตัวกันเพื่องานแถลงข่าวครั้งยิ่งใหญ่ของเมกาเบิร์ธ สตูดิโอบนเวทีหลัก จอ LED ขนาดยักษ์ฉายภาพโลโก้ของเกมใหม่ล่าสุด ‘Helios Online’ หรือที่รู้จักกันในชื่อ โปรเจกต์ H—เกมออนไลน์ระดับ Next-Gen ที่ใช้เทคโนโลยี Neural AI อันล้ำสมัย ซึ่งสามารถพัฒนาและตอบสนองต่อผู้เล่นได้อย่างอัจฉริยะและบุคคลที่กำลังได้รับความสนใจจากทุกสายตาในตอนนี้ คือชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำสง่า ‘แทนไท ไทระ คณิณัตถ์’ ซีอีโอของเมกาเบิร์ธ สตูดิโอเขานั่งอยู่บนเวทีหลัก ข้างๆ กับคณะผู้บริหารและทีมพัฒนา ใบหน้าคมเข้มยังคงสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจแสงแฟลชจากกล้องจำนวนมากสาดส่องมายังเวทีแทนไทนั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งจับไมโครโฟน ดวงตาคมจับจ้องไปที่นักข่าวที่กำลังยกมือขอสัมภาษณ์พิธีกรยื่นไมค์ให้กับนักข่าวคนแรก“คุณแทนไท โปรเจกต์ H หรือ Helios Online เป็นเกมที่ใช้ AI ขั้นสูง ซึ่งนับเป็นเทคโนโลยีใหม่ของวงการเกมออนไลน์ คุณช่วยอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไหมครับ?”แทนไทพยักหน้าช้าๆ ก่อนตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น“Helios
ภายในห้องทำงานของแทนไท กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ลอยอวลในอากาศ แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุกชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่กำลังรายงานข่าว การหายตัวไปของบุคคลสำคัญในคดีอาชญากรรมทางเทคโนโลยี“คริส วอลตัน ผู้บริหารระดับสูงของนีโอนิกซ์ หายตัวไปเมื่อคืนที่ผ่านมา ทางการกำลังเร่งติดตามตัว— “ซันที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะทำงาน พึมพำขึ้นขณะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง“หมอนั่นหายตัวไปเหรอ?”“ก็ไม่แปลก” คินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หยิบแก้วเหล้าขึ้นจิบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คนอย่างมัน พอรู้ว่าทางการกำลังจ้องเล่นงาน ก็คงเตรียมแผนหนีไว้อยู่แล้ว”แทนไทเหยียดยิ้มบางๆ แต่ในดวงตามีเพียงความเย็นชา“หนี? คิดว่าไปได้ไกลแค่ไหนกัน?”เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง เสียงเรียกสัญญาณดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนจะมีเสียงตอบรับจากปลายสายแทนไทพูดเพียงสั้น ๆ“จัดการตามแผน”ปลายสายเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับมาเสียงเรียบ “รับทราบครับ”• • • • • • •อีกฟากหนึ่งของโลก—“บ้าชิบ! ทำไมเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้!?”คริส วอลตัน เดินวนไปมาอยู่ภายในห้องเพนต์เฮา
ภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยอวลในอากาศ แสงไฟสีขาวสะอาดตาทำให้บรรยากาศของห้องดูเงียบเหงาไปถนัดตาซันและคินนั่งอยู่คนละฝั่งของเตียง พวกเขาเฝ้าดูธีรัชที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ผ้าพันแผลสีขาวบริเวณชายโครงด้านซ้ายของเขา บ่งบอกถึงร่องรอยของกระสุนที่ฝังเข้าไปในร่างกายเขาเกือบตาย—เพราะการตัดสินใจของตัวเองโชคดีที่นำตัวมาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงไปนอนเฝ้ารากมะม่วงแล้ว หมอแจ้งว่า กระสุนไม่โดนอวัยวะสำคัญแต่ก็ทำให้เสียเลือดไปมากกว่าที่คาด ทั้งซันและคินถึงจะได้ยินแบบนั้น แต่ก็ยังไม่วางใจแม้หมอจะบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ทั้งซันและคินก็ยังไม่วางใจกริ๊ก...เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งสองเงยหน้าขึ้นทันที“มันยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตดำจะก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบของแทนไทกวาดมองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งบนเตียง ก่อนจะสบตากับซันและคิน“อืม...หมอบอกว่ามันเสียเลือดเยอะ โชคดีที่กระสุนไม่ได้โดนอวัยวะสำคัญ” ซันพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความเป็นกังวล“แต่มันก็เกือบไปแล้
ภายในห้องประชุมลับของเมกาเบิร์ธ แทนไทนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหน้าจอที่กำลังแสดงข้อมูลของ นีโอนิกซ์—บริษัทคู่แข่งที่พยายามเล่นสกปรกกับพวกเขามาตลอดทุกการเคลื่อนไหวของฝั่งนั้นถูกเก็บบันทึกไว้หมดแล้วหลักฐานการว่าจ้างแฮ็กเกอร์ที่พยายามแทรกซึมเข้าระบบ ข้อมูลการโอนเงินระหว่างบุคคลที่เกี่ยวข้อง—ทุกอย่างอยู่ในมือของพวกเขาแล้วซันนั่งไขว่ห้างอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สีหน้าครุ่นคิด ขณะที่คินนั่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ กอดอกแน่น พลางจ้องมองหน้าจอที่ฉายเอกสารลับต่างๆ“เราได้ข้อมูลที่ต้องการหมดแล้ว” ซันเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง“ไอ้พวกนั้นคิดว่าแผนมันยังไม่แตก” คินเสริมเสียงเรียบ ก่อนจะกระตุกยิ้มเย็นแทนไทละสายตาจากหน้าจอ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายเจ้าเล่ห์“เพราะงั้น...” เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“ได้เวลา ‘ส่งคืน’ แล้วล่ะ”ซันกับคินสบตากันทันที—พวกเขารู้ดีว่า แทนไทหมายถึงอะไรแทนไทยิ้มเย็นขณะเลื่อนสายตาอ่านแผนตอบโต้บนไอแพดที่เขาเตรียมการมาอย่างดี เขาหันไปม
สถานที่นัดหมาย - ลานจอดรถชั้นใต้ดินธีรัชก้าวเดินเข้าไปในลานจอดรถที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าของเขาก้องสะท้อนกับผนังคอนกรีต ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังร่างสูงของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด สวมเสื้อโค้ทยาวสีดำ ดวงตาสีน้ำแข็งของเขามองธีรัชด้วยสายตาเยือกเย็นคริส วอลตัน“นายมาสายไปสามนาที” คริสพูดเสียงเรียบธีรัชแค่นหัวเราะ “ฉันต้องแน่ใจว่าฉันไม่ได้ถูกตามอยู่”คริสเลิกคิ้วก่อนจะยื่นมือออกมา“แล้วโค้ดล่ะ?”ธีรัชไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ชายตรงหน้าคริสรับแฟลชไดรฟ์ไป ก่อนจะส่งให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง ชายคนนั้นต่อแฟลชไดรฟ์เข้ากับแล็ปท็อปที่เตรียมมา และเริ่มต้นตรวจสอบไฟล์ธีรัชยืนนิ่ง ไม่แสดงพิรุธใดๆเขารู้ว่าไอ้พวกนี้ต้องตรวจสอบก่อนอยู่แล้วคริสจ้องหน้าจอ ขณะลูกน้องของเขากำลังไล่ดูโค้ดภายในแฟลชไดรฟ์“โค้ดมันดูปกตินะครับ” ลูกน้องของคริสพึมพำพลางพิมพ์รันระบบ“แน่นอน มันคือโค้ดจากฉัน” ธีรัชตอบเสียงเรียบคริสหรี่ตา “ฉันหวังว่านายจะไม่เล่นตุกติกนะ ธีรัช”ธีรัชยักไหล่ “ฉันก็หวังว่านายจะรักษาสัญญา”คริสจ้องหน้าเขา ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ“ฉันไม่ทำร้ายนา
ธีรัชกำมือแน่นดวงตาใต้กรอบแว่นไหววูบไปชั่วขณะ เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงสดบนหน้าจอ[SYSTEM OVERRIDE][Unauthorized File Transfer Detected][Security Breach Logged - Report Sent to Admin]เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นซ้ำๆ ดังก้องในโสตประสาท ราวกับตอกย้ำว่า เขาถูกจับตาดูอยู่ทุกฝีก้าว‘แม่งเอ๊ย… มีคนจับตาดูเราอยู่จริงๆ’ธีรัชกัดฟันแน่น แต่สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเขารู้ว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นมันเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นเขาไม่แปลกใจเลยที่แทนไทสามารถดักทางเขาได้ แต่ถึงอย่างนั้น ธีรัชก็ยังคงเดินไปตามแผนของตัวเองต่อไปอย่างแนบเนียนชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีอาการลุกลี้ลุกลนราวกับว่า...เขาไม่ได้กังวลอะไรเลยมือของเขาเอื้อมไปดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากพอร์ต USB ก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อสูทของตัวเองอย่างระมัดระวังแม้ว่าทางฝั่งของเมกาเบิร์ธจะพยายามสกัดการโอนถ่ายข้อมูล แต่สิ่งที่พวกเขา ไม่รู้ ก็คือ...โค้ดที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่แรกนั้น—เป็นโค้ดปลอมแท้จริงแล้ว เขาไม่เคยตั้งใจจะหั
ภายในห้องทำงานของธีรัช แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังขบกรามแน่น ดวงตาคมใต้กรอบแว่นเต็มไปด้วยความลังเล ขณะที่นิ้วมือสั่นเล็กน้อยเหนือแป้นพิมพ์บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงพัดลมของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานอย่างต่อเนื่องและเสียงลมหายใจหนักๆ ของธีรัชโค้ดที่อยู่ตรงหน้าเขา —โค้ดชุดนี้... โปรเจกต์ Hมันเป็นมากกว่าแค่ชุดคำสั่ง มันคือเทคโนโลยีที่สามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตของวงการเกมออนไลน์ได้Neural AI System คือหัวใจของโปรเจกต์ H มันคือปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะที่สามารถเรียนรู้ ปรับตัว และพัฒนาได้ด้วยตัวเอง AI นี้สามารถจำลองพฤติกรรมของผู้เล่น สร้างปฏิสัมพันธ์ที่สมจริง และที่สำคัญ—มันสามารถวิวัฒนาการได้เองโดยแทบไม่ต้องมีมนุษย์ควบคุมถ้าโค้ดนี้ตกไปอยู่ในมือของนีโอนิกซ์...ธีรัชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความคิดที่ว่าโค้ดที่เขาเป็นคนพัฒนาอาจถูกนำไปใช้เป็นเครื่องมือทำลายบริษัทที่เขาทำงานมาตลอด มันทำให้เขาอยากจะลุกขึ้นแล้วลบไฟล์พวกนี้ทิ้งซะแต่เขาไม่มีทางเลือกธีรัชกำมือแน่น พยายามไม่คิดถึงน้ำเสียงเย้ยหยันของ คริส วอลตัน ที่กดดันเขามาหลายสัปดาห์“นายไม่มีทางเลือก ธีรัช ถ้าน