ขณะที่พี่แทนกำลังขับรถสปอร์ตคันหรูฝ่าความมืดยามค่ำคืน ถนนโล่งกว้างทำให้เขาเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วไม่ต่ำกว่าร้อย เสียงเครื่องยนต์คำรามเบา ๆ ตัดกับบรรยากาศเงียบงันในรถฉันนั่งตัวแข็งอยู่ที่เบาะข้าง พลางเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเขา สันกรามที่ขบกันแน่น และสายตาจดจ่ออยู่กับถนนข้างหน้า ทำให้ฉันเดาอารมณ์ของเขาไม่ออกเลยสักนิด บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัดความสงสัยในใจเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันอดไม่ได้ที่จะถามออกไป“พี่...มาที่ร้านนั้นได้ยังไงคะ?”ฉันแทบอยากตบปากตัวเองทันทีที่คำถามหลุดออกมา ใจเต้นระรัวเมื่อสายตาคมของเขาเหลือบมามองฉันเพียงเสี้ยววินาที“ฉันมีนัดกินข้าวกับเพื่อนที่ร้านนั้น” เขาตอบเสียงเรียบ“อ้อ...ค่ะ” ฉันพยักหน้าเบา ๆ พลางหันกลับมามองถนนตรงหน้า ไม่กล้าพูดอะไรต่อในระหว่างที่ความเงียบเข้าปกคลุม ฉันสังเกตเห็นบางอย่างที่ใบหน้าของเขา มีรอยเล็บเล็ก ๆ พร้อมเลือดซิบที่แก้มข้างหนึ่งของเขา“พี่! เลือดออกนี่คะ!”ฉันอุทานด้วยความตกใจ รีบคว้าทิชชู่เปียกจากกระเป๋า หวังจะเช็ดให้เขาทันทีแต่ก่อนที่ฉันจะเอื้อมมือไป แทนไทกลับยกมือขึ้นจับมือฉันไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำ
ลมหายใจของฉันยังคงหอบถี่จากความวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ ร่างกายของฉันอ่อนแรงเหมือนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขยับไหว แต่ความรู้สึกภายในกลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนพี่แทนยังคงจูบเบาๆ ไล่ตามแนวขาของฉันอย่างอ้อยอิ่ง ทุกสัมผัสของเขานุ่มนวล แต่กลับจุดไฟบางอย่างในใจฉันให้ลุกโชน ทุกครั้งที่ริมฝีปากของเขาแตะลง ฉันรู้สึกราวกับถูกเขาร่ายมนตร์สะกดไว้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารินรดลงมาบนผิวทำให้ฉันตัวสั่น“พี่แทน...” ฉันเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ เสียงของตัวเองสั่นเครือจนแทบไม่เชื่อว่านั่นคือเสียงของฉันจริงๆเขาเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคมทอประกายที่จับจ้องมาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง อ่อนโยน แต่กลับแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่ชัดเจนจนฉันต้องเบือนหน้าหนี“เจ...”เสียงทุ้มพร่าของเขากระซิบเรียกชื่อฉัน ขณะที่มือหนายกขึ้นประคองใบหน้าฉันให้หันมาสบตา สายตาคมกริบที่มองตรงมาราวกับจ้องลึกเข้ามาในหัวใจทำให้ฉันลืมหายใจไปชั่วขณะใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่แตะเบา ๆ บนผิวแก้ม ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นของเขาจะประทับลงบนริมฝีปากของฉัน จูบของเขาในครั้งนี้ไม่เร่าร้อนอย่างที่เคย แต่กลั
“เธอทำให้ฉันคลั่งจริงๆ ...เจ”เสียงกระซิบแหบพร่าของเขาดังชิดใบหู ฉันรู้สึกถึงลมหายใจร้อนที่เป่ารดข้างแก้ม มันทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา“อื๊อ...พี่แทน...”เสียงของฉันหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เขาเริ่มขยับส่วนล่างหนักหน่วง จังหวะที่เขากระแทกเข้ามาทำให้ร่างกายของฉันสั่นสะท้านไปหมด ความเร็วและแรงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พาให้ฉันครางเสียงหวานออกมาอย่างไม่อาจควบคุม“อ่าส์...ฉันจะทำให้เธอจดจำทุกวินาทีของเรา”เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะก้มลงดูดยอดถันที่ชูชันของฉัน ทั้งขบเม้มและใช้ปลายลิ้นลากวน ความรู้สึกเสียวซ่านพลุ่งพล่านจนฉันสะดุ้งเฮือก ร่างกายกระตุกตอบสนองทุกสัมผัสของเขา“อ๊ะ...อ๊า...พี่...ช้าหน่อยค่ะ...งื้อ...”เสียงครางผสมคำห้ามที่แผ่วเบาของฉันหลุดออกมามั่วไปหมด แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเลยสักนิด กลับเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นอีก สร้างความวาบหวามให้ฉันจนท้องน้อยเกร็งแน่น“ฮึ่ม...”เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ เสียงทุ้มแหบพร่านั้นเซ็กซี่จนทำให้ร่างกายฉันตอดรัดเขาแน่นตามจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามา ความเสียวซ่านที่เพิ่มขึ้นจนแทบจะกลายเป็นความร้อนระอุไปทั่วทั้งร่าง“อื๊อ...พี่แทน..
ให้ตายเถอะ!!ผมอารมณ์เสียตั้งแต่ตอนที่อยู่ในร้านลูน่าแล้ว ไอ้หมอนั่นกล้าบอกชอบผู้หญิงของผมต่อหน้าต่อตา ผมนี่กำหมัดแน่น อยากจะแล่นเข้าไปกระชากตัวมัน ละต่อยแม่งให้ยับ!!แต่ก็ทำไม่ได้ ขืนทำแบบนั้น แมวน้อยของผมคงมองผมเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรง ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเลยแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมกระตุกวาบ และรู้สึกดีใจแทบคลั่งก็คือ...ตอนที่เห็นเธอเขียนชื่อคนที่ชอบขึ้นต้นด้วยตัว T...แน่นอน ผมคิดเข้าข้างตัวเองอยู่แล้ว และนั่นทำให้ผมแอบยิ้มอยู่ในใจ (๑‾̀◡‾́) ✨แล้วเรื่องบ้าก็เกิดขึ้น เมื่อมีคนพยายามจะทำร้ายเธอ ผมไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบก้าวเข้าไปขวาง คว้าข้อมือยัยนั่นไว้ และผลักเธอลงไปนั่งกับพื้น ก่อนจะหยิบขวดน้ำสาดใส่แบบไม่ปรานีผมรู้ว่าการทำแบบนี้อาจดูแรงไปสำหรับบางคนแต่สำหรับคนที่กล้าจะทำร้ายผู้หญิงของผม บอกเลยว่า ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ!หลังจากนั้นผมก็รีบพาเจออกมาจากสถานการณ์น่ารังเกียจนั้น และพาเธอกลับคอนโดของผมทันที ไม่อยากให้เธออยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยสายตาซุบซิบนินทาเมื่อกลับมาถึงคอนโด เธอก็รีบหากล่องปฐมพยาบาลมา ทำแผลให้ผมอย่างเบามือ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเธอทำให้หัวใจผมอ
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านสีครีมอ่อนที่พลิ้วไหวเบา ๆ กระทบใบหน้าหวานของเจ เธอค่อย ๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้า เปลือกตาบางลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ยังคงดูง่วงงุน เธอมองรอบห้องนอนที่ดูคุ้นตา ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อพยายามพลิกตัวความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นไปทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณท้องน้อยที่ปวดหน่วง ๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ“โอ๊ย...นี่ฉัน...ยังรอดอยู่ใช่มั้ยเนี่ย?” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางพยายามขยับตัวอีกครั้ง แต่แรงในร่างกายกลับดูเหมือนถูกสูบหายไปทั้งหมดเธอสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงแขนแข็งแรงที่วางพาดอยู่บนเอวของเธออย่างแนบแน่น มือหนานั้นโอบรอบเอวของเธอราวกับเป็นเจ้าของเจหันไปมองชายหนุ่มที่นอนข้าง ๆ ร่างสูงของแทนไทนอนหลับสนิทอยู่ข้างเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอและใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงดูสงบสุขุมแม้ในยามหลับทำให้เธออดมองไม่ได้“เมื่อคืน...พี่เขาไม่หยุดเลยจริงๆ” เจพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อความทรงจำต่าง ๆ ไหลกลับเข้ามาในหัวภาพของพี่แทนไทที่ขยับตัวอยู่เหนือร่างกายของเธออย่างเร่าร้อน ความร้อนแรงในจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แ
แสงแดดอ่อนยามบ่ายคล้อยสาดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนในห้องนอน เจลืมตาขึ้นช้า ๆ ด้วยความงัวเงีย ความเมื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะขยับไม่ได้ เธอหันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียง ก่อนจะเบิกตาโพลงบ่ายสามโมงแล้ว!!!“บ้าจริง...นี่ฉันหลับนานขนาดนี้เลยเหรอ”เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความอ่อนล้าจากการที่แทนไทจัดหนักทั้งเมื่อคืนและตอนเช้าทำให้เธอแทบจะล้มตัวกลับลงนอนอีกครั้ง ใบหน้าหวานแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา“พี่แทนนะ...พี่แทน ไม่ออมแรงเลย...”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อคิดถึงบางอย่าง“เดี๋ยว! พี่เขาไม่ได้ป้องกันนี่หว่า!!”ความคิดนั้นทำให้เจยกมือขึ้นกุมหน้าผาก พลางหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อสงบใจ แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงเปิดประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้นเธอเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงของแทนไทก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดลำลองดูสบาย ๆ แต่ยังคงความหล่อเหลาที่ดูเหมือนจะเป็นธรรมชาติของเขา เสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์เข้ารูปขับให้รูปร่างสูงโปร่งของเขาดูโดดเด่นราวกับนายแบบในนิตยสารเขาเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอย
ฉันกำลังนั่งกอดเจ้าลูมิโน มาสคอตจิ้งจอกน้อยจากเกมคิงดอมเควสออนไลน์ มันเป็นตุ๊กตาขนกำมะหยี่ที่นุ่มฟูจนฉันอดไม่ได้ที่จะลูบเล่นตลอดเวลาเจ้าตัวนี้...มันพิเศษกว่ามาสคอตทุกตัวมันมีบางอย่างที่ไม่เหมือน...กับตัวอื่นและ...ทำไมฉันรู้สึกว่า...มันคุ้นๆ พิลึกกันนะขณะที่ฉันกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น มือหนาของพี่แทนก็ยื่นบางสิ่งมาตรงหน้าฉัน“อะไรคะ?” ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย“ยาคุมฉุกเฉิน”“!!!”ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ สีหน้าของฉันคงฟ้องทุกอย่าง เพราะพี่แทนไทเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ดูเจ้าเล่ห์และน่าหมั่นไส้ไปพร้อมกันฉันลืมเสียสนิท!!“จะไม่กินก็ได้นะ”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างไม่เร่งรัด แต่แววตาของเขานี่สิ ทำให้ฉันต้องรีบคว้ายามาจากมือเขาทันที ยัดใส่ปากและกระดกน้ำตามลงไปโดยไม่พูดอะไรเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอของพี่แทนดังขึ้นข้างหู จนฉันต้องหันไปมองด้วยความระแวง“อะไรคะ?” ฉันถามเสียงแหลมเล็กเขาโน้มตัวลงมาใกล้ฉันจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ฉันตัวชาวาบ“กินยาแล้ว คืนนี้...ก็สดได้สินะ”“พี่แทน!!!”ฉันร้องเสียงดังลั่น ห
กวิน หรือคีย์ นักศึกษาแพทย์ปีสี่จากมหาวิทยาลัยไทระ อินเตอร์เนชั่นแนล (TIU) กำลังนั่งอยู่ในห้องบรรยายที่สว่างไสวด้วยแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเข้ากับบุคลิกที่ดูเรียบง่ายและสุขุมเสียงของอาจารย์แพทย์ที่กำลังบรรยายเกี่ยวกับการวินิจฉัยโรคดังก้องไปทั่วห้อง แต่ในใจของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับเนื้อหาเหล่านั้นเพราะในหัวของเขา...กลับเต็มไปด้วยภาพของเธอ“หัวหน้า...เจ...”เขาพึมพำชื่อเธอในใจเบา ๆ ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทิวทัศน์สีเขียวของสวนมหาวิทยาลัยที่อยู่ไกลลิบ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจวิวตรงหน้าเลยเขากำลังคิดถึงเธอ...ใบหน้าสวยเฉี่ยว ดวงตากลมโตเป็นประกายที่ดูเข้มแข็งแต่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ในที จมูกเล็กพอดี ริมฝีปากอิ่มสีชมพูธรรมชาติที่เขาแอบมองในโลกจริงครั้งแรกจนใจเต้นแรง ความมั่นใจในตัวเธอขณะสั่งการในเกมนั้นตราตรึงอยู่ในหัวของเขาเสมอเขาเผลอวางปากกาลง มือข้างหนึ่งเท้าคางพลางทอดสายตามองออกไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ราวกับพยายามมองหาแรงบันดาลใจ แต่ในความจริงกลับเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ในเกมเสียงของเธอที่ออกคำสั่งอย่างเฉียบขาดในศึกอารีน่ายังคงดังก้องในใจ เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่หล
เสียงบรรเลงเปียโนแผ่วเบาของ Canon in D คลอเคลียไปกับบรรยากาศแสนโรแมนติกของ Aurora Grand Hall สถานที่จัดงานแต่งงานสุดหรูที่ถูกตกแต่งอย่างงดงามเหนือคำบรรยายภายในฮอลล์กว้างใหญ่ถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวนวล สลับกับสีพีชและทองอย่างลงตัว ซุ้มดอกไม้ที่ตกแต่งด้วย ไลแลค และ ไฮเดรนเยีย ส่งกลิ่นหอมละมุนชวนให้รู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ห้อยระย้าอยู่เหนือศีรษะส่องประกายระยิบระยับ เพิ่มความหรูหราให้กับงานราวกับงานราตรีในเทพนิยายพรมยาวสีงาช้างทอดตัวจากประตูทางเข้าจรดแท่นพิธี สองข้างทางเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญ ทุกสายตาจับจ้องไปยังประตูทางเข้า—ที่ซึ่งช่วงเวลาสำคัญของงานกำลังจะเริ่มขึ้นบนเวทีหลัก มีจอ LED ขนาดใหญ่กำลังฉายภาพของคู่บ่าวสาว ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาพบกัน จนถึงวันที่พวกเขาก้าวข้ามทุกอุปสรรคและยืนเคียงข้างกันในวันนี้—วันที่พวกเขาจะเริ่มต้นชีวิตคู่ร่วมกัน—และแล้ว ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออก—เสียงบรรเลงดนตรีดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง แขกในงานต่างกลั้นหายใจ เฝ้ารอการปรากฏตัวของเจ้าสาวที่แท่นพิธี เจ้าบ่าว—แทนไทยืนรออยู่ในชุดสูททักซิ
ภายในห้องแต่งตัวของเจ้าสาว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่และกุหลาบขาวอบอวลไปทั่ว ผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมที่จุดไว้เพื่อสร้างบรรยากาศให้สงบและผ่อนคลายแสงแดดยามสายส่องผ่านม่านโปร่งสีขาว กระทบกับชุดเจ้าสาวที่เจสวมใส่อยู่ ชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ตัดเย็บด้วยผ้าซาตินเนื้อนุ่ม แต่งด้วยลูกไม้ปักมือที่แสนประณีต ประดับไข่มุกเม็ดเล็กละเอียดราวกับหยดน้ำค้างต้องแสง กลีบผ้าถูกออกแบบให้พริ้วไหวอย่างเป็นธรรมชาติ สะท้อนแสงวาววับราวกับต้องมนต์เจนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ผิวเนียนละเอียดของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ดวงตากลมสวยสะท้อนเงาของตัวเองในกระจก ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ปล่อยปอยผมนิดๆ ลงมารับกับกรอบหน้าทำให้ดูอ่อนหวานกว่าเดิมเธอขยับมือสัมผัสชายกระโปรงเบาๆ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ราวกับเพิ่งตระหนักได้จริงๆ ว่าวันนี้...เป็นวันแต่งงานของเธอ“เฮ้อ...”เสียงถอนหายใจแผ่วเบาหลุดออกมา เธอไม่ได้ไม่อยากแต่งงาน... แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไปเพียงสามเดือนก่อน ข่าวการหมั้นหมายของเธอกับแทนไทกลายเป็นกระแสใหญ่ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังจะได้แต่งงานกับเจ้าของบริษัทเ
สามเดือนต่อมา—บรรยากาศภายใน Aurora Convention Hall คึกคักไปด้วยเสียงฮือฮาของเหล่านักข่าวและแฟนเกมที่มารวมตัวกันเพื่องานแถลงข่าวครั้งยิ่งใหญ่ของเมกาเบิร์ธ สตูดิโอบนเวทีหลัก จอ LED ขนาดยักษ์ฉายภาพโลโก้ของเกมใหม่ล่าสุด ‘Helios Online’ หรือที่รู้จักกันในชื่อ โปรเจกต์ H—เกมออนไลน์ระดับ Next-Gen ที่ใช้เทคโนโลยี Neural AI อันล้ำสมัย ซึ่งสามารถพัฒนาและตอบสนองต่อผู้เล่นได้อย่างอัจฉริยะและบุคคลที่กำลังได้รับความสนใจจากทุกสายตาในตอนนี้ คือชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำสง่า ‘แทนไท ไทระ คณิณัตถ์’ ซีอีโอของเมกาเบิร์ธ สตูดิโอเขานั่งอยู่บนเวทีหลัก ข้างๆ กับคณะผู้บริหารและทีมพัฒนา ใบหน้าคมเข้มยังคงสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจแสงแฟลชจากกล้องจำนวนมากสาดส่องมายังเวทีแทนไทนั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งจับไมโครโฟน ดวงตาคมจับจ้องไปที่นักข่าวที่กำลังยกมือขอสัมภาษณ์พิธีกรยื่นไมค์ให้กับนักข่าวคนแรก“คุณแทนไท โปรเจกต์ H หรือ Helios Online เป็นเกมที่ใช้ AI ขั้นสูง ซึ่งนับเป็นเทคโนโลยีใหม่ของวงการเกมออนไลน์ คุณช่วยอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไหมครับ?”แทนไทพยักหน้าช้าๆ ก่อนตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น“Helios
ภายในห้องทำงานของแทนไท กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ลอยอวลในอากาศ แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุกชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่กำลังรายงานข่าว การหายตัวไปของบุคคลสำคัญในคดีอาชญากรรมทางเทคโนโลยี“คริส วอลตัน ผู้บริหารระดับสูงของนีโอนิกซ์ หายตัวไปเมื่อคืนที่ผ่านมา ทางการกำลังเร่งติดตามตัว— “ซันที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะทำงาน พึมพำขึ้นขณะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง“หมอนั่นหายตัวไปเหรอ?”“ก็ไม่แปลก” คินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หยิบแก้วเหล้าขึ้นจิบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คนอย่างมัน พอรู้ว่าทางการกำลังจ้องเล่นงาน ก็คงเตรียมแผนหนีไว้อยู่แล้ว”แทนไทเหยียดยิ้มบางๆ แต่ในดวงตามีเพียงความเย็นชา“หนี? คิดว่าไปได้ไกลแค่ไหนกัน?”เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง เสียงเรียกสัญญาณดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนจะมีเสียงตอบรับจากปลายสายแทนไทพูดเพียงสั้น ๆ“จัดการตามแผน”ปลายสายเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับมาเสียงเรียบ “รับทราบครับ”• • • • • • •อีกฟากหนึ่งของโลก—“บ้าชิบ! ทำไมเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้!?”คริส วอลตัน เดินวนไปมาอยู่ภายในห้องเพนต์เฮา
ภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยอวลในอากาศ แสงไฟสีขาวสะอาดตาทำให้บรรยากาศของห้องดูเงียบเหงาไปถนัดตาซันและคินนั่งอยู่คนละฝั่งของเตียง พวกเขาเฝ้าดูธีรัชที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ผ้าพันแผลสีขาวบริเวณชายโครงด้านซ้ายของเขา บ่งบอกถึงร่องรอยของกระสุนที่ฝังเข้าไปในร่างกายเขาเกือบตาย—เพราะการตัดสินใจของตัวเองโชคดีที่นำตัวมาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงไปนอนเฝ้ารากมะม่วงแล้ว หมอแจ้งว่า กระสุนไม่โดนอวัยวะสำคัญแต่ก็ทำให้เสียเลือดไปมากกว่าที่คาด ทั้งซันและคินถึงจะได้ยินแบบนั้น แต่ก็ยังไม่วางใจแม้หมอจะบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ทั้งซันและคินก็ยังไม่วางใจกริ๊ก...เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งสองเงยหน้าขึ้นทันที“มันยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตดำจะก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบของแทนไทกวาดมองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งบนเตียง ก่อนจะสบตากับซันและคิน“อืม...หมอบอกว่ามันเสียเลือดเยอะ โชคดีที่กระสุนไม่ได้โดนอวัยวะสำคัญ” ซันพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความเป็นกังวล“แต่มันก็เกือบไปแล้
ภายในห้องประชุมลับของเมกาเบิร์ธ แทนไทนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหน้าจอที่กำลังแสดงข้อมูลของ นีโอนิกซ์—บริษัทคู่แข่งที่พยายามเล่นสกปรกกับพวกเขามาตลอดทุกการเคลื่อนไหวของฝั่งนั้นถูกเก็บบันทึกไว้หมดแล้วหลักฐานการว่าจ้างแฮ็กเกอร์ที่พยายามแทรกซึมเข้าระบบ ข้อมูลการโอนเงินระหว่างบุคคลที่เกี่ยวข้อง—ทุกอย่างอยู่ในมือของพวกเขาแล้วซันนั่งไขว่ห้างอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สีหน้าครุ่นคิด ขณะที่คินนั่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ กอดอกแน่น พลางจ้องมองหน้าจอที่ฉายเอกสารลับต่างๆ“เราได้ข้อมูลที่ต้องการหมดแล้ว” ซันเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง“ไอ้พวกนั้นคิดว่าแผนมันยังไม่แตก” คินเสริมเสียงเรียบ ก่อนจะกระตุกยิ้มเย็นแทนไทละสายตาจากหน้าจอ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายเจ้าเล่ห์“เพราะงั้น...” เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“ได้เวลา ‘ส่งคืน’ แล้วล่ะ”ซันกับคินสบตากันทันที—พวกเขารู้ดีว่า แทนไทหมายถึงอะไรแทนไทยิ้มเย็นขณะเลื่อนสายตาอ่านแผนตอบโต้บนไอแพดที่เขาเตรียมการมาอย่างดี เขาหันไปม
สถานที่นัดหมาย - ลานจอดรถชั้นใต้ดินธีรัชก้าวเดินเข้าไปในลานจอดรถที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าของเขาก้องสะท้อนกับผนังคอนกรีต ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังร่างสูงของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด สวมเสื้อโค้ทยาวสีดำ ดวงตาสีน้ำแข็งของเขามองธีรัชด้วยสายตาเยือกเย็นคริส วอลตัน“นายมาสายไปสามนาที” คริสพูดเสียงเรียบธีรัชแค่นหัวเราะ “ฉันต้องแน่ใจว่าฉันไม่ได้ถูกตามอยู่”คริสเลิกคิ้วก่อนจะยื่นมือออกมา“แล้วโค้ดล่ะ?”ธีรัชไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบแฟลชไดรฟ์ออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ชายตรงหน้าคริสรับแฟลชไดรฟ์ไป ก่อนจะส่งให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง ชายคนนั้นต่อแฟลชไดรฟ์เข้ากับแล็ปท็อปที่เตรียมมา และเริ่มต้นตรวจสอบไฟล์ธีรัชยืนนิ่ง ไม่แสดงพิรุธใดๆเขารู้ว่าไอ้พวกนี้ต้องตรวจสอบก่อนอยู่แล้วคริสจ้องหน้าจอ ขณะลูกน้องของเขากำลังไล่ดูโค้ดภายในแฟลชไดรฟ์“โค้ดมันดูปกตินะครับ” ลูกน้องของคริสพึมพำพลางพิมพ์รันระบบ“แน่นอน มันคือโค้ดจากฉัน” ธีรัชตอบเสียงเรียบคริสหรี่ตา “ฉันหวังว่านายจะไม่เล่นตุกติกนะ ธีรัช”ธีรัชยักไหล่ “ฉันก็หวังว่านายจะรักษาสัญญา”คริสจ้องหน้าเขา ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ“ฉันไม่ทำร้ายนา
ธีรัชกำมือแน่นดวงตาใต้กรอบแว่นไหววูบไปชั่วขณะ เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงสดบนหน้าจอ[SYSTEM OVERRIDE][Unauthorized File Transfer Detected][Security Breach Logged - Report Sent to Admin]เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นซ้ำๆ ดังก้องในโสตประสาท ราวกับตอกย้ำว่า เขาถูกจับตาดูอยู่ทุกฝีก้าว‘แม่งเอ๊ย… มีคนจับตาดูเราอยู่จริงๆ’ธีรัชกัดฟันแน่น แต่สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเขารู้ว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นมันเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นเขาไม่แปลกใจเลยที่แทนไทสามารถดักทางเขาได้ แต่ถึงอย่างนั้น ธีรัชก็ยังคงเดินไปตามแผนของตัวเองต่อไปอย่างแนบเนียนชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีอาการลุกลี้ลุกลนราวกับว่า...เขาไม่ได้กังวลอะไรเลยมือของเขาเอื้อมไปดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากพอร์ต USB ก่อนจะเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อสูทของตัวเองอย่างระมัดระวังแม้ว่าทางฝั่งของเมกาเบิร์ธจะพยายามสกัดการโอนถ่ายข้อมูล แต่สิ่งที่พวกเขา ไม่รู้ ก็คือ...โค้ดที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่แรกนั้น—เป็นโค้ดปลอมแท้จริงแล้ว เขาไม่เคยตั้งใจจะหั
ภายในห้องทำงานของธีรัช แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังขบกรามแน่น ดวงตาคมใต้กรอบแว่นเต็มไปด้วยความลังเล ขณะที่นิ้วมือสั่นเล็กน้อยเหนือแป้นพิมพ์บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงพัดลมของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานอย่างต่อเนื่องและเสียงลมหายใจหนักๆ ของธีรัชโค้ดที่อยู่ตรงหน้าเขา —โค้ดชุดนี้... โปรเจกต์ Hมันเป็นมากกว่าแค่ชุดคำสั่ง มันคือเทคโนโลยีที่สามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตของวงการเกมออนไลน์ได้Neural AI System คือหัวใจของโปรเจกต์ H มันคือปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะที่สามารถเรียนรู้ ปรับตัว และพัฒนาได้ด้วยตัวเอง AI นี้สามารถจำลองพฤติกรรมของผู้เล่น สร้างปฏิสัมพันธ์ที่สมจริง และที่สำคัญ—มันสามารถวิวัฒนาการได้เองโดยแทบไม่ต้องมีมนุษย์ควบคุมถ้าโค้ดนี้ตกไปอยู่ในมือของนีโอนิกซ์...ธีรัชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความคิดที่ว่าโค้ดที่เขาเป็นคนพัฒนาอาจถูกนำไปใช้เป็นเครื่องมือทำลายบริษัทที่เขาทำงานมาตลอด มันทำให้เขาอยากจะลุกขึ้นแล้วลบไฟล์พวกนี้ทิ้งซะแต่เขาไม่มีทางเลือกธีรัชกำมือแน่น พยายามไม่คิดถึงน้ำเสียงเย้ยหยันของ คริส วอลตัน ที่กดดันเขามาหลายสัปดาห์“นายไม่มีทางเลือก ธีรัช ถ้าน