Share

บทที่ 60

last update Terakhir Diperbarui: 2025-03-13 11:08:24

“มีปัญหาอะไรที่จะต้องลาออก” เขาถามเสียงเข้มและกำลังไม่เข้าใจ

“ปัญหาส่วนตัวของน้องน่ะครับ น้องไม่ค่อยสบายและต้องกลับไปดูแลแม่ที่ป่วยด้วย”

“ข้ออ้างสิไม่ว่า อยากจะหนีหน้าใครหรือเปล่า” ดูเหมือนคาเมรอนจะมีอารมณ์มากขึ้นหรือเปล่า พิรัชคิด

“ก็อาจจะมีส่วนฮะ ท่านจะอนุมัติหรือเปล่าฮะ เราจะได้เตรียมหาคนใหม่”

“ไม่! คุณไม่รู้เหรอว่าผมใช้งบประมาณไปเท่าไหร่กว่าจะได้เขามา อยู่ๆ จะมายื่นหนังสือลาออกด้วยกระดาษแผ่นเดียว ดูเหมือนไร้ความรับผิดชอบหรือเปล่า”

“รัชบอกน้องไปแล้วครับ ให้อยู่อีกสักเดือน อีกอย่างเราเรียกคนที่เข้าประกวดคนอื่นๆ มาสัมภาษณ์ก็ได้นี่ฮะ”

“จะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ ผมไม่อนุมัติ และจะไม่ยอมเซ็น ไปเรียกเจ้าตัวขึ้นมาหา เดี๋ยวนี้!” คาเมรอนสั่งด้วยน้ำเสียงดุกร้าวอีกครั้งทำให้พิรัชรับคำ แล้วเรียบออกไปตามเวียงพิงค์ให้ขึ้นมาหาเจ้านายอารมณ์ร้ายทันที แต่ช้าไปแล้วเพราะเวียงพิงค์หนีกลับบ้านเสียก่อน เพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวยต่อการทำงาน ครั้นจะรอขออนุญาตจากพิรัชเสียก่อนเธอก็กลัวว่าจะไม่ไหว อยากกลับไปพักผ่อนเพราะรู้สึกว่าอาการแพ้ท้องหนักๆ เริ่มกำเริบ

“ทุกคนพิ้งค์ไปไหนแล้วล่ะ” พิรัชมาถึงก็ถามหาทันทีเพราะไ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terkait

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 61

    “จะพาฉันไปไหน” เวียงพิงค์เริ่มถามอีกครั้งและแทนตัวเองอย่างห่างเหินพลางปรายตามองเขา“ไปหาที่คุยกัน” เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงดุเข้ม และตั้งหน้าขับรถโดยไม่สนใจเธอเวียงพิงค์ได้แต่นั่งเงียบเป็นเวลานานเลยทีเดียว กว่าที่คาเมรอนจะพามาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง จากนั้นเขาจึงพาเธอลงจากรถและเดินเข้าไปในร้าน เพื่อเลือกที่นั่งอย่างเป็นส่วนตัว สั่งอาหารให้นำมาวางเรียบร้อย เพื่อที่จะรอเคลียร์กับเธอในคราวเดียวให้จบ“ใครอนุญาตให้คุณลาออก” คาเมรอนเริ่มยิงคำถามแรกทันที“ฉันไม่จำเป็นต้องขออนุญาตจากใคร” เวียงพิงค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบพลางเชิดหน้าขึ้น“แต่ผมเป็นเจ้านายคุณ และเป็นมากกว่าเจ้านายด้วย”“คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน ฉันทำอะไรนั่นหมายความว่าฉันตัดสินใจดีแล้ว” “รู้สึกว่าจะเก่งขึ้นนะ” “ประสบการณ์เลวร้าย บางครั้งมันทำให้เราเก่งขึ้น” “หึ จะคิดยังไงก็ตามใจ แต่รู้เอาไว้คุณไม่มีสิทธิ์ไปไหน ถ้าผมไม่อนุญาต หรือไม่คุณต้องรอให้ผมเบื่อคุณเสียก่อน” “เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ ทำตัวเลวไปวันๆ ฉันอยากให้พนักงานบริษัทมาเห็นธาตุแท้คุณเหลือเกิน”“หึ ใช่ผมเป็นอย่างนั้น เพราะมันสนุก แล้วเป็นยังไง ไปหาหมอเมื่อวานนี้นะ” อยู่ๆ เขาก็

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 62

    ต่อมา เมื่อทุกอย่างมันจบสิ้นคาเมรอนเผยความร้ายกาจออกมาแล้ว ก็ไม่จำเป็นที่เวียงพิงค์จะต้องอยู่เผชิญหน้ากับคนเลวพรรค์นั้นอีก ไม่ต้องรอให้ถึงหนึ่งเดือนตามที่รับปากกับพิรัช เพราะเธอจะไม่แคร์ใครทั้งสิ้น ฉะนั้นจึงตัดสินใจเดินทางกลับเชียงใหม่ด้วยเครื่องบินในทันที โดยเก็บแต่เพียงเสื้อผ้าและของสำคัญกลับไปเท่านั้น เวียงพิงค์นั่งเครื่องบินใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีโดยประมาณ เมื่อมาถึงเธอเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งยังจุดหมายปลายทางนั่นคือ บ้านบ้านของเวียงพิงค์อยู่ในตัวจังหวัด แต่ไม่พลุกพล่าน ไม่ได้อยู่ในที่ชุมชนแออัดนัก จากถนนใหญ่เข้าซอยซึ่งมีบ้านไม้สองชั้น บ้างก็ชั้นเดียว และมีอาณาบริเวณน่าอยู่ รถแท็กซี่จอดเลียบที่ริมรั้วหน้าบ้านไม้ชั้นเดียวสีขาวน่าอยู่ เมื่อจ่ายค่าแท็กซี่เรียบร้อยเธอจึงลากกระเป๋าเดินเข้าบ้าน พลางมองไปรอบๆ เพื่อมองหาคนที่เธอคิดถึงมากที่สุด แล้วก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลังพรวนดินอยู่หลังบ้าน ด้วยอาการเงิกเงิ่นแบบคนป่วย เธอรู้ได้ในทันทีว่าเป็น... อิงฟ้า มารดาของเธอนั่นเอง“แม่” เวียงพิงค์เอ่ยเรียกมารดาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะเดินเข้าไปช้าๆ พอใกล้จะถึงเธอก็วางกระเป๋าเ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 62

    “พิ้งค์ พิ้งค์บอกว่าเหม็นกลิ่นอาหาร พิ้งค์เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าลูกบอกแม่สิ ไม่สบายเหรอ” อิงฟ้าคะยั้นคะยอถามเพราะเป็นห่วงมากกว่า ที่สำคัญระดับแม่คนทำไมจะเดาไม่ออก“แม่ แม่... พิ้งค์” เวียงพิงค์น้ำเสียงสั่นเครืออีกครั้งพลางมองหน้ามารดาด้วยความรู้สึกผิด หากจะปิดบังเธอคงไม่กลับมา แต่เพราะตัดสินใจแล้วว่าจะกลับมาเลี้ยงลูกที่นี่จึงจำเป็นต้องบอก แม้จะไม่บอกวันนี้ วันข้างหน้าท้องโตขึ้นมารดาก็ต้องรู้“พิ้งค์ขอโทษนะคะ พิ้งค์... แม่ พิ้งค์ท้อง” จบคำ อิงฟ้าถึงกับอึ้งและนิ่งไป จะว่าโกรธหรือก็เปล่า แต่เสียใจตรงที่เวียงพิงค์อาจจะท้องโดยไร้พ่อของเด็ก “พิ้งค์ขอโทษค่ะแม่ ที่ทำให้แม่กับน้าผิดหวัง” เวียงพิงค์ร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนตัวสั่นระริก อิงฟ้าจึงได้รั้งเข้ามากอดและปลอบโยน“แม่บอกไม่ถูกเหมือนกันลูก ว่าผิดหวังหรือเสียใจ หรือตกใจ แต่ไม่ว่าพิ้งค์จะทำผิดพลาดมายังไงพิ้งค์ก็คือลูกแม่ และเป็นเด็กดีมาตลอด จะให้แม่ผลักใสซ้ำเติมเหรอ แม่ก็ไม่เหมาะที่จะเป็นแม่อีกต่อไป แต่ถ้าจะเสียใจก็เพราะใครกันที่กล้าทำกับลูกแม่แบบนี้” อิงฟ้าพยายามพูดปลอบใจขณะที่เวียงพิงค์ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมา“เล่าเรื่องทุกอย่าง

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 64

    ช่วงเวลาเพียงวันเดียว ที่เวียงพิงค์หนีกลับเชียงใหม่ ยังไม่มีใครรู้แม้กระทั่งคาเมรอน เพราะหลังจากที่แยกกันที่ร้านเขาก็ไม่คิดที่จะติดต่อเธออีกเลย กระทั่งวันต่อมา คาเมรอนไปทำงานตามปกติ ทว่าภายในหัวใจของเวลานี้มันวุ่นวายสับสน ทรมานอย่างบอกไม่ถูก พนักงานในฝ่ายออกแบบก็ไปทำงานแล้วเช่นกัน พิรัชยังคงทำหน้าที่เป็นเจ้านายที่ดี เมื่อถึงเวลาเข้างานก็ตรวจตราว่าคนไหนเข้างานสาย “พิ้งค์ยังไม่มาอีกเหรอ” พิรัชเปรยออกมาเบาๆ พลางกวาดตามองไปทั่วห้อง แต่ยังไม่ได้เอะใจ ด้วยความเป็นห่วงพิรัชก็รอกระทั่งเกือบสิบเอ็ดโมง ยังไม่มีวี่แววว่าเวียงพิงค์จะมาทำงาน เขาจึงโทรศัพท์ไปตามและโชคดีเหลือเกินที่เวียงพิงค์รับสาย ทว่าต้องช็อคเพราะ...“พิ้งค์กลับเชียงใหม่แล้วค่ะพี่รัช” น้ำเสียงของเวียงพิงค์ฟังดูเรียบเฉยชามาก พิรัชคิด แต่ยังดีที่เธอไม่ปิดบัง“อะไรนะ! พิ้งค์รับปากพี่แล้วนะ” พิรัชรู้สึกเป็นห่วงเธอไม่น้อย อีกทั้งมันเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน“พิ้งค์ขอโทษค่ะ พิ้งค์อยู่ไม่ไหวแล้ว รอให้ถึงวันนั้นไม่ได้ พี่รัชก็รู้ว่าพิ้งค์ต้องเจออะไรบ้างถ้าพิ้งค์ยังอยู่” แน่นอนมันคือคำนินทาจากเพื่อนร่วมงาน “โถพิ้งค์ เงินเดือนก็ไม่รอรับเสียก่อ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 65

    เพล้ง! กานดาที่นั่งอยู่หน้าห้องถึงกับสะดุ้งตกใจ แต่ไม่กล้าเข้าไปในตอนนี้แน่ๆ คิดว่าคาเมรอนต้องทะเลาะกับพิรัช ขณะเดียวกันคาเมรอนก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้โกรธมากมายขนาดนี้ รู้สึกเจ็บปวด เสียใจ แต่บรรยายไม่ถูก “คุณก็แค่นางบำเรอ ที่ไม่ประสา ทำไมผมต้องแคร์คุณ” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุกร้าว“เชิญไปให้สุดหล้าฟ้าเขียว ถ้าคิดว่าหนีพ้น แต่อย่าหวัง” คาเมรอนไม่อยากจะแคร์กับการหนีไปของเวียงพิงค์ แต่สุดท้ายเขาก็ปรารถนาจะขังเธอไว้ตลอดไป ทว่าตอนนี้มันไม่ใช่แค่บำเรอ เขากลับถวิลหาเพราะอยู่ๆ ภาพความทรงจำในหนึ่งอาทิตย์นั้นมันหวนกลับมา และมันเต็มไปด้วยความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน แม้จะระคนไปด้วยความข่มขื่นเพราะเวียงพิงค์ไม่ได้เต็มใจที่จะอยู่ แต่เธอก็ไม่เคยปฏิเสธบทรักและยอมรับมันแต่โดยดี คาเมรอนหยุดทำงานโดยพลัน เพราะสมาธิหายไปพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น และใช่ว่าจะอยู่เฉยเหมือนคนไม่มีหัวใจ เขาเรียกให้พีระเข้าพบทันที เพื่อสืบเสาะว่าเวียงพิงค์อยู่ตรงไหนของเชียงใหม่ เมื่อรู้แล้วให้ตามเฝ้าดูทุกก้าวย่างและให้รายงานความเป็นไปของหญิงสาวให้รู้ กระทั่งคาเมรอนรู้ว่าความจริงว่าเหตุผลที่เวียงพิงค์หนีไปเพราะ...“ท้อง! พ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 66

    “อย่าทำตัวเป็นคนช่างสังเกตขนาดนั้น” เขาแสร้งดุเสียงเข้มขึ้นแต่ไม่ได้ทำให้ พิรัชกลัวเลย กลับกันพิรัชกลับอมยิ้มอีกต่างหาก“ยิ้มทำไมไม่ทราบ” เขาดุพิรัชอีกแน่ะ“คือ... รัชกับพิ้งค์คุยกันทางไลน์ทุกวันครับท่าน เผื่อท่านอยากรู้ว่าพิ้งค์สบายดีหรือเปล่า” “เขาก็คงจะสบายดีล่ะมั้ง ไม่อย่างนั้นจะอยากกลับไปทำไม” หากพิรัชจำไม่ผิด ยังไม่เคยบอกคาเมรอนเรื่องเวียงพิงค์ท้องนี่นะ“ท่านครับ ท่านอาจจะไม่รู้ว่าพิ้งค์เอ่อไม่โอเค ท่านจะได้เรียกพิ้งค์กลับมาทำงาน” “คนไม่มีใจจะอยู่ ผมจะเรียกกลับมาให้เสียเวลาและให้เปลืองน้ำลายทำไม” พูดจบคาเมรอนก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปอย่างเหม่อลอย พิรัชจึงลุกตามไป และรู้สึกว่าอาการของคาเมรอนแปลกๆ พูดเหมือนทะเลาะกับเวียงพิงค์มาก่อน “ท่านครับเอ่อ... คือ... พิ้งค์ท้อง ท้องครับ เผื่อท่านไม่ทราบ ใกล้คลอดแล้วรัชเป็นห่วงก็เพราะพิ้งค์ท้องลูกไม่มีพ่อ” คำบอกเล่าของพิรัชทำให้คาเมรอนเจ็บแปลบที่กลางใจ และอึ้งเมื่อรู้ว่าพิรัชสำคัญจนเวียงพิงค์บอกเรื่องนี้“นี่คุณรู้มาโดยตลอดว่าพิ้งค์ท้องอย่างนั้นเหรอ พิ้งค์ไปเพราะท้องแล้วทำไมไม่บอกผม” คาเมรอนหันกลับมาถาม

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 67

    ขณะเดียวกัน พิรัชก็ไม่ได้รั้งรอที่จะให้กานดาจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้ เขานั่งเครื่องบินไปเชียงใหม่ในวันเดียว ไม่ว่าจะมีปัญหากับเจ้านายใหญ่หรือไม่ แต่เพราะความเป็นห่วงเวียงพิงค์ที่เขารักและเอ็นดูเหมือนน้องสาว เมื่อไปถึงจึงให้แท็กซี่ไปส่งบ้านของเวียงพิงค์ตามที่อยู่ที่เคยจดไว้ แต่ช้าไปเสียแล้วเพราะเวียงพิงค์ไม่ได้อยู่ที่บ้าน มีเพียงหนานคำเท่านั้นที่อยู่ และเหตุผลที่เวียงพิงค์ไม่อยู่คือ เธอคลอดก่อนกำหนด หนานคำจึงได้พาพิรัชไปโรงพยาบาลทันทีช่วงเวลาเดียวกันนั้น เวียงพิงค์กับอิงฟ้าก็อยู่โรงพยาบาล เพื่อรอเข้าห้องคลอดเรียบร้อยแล้วด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น เพราะเป็นท้องแรกเวียงพิงค์ไม่รู้ต้องทำอย่างไรจะเบ่งอย่างไร และเจ็บมากไหม “แม่ พิ้งค์กลัว” เวียงพิงค์ถามพลางเอื้อมมือไปจับมารดาเอาไว้ ระหว่างที่กำลังรอให้ห้องพยาบาลเคลียร์เสียก่อน“ไม่ต้องกลัวนะลูก เจ็บแปบเดียวเดี๋ยวก็หายแล้ว เข้าไปด้านในเดี๋ยวคุณหมอก็จะบอกว่าทำยังไง” อิงฟ้าปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ค่ะแม่ แต่พิ้งค์ปวดท้องมากอาการมันเหมือนอยากเบ่ง” “คงอยากออกมา รอคุณหมอเคลียร์ห้องนะ จะได้เข้าไปแล้ว ใจเย็นๆ นะลูก”“ค่ะ” เวียงพิงค์ตอบแ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13
  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 68

    “คุณแม่... ผมรู้ว่าผมทำไม่ดีกับเธอ จนเธอต้องหนีไปแบบนี้ ผมรู้สึกผิดมาตลอด แต่ที่รู้สึกช้าเพราะทบทวน ถามตัวเองว่าคิดถึงเธอหรือเปล่า ขาดเธอได้ไหม ผมพยายามต่อต้านใจตัวเอง แต่สุดท้ายผมก็ไม่เคยลืมเธอ” เขาสารภาพด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ลูกแม่มีความรักเหรอ ลูกไม่เคยรักใคร” เคียร่าถามยิ้มๆ“ผม... คือ” เขาดูอึกอักไม่กล้าตอบ เพราะไม่กล้าฟันธงตัวเอง“ถ้าไม่ทำเขาท้องจะรักเขาไหมไอ้ตี๋ ห๊า!” หัสนัยน์แทรกขึ้นน้ำดังลั่น “ป๋า เรื่องหนึ่งที่ผมอยากให้ป๋ากับแม่รู้ คือเหตุผลที่พิ้งค์คว้าชัยชนะทุกอย่างเอาไว้ได้ก็เพราะ... เพราะผมอยากอยู่ใกล้พิ้งค์ ต้องการพิ้งค์ ผมแค่เห็นรูปสมัครของเธอ แล้วห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย” “ก็เลยทำให้พิ้งค์ชนะทุกคนเพื่อให้เข้ามาทำงาน แล้วแกก็จับกินอร่อยเลย อย่างนั้นเหรอ” บิดาแทรกขึ้น“ครับ” คาเมรอนก็กล้าตอบได้อย่างฉะฉานเสียจนบิดาอยากจะหักคอ“ถ้ามั่นใจว่าใช่ ก็ไปเถอะลูก แม่กับป๋าจะดูแลบริษัทแทน” มารดาอนุญาตง่ายๆ เสียอย่างนั้น “คุณเข้าข้างมันมากเกินไปหรือเปล่า เพราะอย่างนี้ไงถึงได้ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่มีความรับผิดชอบ”“หรือคุณจะไม่ให้ลูกไปคะ ดีเสียอีกที่ลูกกล้ารับผิดชอบ ดีกว่าปล่อยให้มั

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-13

Bab terbaru

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 87 (จบ)

    “อ๊ะ! ซี๊ดดดด อ่า คาเมล” ด้วยความเสียวซ่านทำให้เธอกดกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว เพราะต้องพ่ายแพ้ให้แก่ความคิดถึง ความปรารถนา และทะยานพุ่งสู่จดหมายที่ปลายขอบฟ้า ร่างบางกระตุกเกร็งและแอ่นสะโพกยกขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาจิกที่ตัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาเพื่อปลดปล่อยความทรมาน ผ่านไปชั่วครู่ร่างกายเริ่มผ่อนคลายล่องลอยราวกับอยู่กลางท้องฟ้า เสียงหายใจหอบพร่ากระชั้นด้วยความเหนื่อย คาเมรอนยังคงอ้อยอิ่งจูบซับความหวานกระทั่งพอใจ แล้วจึงขยับกายขึ้นไปหาพร้อมกับจูบที่ริมฝีปากบางอย่างปลอบโยนอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งผ้าห่มที่อยู่ปลายเท้าขึ้นมาคลุมให้ แล้วยิ้มหวานพลางเอื้อมมือขึ้นเสยผมที่เลื่อนมาปิดใบหน้าออกให้อย่างอ่อนโยน แต่เวียงพิงค์แปลกใจไม่น้อยที่เขายอมทำตามคำขอร้องของเธอ “ทำไมคุณถึงได้ยอม ทั้งที่เมื่อก่อน...” เธอถามอย่างแปลกใจ“เมื่อก่อนผมไม่ยอมใช่ไหม จะเอาให้ได้ใช่หรือเปล่า ก็ตอนนี้ร่างกายคุณไม่โอเคจะให้ผมบังคับเหรอ คุณจะไม่เกลียดผมมากกว่านี้หรือยังไง” เขากระซิบบอกเสียงนุ่มแล้วก้มหน้าจูบที่หน้าผากเนียนเบาๆ แต่เนิ่นนานจนไม่อยากจะละจากกันเลยทีเดียว“ผมรักคุณ” เขากระซิบเบาๆ อีกครั้งทว่าหลั

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 86

    เท่านั้นยังไม่พอมือหนาซุกซนของเขาลูบเข้ามาจนถึงเรียวขาด้านใน ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับเนินสวาทอวบนุ่ม แต่เขากลับต้องชะงักเพราะมันเกลี้ยงเกลาสะอาดจน... “พระเจ้า” เขาครางออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นพลางลูบไล้ฝ่ามือลงบนเนินสวาทช้าๆ พร้อมกับบดเบียดนิ้วแกร่งกับช่อกุหลาบนุ่มๆ อย่างเอาใจ สร้างความเสียวซ่านให้กับหญิงสาวจนแทบคลั่ง เพราะไม่ได้อยู่ใกล้เขามานาน “อื้อ! ไม่ได้ค่ะ ไม่เอา” เธอเริ่มห้ามปรามอีกครั้งพร้อมกับผลักมือของเขาออก “ทำไมไม่ได้ ผม... ผมเอ่อ” เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกขัดใจชอบกล แต่ไม่ได้หงุดหงิดอะไรเพียงแต่ร่างกายของเขากำลังต้องการเท่านั้นเอง “พิ้งค์เพิ่งคลอด คุณเข้าใจไหมคะ คุณหมอเย็บไหมละลาย ถ้าละลายแล้วก็ใช่ว่าคุณจะ...” เธอบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อืม! ผัวเมียอยู่ด้วยกันมันก็ต้องการจะให้ทำยังไงครับจ๋า หืม” ให้ตายสิเขาโมเมคิดว่าเธอใจอ่อนแล้วสิท่า “ไม่ต้องทำ ปล่อยพิ้งค์” พอเธอพูดจบเท่านั้นแหละเขาก็ตวัดเธอเข้าไปกอด “ไม่ทำไม่ได้ คุณหมอสั่ง” คนบ้ามาอ้างอิงคำสั่งหมอ หมอไม่ได้สั่งให้มีอะไรกันเสียหน่อย เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว เธอคิดพลางมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง “หมอไม่ได้สั่งแบบนี

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 85

    “คุณหนีผมมาทำไม ทิ้งผมมาทำไม ที่สำคัญไม่บอกผมสักคำว่าท้อง” “พิ้งค์ไม่ได้มีค่ากับคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะคุณรังแกพิ้งค์ ลูกเกิดมาเพราะคุณไม่ได้ตั้งใจ และคิดเหรอว่าคุณจะรับผิดชอบ” เธอบอกพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งริน “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่รับผิดชอบ ผมเป็นคนนะ และคนๆ นี้ก็รักคุณ ไม่ได้ดูดายเมื่อรู้ว่าคุณมาที่นี่”“หึ ไม่ได้ดูดายอย่างนั้นเหรอคะ คุณไม่ได้สนใจพิ้งค์ด้วยซ้ำ”“โรงพยาบาลที่ราคาถูกผิดปกติ แท็กซี่เจ้าประจำของคุณ และค่าใช้จ่ายในบ้านที่แม่คุณอาจจะหยิบยื่นให้ สงสัยหรือเปล่า” ให้ตายสิอย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือเขา เธอคิดและได้แต่ร้องไห้“ผมอยากมาหาคุณเหลือเกินพิ้งค์ แต่เพราะผมโง่ถึงรอคอยอะไรบ้าๆ จนทำให้คุณโกรธผมขนาดนี้ แต่เชื่อเถอะว่าผมไม่เคยอยู่ห่างคุณกับลูกเลย” “คุณเป็นคน... เป็นฝีมือคุณ” “เป็นฝีมือผม ใช่ ผมอยากดูแลคุณอยากรับผิดชอบ แต่เพราะรู้ว่าคุณเกลียดผมมาก หากคุณรู้ก็กลัวว่าคุณไม่รับ ขอโทษนะครับได้ไหม” เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบด้วยความรู้สึกหลากหลาย บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร“ให้โอกาสผมได้ไหม เริ่มต้นกันใหม่นะครับ”“พิ้งค์เป็นแค่... พิ้งค์ไม่มีค่าอะไร” เธอยังคงคิดว่าตัวเองต่ำต้อ

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 84

    “แต่คุณน่ะทะลึ่ง ไปไหนก็ไปพิ้งค์ง่วง จะนอนแล้วไม่ต้องมากวนด้วย” พอพูดจบเธอก็คลานขึ้นเตียงทันทีแล้วแสร้งทำเป็นหลับ คาเมรอนจึงออกมาจากห้อง เพื่อจะเข้าครัวทำอาหารที่หมอแนะนำ นั่นคือแกงเลี่ยงเพียงอย่างเดียวก่อน แม้ว่าจะทำไม่เป็นก็ตาม แต่อ่านวิธีทำแล้วเข้าใจ ทุกอย่างก็ง่ายในทันที เมื่อลงมือทำเขาก็ยิ้มอย่างมีความสุข ถึงแม้เวียงพิงค์จะต่อต้าน แต่การทะเลาะกันนิดหน่อยเหมือนเป็นสัญญาณดี เพราะอย่างน้อยเวียงพิงค์ไม่ได้ขับไล่ไสสงเขาอย่างหนักหน่วง เหมือนวันแรกที่มาเหยียบที่นี่จ “หวังว่าคงจะทานได้นะครับ” เขาเอ่ยออกมาลอยๆ เพราะไม่มั่นใจว่ามันจะอร่อยเพียงใด แต่แกงเลี่ยงก็มีแต่ผัก ทานได้หรือไม่ได้ก็ต้องทาน พอทำเสร็จแล้วจึงตักใส่ถ้วยขนาดพอดีไม่ใหญ่มาก เพื่อให้เวียงพิงค์ได้ซดน้ำอุ่นๆ เขาคงไม่รอให้เธอพักผ่อนก่อนหรอก เพราะมั่นใจว่าเธอยังไม่หลับ จึงได้นำแกงเลียงขึ้นไปให้เพราะอยากนำเสนอมาก เขาชิมเองก็โอเค หากเธอรับประทานเข้าไปแล้วน่าจะอร่อยแน่ๆ เขาคิดพลางเดินขึ้นไปบนบ้าน แต่เธอไม่ได้อยู่ในห้องจังหวะเดียวกันนั้น เวียงพิงค์ออกมาจากห้องน้ำพอดีและแทบจะร้องกรี้ด ด้วยความตกใจเพราะเธอใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจาก

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 83

    “พิ้งค์พยายามจะเชื่อ แต่เชื่อไม่ลง อย่าพูดให้เหนื่อยเลยค่ะและออกไปพิ้งค์ อยากอยู่คนเดียว” เธอออกปากไล่อีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจออกไปจากห้องด้วยอาการคอตก พยายามที่จะไม่ท้อแท้กับกิริยาหรือคำพูด ที่เธอพูดเสียดแทงหัวใจ เพราะเขารู้ตัวดีและจำได้ว่าเคยพูดให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจมาแล้วอย่างไม่น่าให้อภัย “แค่สองวันก็จะทนไม่ได้แล้วเหรอเรา ทีทำร้ายเขาเต็มๆ หนึ่งอาทิตย์ ทิ้งให้อุ้มท้องคนเดียวจนคลอดอีก เขายังทนได้ หึ เอาเลยพิ้งค์อยากจะลงโทษผมให้สาแก่ใจ ให้เจ็บปวดเจียนตายก็เอา” เขาเอ่ยออกมาลอยๆ และไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้เพียงแต่อยากสงบจิตใจเท่านั้นเองขณะเดียวกันมะเหมี่ยวซื้อของเสร็จก็รีบกลับมาทันที พร้อมทั้งขอตัวกลับบ้านเพราะเที่ยงแล้ว เนื่องจากว่าคาเมรอนให้ทำงานเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น แต่เวียงพิงค์ต้องถามเหตุผลกันเสียหน่อยว่าทำไมถึงกลับก่อนเวลาสองวันแล้ว“มีอะไรบอกพี่ตรงๆ ก็ได้นะเหมี่ยว ที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เวียงพิงค์ถามด้วยความเป็นห่วง แต่มะเหมี่ยวอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบ“คือเหมี่ยว ไม่มีปัญหาอะไรกับที่บ้านหรอกค่ะ แต่แบบว่าพี่พิ้งค์มีคุณเขาดูแลแล้ว เหมี่ยวเลยอยากจะดูแลพี่พิ้งค์ช่วงเช้าครึ่งวันน่ะค่ะ” “

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 82

    “ก็ได้ครับ” ว่าแล้วเขาก็ค้นหาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำ ชำระร่างกายภายในห้องนอนนี่เอง ซึ่งเขาใช้เวลาไม่นานนัก ระหว่างนี้มะเหมี่ยวก็ทำอาหารเช้าสำหรับเวียงพิงค์และคาเมรอน เสร็จแล้วเธอก็ขึ้นมาหาเวียงพิงค์ทันที“พี่พิ้งค์สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะคุณ...” มะเหมี่ยวทักทายทั้งสองคนพลางยกมือไหว้“เมื่อวานไปทำธุระครึ่งวันทำไมไม่บอกพี่ล่ะ” เวียงพิงค์ตำหนิเล็กน้อยทว่ามะเหมี่ยวกลับปรายตามองคาเมรอนแทน“คือหนู มันด่วนมากน่ะค่ะเลยไม่ทันได้บอก แต่ฝากบอกผ่านสามีพี่พิ้งค์แล้วนะคะ” สามีอย่างนั้นหรือ ใครสั่งใครสอนให้พูด หรือว่าเขาบอกเอง เวียงพิงค์คิดอย่างไม่พอใจก่อนจะหันมามองมาคาเมรอนที่ยืนอยู่ปลายเตียง“เหมี่ยวเขาก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรน่ะครับ” “คุณเสี้ยมคนของพิ้งค์มากกว่า” “ผมเปล่า กับข้าวเสร็จหรือยัง เอาขึ้นมาให้พี่พิ้งค์ไป แล้วเดี๋ยวจะได้พาพี่พิ้งค์ไปหาหมอ” “พิ้งค์ไม่ได้บอกว่าจะไปนะคะ” การที่เธอไม่ตอบนั่นแหละว่าตกลงแล้ว เขาคิด“ไปเอากับข้าวขึ้นมานะ” คาเมรอนไม่ได้พูดกับเวียงพิงค์แต่หันไปสั่งมะเหมี่ยวแทน“ได้ค่ะคุณ” มะเหมี่ยวรับคำเสร็จก็ออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่ตามลำพังอีกครั้ง“ค

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 81

    “พรุ่งนี้เราไปหาหมอกันนะ” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอบอุ่นพลางกอดเธอเอาไว้ให้แน่นกว่าเดิม จนกระทั่งเวลาผ่านไปนับชั่วโมง เวียงพิงค์หยุดสั่นแล้วและคิดว่าอาจจะหลับสนิท แต่คาเมรอนไม่ได้หลับด้วย ตลอดเวลาที่กอดเวียงพิงค์เอาไว้ มันทำให้รู้สึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาตลอดหลายเดือน พยายามบอกตัวเองไม่ได้ว่าคิดถึงเธอ จึงไม่ยอมตามมาง้อ แต่ให้คนติดตามความเคลื่อนไหวและคอยช่วยเหลืออยู่ จนทนไม่ไหวต้องมาหาด้วยตัวเองเพราะความคิดถึงและนี่น่าจะเป็นกอดแรกที่เขาไม่อยากจะปล่อยเลยแม้แต่นิดเดียว “ผมคิดถึงคุณนะพิ้งค์ คิดถึงคุณเหลือเกิน” เขาเอ่ยกับร่างบางที่หลับสนิทเพราะหากพูดต่อหน้าเธอตรงๆ ก็คงไม่กล้าเช่นกัน“ทำยังไงคุณถึงจะยกโทษให้ผมนะ” เวลานี้คงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเพราะได้อยู่ใกล้กัน หากวันพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็ไม่แน่ใจว่าเวียงพิงค์อาจจะโกรธเขามากกว่าเดิมก็เป็นได้ ข้อหาขึ้นมานอนร่วมบนเตียงตลอดทั้งคืนคาเมรอนแทบนอนไม่หลับ เพราะบางครั้งเวียงพิงค์ก็มีอาการหนาวสั่น เขาก็ต้องอาศัยอ้อมกอดอุ่นๆ เพื่อคลายความหนาวให้กับเธอ แต่ผ่านไปอีกสักหน่อยเจฟานก็ลุกขึ้นมากินนม เขาก็ต้องลุกขึ้นไปอุ้มเจฟานมาให้ ทำอย่างนี้ตลอดทั้งค

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 80

    “อย่ามาโกหกดีกว่าครับ เอาเป็นว่าผมนอนข้างนอกก็ได้ แต่คุณต้องเปิดประตูทิ้งเอาไว้ ผมจะได้เห็น” “นี่บ้านฉันคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งอีกแล้ว” เธอว่า และเขาไม่ได้สั่ง แต่เป็นห่วงต่างหาก“ผมไม่ได้สั่งแต่ขอร้อง ผมเป็นห่วงคุณนะครับพิ้งค์ ไม่ได้คิดที่เข้าไปข้างในเสียหน่อย” “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ นอนหน้าห้อง” เธออนุญาตน้ำเสียงเรียบ“ขอบคุณครับ แล้วลูกหลับหรือยัง” ถามราวกับว่าเป็นลูกของตัวเอง“หลับแล้ว แล้วไม่ต้องเข้าไปในห้อง” เธอห้ามด้วยน้ำเสียงเข้ม ก่อนจะเอี้ยวตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง คาเมรอนจึงวางกระเป๋าเดินทางไว้ตรงประตู แล้วนั่งพิงผนังด้านเดียวกับประตูนั่นเอง ผ่านไปสักห้านาทีเวียงพิงค์ก็กลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับหมอนและผ้าห่ม วางกองเอาไว้ตรงหน้าเขาพอดี ดูเหมือนเธอเป็นห่วงแต่สีหน้าบูดบึ้ง เขาจึงมองเครื่องนอนสลับกับเงยหน้ามองเธอ“มองอะไร สงสัยอะไร” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ชวนหาเรื่องเสียเหลือเกิน“อ๋อ ใครจะกล้าล่ะครับ คือ... จะเข้านอนแล้วเหรอครับ” “ถ้าไม่เข้านอนตอนนี้ เดี๋ยวจะไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ลุกบ่อยรู้แล้วนี่คะ” เธอตอบเสียงเรียบพลางเมินหน้าหนี“อย่าปิดประตูนะครับ เผื่อว่าลูกตื่นร้องไห้แล้วคุณลุกไม่

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 79

    “ก็ต้องลองทานดูครับ ผมทำได้เท่านี้ แต่อยากให้ทานอุ่นๆ จะได้มีแรง เดี๋ยวลูกก็ตื่นคุณก็ต้องอาบน้ำให้แกอีก” เขาบอกอย่างมีเหตุผล แต่ใช่ว่าเธอจะญาติดีกับเขาหรอกนะ แค่อยากมีแรงดูแลลูกเท่านั้นเอง“ก็เอามาสิคะ” เธอสั่งน้ำเสียงเรียบอีกครั้งแต่ยังดีที่ไม่ได้ใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างหรือพูดไม่มีหางเสียง และเมื่อเธอยอมที่จะรับประทานเขาจึงยกเฉพาะถ้วยโจ๊กมาให้เท่านั้นเวียงพิงค์รับถ้วยโจ๊กมาถือเอาไว้ ขณะที่เขากลับยิ้มบางๆ อย่างพอใจ แต่เธอไม่ได้สังเกตเพราะมองที่ถ้วยโจ๊กและบอกไม่ถูกว่ามันน่ารับประทานแค่ไหน แค่รู้จักใส่ต้นหอมผักชีเท่านี้ก็น่าอร่อยแล้ว จากนั้นเธอจึงใช้ช้อนตักโจ๊กขึ้นมาเป่าแล้วชิมคำเล็กๆ โดยที่คาเมรอนก็นั่งลุ้นตัวโก่งเพราะกลัวว่าจะไม่อร่อยพลางสังเกตสีหน้าของเธอด้วย“เป็นไงครับ โอเคไหม” เขาถามอย่างตื่นเต้น เพราะอยากให้เธอตอบว่าอร่อยเหลือเกิน“ไม่โอเคค่ะ” เธอตอบน้ำเสียงเรียบทำเอาคาเมรอนหน้าเจื่อนไปเลยทีเดียว“ไม่อร่อยเลยเหรอครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด และน่าสงสารเลยทีเดียว เวียงพิงค์จึงมองหน้าเขาเล็กน้อยก่อนจะตักโจ๊กรับประทานต่อไป“มันไม่โอเค เพราะมันไม่มีชิ้นเนื้อเลย มีแต่

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status