“ผมปรุงให้...แซ่บกว่า...” “......”เขาว่าอีกทั้งยังมองสบตากับปลายฟ้าที่ยังรวบรวมเส้นเสียงของตัวเองไม่ได้...หรืออีกทีก็คิดคำพูดที่จะโต้อีกฝ่ายกลับไปไม่ทัน“นั่นเป็นเพราะผมรู้ว่าคุณชอบกินอาหารรสชาติยังไง....เอาเผ็ดๆ นะ...จะได้ซี้ดดังๆ”“นิ้คุณ!”“ผมปรุงเสร็จแล้ว...กินก่อนเดี๋ยวค่อยโวยวาย...”เขาชิงแทรกขึ้นมาหน้าตาย ก่อนจะเลื่อนชามกระเพาะปลามาวางไว้ให้ตรงหน้าของปลายฟ้า ที่กำลังทำท่าจะแปลงร่างเป็นนางมารร้าย เหมือนกับในละครหลังข่าว แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก นอกจากตักกระเพาะปลาในชามของตนขึ้นมาชิมโดยที่ไม่ได้ปรุงอะไรลงไปเลย ความลำบากในช่วงเวลาที่เขาเคยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า มันช่วยสอนให้เขารู้ว่ากินอะไรเข้าไปก็ได้ เพื่อใช้ประทังชีวิตให้อยู่รอดตายไปวันๆ แต่วันนี้สำหรับเขามันกลับพิเศษมากกว่า เพียงเพราะมีเธอนั่งอยู่ตรงหน้า หลังจากที่เขาเฝ้าตามหาเธอมาหลายปี ความดีใจลึกๆ ที่ฝังอยู่ในใจมันเลยทำให้ชายหนุ่มพูดออกมาเบาๆ ราวกับกำลังเผลอตัว “ได้อยู่กับคนที่รัก แค่นี้ก็มีความสุขมากที่สุดแล้ว...”พรวด!แค้ก!ๆๆปลายฟ้าสำลักทันทีที่ได้ยิน จนถูกกระเพาะปลาร้อนๆ นั่นลวกลิ้น เพราะเผลอเอาเข้าป
ชายร่างใหญ่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่กับพื้น ส่วนแขกโต๊ะอื่นๆ ที่กำลังนั่งกินกัน รีบลุกขึ้นมากรีดร้องโวยวายเสียงดังลั่น ด้วยความตื่นตกใจ คิมหันต์กวาดสายตาดุดัน ขณะเอ่ยถามพวกมันออกไปเสียงห้วนดัง“มีใคร...อยากเจ็บตัวกันอีกบ้างมั้ย? กูจะให้โอกาสพวกมึงได้เลือก ว่าจะกินกันให้เสร็จเสียก่อน หรือจะนอนที่นี่แล้วไปตื่นกันอีกที...ที่โรงพยาบาล...”พวกอันธพาลที่เหลือเหล่านั้นพากันหน้าซีด ก่อนจะรีบควักเงินจ่ายค่าอาหาร แล้วช่วยกันหามเพื่อนที่นอนสลบเหมือดนั่น ไปส่งโรงพยาบาลทันที...เมื่อเรื่องทุกอย่างสงบลงได้ เถ้าแก่ร้านจึงเดินมาเก็บเงิน ที่พวกมันวางเอาไว้ จากนั้นจึงหันมายกนิ้วหัวแม่มือให้กับคิมหันต์ ขณะที่เอ่ยปากชม“ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม ฉันรำคาญพวกมันเต็มที ไอ้แขกโต๊ะนี้มันมากินกันวันไหน ลูกค้าสาวๆ ของเราก็จะพากันหายไปหมด ดีนะที่วันนี้พวกมัน ดันมาเจอตออย่างพ่อหนุ่มเข้าอย่างจัง วันหน้าวันหลังจะได้ไม่กล้าหาเรื่องกับใคร โดนครั้งนี้เข้าไปก็คงจะเข็ดหลาบกันไปอีกนาน ”ปลายฟ้ายิ้มหน้าบาน ราวกับตนเองเป็นคนที่ถูกเจ้าของร้านชม ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละที่เป็นสารตั้งต้น ของเรื่องที่ทำให้คนตีกันจนเกือบตายคนเป็นบอดี้การ์ดไ
ภายในสมองของปลายฟ้าหมุนคว้าง คล้ายกำลังหลุดลอยออกไปอยู่กลางอากาศ เมื่อถูกสัมผัสหนักๆ ที่ขยำลงมาจากฝ่ามือใหญ่ กระทั่งปลายลิ้นพลิ้วไหวก็กำลังหยอกเย้ากับสองเต้าที่เขาโปรดปราน และได้ห่างหายจากมันไปนานหลายปี“อื้อ~~คิมขา...พอเถอะนะคะ..อย่าแกล้งปลาย...อ๊า!”เธอบอกเขาเสียงสั่นพร่าอย่างน่าสงสาร และรู้สึกทรมานจากสัมผัสที่เขากำลังปรนเปรอให้อย่างเผลอใจ ลืมกระทั่งความขุ่นข้องหมองใจที่มี ทั้งยังครองสติได้แค่เพียงครึ่งๆ กลาง แม้แต่เสียงร้องครางแสนหวานก็ยังเรียกหาเขา เหมือนตอนที่ทั้งคู่เคยอยู่ด้วยกันที่อิตาลีไม่มีผิด“ผมอยากได้คุณที่นี่...ได้ยินมั้ยปลาย?” เขาเงยหน้าขึ้นมาบอกเสียงสั่นก่อนจะย้ำคำพูดเดิม “ผมต้องการคุณที่นี่...เดี๋ยวนี้!”ในตรอกแคบๆ นี่นะ หากมีใครผ่านไปผ่านมาแล้วเห็นหรือได้ยินเข้าละ!?“ไม่นะคิม! อย่า..มะ..ไม่..อ๊ะ! อื้อ...”เสียงที่พยายามร้องท้วงของปลายฟ้าขาดๆ หายๆ ไปพร้อมกับที่ริมฝีปากร้ายกาจของเขากดทับลงมาแนบสนิทกับริมฝีปากของเธอก็อย่างที่รู้ๆ กันดีว่าความต้องการของคิมหันต์ มันกำลังบีบบังคับให้หญิงสาวเคลิบเคลิ้มกับสิ่งที่เขาเป็นคนชักนำ เพื่อให้เธอทำตามทุกครั้งอย่างคนที่รู้จังหวะกันด
“ผมทำคุณฉ่ำแฉะขนาดนี้ ผมควรจะรับผิดชอบสินะ...”เขาบอกเสียงพร่าในขณะที่เงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับเธอ ราวกับรู้ว่าเธอก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน จากนั้นจึงเลื่อนสายตาลงมาตรงที่เดิม“ โบราณว่าไว้ผู้หญิงที่ไร้ขนมักเป็นคนอาภัพ แต่ผมกลับชอบมันมาก...”เขาพูดต่อในขณะที่ยังใช้ข้อนิ้วรูดรั้งเข้าออกหนักๆ กับช่องทางรักคับแน่น จนทำให้หญิงสาวหัวหมุนคว้าง อย่างคนที่มีสติแต่ก็แค่เพียงครึ่งๆ กลางๆ คล้ายจงใจจะแกล้งกัน แล้วมันก็ได้ผลดีเกินความคาดหมาย“คิมขา...ปะ..ปลาย...ไม่ไหว..อ๊ะ! อื้อ..”ปลายฟ้าครางกระเส่า หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเอาไว้แน่นกับความรู้สึกทรมานนี้ของตนเอง เพราะเกรงว่าเธออาจจะร้องเสียงดังเกินไปแล้วทำให้ใครได้ยินเข้า แต่มันก็เร้าใจคิมหันต์จนรู้สึกมันเขี้ยวเธอขึ้นมาเดี๋ยวนั้น“ผมรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังอยากได้มันมาก เป็นงั้นคุณก็เสร็จกับปากของผมไปก่อนแล้วกันนะปลาย ” ชายหนุ่มผละมือจากส่วนอ่อนไหวกลางกาย แล้วไล้ไปมาตามต้นขาอ่อนด้านในและวางมันไว้ตรงนั้น ก่อนออกแรงดันให้มันแยกออกกว้างมากกว่าเก่า จากนั้นจึงส่งปลายลิ้นพริ้วไหวเข้าไปสัมผัสหยอกเย้ากับเจ้าของร่างบางแทนเฮือก!“อ๊า! อื้อ~~~”ปลายฟ้าค
“มันแน่น!...แถมยังตอดของผมหนักขนาดนี้...ซี้ด!..เดี๋ยวจะทำให้เสียวจนลืมหมดทุกอย่าง”เขาว่าแล้วก็ขยับช่วงล่างอย่างเนิบนาบ และไม่รับฟังคำร้องขอ จากนั้นจึงใช้ข้อนิ้วใหญ่บดคลึงไปที่ปุ่มกระสันของร่างบาง ในจังหวะเดียวกันด้วยความช่ำชอง“ผมจะทำให้น้ำหล่อลื่นของคุณ แตกออกมาจนท่วมท้นตัวตนของผม...ซี้ด~~อื้มเสียว...อ่า~~”เขาบอกเธอเสียงสั่นพร่า และทำสีหน้าทรมานกับอาการเสียวซ่าน ที่กำลังวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย เพราะถูกอีกฝ่ายขมิบตอดรัดความเป็นชายของเขาถี่ยิบ“อื้อ~~ปลาย..ของคุณโคตรฟิต!..”เขาร้องคราง พลางกระซิบเสียงแหบแผ่ว บอกกับร่างบางอยู่ข้างใบหู เพราะเขารู้ว่าภายในของหญิงสาว มันยังคงเฝ้ารอให้เขาเข้ามาตักตวงความหวาน อย่างที่ใจของเขาต้องการเจ้าของร่างบางกอดรัดร่างใหญ่เอาไว้แน่น ถึงแม้อยากปฏิเสธเขามากแค่ไหน แต่สุดท้ายเมื่อถูกอีกฝ่ายรุกเร้าเข้าไปได้อย่างลึกซึ้ง ถึงได้รู้ว่าเธอเองก็ต้องการเขามากไม่ต่างกัน“คิมหันต์...เบาให้ปลายหน่อยได้ไหม? จุก!อ๊ะ!..อื้อ~~”“อดทนให้ผมสักนิดก็แล้วกันนะ พอดีว่าผมอยากมาก อาจจะลำบากคุณสักหน่อย เพราะนานหลายปีแล้ว ที่ผมไม่เคยได้เอากับใคร...”ปลายฟ้าไม่ได้ฟังสักนิดว่าอีกฝ่
“ปลาย!..อย่าทำแบบนี้...อ่า..เดี๋ยวผมจะไม่ไหวเอา!..ซี้ด..อื้ม”ร่างใหญ่กัดฟันแน่นตอนพูด ก่อนจะครางอื้อหนักๆ ในลำคอเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวเปลี่ยนไป อีกทั้งยังให้ความร่วมมือกับเขาดีเกินความคาดหมาย จนเกรงว่าตัวเอง อาจจะปลดปล่อยมันใส่เธอเร็วกว่าที่คิดไว้ ทั้งที่พยายามอดกลั้นเอาไว้ได้ตั้งนานความจุกหน่วงที่เคยได้รับ กลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ ยิ่งถูกร่างหนากระแทกกระทั้นความเป็นชายของเขา กระหน่ำเข้ามาใส่เธอมากเท่าไหร่ เสียงร้องครางของคนตัวเล็กกว่า ก็ยิ่งหลุดออกมาอย่างไม่รู้สึกระอาย...“ปลายอยากได้มากกว่านี้..นะคะคิมหันต์...ฮึก! อื้อ~~”คำพูดน่าอาย ที่ออกมาจากริมฝีปากของปลายฟ้า มันทำให้คิมหันต์อยากจะแตกออกมาให้ได้ในตอนนี้เลย“ได้ตามสั่ง!”ว่าพลาง เจ้าของร่างใหญ่ก็สอดปลายนิ้วเรียวยาว เข้ามาตรงจุดอ่อนไหวที่สุด จากนั้นจึงละเลงจุดกระสันเพื่อให้เธอรู้สึกเสียดเสียว ในจังหวะเดียวกันก็หยัดสะโพกหนา เข้ามาใส่เจ้าของร่างบาง อย่างไม่ยอมให้เธอได้หยุดพักหายใจ จนทำให้ภายในผลิตน้ำหวานสีใส ออกมาเป็นระยะๆ ไม่ขาดสายมือเล็กจับยึดราวบันไดเอาไว้แน่น พร้อมๆ กับที่สะบัดใบหน้างามไปมา ด้วยความรู
ร่างกายของปลายฟ้ามันทรยศตัวเองอีกครั้ง เมื่อภายในมันกำลังดูดดึงความเป็นชายของร่างใหญ่อย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตอบสนองคนบนร่างของเธอกลับไป ได้อย่างน่าโมโหจริงๆทุกครั้งที่หญิงสาวถูกเขารุกเร้าเข้าออกหนักๆ ตรงส่วนอ่อนไหวน่าอาย มันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกโหยหาอีกฝ่ายได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาบดจูบกับริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม จนเกิดเสียงของเหลวที่ดังผสานกันขึ้นมาได้อย่างลึกซึ้ง ซึ่งมันทำให้เกิดความรู้สึกเสียดเสียว ที่กำลังบิดตัวเป็นเกลียวลามไปถึงช่องทางรักของเธอ จนเผลอตอบรับเขากลับไปทุกการกระทำ ซึ่งมันก็ตรงกันข้ามกับปากที่ว่า ‘ไม่’ ของเธอทุกครั้งเลยนั่นแหละ“ปากคุณบอกว่าไม่ แต่ร่างกายของคุณ มันไม่ยอมปฏิเสธอะไรผมสักอย่าง หากคุณอยากอยู่เหนือการควบคุมจากผม คุณก็ต้องขึ้นมาขย่มบนตัวตนของผมเอง”พรึ่บ!!!!ร่างเล็กถูกดึงให้ขึ้นมานั่งคร่อม อยู่บนตัวตนของร่างใหญ่ ขณะที่ช่วงล่างของทั้งสองฝ่าย ก็ยังไม่ละไปจากกัน“ผมอยากเห็นว่าคุณ จะเอ็กซ์แตกมากแค่ไหน? อ่า..ลึก!..โคตรรู้สึกดี..”“แต่ฉันจุกนี่! ”เธอว่าเสียงสั่นพร่า ในเวลาเดียวกันก็ใช้แขนทั้งสองข้างยันอกกว้างเอาไว้ ตอนที่อีกฝ่ายทิ้งตัวตนลงไปบน
ชายหนุ่มผละขึ้นมา แล้วหันไปคว้าผ้าขนหนู มาพันช่วงล่างของตัวเองเอาไว้ ก่อนขยับร่างใหญ่เข้าไปนั่งอยู่ใกล้กันส่วนปลายฟ้าเมื่อเห็นว่าคิมหันต์ผละออกไปแล้วนั่นแหละ หญิงสาวถึงได้ถอยหลังไปพิงกับพนักหัวเตียง เพื่อหลีกเลี่ยงการประทะกับคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าตัวเองยังเป็นรอง“แป้งร่ำ...เป็นลูกสาวของคุณกับใคร?”“...!!...”ปลายฟ้าสะดุ้งร่าง เมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินคำถามนี้จากคนตรงหน้า พร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนไปของเจ้าตัว“คุณตอบไม่ได้? หรือความจริงแล้วแป้งร่ำเป็นลูกของ...” “ของฉัน!...แป้งร่ำเป็นลูกสาวของฉัน” ปลายฟ้าชิงแทรกขึ้นมากลางคัน ก่อนที่คิมหันต์จะพูดจบประโยค“ปลาย...คุณอย่ามาโยกโย้หรือเฉไฉไปทางอื่น...คุณก็รู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร?”“คุณจะมาสนใจทำไม? ในเมื่อคุณเองอาจจะไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนก็ได้ ฉันยังไม่เคยถามคุณเลยสักนิด แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาคาดคั้น ให้ฉันตอบคำถามของคุณ”“แน่นอนว่าผมไม่มีสิทธิ์ ผมก็แค่ข้องใจกับเรื่องอายุอานามของเด็กนั่น ถ้านับจากวันที่เราได้อยู่ด้วยกัน จนกระทั่งคุณตั้งท้องมาจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นช่วงเวลาที่สอดคล้องกันมากเกินไป...แป้งร่ำเป็นลูกของผมใช่มั้ย?”คิมหันต์จงใจถามออกไปอย่างตรง
เมื่อกลับมาถึงบ้านตอนช่วงหัวค่ำ ทั้งสองคนจึงเดินไปส่งแป้งร่ำที่ห้องนอน ก่อนจะอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวสักพัก จนเจ้าตัวหลับไปแล้วนั่นแหละ ทั้งสองคนถึงได้พากันกลับมาที่ห้องเพราะคิมหันต์ต้องการทำให้ปลายฟ้าเซอร์ไพรส์ เขาจึงตีเนียนหน้าตาย หลังจากที่เก็บงำความลับนี้ไว้กับตัวมาหลายวัน“คุณไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเถอะ เหนื่อยกับลูกมาทั้งวัน ผมว่าจะไปดูความเรียบร้อยด้านล่างนั่นสักหน่อย เดี๋ยวผมมา”หญิงสาวทำเป็นเมิน ก่อนเดินจ้ำเท้าเข้าห้องไปโดยไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำหลังจากอาบน้ำชำระร่างกาย ปลายฟ้าก็มานั่งแปรงผมอยู่หน้ากระจกเงาราวชั่วโมงกว่าๆ แต่ก็ไม่เห็นทีท่าว่าคนเป็นสามีจะเข้ามาในห้องไวเท่าความคิดเมื่อได้ยินเสียงของลูกบิดประตู ที่ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับคนเป็นสามีและเมื่อได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกกักเก็บเอาไว้ก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่อีกคนก็ยังไม่รู้ตัวงอนผัว!...แล้วเขาจะรู้ตัวตอนกี่โมง?ด้วยความหมั่นไส้หญิงสาวจึงทำท่าจะเดินหนีเขาไปอีกทาง แต่ถูกเจ้าของร่างใหญ่คว้าตัวมากอดไว้ได้จากทางด้านหลัง“คุณกำลังงอนผมอยู่ใช่มั้ย?” เขาฝังจมูกโด่งไล้ลงตามข้างแก้มของเธอเบาๆ ตอนถาม ส่วนห
ห้องรับรองแขกชัญญ่ายอมคายความลับของพี่ชายให้ปลายฟ้าได้รับรู้ทุกอย่าง กระทั่งสถานะของตนซึ่งรวมไปถึงเหตุผลของการมาที่เกาะปลาดาวแห่งนี้ด้วยเช่นเดียวกัน“ฉันก็แค่อยากเห็นหน้าพี่สะใภ้ ว่าตัวจริงจะสวยงามตามที่พี่คิมเขาเล่าให้ฉันฟังมากแค่ไหน ฉันไม่อยากเห็นพี่ปลายแค่รูปถ่ายนี่นา พอดีว่าพี่คิมเขาอยากได้งาน เขาจึงวางแผนการให้ฉันได้มาที่นี่ ถ้าพี่ปลายจะโกรธพี่คิมก็โกรธไปสิคะ แต่พี่อย่าโกรธฉันเลยนะ...ฉันขอโทษ ”เมื่อโบ้ยความผิดให้คนเป็นพี่ชายเสร็จสรรพ เจ้าตัวก็ขยับเข้าไปใกล้คนที่เรียกว่าพี่สะใภ้ทีละนิดๆ แถมยังเรียกชื่อกันซะสนิทเชียว“แน่ใจนะว่าเป็นแผนของคิมหันต์แค่เพียงคนเดียว เธอไม่ได้มีเอี่ยวด้วยน่ะ” ปลายฟ้าเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตาตอนถาม เพราะยังไม่อยากจะเชื่อชัญญ่าตามนั้น“พี่ปลายยังไม่รู้อะไร พี่คิมน่ะเขาเป็นคนเจ้าแผนการจะตายไป พี่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไง ที่พี่คิมเขายอมมาเป็นคนคุ้มกันให้กับพี่ ทั้งที่มีผู้ว่าจ้างแถบตะวันออกกลาง ยอมจ่ายค่าตัวให้พี่คิมเขาต่างหาก ซึ่งมันมากถึงเก้าหลักเลยนะพี่ปลาย แต่พี่คิมเขาก็ไม่เอา...”เรื่องนี้คิมหันต์ไม่เคยเล่าให้ปลายฟ้าฟัง อีกทั้งเธอเองก็ยังอยากจะร
เมื่อได้ยินคำถามนั่นชัญญ่าถึงกับทำหน้าตาเลิ่กลั่ก จากนั้นจึงหันซ้ายแลขวาซึ่งดูทีท่าแล้วไม่ค่อยน่าไว้วางใจ ปลายฟ้าต้องการจับคนทั้งคู่ให้มั่น แล้วคั้นให้ตายไปพร้อมกันเลยทั้งสองคนเพราะสิ่งที่เธอกำลังกังวลใจ มันน่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่าครึ่ง ซึ่งไม่มีวันที่เธอจะยอมปล่อยผ่านมันไปง่าย ๆ“คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องที่พวกคุณแอบไปกินกันลับหลังฉันมันเป็นเรื่องผิด แล้วทำไมพวกคุณยังคิดที่จะทำ เคยนึกถึงความถูกต้องกันบ้างมั้ย อายุขนาดนี้แยกแยะชั่วดีกันไม่ได้เลยหรือไง”ยิ่งได้ว่าออกไปมันก็ยิ่งทำให้ปลายฟ้า ของขึ้นเสียจนอยากจะฆ่าทั้งสองคนให้ตกตายตามกันไป“เดี๋ยวนะคะ ในเมื่อมันเป็นเรื่องงาน ทำไมคุณจะต้องโกรธขนาดนั้นด้วยละคะ คุณไม่ดีใจเหรอที่สามีของคุณทำหน้าที่ของเขาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง”ชัญญ่ามองใบหน้าของปลายฟ้า ที่แสดงความเจ็บปวดผ่านทางสายตาออกมาให้เห็น เช่นเดียวกันกับคำพูดของเธอซึ่งฟังดูแล้วมันคล้ายกับกำลังดูหนังคนละม้วน ชวนพูดคนละเรื่องเดียวกันยังไงยังงั้นเลย...แล้วชัญญ่าก็ยังไม่คิดที่จะเฉลยให้อีกฝ่ายได้ฟัง ว่ากำลังเข้าใจอะไรผิดๆ และคงปล่อยให้ปลายฟ้าคิดไปเองตามนั้น“เอาแบบนี้ดีกว่านะคะคุณปล
เช้าวันต่อมาคิมหันต์ตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เพราะเขามีงานบางอย่างที่จำเป็นต้องไปจัดการ และทำให้เสร็จทันก่อนที่จะถึงวันสำคัญของตัวเอง“เดี๋ยวผมขอตัวเข้าไปทำธุระที่ฝั่งโน้นสักหน่อยนะ สัญญาว่าจะรีบกลับมาให้ทันมื้อค่ำของเรา”คิมหันต์บอกกับปลายฟ้า ที่ยังไม่ทันจะหายจากอารมณ์หงุดหงิด แต่แล้วสามีก็ยังคิดจะทิ้งเธอกับลูกไป ทั้งที่งานสำคัญจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้“คุณจะไปที่ไหน? กับใคร? แล้วธุระที่ว่านั่นมันคือธุระอะไร? และสำคัญกับคุณแค่ไหนเหรอ? ”เธอซักไซ้เขาราวกับว่าอีกฝ่าย ได้กลายเป็นนักโทษที่อยู่ในเรือนจำ ทำเอาเจ้าตัวถึงกับไปไม่เป็น “อ่า...ผมแค่จะไปคุยธุระกับคนที่รู้จักกันแค่นั้นเอง” คิมหันต์ตอบไม่ตรงประเด็น และปลายฟ้าก็เห็นว่าเขาไม่ยอมสบตากับเธอตอนพูด“ไม่ต้องห่วงเรื่องงานในวันพรุ่งนี้นะ เดี๋ยวผมจะให้ออแกไนซ์มาคุยรายละเอียดเรื่องงานกับคุณ เธอชื่อ ชัญญ่า ผมฝากคุณด้วยละกัน”เขาฝากฝังปลายฟ้าเรื่องงาน หรือฝากให้เธอดูแลออแกไนซ์นั่นกันแน่...แถมเรียกแม่นั่นว่า ชัญญ่า อย่างสนิทสนมเจอกันแค่เพียงวันเดียว แต่สามีกลับฝากฝังผู้หญิงคนนั้น ไว้กับเธอได้อย่างหน้าตาเฉย เธอก็เลยตอบเขากลับไปว่า“ได้ค
เช้าวันรุ่งขึ้นคิมหันต์มองเรือลำใหญ่ที่วิ่งออกมาจากชายฝั่งผ่านกล้องส่องทางไกล จนกระทั่งเรือลำนั้นได้เข้ามาจอดเทียบท่าที่เกาะปลาดาวซึ่งคนที่อยู่บนเรือลำดังกล่าว ก็คือคณะที่มาจากบริษัทจัดทำออแกไนซ์ และเวลานี้ทุกคนต่างก็ช่วยกันขนของ ทยอยลงมาจากเรือลำที่เขาเป็นคนส่งให้ไปรับมาจากอีกฝั่งรูปร่างบอบบางของหญิงสาวเชื้อสายจีน-อิตาลี ได้ก้าวเท้าลงมายืนอยู่ที่บนพื้นทราย ขณะกวาดสายตามองหาใครบางคน จนได้พบกับเป้าหมายจากนั้นจึงเดินเข้าไปหาเจ้าของร่างใหญ่ พร้อมกับกล่าวคำทักทายซึ่งคล้ายกับคนคุ้นเคย“สวัสดีค่ะรุ่นพี่ สบายดีไหมคะ?”“สบายดีแล้วเราล่ะชัญญ่า ไม่เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะเรา” คิมหันต์เอ่ยทักและถามอีกฝ่ายกลับไปเช่นเดียวกัน“ฉันสบายดีค่ะ แล้วก็มีบางอย่างที่ฉันตั้งใจจะเอามาฝากพี่ด้วยนะ ไม่รู้ว่าพี่จะสนใจไหม?”ประโยคบอกเล่ากึ่งคำถามทำให้อีกคนต้องหันซ้ายแลขวา เหมือนกับกลัวว่าใครจะเห็นเข้าจากนั้นเจ้าของร่างสูงก็เดินจูงมือหญิงสาวปริศนา แล้วพาไปพูดคุยกันในมุมลับตาแต่ไม่ว่าคิมหันต์จะขยับตัวไปทางไหน มันก็ยังอยู่ในสายตาของใครบางคน ปลายฟ้าได้เห็นการกระทำของคนทั้งคู่จากบนอาคารที่อยู่สูงสุด เธอถึงกับส
เกาะปลาดาวช่วงต้นเดือนกุมภาพันธุ์ครอบครัวของปลายฟ้า ก็มักจะพากันมาจัดงานรำลึกถึงผู้วายชนม์ นั่นก็คือคนเป็นบิดาของเธอในทุกๆ ปี และสถานที่จัดงานก็คือเกาะปลาดาวเหมือนที่ผ่านมาแต่ปีนี้ปลายฟ้าต้องการทำบรรยากาศของงานให้มีความสนุกครึกครื้นเพิ่มขึ้นมาบ้าง ซึ่งระยะหลังก็สามารถทำใจกันได้แล้วนั่นแหละส่วนตัวของคิมหันต์เองก็ได้กลายเป็นคุณพ่อติดลูก ซึ่งความผูกพันธ์อันนี้ที่ทำให้เขาตัดสินใจ ลาออกจากองค์กรของบอดี้การ์ดและนักฆ่า ซึ่งเขาคิดว่าคงจะไม่กลับเข้าไปทำอาชีพนั้นอีกแล้วคิมหันต์ไม่ต้องการเสี่ยงอันตราย แล้วทำให้คนในครอบครัว ต้องมาคอยเป็นห่วงเป็นใยในตัวเขาเหมือนที่ผ่านมาการจัดงานครั้งนี้คิมหันต์จึงเสนอปลายฟ้า ให้เธอว่าจ้างบริษัทที่รับจัดงานออแกไนซ์ แล้วหลังจากที่ตกลงกันได้ เขาจึงนำโบชัวร์มาให้เธออ่านถึงรายละเอียดต่างๆ พลางปล่อยให้เธอเลือกเอา ตามที่ใจของเธอต้องการหญิงสาวนั่งอ่านมันอย่างขะมักเขม้น ก่อนเหลือบไปเห็นคนเป็นสามีจ้องมองมาที่เธอ ด้วยสายตาที่เจ้าตัวอ่านเขาได้ไม่ยากนักหากแต่ทำเป็นสนใจกับเอกสารตรงหน้า ขณะที่สายตาก็คอยชำเลืองมองสามีของตัวเองเป็นระยะๆ“คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ?”ก็รู้แห
คิมหันต์เคยผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านความเป็นความตายมาแล้วนับครั้งไม่ได้ เรื่องความเจ็บปวดมากมายที่เคยได้รับ มันไม่เท่ากับความเจ็บปวดในครั้งนี้ หากเขาจะต้องพลัดพราก จากคนที่รักมากไปถึงสองคนถ้าเขายอมปล่อยมือจากเธอไป เขาคงเจ็บปวดเจียนตาย ถึงแม้จะอยู่ได้ แต่มันก็เหมือนกับคนที่ตายทั้งเป็น“ผมไม่อยากไปไหน ผมอยากอยู่กับคุณและลูกของเรา ผมอยากสัมผัสกับคำว่าครอบครัวที่ผมไม่เคยมี ผมจะไม่ยอมเป็นผู้ชายหน้าโง่คนนั้นอีกแล้ว และผมจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้คุณกับแป้งร่ำได้อยู่กับผมตลอดไป ต่อให้ผมต้องขังคุณไว้ ผมก็จะทำ!...”มันเป็นคำง้องอน เชิงข่มขู่ที่ดูแข็งกระด้าง อย่างที่ไม่น่าให้อภัย แต่มันก็ทำให้ปลายฟ้า เผลอยิ้มออกมาได้ทั้งน้ำตาเลยนั่นหละคิมหันต์หยัดตัวลุกขึ้นยืน พร้อมกับอุ้มลูกสาวเอาไว้ข้างหนึ่งจากนั้นจึงรั้งร่างของปลายฟ้าเข้ามากอดเอาไว้แนบกาย ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกให้พ่อแม่ลูก...จึงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง...“คุณห้ามทำให้ฉันเสียใจแล้วก็ผิดหวังอีกนะคะ เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงปัญญาอ่อน ที่จะยอมให้ผู้ชายอย่างคุณมาหลอกครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้ามีครั้งต่อไปฉันจะหาผู้ชายคนใหม่ ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนดีก
เมื่อคิมหันต์มองผ่านทะลุกระจกบานกว้าง ก็ได้เห็นว่าปลายฟ้ากำลังพาลูกสาวขึ้นไปนั่งบนรถโดยสาร เพื่อมุ่งหน้าไปยังเครื่องบินที่กำลังจอดรออยู่ไม่ไกล พอเห็นอย่างนั้นคิมหันต์จึงรีบพุ่งตัว วิ่งตามออกไปทันที โดยที่ไม่สนใจว่า ประตูทางฝั่งขาเข้ากำลังจะปิดลงเจ้าของร่างสูงวิ่งตามรถมินิบัสที่บรรทุกผู้โดยสาร ขณะเดียวกันเขาก็พยายามโบกมือไปมา เพื่อร้องขอให้รถคันนั้นหยุดรอ พอเป็นอย่างนั้น แป้งร่ำที่มองเห็นคนเป็นลุงกำลังวิ่งไล่ตามมาในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล เธอจึงรีบทุบกระจกบานใส ที่กั้นอยู่ทางด้านหลังของคนขับ พร้อมกับตะโกนออกไปว่า “จอดรถก่อนได้มั้ยคะ? คนลุงของหนูมาตามหนูแล้ว ช่วยจอดรถให้คุณลุงหนูก่อนได้ไหมคะ?...หนูขอร้อง...ฮึกๆ ”“แป้งร่ำ! หนูอย่าพูดอย่างนั้นนะ เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรา ทำไมหนูจะต้องเป็นห่วงใยเขาขนาดนั้นด้วยลูก”“ไม่ห่วงได้ยังไงละคะ ในเมื่อคุณยายบอกกับหนูว่า คุณลุงเป็นพ่อของหนู...ฮื่อๆ ”เด็กหญิงรีบแย้งกลับไป พร้อมกับร้องไห้ออกมาตามประสาหัวใจของปลายฟ้าร่วงลงไปกองรวมกันอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่ได้ยินที่แท้แล้วพ่อและแม่ของเธอรู้เรื่องนี้ มาตั้งนานแล้วนั่นแหละ แต่กลับไม่มีใครยอมบอกเธอน
เสียงสะอื้นไห้ของคนเป็นมารดา ทำให้แป้งร่ำรู้สึกเสียใจไม่ต่างกัน สองวันแล้วที่ปลายฟ้า พาแป้งร่ำมานอนอยู่ที่บ้านพักตากอากาศในแถบชานเมือง เพราะไม่ต้องการให้แป้งร่ำรู้เรื่องรู้ราวของพวกผู้ใหญ่ เธอจึงไม่ได้บอกอะไรลูกสาว ทำได้ก็แค่ร้องไห้ออกมาราวใจจะขาด กับภาพบาดตาบาดใจ ที่ปลายฟ้าได้เห็นว่าจูลี่ กำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวตน ของอีกคนที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาแถมใบหน้าของคนทั้งคู่ ก็คล้ายกำลังจูบกันอยู่ อีกทั้งมือใหญ่ก็ยังสอดเข้าไปรั้งเอวบางเข้ามากอดแนบกาย นั่นยิ่งทำให้ปลายฟ้ามั่นใจว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ไม่ใช่แค่เพียงคนรู้จักกันในแบบธรรมดา ทั้งที่หญิงสาวควรจะเชื่อตัวเองให้มากกว่าใคร แต่กลับปล่อยตัวปล่อยใจให้ต้องเจ็บช้ำเพราะน้ำมือของเขา เธอรู้สึกสมน้ำหน้าตัวเองเอามากๆ ที่ไม่รู้จักหลาบจำได้สักที“ทำไมคุณแม่ต้องร้องไห้หนักขนาดนี้ด้วยละคะ ตอนที่คุณแม่เดินเข้าไปในบ้าน แล้วรีบวิ่งออกมาคุณแม่ไปเจออะไรเข้าหรือคะ?”แป้งร่ำเอ่ยถามคนเป็นมารดา ด้วยความอยากรู้ตามประสา แต่ปลายฟ้าก็รีบปฏิเสธกลับไปว่า“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะลูก ไม่ต้องสนใจแม่หรอกนะ แม่มันโง่เอง แต่ตอนนี้แม่รู้แล้วว่าความรักความภักดีมันไม่มีอยู