ชะเอมถูกลากเข้าไปยังห้องแต่งตัวทันที ตอนนี้เธอแทบจะโป๊เปือยเพราะพี่ๆพนักงาน3คนต่างกรูกันเข้ามาหาเธอพร้อมกับกระชากลากถูเธอไปทำอะไรต่อมิอะไร ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าที่พี่เขาเลือกให้เธอ แต่ยังมีชุดชั้นในอีก พี่เขาสั่งให้พนักงานหนึ่งใน3คนไปเรียกพนักงานที่อยู่แผนกชุดชั้นในชื่อดังมาที่ร้านพร้อมกับวัดขนาดหน้าอกของเธอ..
เพียงไม่นานชุดชั้นในแสนสวยราคาแพงก็เริ่มถยอยยกมาให้เธอเลือก... แต่เธอไม่ต้องการชุดชั้นในใหม่เลยสักนิด... แต่แล้วยังไงพี่ๆเขาไม่สนใจคำคัดค้านของเธอเลยสักนิด...
" ถ้าคุณน้องไม่เปลี่ยนเอง... พี่ช่วยนะคะ..จะเอายังไง จะทำเองหรือว่าให้พี่ๆเป็นคนช่วย..." พนักงานแผนกชุดชั้นในพูดออกมาพร้อมกับส่งสายตากดดันมาทางเธอ... ไม่เพียงแค่คนเดียวแต่เป็นทุกคนเลย... เธอกลัวอ่ะ...
" ได้ค่ะได้... งั้นออกไปรอด้านนอกได้ไหมคะ.. ถ้าพี่ๆอยู่กันตรงนี้.. หนูอายค่ะ " พี่ๆเขาต้องการแกล้งเธอรึเปล่าเนี่ย ทำไมทุกคนถึงดูสนุกกับการจับเธอหันซ้ายหันขวากันจัง..
" ได้ๆถ้าเสร็จก็เรียกพวกพี่นะ..."
ชะเอมค่อยๆถอดชุดชั้นในตัวเก่าของเธอออกพร้อมกับค่อยๆบรรจงใส่ตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ซักเข้าไปเธอก็งงนะ ชุดชั้นในชุดนี้มันดูโป๊ม๊าก... ดูสิกางเกงชั้นในมันปิดแค่ด้านหน้าของเธอนิดเดียว แล้วผ้าของมันก็หายเข้าไปที่ก้นของเธอ... หือ... ทำไมมันดูโป๊ขนาดนี้เนี่ย.. มันโล่งไปหมดเลยเธอจะกล้าเดินได้ยังไงกัน... แล้วเสื้อในนี่อีก... มันสวยมาก สวยมากๆ แต่ก็ดูเซ็กซี่มากด้วยเช่นกัน...
ฟู่ว.... ชะเอมพ่นลมหายใจของเธอออกมาอย่างหนัก เธอต้องทำได้สิชะเอม.. สู้เว้ยชะเอม...
" เสร็จแล้วค่ะ..."
ตึกตึกตึก... พรืด....
ว๊าย!!!
"คุณบดินทร์... คุณเข้ามาได้ยังไงค่ะ..." ชะเอมรีบมือมาปิดทุกส่วนที่เขาไม่สมควรที่จะเห็นมัน.. เธอไม่คิดว่าจะเป็นคุณเขา เธอไม่ได้ยินเสียงคุณเขาเลยสักนิดถ้าเธอรู้ว่าเขากลับมาแล้ว.. เธอจะชะโงกหน้าออกไปดูก่อนแน่นอน...
0//0
" จะอายทำไม... ฉันเห็นมาหมดแล้วเผื่อลืม... ดูดีนิมันเหมาะกับเธอมาก..." บดินทร์เดินเข้ามาด้านในของห้องลองชุด... เขาใช้สายตาคมจ้องมองไปยังชุดชั้นในสุดแสนจะเซ็กซี่... ทุกอย่างที่รวมอยู่บนเรือนร่างของเด็กท่านย่าคนนี้... มันดูดีไปหมด.. เนินอกที่มันใหญ่เกินตัวแต่ก็ไม่ใหญ่จนหน้าเกลียด... ผิวที่ขาวติดไปทางเหลืองมันกลับทำให้เด็กคนนี้ดูดีเป็นบ้าเลย.. แล้วตรงนั้น... ช่วงกลางกายสาว.. จุดซ่อนเร้นที่มันสมส่วน.. อวบอูมเต็มไม้เต็มมือ.. มันช่างเป็นปฎิมากรรมที่สุดแสนจะสวยงาม... สวยงามจนเขาไม่อยากให้ใครมาเห็น...
" เธอกำลังทำให้ฉันตายในขณะที่ฉันยังมีลมหายใจ.. เธอจะต้องรับผิดชอบ... " บดินทร์ก้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของเด็กท่านย่า.... น้ำเสียงที่ติดกระเส่าของเขามันบ่งบอกว่าเขาต้องการที่จะปลดปล่อยโดยด่วน.. แต่เขาทำไม่ได้เพราะมันติดว่าตรงนี้มันคือที่สาธราณะ การที่เขาจะทำอะไรมันก็ดูไม่ค่อยดีสำหรับเขาและชื่อเสียงวงตระกูลสักเท่าไร....
บดินทร์รีบก้าวขาออกมาจากห้องลองชุดพร้อมกับเดินไปเลือกเสื้อผ้าที่มันแขวนรอเจ้าของอยู่ที่ราว.. เขาเลือกมาหนึ่งชุด.. ชุดนี้เป็นชุดกระโปรงเข้ารูปที่ไม่สั้นเกินไปและไม่ยาวจนเกินไป มันดูเรียบง่ายแต่ดูหรูใช่เล่น...
" ใส่ชุดนี้ให้ฉันดูหน่อย..." บดินทร์สั่งให้เด็กของท่านย่าลองชุดที่เขาถือมาสวมใส่มันให้เขาดู....
"เอ่อ.. คุณออกไปรอข้างนอกก็ได้นะคะ..." ชะเอมรู้สึกเกร็งเล็กน้อยที่คุณเขายังอยู่ตรงนี้..
"ใส่ไปได้แล้ว.. เร็วสิ หรือว่าอยากให้ฉันช่วย..." บดินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวของเด็กคนนี้อย่างรวดเร็ว...
" ไม่ค่ะๆ ใส่เองเดี๋ยวดิฉันใส่เองค่ะ..." ชะเอมรีบยกชุดขึ้นมาดูว่ามันควรจะใส่ยังไงแบบไหน แต่ก็ถือว่าโชคดีที่ชุดนี้มันไม่ได้ใส่ยากอะไรนัก เพราะมันเป็นชุดแซกเข้ารูปดังนั้นมันเลยทำให้เธอสวมใส่มันได้สะดวก... ซะเมื่อไร
บดินทร์เห็นท่าทางเก้ๆกังๆของคนตัวเล็กเขาก็ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทันที... มือหนาวางทาบลงไปที่แผ่นหลังเนียนไร้สิว... ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ลงไปอย่างแผ่วเบา.. ไม่เพียงเท่านั้นเขายังมอบจูบที่สุดแสนจะแผ่วเบาให้กับเด็กของท่านย่าอีก...
จุ๊บ... จุ๊บ...
บดินทร์จูบลงไปที่แผ่นหลังเนียนของหล่อน เขาไม่ได้ทำรอยเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของเอาไว้ แต่เท่านั้นเขาก็ยังไม่พอ.. เขาจูบและดูดลงไปเบาๆที่ลำคอของเด็กคนนี้อีกหนึ่งที... เพียงเท่านั้นร่างเล็กถึงกับเซ.. และก็ถือว่าโชคดีที่เขาอยู่ใกล้มันเลยทำให้เขานั้นสามารถกระชับกอดเอวเล็กกิ่วของเจ้าหล่อนเอาไว้ได้ทัน ถ้าไม่อย่างนั้นเด็กคนนี้คงจะได้ล่วงลงไปกองกับพื้นแล้วแน่ๆ....
" ทุกอย่างมีราคา... ฉันจะเก็บค่าของกับเธอทีหลัง.."
หลังจากที่บดินทร์ช่วยเลือกชุดใหม่ให้กับเด็กของท่านย่าเป็นที่เรียบร้อยเขาก็พาเจ้าตัวกลับบ้านทันที...
และการเก็บค่าของก็เริ่มขึ้นทันทีทันใด... ชะเอมที่ถึงแม้จะเตรียมตัวเอาไว้อยู่บ้างแล้วแต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่ชินสักเท่าไรนัก....
จุ๊บ... จ๊วบ... อ๊า.....
" เธอจะให้ฉันเก็บค่าของแบบหนักหน่วง... หรือค่อยๆเก็บดี... จุ๊บ..." บดินทร์จูบลงไปที่ริมฝีปากเล็กสวยนี้อย่างหยุดไม่ได้.. พนักงานที่ร้านพาเจ้าหล่อนไปแปลงโฉม.. เพียงแค่ทาแป้งนิดหน่อยเติมปากอีกนิดพร้อมกับกันคิ้วให้เข้ารูป... เด็กคนนี้ถึงกับดูดีขึ้นเป็นกองดูดีจนใครต่อใครต่างพากันหันกลับมามองและนั่นมันก็ทำให้เขาต้องรีบพายัยเด็กคนนี้กลับบ้านทันที คราแรกเขาก่ะจะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารสักหน่อยแต่เพียงแค่เห็นสายตาของบรรดาผู้ชายที่จ้องมองมายังคนของเขาแล้ว... เขาไม่ค่อยชอบสักเท่าไร
" อย่ารุนแรงกับดิฉันนะคะ... คุณบดินทร์ช่วยใจดีกับดิฉันด้วยนะคะ..." เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธได้.. เพราะมันคือหน้าที่ของเธอ เธอมีหน้าที่ที่จะต้องทำให้เขาพอใจและเธอก็มีหน้าที่ท้อง... ดังนั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธคุณเขา....
" ชะเอม... แทนตัวเองว่าชะเอม.. อืมมมม "
"อือ... ดะ.. อ๊าาา ได้ค่ะ... อืมมม..."
เสียงครวญครางของคนสองคนดังปนกันอย่างบ้าคลั่ง.. นาทีแล้วนาทีเล่าที่สองคนสาดแรงกามใส่กัน ชายตัวใหญ่ที่บดกระแทกอยู่ทางด้านหลัง... เขาทั้งโยกทั้งกระแทกและไหนมือหนาของเขาจะกระชับกลุ่มผมสวยให้เชิดหน้าขึ้น... เท่านั้นยังไม่พอ.. เขาสูดเอากลิ่นหอมจากยาสระผมและครีมนวดผม... กลิ่นหอมที่มันติดตัวของคนที่เขากระแทกอยู่นั้นมันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาหลงไหลได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งอะไรให้มากมาย....
นานนับชั่วโมงกว่าทั้งสองคนจะหยุดกิจกรรมภาคปฏิบัติ... บดินทร์เห็นว่าเด็กของท่านย่าน่าจะไม่มีแรงพอที่จะลุกไปเอาอาหารที่เรือนใหญ่ เขาจึงได้โทรสั่งให้คนที่นั่นถือมาให้แล้วเขาจะลงไปเอาเอง....
"อือ... " น้ำเสียงงัวเงียของคนที่โดนเก็บค่าของดังขึ้นทันทีที่เขาลุกออกจากเตียง...
" นอนไปก่อน... เดี๋ยวค่อยมากินข้าว.." บดินทร์บอกเด็กของท่านย่าอย่างนุ่มนวล... ดูสิภาพตอนนี้ไม่สวยหวานเหมือนเมื่อช่วงบ่ายแล้ว... เขาคงจะรุนแรงไปหน่อย..
บดินทร์มองผลงานของเขาที่เขาได้ทำเอาไว้บนเรือนร่างของผู้หญิงคนนี้...
นี่เป็นครั้งแรกที่บดินทร์ให้เด็กของท่านย่านอนบนเตียงของเขา เพราะเขากินแรงเด็กคนนี้ไปเยอะหรอกไม่งั้น.. คงจะไม่มีใครหน้าไหน หรือว่าใครคนใดมานอนบนเตียงเขาได้แบบนี้... เด็กคนนี้ก็เช่นกัน เตียงนี้เขายังหาคนที่จะมาเป็นเจ้าของผู้ใช้ร่วมกับเขาได้เขายังไม่เจอใครสักคน ใครคนนั้น.. คนที่เขาคิดว่าใช่เขายังไม่เจอ ดังนั้นวันนี้เด็กคนนี้ของท่านย่าเลยมีสิทธิ์ใช้ชั่วคราวก็ในเมื่อเขาเล่นกับเจ้าหล่อนจนแทบขาดใจตายไปถึงขนาดนั้นแล้วนี่.. ถือซะว่าเป็นค่าชดใช้ก็แล้วกัน....บดินทร์ลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีหลังจากที่เขาเสร็จกิจกับเด็กของท่านย่านี่ก็เย็นมากแล้วดังนั้นเขาก็ใส่ชุดนอนเลยก็แล้วกัน... เขาเลือกลงไปยังด้านล่างเพื่อลงไปดูว่ากับข้าวมื้อเย็นนั่นมาส่งรึยัง และเมื่อเขาลงไปเขาก็เห็นเด็กไหมที่ยืนรออยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่ก่อนแล้ว...." กลับไปได้แล้ว หมดธุระแล้วไม่ใช่เหรอ?" บดินทร์ไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายพื้นที่ส่วนตัวของเขามากนัก แต่เรื่องของเด็กคนนั้น คนที่นอนเหมือนซ้อมตายอยู่บนเตียงของเขาเป็นข้อยกเว้นเพราะท่านย่าเป็นคนนั่งและเป็นคนจัดหามาให้เขา..." ให้ไหมอยู่เป็นเพื่อนก่อนก็ได้ค่ะ ไม่รู้ว่าแม่เด็ก
หลังจากวันที่ทั้งคู่ได้พากันไปซื้อของที่ห้างกันแค่สองคนตอนนี้ดูเหมือนว่าบดินทร์และชะเอมพูดคุยกันมากขึ้นกว่าเก่าถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดคุยกันมากนักแต่ก็ยังถือว่ามากกว่าช่วงแรกๆ... ตอนนี้ชะเอมมาอยู่กับคุณท่านได้สองเดือนแล้วแต่เธอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะท้องเพราะต้นเดือนที่ผ่านมาเธอพึ่งจะมีรอบเดือน...เสียงพูดคุยของผู้ชายสองคนที่คนนึงเธอคุ้นเคยส่วนอีกคนเธอไม่เคยได้ยินมาก่อน..." นี่แม่ชะเอมเอาของว่างไปให้คุณเอิร์ธที วันนี้น่าจะมีเพื่อนมาหาด้วย...." แม่อิ่มได้ยินเสียงคุณเอิร์ธกับเพื่อนของคุณเขาพูดคุยกันมาตลอดทาง และด้วยน้ำเสียงที่เธอได้ยินน่าจะเป็นคุณก้องเพื่อนสนิทของคุณเอิร์ธนั่นเอง..." ให้ฉันเอาไปให้ก็ได้นี่ป้า... ไม่เห็นต้องให้แม่นี่ถือไปให้เลย.. ดีไม่ดีสุ่มส่ามทำหกหมดคุณเอิร์ธอดกินอีก...นี่เป็นของโปรดของคุณเอิร์ธด้วย..." ไหมเสนอตัวด้วยความเร็วแสง.. เธออยากจะถือไปเสิร์ฟเอง เธอจะได้เจอคนหล่อตั้งสองคนคุณห้องก็หล่อเหลาทรงโอปป้าขนาดนั้น.. ถึงแม้ว่าจะหล่อขนาดไหนแต่ก็สู้คนเอิร์ธของเธอไม่ได้หรอก หล่อดิบเถื่อน... กร้าวใจมากแม่...." สาระแน งานของหล่อนทำให้เสร็จก่อน แม่ชะเอมมีหน้าที่คอยดูแลคุณเอิร์ธ
ชะเอมถูกลากเข้าไปยังห้องแต่งตัวทันที ตอนนี้เธอแทบจะโป๊เปือยเพราะพี่ๆพนักงาน3คนต่างกรูกันเข้ามาหาเธอพร้อมกับกระชากลากถูเธอไปทำอะไรต่อมิอะไร ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าที่พี่เขาเลือกให้เธอ แต่ยังมีชุดชั้นในอีก พี่เขาสั่งให้พนักงานหนึ่งใน3คนไปเรียกพนักงานที่อยู่แผนกชุดชั้นในชื่อดังมาที่ร้านพร้อมกับวัดขนาดหน้าอกของเธอ..เพียงไม่นานชุดชั้นในแสนสวยราคาแพงก็เริ่มถยอยยกมาให้เธอเลือก... แต่เธอไม่ต้องการชุดชั้นในใหม่เลยสักนิด... แต่แล้วยังไงพี่ๆเขาไม่สนใจคำคัดค้านของเธอเลยสักนิด..." ถ้าคุณน้องไม่เปลี่ยนเอง... พี่ช่วยนะคะ..จะเอายังไง จะทำเองหรือว่าให้พี่ๆเป็นคนช่วย..." พนักงานแผนกชุดชั้นในพูดออกมาพร้อมกับส่งสายตากดดันมาทางเธอ... ไม่เพียงแค่คนเดียวแต่เป็นทุกคนเลย... เธอกลัวอ่ะ..." ได้ค่ะได้... งั้นออกไปรอด้านนอกได้ไหมคะ.. ถ้าพี่ๆอยู่กันตรงนี้.. หนูอายค่ะ " พี่ๆเขาต้องการแกล้งเธอรึเปล่าเนี่ย ทำไมทุกคนถึงดูสนุกกับการจับเธอหันซ้ายหันขวากันจัง.." ได้ๆถ้าเสร็จก็เรียกพวกพี่นะ..."ชะเอมค่อยๆถอดชุดชั้นในตัวเก่าของเธอออกพร้อมกับค่อยๆบรรจงใส่ตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ซักเข้าไปเธอก็งงนะ ชุดชั้นในชุดนี้มันดูโป๊ม๊าก... ด
นี่เป็นครั้งแรกที่บดินทร์ให้เด็กของท่านย่านอนบนเตียงของเขา เพราะเขากินแรงเด็กคนนี้ไปเยอะหรอกไม่งั้น.. คงจะไม่มีใครหน้าไหน หรือว่าใครคนใดมานอนบนเตียงเขาได้แบบนี้... เด็กคนนี้ก็เช่นกัน เตียงนี้เขายังหาคนที่จะมาเป็นเจ้าของผู้ใช้ร่วมกับเขาได้เขายังไม่เจอใครสักคน ใครคนนั้น.. คนที่เขาคิดว่าใช่เขายังไม่เจอ ดังนั้นวันนี้เด็กคนนี้ของท่านย่าเลยมีสิทธิ์ใช้ชั่วคราวก็ในเมื่อเขาเล่นกับเจ้าหล่อนจนแทบขาดใจตายไปถึงขนาดนั้นแล้วนี่.. ถือซะว่าเป็นค่าชดใช้ก็แล้วกัน....บดินทร์ลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีหลังจากที่เขาเสร็จกิจกับเด็กของท่านย่านี่ก็เย็นมากแล้วดังนั้นเขาก็ใส่ชุดนอนเลยก็แล้วกัน... เขาเลือกลงไปยังด้านล่างเพื่อลงไปดูว่ากับข้าวมื้อเย็นนั่นมาส่งรึยัง และเมื่อเขาลงไปเขาก็เห็นเด็กไหมที่ยืนรออยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่ก่อนแล้ว...." กลับไปได้แล้ว หมดธุระแล้วไม่ใช่เหรอ?" บดินทร์ไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายพื้นที่ส่วนตัวของเขามากนัก แต่เรื่องของเด็กคนนั้น คนที่นอนเหมือนซ้อมตายอยู่บนเตียงของเขาเป็นข้อยกเว้นเพราะท่านย่าเป็นคนนั่งและเป็นคนจัดหามาให้เขา..." ให้ไหมอยู่เป็นเพื่อนก่อนก็ได้ค่ะ ไม่รู้ว่าแม่เด็ก
จากวันนั้นคุณบดินทร์ก็คอยจับผิดเธอเสมอเวลาเพื่อนของคุณเขามาที่บ้าน.. เธอไม่ได้อยากที่จะพูดคุยหรือว่าต้องการที่จะอยู่เจอเพื่อนคุณเขาเลยสักนิด แต่เธอก็เลี่ยงไม่ได้เพราะทุกครั้งที่เพื่อนคุณเขามาเธอก็มักจะต้องคอยถือของว่างมาให้คุณบดินทร์และเพื่อนของคุณบดินทร์...และที่สำคัญช่วงนี้คุณบดินทร์ก็จัดหนักเธอแทบทุกวัน ทุกครั้งที่คุณเขาจับเธอกินคุณเขามักจะบอกว่าให้เธอรีบท้องสักที คุณเขาจะได้เลิกทำเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้สักที เพราะสิ่งที่คุณท่านทำกับคุณบดินทร์นั้นมันคือการลิดรอนสิทธิเสรีภาพของคุณบดินทร์ เพียงแค่เธอได้ยินคำนั้นออกมาจากปากของคุณบดินทร์... เธอก็รู้สึกว่าตัวเองมันไม่มีคุณค่าอะไรเลยสักนิด ความเป็นคนของเธอมันก็ดูต่ำลงไปเรื่อยๆ เธอจะทำอะไรได้ล่ะในเมื่อเธอเลือกเกิดไม่ได้แต่เธอเลือกที่จะเป็นคนดี เธอเลือกที่จะทำตัวให้ตัวเองอยู่ในกรอบในรอย...วันนี้คุณก้องมาขอร้องให้เธอออกไปช่วยเลือกของวันเกิดให้คุณแม่ของเขาเธอที่ปฏิเสธยังไงเขาก็ไม่ฟัง จนคุณก้องนั้นโทรไปขอคุณบดินทร์ว่าจะให้เธอไปช่วยเลือกของขวัญให้แม่ของคุณก้อง คุณก้องบอกว่าจะไม่พามาส่งช้าและที่สำคัญคุณท่านก็อนุญาตแล้วคุณบดินทร์จึงไม่มีสิทธ์ปฏิ
หลังจากวันนั้นชะเอมเลือกที่จะหลบหน้าทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคุณท่าน คุณบดินทร์ และพี่ไหม เธอยังทำใจไม่ได้ เพียงแค่เธอเห็นหน้าพวกเขามันก็ทำให้ร่างกายของเธอมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที หน้าอกของเธอมันรู้สึกถึงความอัดแน่นไปด้วยมวลของความเสียใจ... ถ้าเธอเผลอสบตาพวกเขาเหล่านั้น... มันก็ทำให้ต่อมน้ำตาของเธอทำหน้าที่ของมันทันที....นี่ก็เป็นเวลาเกือบสองอาทติย์แล้วที่เธอหลบเลี่ยงคนพวกนั้น แต่วันนี้เป็นวันที่โชคร้ายที่สุดของเธอ เพราะวันนี้คุณก้องมาหาคุณบดินทร์ที่บ้านและนั่นจึงทำให้เธอไม่สามารถหลบหลีกได้ เธอได้เจอหน้าคุณเขาอีกครั้งหลังจากที่เธอพยายามอยู่ถึงสองอาทิตย์...." น้องชะเอม.."ชะเอมมองไปตามเสียงที่ดังขึ้น เธอที่ยืนจัดของว่างอยู่ก็ต้องชะงักหยุดกับการกระทำของตัวเองชั่วคราว..." คุณก้อง... อยากได้อะไรรึเปล่าคะทำไมถึงเข้ามาในครัว..." เธอจัดจานใกล้จะเสร็จแล้วแต่ดูเหมือนว่าเธอยังช้าอยู่ดีสินะไม่งั้นคุณก้องก็คงไม่เดินเข้ามาในนี้หรอก..." ไม่ๆพี่ได้อยากได้อะไร แค่มาดูน่ะว่าชะเอมทำอะไร ว่าแต่.. ชะเอมได้ใช้ของที่พี่ให้บ้างรึเปล่าเนี่ย..." พูดจบก้องก็ก้มหน้าของเขาลงมาและทำท่าดมหากลิ่นน้ำหอมที่เขาเป็นคนเลือกใ
เมื่อชะเอมฟื้นขึ้นมาเธอก็รับรู้ถึงแรงกดดันที่คุณบดินทร์ส่งออกมา... มันเกิดอะไรขึ้น.. ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่..."ทำไมดิฉันมาอยู่ที่นี่ได้คะ..." ชะเอมจำได้ว่าเธอเดินทอดน่องไปเรื่อยๆที่ทางเดิน.... แล้วทำไม ทำไมเธอถึงมาอยู่โรงพยาบาลได้...." มึงกลับไปก่อนไอ้ก้อง... ตอนนี้คนขับรถที่บ้านมาถึงแล้ว... " บดินทร์เลือกที่จะไล่เพื่อนของเขาให้พ้นหน้าทันทีที่คนของท่านย่าตื่น...." อืม... ชะเอม.. เดี๋ยวว่างๆพี่มาเยี่ยมนะ..." ก้องลูบหัวของชะเอมด้วยความแผ่วเบา... เขาช้าไปหนึ่งก้าว... น้องชะเอมท้อง น้องชะเอมท้องกับใคร... กับไอ้คุณชายเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก มันไม่น่าจะกินเด็กในบ้านหรอก... ก้องเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ.. ยังไงเขาก็ต้องได้เจอน้องชะเอมอีก.. เอาไว้ถ้าเจอรอบหน้าเขาค่อยถามก็แล้วกันว่าใครเป็นพ่อ...เมื่อก้องออกไปจากห้องพัก ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ... ชะเอมก็ไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไรเพราะตอนนี้คุณบดินทร์เขาดูเหมือนว่าจะอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ....บดินทร์ได้รับข้อความจากคนขับรถของที่บ้านว่ามาถึงแล้ว...กลับ!!!ชะเอมถึงกับตกใจเพราะคุณบดินทร์ถึงกับตะคอกออกมาซะเสียงดัง... เธอทำอะไรให้คุณบดินทร์โกรธอีกหน๊อ.
ตอนนี้ชะเอมมาอยู่ห้องเช่าห้องเล็กๆ ในทุกๆวันเธอจะออกไปทำงานที่ร้านอาหารที่ไม่ไกลจากห้องพักนัก และเธอก็โชคดีที่เธอได้งานนี้ งานครัว เธอเป็นแม่ครัวผู้ช่วยของร้านอาหารถึงแม้ว่าเงินเดือนเธอจะไม่ได้เยอะอะไรมากแต่มันก็พอสำหรับค่าอยู่ค่าอาศัยของเธอและลูกสาวตัวน้อยของเธอ...." มาแล้วค่ะน้องอ้าย.... วันนี้ดื้อไหมเอ่ย... พี่เบญจะฟ้องอะไรแม่ไหมน๊า...." ชะเอมคุยกับลูกสาวตัวน้อยของเธอ... ตอนนี้น้องอ้ายอายุเก้าเดือนแล้ว.. เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน... จากวันนั้นวันที่เธอตั้งท้องอ่อนๆแล้วโซซัดโซเซไปเรื่อย... จนในที่สุดเธอก็มาอยู่ที่นี่... ที่ตรงนี้ ตรงที่มีคนสงสารและเห็นใจเธอผู้หญิงที่ท้องอ่อนๆและตัวคนเดียว... ทุกคนต่างช่วยเธอไม่ว่าจะตั้งแต่ช่วงท้องจนถึงตอนนี้.. ทุกคนที่นี่นิสัยดีมาก... เธอคิดว่าเธอไม่เสียดายเลยที่เธอเลือกที่จะมาอยู่แถวนี้...อือ..อือ..อือ...สาวน้อยตัวกลมส่งเสียงอื้อๆแอ้ๆใส่คนเป็นแม่ทันทีราวกับต้องการจะบอกว่าตัวเองไม่ได้ดื้อหรือว่าซนอะไรเลยสักนิด...." หึหึ... ไม่เลยน้องเอม... ว่าแต่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหม?" เบญถามชะเอมออกไปด้วยความเป็นห่วง ดูเหมือนว่าชะเอมจะยิ่งผอมลงไปเรื่อยๆ..
ชะเอมขยับตัวเข้าไปหาพี่เอิร์ธทันที.. เธอก็สงสารพี่เอิร์ธอยู่นะตั้ง5ปีเลยนะที่เธอให้บทเรียนกับพี่เอิร์ธและพี่เอิร์ธก็ทำได้ดีด้วยสิ... ถึงแม้ว่าพี่เอิร์ธสามารถที่จะหาเศษหาเลยจากข้างนอกได้แต่พี่เอิร์ธก็ไม่ทำ.. พี่เอิร์ธเคยให้คำมั่นสัญญาทั้งต่อหน้าอัฐิแม่ขวัญและในงานแต่งต่อหน้าคนหมู่มากว่าเขาจะรักและให้เกรียติเธอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะให้เกรียติเธอทุกอย่างและทุกเรื่อง.. เรื่องผู้หญิงเขาสัญญาและสาบานว่าเขาจะไม่มีใครและจะไม่ทำให้ชะเอมต้องเจ็บช้ำน้ำใจอีก.. ถ้าเกิดว่าวันไหนเขาเผลอทำเรื่องนั้นไป ขอให้เขาไม่ตายดี.. ทุกคนในงานแต่งถึงกับส่งเสียงฮือออกมาอย่างดัง.... ในตอนนั้นเธอแค่รู้สึกว่าเธอต้องให้เวลาเป็นตัวพิสูจน์และเขาก็พิสูจน์ใหเธอเห็นแล้ว... เขาทำได้.. เขาทำได้ดีเลยทีเดียว... แต่เธอนี่สิ เธอเรียกร้องมากเกินไป เธออยากเรียนเธอขอเรียนต่อพี่เอิร์ธก็ให้เธอเรียนจนจบ เธออยาช่วยดูแลร้านคาเฟ่แมวพี่เอิร์ธก็ไม่ห้ามและสนับสนุนเธออีกด้วย.. แต่ดูพี่เอิร์ธในตอนนี้สิ.. เขาน่าสงสารจัง เธอทบสอบพี่เอิร์ธแรงเกินไปไหม..."อืมมมม อ่าส์~~~ ชะเอม... จะทำอะไร.. อู้ว...." บดินทร์ถึงกับตัวงอเลยทีเดียวเพราะตอนนี้เมี
บดินทร์และชะเอมแต่งงานกันมาได้5ปีแล้วแต่ชะเอมก็ยังไม่ยอมท้องให้กับบดินทร์เลย.. จะเพราะอะไรล่ะก็เจ้าตัวบอกว่ายังไม่พร้อม รอให้น้องอ้ายโตก่อน.. ดูสิตอนนี้น้องอ้ายก็6ขวบกว่าแล้วนะ และแม่คุณก็เรียนจบแล้วเถอะ แต่ก็ยังไม่ยอมีลูกให้เขาอีกสักคนสองคนเลย..ตอนนี้ไอ้ก้องมันมีไปแล้วสอง ดูเขาสิ.. ยังมีแค่น้องอ้ายคนเดียวอยู่เลย..." ชะเอม.. เมื่อไรจะมีน้องให้พี่สักที.. ชะเอมก็เรียนจบแล้วนะ.. น้องอ้ายก็6ขวบแล้วนะ.. และดูสิไอ้ก้องมันมีลูกคนที่สองแล้วนะ.. ชะเอมรู้ไหมว่ามันบอกว่าพี่ไม่มีน้ำยา.. จะไปมีน้ำยาได้ยังไงกันก็ชะเอมเล่นบล็อกพี่ทุกทาง.. นางฟ้าทั้งห้าของพี่มันถลอกไปหมดแล้วเนี่ย.. ไม่สงสารผัวบ้างเหรอครับ? ถ้าคนอื่นรู้ว่าพี่แต่งเมียแล้วยังต้องใช้มือช่วยตัวเองเหมือนคนโรคจิตแบบนี้.. โดนล้อจนตายแน่เลยชะเอม.. ชะเอมจ๋า..." อือ.. ก็ตามนั้นแหละ ตั้งแต่คืนแรกที่แต่งงานเขาก็โดนไอ้หมาขี้เรื้อนก้องกับเพื่อนคนอื่นมอมเหล้าจนเรื้อน และพวกมันก็ถ่ายวีดีโอเอาไว้ด้วย.. และทุกครั้งพวกมันก็เอาคลิปนั่นมาข่มขู่เขาตลอด ถ้าพวกมันอยากได้อะไรเขาก็ต้องหามาให้พวกมัน..และเมียของเขาก็ไม่ยอมให้เขามีอะไรๆโบ๊ะบ๊ะๆก็ไม่มี มีเพียงแค่
ตอนนี้อากาศที่เชียงใหม่ดีมาก.. เธอไม่เคยไปไหนไกลๆเลยสักครั้ง ตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้เธออายุ23ปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกของเธอที่เธอได้ไปไหนไกลๆ นอกเสียจากว่าครั้งนั้น.. ครั้งที่เธออยู่อยุธยา.. แต่ตอนนี้เธอได้มาไกลถึงเชียงใหม่และขึ้นเครื่องบินมาด้วยนะ เธอเคยฝันว่าเธออยากจะมีโอากาสสักครั้งที่จะขึ้นมัน.. และวันนี้มันก็สมหวังแล้วเธอได้ขึ้นเครื่องบินแล้ว...เมื่อเธอมาถึงสนามบินเชียงใหม่คุณลุงณรงค์วิทย์ก็มายืนรอรับเธอพร้อมกับน้องขิมและน้องคิม.. ทุกคนโบกมือเรียกเธอเพื่อให้เธอได้เห็นว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน.. และที่สำคัญเธอไม่ได้มาแค่คนเดียว น้องอ้ายและคุณบดินทร์ก็มาด้วย..." ไม่อยากให้มาเลยฉันกลัวเธอจะติดใจที่นี่แล้วไม่ยอมกลับบ้านของเรา..." บดินทร์บ่นกระปอดกระแปดตลอดทาง ตั้งแต่วันที่ชะเอมตัดสินใจว่าจะลองมาที่เชียงใหม่สักครั้ง เธอไม่ได้ต้องการมรดกอะไรทั้งนั้นเธอแค่อยากจะมาดูให้แน่ใจว่าเธอนั้นมีแม่กับเขาจริงๆ เธอมีครอบครัวกับเขาจริงๆ... เธอต้องการแค่นั้นเอง...." คุณจะตามมาทำไมล่ะคะ? ฉันบอกแล้วว่าจะมาแค่ไม่กี่วัน.."ชะเอมเบื่อที่จะฟังคุณเขาบ่นแล้วอ่ะ หลังจากที่คุณลุงณรงค์วิทย์บอกว่าเธอสามารถบินมาหาคุณตาค
" สวัสดีครับผม บดินทร์ เจริญภิภักดิ์ เป็นสามีและเป็นพ่อของน้องอ้าย... ส่วนนี่ก็แม่จ๋าของน้องอ้ายครับหรือเรียกกันตามประสาคนกันเองก็เมียของผมเอง... ครับทุกคนได้ยินไม่ผิดชะเอมคือภรรยาของผม และเราสองคนก็มีลูกด้วยกันแล้วหนึ่งคนแต่วันนี้ไม่ได้มาด้วยเพราะว่าน้องอ้ายติดแมวมากกว่าแม่จ๋าครับ..."เสียงหัวเราะของคนในงานดังขึ้นทันที่ได้ยินเพราะทุกคนไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างบดินทร์จะเป็นคนขี้เล่นแบบนี้.. ดูสิแล้วดูท่าทางที่คุณบดินทร์ที่มองภรรยาของตัวเองแล้วมันก็แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวจะดูเป็นคนหลงเมียขนาดหนัก.. หรือว่าคุณบดินทร์เมา?"แล้วว่าที่ภรรยาล่ะครับ.. เป็นใครมาจากไหน.."ชะเอมถึงกับไปไม่เป็นเลยทีนี่เธอจะต้องตอบยังไงดี เธอต้องตอบความจริงสินะ..." เอ่อ.. สวัสดีค่ะดิฉันชื่อ อารียา กล้ามี เป็นคนที่ท่านผู้หญิงอุปถัมภ์ค่ะ..."เพียงเท่านั้นคนในฮอลล์ก็ส่งเสียงฮือฮากันออกมาจำทำให้เธอรู้สึกประหม่า..."เอ่อ... หมายความว่ายังไงครับ? ที่ว่าอุปถัมภ์" "อ่อ... ท่านย่ารักและเอ็นดูชะเอมมากน่ะครับท่านเลยทำเหมือนกับว่าท่านอุปถัมภ์ชะเอมให้เป็นหลานตัวเองคนนึงทั้งที่ครอบครัวของชะเอมก็มีแต่ท่านย่าก็รักชะเอมจนแทบจะเอาชะเ
เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างบดินทร์และชะเอมมันก็ผ่านพ้นไปราวสองเดือนได้.. ตอนนี้ชะเอมได้มาอยู่ในงานแต่งงานของคุณก้องและคุณแก้วนางแบบแถวหน้าของเมืองไทยที่ท้องอ่อนๆและถือว่าโชคดีที่ทางฝั่งเจ้าบ่าวรักและเอ็นดูคุณแก้วเป็นอย่างมาก... ดูสิทั้งคู่ถึงแม้ว่าจะมีการ บ่นๆกันบ้างเป็นบางครั้งแต่มันก็ดูน่ารักดี เพราะคุณก้องเขาชอบแหย่ให้เข้าสาวโมโหเพื่อที่จะให้เจ้าสาวบ่นคุณก้องเขา และบ่อยครั้งที่เธอแอบเห็นคุณก้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อให้กับคุณแก้วอย่างทะนุถนอม... ถ้าจะบอกว่าคุณก้องไม่ได้รักคุณแก้ว... เธอขอเถียงเลยเพราะเท่าที่ดูจากสายตาของคุณก้องแล้วนั้น... มันมีแค่คำว่าเป็นห่วง หลงไหล และคลั่งรักในตัวของคุณแก้วแค่ไหน...."มองแบบนั้นอิจฉาแก้วเหรอ? " บดินทร์ที่เห็นว่าชะเอมมองเจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่นานสองนานเขาก็อยากจะรู้ว่าชะเอมกำลังคิดอะไรอยู่..." ใครอิจฉากันคะ ฉันก็แค่สังเกตุอาการของคุณก้องที่มีให้คุณแก้วก็เท่านั้นเอง... ดูสิถ้าใครบอกว่าคุณก้องไม่รักคุณแก้วฉันขอเถียงนะคะดูสิคะ ดูสายตาคุณก้องที่มองคุณแก้วและไหนจะเอาอกเอาใจหยอกล่อคุณแก้วอยู่ตลอดเวลาด้วย... ดูยังไงก็รู้ค่ะว่าคุณก้องหลงไหลในตัวคุณแก้ว
ย้อนกลับมาเรื่องของแก้วและก้อง.. ก้องที่รู้ว่าแก้วเป็นคนที่ไอ้คุณชายคุยอยู่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากในตอนนั้นแต่เป็นเขาเองที่รู้สึกงงนิดๆ เพราะในช่วงนั้นก่อนที่เขาจะไปช่วยงานคุณลุงน้องเอมท้องเรื่องนั้นเขาจำได้แต่เขาก็ไม่รู้ว่าน้องเอมท้องกับใครและเขาก็ไม่รอยู่ที่ไทยแล้ว กว่าเขาจะกลับมามันก็ผ่านไปเกือบสองปีแล้ว วันนั้นเขาจำได้ดีเลยเขาพาคู่ค้าของทางคุณลุงไปเดินห้างสรรพสินค้าชื่อดังและเขาเองก็กำลังที่จะพาสาวคนนั้นไปหาของกินอยู่ๆไอ้คุณชายมันก็เดินมาหาเขาและถามเขาด้วยคำถามแปลกๆ... ถามว่าเขาเอาลูกกับเมียไปไว้ที่ไหน? What? คืออะไร? ลูก? เมีย? ใครคือลูก? และใครคือเมีย? เขาก็งงสิ เขาก็ไม่เข้าใจในคำถามของมันนัก และมันก็เริ่มด่าเขา ทั้งด่าทั้งต่อยเขาก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่สิ.. เขาเถียงกับไอ้คุณชายอยู่นานสองนานจนมันพูดออกมาและกล่าวหาว่าเขาเป็นคนทำให้น้องเอมท้อง เขาเป็นพ่อของเด็กในท้องของน้องเอม.. เฮ้ย.. บ้าบอสิ เขาไม่เคยมีอะไรกับน้องเอมเลยเขาเคยคิดอยู่บ่อยครั้งเวลาที่เขาพาน้องเอมออกไปข้างนอกด้วยกันสองต่อสอง แต่มันเป็นแค่ความคิดที่เกิดขึ้นชั่ววูบก็เท่านั้นเพราะแค่เขาได้พูดคุยกับน้องเอมแล้วมันทำให้เขารู้สึกว
บดินทร์อุ้มน้องอ้ายมายังห้องอาหารวันนี้อาหารถูกนำมาวางเยอะแยะมากมาย แล้วเจ้าตัวอวบของเขาเองก็เริ่มอยากจะไปเล่นกับแมวไอ้หมาขี้เรื้อนแล้วนี่สิ... จะทำยังไงดีนะ.. ถ้าเอาแมวไปปล่อยวัดเขาจะบาปไหมอ่ะ..." เอ่อ.. คุณบดินทร์มีอะไรรึเปล่าคะ? ทำไมถึงมองลูกแมวแล้วทำหน้าแบบนั้น คุณแพ้ขนแมวเหรอคะ?" ชะเอมเห็นสีหน้าของคุณบดินทร์เธอก็รู้สึกแปลกๆเพราะอยู่ๆคุณบดินทร์ทำหน้าซีเรียสขึ้นมาราวกับว่าคุณบดินทร์มีปัญหากับเจ้าแมวตัวน้อยๆยังไงยังงั้น..." ไม่มีอะไรแค่ไม่ชอบคนที่ให้มาน่ะไปกินข้าวเถอะรีบกินก่อนที่ต้าวอ้วนจะไม่ยอมกินข้าวและจะดิ่งไปเล่นกับลูกแมว..." ใช่เขาไม่ชอบหน้าไอ้คนที่ให้ลูกแมวน้องอ้ายเลย เกลียดมัน...." มันออกจะน่ารัก.. จริงไหมคะน้องอ้าย... มากินข้าวดีกว่านะ กินเสร็จก็ค่อยไปเล่นกับน้องแมวนะคะ ถ้าน้องอ้ายกินข้าวเยอะๆแม่จ๋าจะให้อุ้มน้องแมวเอาไหม..." ตอนนี้ชะเอมก็ต้องหาอะไรมาล่อลูกของเธอเพื่อทำให้น้องอ้ายกินข้าวก่อนเพราะเธอคิดว่าถ้าไม่ล่อน้องอ้ายแบบนั้นมีหวังน้องอ้ายไม่กินข้าวแล้วเอาเวลาไปเล่นกับน้องแมวอย่างเดียวนี่สิ...บดินทร์ที่นั่งมองลูกสาวของเขาด้วยสายตาที่สุดแสนจะหลงไหลเพราะเจ้าตัวก็กินไปมอ
บดินทร์ท้าให้แก้วไปโรงพยาบาลเพื่อที่จะตรวจดูว่าแก้วนั้นท้องจริงๆรึเปล่า เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กในท้อง ถึงแม้ว่าถ้าแก้วจะท้องจริงๆก็ตาม แต่เขาก็ไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องอย่างแน่นอน..."แต่พี่เอิร์ธค่ะ.. ฮึก... ได้โปรด... ฮึก.. ช่วยแก้วด้วย พี่เอิร์ธต้องช่วยแก้วนะคะ..."นางแบบแถวหน้าถึงกับต้องปล่อยโฮออกมาเธอหาทางออกให้กับชีวิตเธอในตอนนี้ไม่ได้จริงๆ... เธอไม่รู้ว่าใครคือพ่อของเด็กในท้องเธอไม่รู้จริงๆ... วันนั้นเธอเมา เธอเมามากๆและเพียงแค่เธอตื่นขึ้นมาเธอก็พอจะรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องเธอ เธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้นและเสื้อผ้าผู้ชายที่มันกระจัดกระจายไปทั่วห้อง.. มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้ว่าเธอพลาดไปมีอะไรกับคนแปลกหน้าเข้าให้เมื่อรู้ว่าเธอพลาดพลั้งไปเธอจึงรีบแต่งตัวและรีบหนีออกมาทันทีเธอได้ยินเสียงของการอาบน้ำของบุคคลที่เธอไม่รู้จักเธอจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าหน้าตาของคนคนนั้นเป็นยังไง..."แก้ว.. แต่สิ่งที่แก้วทำมันไม่แฟร์กับพี่เลยนะ แล้วลูกกับเมียของพี่ล่ะแก้ว... แก้วไม่คิดถึงหัวอกทั้งสองคนบ้างเลยรึยังไง นั่นเมียพี่ และนี่ก็ลูกพี่.. แก้ว.. แก้วท้องกับใครพอจะบอกพี
ชะเอมได้พูดคุยกับคุณบดินทร์เรื่องที่เขาจะให้เธอหอบน้องอ้ายไปที่ทำงานของเขาเธอไม่อยากทำแล้ว เธอรู้ว่าถ้าขืนเธอไปคุณบดินทร์ได้ไล่พนักงานออกหมดบริษัทแน่ๆ แค่สองคนนั้นก็ปลิวไปแล้ว.. ดีไม่ดีจะเอาคุณบดินทร์ไปพูดในทางไม่ดีอีก ทำให้ชื่อเสียงของคุณบดินทร์เสียหายอีกเธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย..."จะไม่ไปด้วยกันจริงๆเหรอ? ฉันคงจะคิดถึงเธอกับน้องอ้ายมากแน่ๆเลย.. เพราะฉันเห็นน้องอ้ายอยูในสายตาอยู่ทุกวันๆในช่วงเวลาที่ฉันทำงาน.. เธอคิดอีกทีจะได้ไหม..." บดินทร์อยากให้ชะเอมกับน้องอ้ายไปทำงานด้วยเพราะเวลาที่เขาเหนื่อยเขาก็จะลงไปนั่งเล่นกับน้องอ้ายและน้องอ้ายคือกำลังใจของเขาให้เขามีแรงในการทำงานต่อไป..." ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากทำให้คุณเสียงาน น้องอ้ายกับฉันหนีคุณไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว.. ให้ฉันกับน้องอ้ายรอคุณที่บ้านจะดีกว่านะคะ ฉันไม่อยากทำให้คุณต้องโดนนินทาเอา ฉะนั้นคุณช่วยเข้าใจฉันด้วยนะคะ.." ทำไม่คุณบดินทร์ถึงทำตัวราวกับว่าตัวเองเป็นเด็กน้อย5ขวบไปได้ เขาไม่ได้ดูน่ารักเลยนะในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ เขาดูเหมือนเด็กโข่งเสียมากกว่า..." ขอกอดหน่อยสิ.. ถือว่าเป็นการชาร์จพลัง... น้องอ้ายจ๋า.. พ่อจ๋าขอหอมหน่อยได้ไ