หลังจากตื่นมาในช่วงบ่ายธามก็ออกมานั่งจิบเหล้าเบาๆ ในชุดคลุมอาบน้ำรอเด็กดื้อตื่น ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเขามีความสุขที่ได้ผู้หญิงคนนี้มาครอบครองแค่ไหน มันเหมือนกับเล่นเกมชนะอย่างไงอย่างนั้น ผิดกับอีกฝ่าย เพียงขวัญคงไม่คิดเช่นนั้นเพราะเมื่อตอนเธอหลับเขาแอบเห็นน้ำตาใสไหลซึมออกมาจนทำให้เขารู้สึกผิดไม่น้อยเธอคงเศร้ามากที่ต้องมาตกเป็นของคนที่ไม่ได้รักแต่ความเห็นแก่ตัวของธามมันก็มากกว่าความเห็นใจเขาอยากได้เธอมาอยู่สายตา ไม่อยากจะเห็นเธอไปกับผู้ชายคนอื่นไม่ใช่ว่าหึงหวง แต่มันรำคาญและรู้สึกหงุดหงิด"คิดว่าจะนอนจนถึงพรุ่งนี้เสียอีก"ธามเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดลำลองออกมาจากห้องตามเนื้อตัวมีรอยแดงช้ำที่เกิดจากฝีมือของเขาเต็มไปหมด เธอมีท่าทางสับสนเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เงียบขรึมเพื่อกลบความรู้สึก"ยังไม่ไปอีกเหรอ?"คำทักทายคำแรกหลังจากเปลี่ยนสถานะของเธอช่างทำให้เขาหงุดหงิดได้ดีจริงๆ เขาไม่ตอบเพียงแต่ตั้งใจวางแก้วเหล้าเพรียวลงบนโต๊ะแรงๆ แสดงความไม่พอใจให้คนพูดได้รับรู้ จนทำให้เพียงขวัญสะดุ้ง"คำถามนี้ควรพูดกับฉันเหรอเพียงขวัญ""...คุณควรกลับไปได้แล้ว"เธอเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลงแต่ยังคงควา
ร่างสูงเปิดประตูห้องนอนตัวเองเข้ามาก็พบเข้ากับเจ้าของร่างสง่างามที่ยังคงอยู่ในชุดสวยของเมื่อวาน เธอกำลังนอนหลับกอดขวดเครื่องดื่มอยู่ในอ้อมกอดอยู่บนเตียงราวกับว่ารอเขามาทั้งคืนธามไม่คิดจะเดินเข้าไปใกล้แต่กลับเลือกเดินตรงไปหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาเพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้ภายในตู้ยัดลงกระเป๋าเสียงดังกึกกักทำให้หญิงสาวในสภาพมึนเมาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมองภาพเบลอตรงหน้า เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ชัดเจนเธอก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยรอยยิ้มดีใจที่คนรักของเธอกลับมา แต่เมื่อสายตาสวยเห็นสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ก็ยิ่งร้อนใจเขากำลังจะเก็บเสื้อผ้าหนีเธอไป"ธามคุณไปไหนมา แล้วเก็บของจะไปไหน""ก็เธออยากอยู่ที่นี่ ฉันก็ต้องไปสิ"เขาพูดโดยที่ยังไม่คิดจะหันมามองเธอแม้แต่หางตา"คุณอย่าทำแบบนี้โรสมาที่นี่เพื่อมาหาคุณแล้วคุณจะทิ้งโรสไปไหนอีก""เราเคยคุยกันแล้วหลายครั้งนะโรส...""ถ้าเป็นเรื่องถอนหมั้นยังไงสะโรสก็ไม่ยอม..."โรสยืนกรานคำเดิมอย่างหนักแน่น เธอรักเขามากรักสุดหัวใจและเขาก็ไม่มีวันจะได้ถอนหมั้นกับเธอแน่นอน ไม่ว่าเขาจะบีบบังคับเธอด้วยวิธีไหนก็ตาม"งั้นผมจะไปบอกคุณพ่อเองว่าผมจะขอถอนหมั้น ถึงตอนนั้นยังไงสะคนที
: ร้านกาแฟนะโมหญิงสาวนั่งดูเพื่อนชงกาแฟด้วยสายตาเหม่อลอย หลังจากเธอร้องไห้ตาบวมก็รีบแต่งตัวและจัดการลงรองพื้นกลบรอยแดงนอกร่มผ้าจนเนียนแล้วตรงมาที่ร้านของเพื่อนทันที ตอนนี้เธอไม่อยากอยู่ในสถานที่อันตรายแบบนั้นถึงอยากจะหนีไปให้ไกลมันก็ไม่มีที่ไหนให้ไปนอกจากร้านของเพื่อน"ตาบวมมาเชียว..."หลังจากเห็นเพื่อนสาวนั่งเงียบมานานนะโมจึงเอ่ยปากทักขึ้น เขาคิดว่าที่เพียงขวัญร้องไห้มาหนักขนาดนี้คงไม่พ้นเรื่องขอมอสรุ่นพี่มหาวิทยาลัยที่คบกันได้สองปีก่อนเขาจะหายไปดื้อๆ หลังจากเรียนจบ เพื่อนสาวตัวดีก็ดันเป็นหญิงใจเดียวยังคงรอการกลับมาของเขาจนถึงวันนี้"อือ...ขออะไรหวานๆ หน่อยสิ"นะโมฟังคำสั่งแล้วหยิบอุปกรณ์มาลงมือชงชาองุ่นแบบหวานร้อยเปอร์เซ็นต์ให้เพื่อนสาวก่อนจะส่งมันให้เธอ เธอรับมันแล้วรีบดูดลงคอจนหมดความหวานของน้ำมันช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้จริงๆ แต่มันก็ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น"เล่าหน่อยไหมว่าเป็นอะไร"เมื่อเห็นเพื่อนเริ่มผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมนะโมจึงเริ่มเปิดประเด็นทันที เพียงขวัญยังคงมีท่าทีครุ่นคิดอย่างหนักว่าควรจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้นะโมฟังหรือเปล่า แต่พอคิดดูแล้วถ้าเธอพูดออกไปว่านายแบบคนดัง
: เพียงขวัญฉันเดินทางตรงมาที่สตูดิโอตามโลเคชั่นเนื่องจากที่นี่อยู่ไม่ไกลร้านของนะโมมากนัก ทำให้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง พอมาถึงฉันก็รีบเดินตรงเข้าไปยังสถานที่ถ่ายแบบทันทีเพราะกลัวว่าคนใจร้ายจะหาเรื่องฉันได้อีก เมื่อฉันมาถึงก็พบเข้ากับคุณธามที่กำลังถ่ายงานอยู่กับพี่ไนท์ โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตว่าฉันมาถึงตามคำสั่งแล้ว วันนี้ลุคของเขาสองคนเป็นแนวหนุ่มเพลย์บอยที่ต้องถ่ายคู่กับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตัวดัง คุณธามอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ถูกปลดกระดุมลงมาจนเกือบถึงสะดือสวยโชว์กล้ามเนื้อล่ำที่ผ่านการทาน้ำมันให้มีเงาตกกระทบ ทำให้เขาดูดีสมกับเป็นนายแบบเบอร์หนึ่ง ส่วนพี่ไนท์เขาอยู่ในลุคเดียวกับคุณธามแตกต่างกันเพียงแค่ของพี่ไนท์เป็นชุดสีขาวทำให้เขาดูเป็นชายหนุ่มใจดี ทั้งคู่ยังคงตั้งใจถ่ายงานกันอย่างมืออาชีพก่อนที่สายตาคมกริบของคนเจ้าเล่ห์จะหันมาสบเข้ากับดวงตาของฉันชั่วระยะเวลาหนึ่ง แววตาที่เขามองมายังฉันมันทำให้ฉันถึงขั้นหายใจไม่ออกจนต้องหันหน้าหลบ มือทั้งสองข้างของฉันถูกสมองสั่งให้กำเข้าหากันจนแน่นเพราะความระแวง ...เพราะเขากำลังมองฉันราวกับจะฆ่าให้ตายยังไงล่ะ!..."เพียงขวัญคุยกันหน่อย"พ
: คอนโดพอมาถึงชายหนุ่มก็เดินนำหน้าหญิงสาวขึ้นมายังห้องแต่เขาต้องค่อยแอบชำเลืองดูคนตัวเล็กอยู่บ้างเพราะกลัวว่าขาเล็กนั้นจะเดินเองไม่ไหว เพราะตอนที่เขารังแกเธอนั้นขาของเธอสั่นระริกราวกับไม่มีเรี่ยวแรงจนต้องอุ้มกันเลยละและดูเหมือนเขาจะคิดถูกที่เลือกลงโทษเธออย่างนั้นเพราะตั้งแต่อยู่บนรถไม่ว่าเขาจะพูดอะไรเพียงขวัญก็ว่าง่ายไปเสียหมด ช่างถูกใจเขาเสียจริง"ธาม..."เมื่อก้าวเท้าออกจากลิฟต์ธามและเพียงขวัญก็ต้องหยุดชะงักเมื่อโรสมายืนรอธามอยู่ถึงหน้าห้องของเพียงขวัญ ไม่เพียงแค่นั้นพอเธอเห็นธามก็รีบตรงเข้ามาสวมกอดเขาแน่นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ นอกจากธามจะไม่สะบัดมือเธอออก กับมองใบหน้าสวยนั้นนิ่งราวกับมันเป็นเหตุการณ์ปกติเพียงขวัญที่ทำตัวถูกได้แต่ก้มหน้าแล้วรีบเดินผ่านไปให้ไวที่สุดในใจเต้นรัวไปด้วยความโกรธที่เธอไม่รู้สาเหตุ แต่ธามก็ยังวิ่งตามมาคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กให้หยุดเดินทั้งๆ ที่แขนของเขาก็ยังมีมือของคู่หมั้นตามเกาะอยู่ไม่ห่าง แถมสายตาที่โรสมองเพียงขวัญนั้นมันก็เต็มไปด้วยคำดูถูกและมันยิ่งย้ำสถานะของเธอให้ชัดเจนว่าเธอมันเป็นแค่นางบำเรอเท่านั้น"อย่าล็อกห้องเด็ดขาด ถ้าขัดคำสั่งคงรู้นะว่าจะโด
เช้าวันต่อมาหญิงสาวตื่นขึ้นมาก็พบเข้ากับร่างกำยำที่ยังคงนอนหลับอยู่ข้างกายอย่างน่าเอ็นดู ใบหน้าหล่อคมนั้นสามารถสะกดสายตาผู้หญิงได้หลายต่อหลายคนรวมถึงตัวเพียงขวัญเองด้วย เธอละความสนใจก่อนเลือกที่จะลุกขึ้นตรงเข้าไปทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับมาปลุกเขาทีหลัง วันนี้ธามมีงานถ่ายโปรโมตเครื่องออกกำลังกายซึ่งเป็นงานแค่ไม่กี่ชั่วโมงจึงไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมาก เพียงขวัญมองนาฬิกาก็พบว่ายังเหลืออีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด จึงตั้งใจจะทำอาหารเช้าง่ายๆ ให้เขารองท้องเพราะยังไงสะธามก็เป็นคนกินยากเขาไม่กินอาหารในกองอยู่แล้ว เธอเริ่มเมนูแรกโดยการนำกระทะตั้งเตาก่อนจะทาด้วยเนยหอมๆ ให้ทั่วแล้วจึงตอกไข่ลงไปสองฟองก่อนจะเบาเตาให้เป็นไฟกลางและนำฝามาปิด เมื่อเห็นว่าไข่เริ่มแข็งตัวจริงวางแฮมและเบคอนลงไปตกแต่งให้สวยงามน่าทาน "ง่ายดี...""คุณ! ตกใจหมด"เพียงขวัญสะดุ้งหันไปมองยังต้นเสียงก็พบเข้ากับร่างสูงที่ยืนแอบมองเธออยู่กำลังยืนยิ้มจนตาหยี ผมเผ้าก็ยังคงชี้ไปคนละทางเนื่องจากเพิ่งลุกจากที่นอน แถมเขายังใส่เพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวอีกต่างหาก ทำให้เธอต้องรีบหันหลังหนี"ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย ตื่นมาไ
: ฟิตเนสทั้งคู่มาถึงกองถ่ายได้ทันเวลานัดได้พอดี ธามก็รีบตรงเข้าไปในให้ช่างหน้าช่างผมแต่งตัวทันที ส่วนเพียงขวัญที่ถูกสั่งไม่ให้หายไปจากสายตาก็ยังคงนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาด้านหลังห้องเมื่อเช้ากว่าทั้งคู่จะออกมาจากคอนโดได้ก็ต้องเสียเวลาไปหลายนาทีเพราะเพียงขวัญไม่ยอมลบรองพื้นออกจนธามงอนและจะไม่ยอมมาถ่ายงานสักที แต่สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่าเพียงขวัญจะต้องอยู่ในสายตาธามตลอดเวลา! และแน่นอนเพื่อให้งานเป็นไปอย่างราบรื่นเพียงขวัญก็ตกปากรับคำ "หิวน้ำ"ธามพูดขึ้นเมื่อเห็นเพียงขวัญเอาแต่เล่นโทรศัพท์ไม่สนใจตัวเอง "นี่ค่ะ"หญิงสาวลุกขึ้นหยิบน้ำมายื่นให้เจ้าตัว แต่แทนที่เขาจะรับมันไปดื่มกลับอ้าปากค้างรอราวกับว่าต้องการให้เพียงขวัญป้อน เพียงขวัญที่เห็นแบบนั้นก็ทำตัวเลิ่กลั่กใหญ่เพราะตอนนี้ทั้งช่างแต่งหน้าและช่างผมต่างมองมายังเธออย่างกับว่ากำลังสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่และแทนที่ธามจะทำเป็นรับดูดน้ำตามปกติเขาดันดูดมันจากหลอดพร้อมกับชำเลืองมองใบหน้าของเพียงขวัญไปด้วยจนทำให้คนถูกจ้องถึงกับหน้าแดง"น้ำหวานมากเลยใช่ไหมน้องธาม"ช่างผมแซวทั้งคู่อย่างรู้ทัน "ครับ...หวานมาก"แทนที่เขาจะปฏิเสธกลับยอมรับตามคำ
การถ่ายงานเป็นไปได้ด้วยดี ตลอดเวลาที่ถ่ายธามงอแงเป็นบางครั้งที่เมียสาวถูกสั่งให้ขยับตัว เพราะเขากังวลว่าคนอื่นจะได้เห็นเนื้อเนียนขาวของเมียเขาน่ะสิ การทำงานวันนี้ถือว่าเป็นงานที่ยากที่สุดของธามเลยก็ว่าได้เพราะนอกจากจะต้องข่มอารมณ์ยังต้องค่อยมองเมียอีก ทำเอาถ่ายเสร็จเจ้าตัวก็หน้าบึ้งตึงตลอดเวลาจนมาถึงคอนโด "เหอะ!""คะ?"เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็ดันไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อยเอาแต่นั่งเช็กตารางงานอยู่นั้นจนธามอดจะส่งเสียงเรียกร้องความสนใจไม่ได้ เพียงขวัญที่หันมาเห็นใบหน้าไม่สบอารมณ์ของชายหนุ่มก็เอาแต่มึนงงว่าตัวเองทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า"ลืมไปหมด ลืมทุกอย่าง""ลืม? ลืมอะไรคะ ค่าตัวพี่บอลก็โอนให้แล้วนี่คะ?""ไม่ใช่เรื่องเงิน เรื่องที่เธอสัญญาไว้ต่างหาก""เอิ่ม..."เพียงขวัญนึกขึ้นได้เรื่องเมื่อเช้าก็ทำเอาใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความเขิน เธอทำงานจนลืมไปเสียสนิทเลยว่าเมื่อเช้าได้เผลอสัญญากับเขาไป "เริ่มเลยไหม"คนพูดยังไม่ทันได้คำตอบก็ดึงร่างเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกลให้มานั่งลงบนตักโดยที่จับเธอหันหน้าเข้าหา ก่อนใบหน้าคมนั้นจะซุกลงระหว่างร่องอกเบียดเสียดอย่างหื่นกามราวกับว่าอยากจะสูดดมมันให้เต็มปอด มือไวก็
: ร้านนะโมเพื่อนทั้งสองเรียกตัวเพียงขวัญมาที่ร้านทันทีที่ได้เห็นข่าวการคบหาต่างวัยของนายแบบหนุ่มอันดับหนึ่งและผู้ช่วยสาวที่ดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต แต่เพื่อนสนิทอย่างเขาสองคนกับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองคนกอดอกนั่งมองตัวการที่กำลังยิ้มแห้งๆ โดยไม่ยอมพูดอะไรจนนะโมต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน"ยังไม่อธิบายมาอีก ในข่าวนั้นมันหมายความว่ายังไง""ก็ตามนั่นแหละ ก็คบกันสักพักแล้ว""แล้วไม่คิดจะบอกเพื่อนอย่างพวกเราเลยหรือไง?"นกยูงโวยขึ้นอีกคน"ก็ไม่รู้ว่าจะคบกันนานไหมเลยไม่บอก กลัวหน้าแตกที่มีแฟนฮอตขนาดนั้นอีกอย่างฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาจะให้ข่าวด้วยตัวเองแบบนั้น"เพียงขวัญพูดแล้วทำท่าทีเขินอายจนเพื่อนสองคนต้องกลอกตามองบน ไอ้ประโยคที่พูดมาเมื่อครู่นั้นไม่ต่างจากการอวดเลยสักนิด ทำให้นกยูงถึงขั้นหมั่นไส้ทำท่าทางล้อเลียนเธอจนเจ้าตัวต้องตีเข้าที่ไหล่ของเพื่อนสาวเป็นการแก้เขิน"แล้วนี่บอกแม่กับพ่อยัง? เขาจะตกใจไหมเนี่ยอยู่ๆ ก็มีแฟนแถมเป็นคนดัง อีกอย่างอายุพวกเธอก็ห่างกันด้วย"นะโมพูดพร้อมกับมองเพื่อนสาวที่มีสีหน้ากังวลขึ้นมาเพียงเท่านั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอยังไม่ได้บอกครอบครัว"ยัยบ้าแล้วอย่างนี้พ
ธามยังคงนั่งมองรูปของน้องสาวอยู่ในห้องด้วยความรู้สึกคิดถึงจนเพียงขวัญต้องเดินเข้ามาสวมกอดเขาเข้าที่ด้านหลังเบาๆ หลังจากที่เรื่องทุกอย่างผ่านไปธามก็ขอให้เพียงขวัญเขามาอยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนพ่อกับแม่ของเขาที่สภาวะอารมณ์ยังไม่คงที่ อย่างน้อยถ้าพวกท่านได้เห็นหญิงสาวที่สดใสอย่างเพียงขวัญอาจจะรู้สึกดีขึ้น "พี่ดีขึ้นหรือยังคะ?""พี่อ่อนแอได้ที่ไหนล่ะ""พี่อ่อนแอได้ตลอดนะ มีหนูอยู่ข้างๆ ทั้งคนจะร้องไห้ก็ได้หนูไม่ว่าหรอกไม่ล้อด้วย"เพียงขวัญพูดพร้อมกับโยกตัวไปมาเพื่อเอาใจคนตัวสูง ธามเองก็รู้สึกดีขึ้นจนต้องหันมากอดขอบคุณเพียงขวัญที่คอยอยู่ข้างๆ เขามาจนถึงวันนี้ แถมยังคอยดูแลพ่อและแม่ของเขาให้อีกด้วย"ขอบคุณนะ...หนูน่ารักที่สุดเลย""แน่นอนอยู่แล้ว""ถ่อมตัวบ้างก็ได้นะหนูเพียง"ธามพูดพร้อมขยี้ผมเพียงขวัญเบาๆ ด้วยความเอ็นดูจนคนถูกแกล้งโวยวายใหญ่ที่เขาทำทรงผมเธอเสียทรง ช่วงนี้ธามยังอยู่ในช่วงลาพักร้อนทำให้พวกเขามีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นและฟางก็เข้าใจเพราะตอนที่ทางบริษัทรู้ข่าวทุกคนก็ต่างตกใจจนต้องเคลียร์a dตารางงานให้ธามทั้งหมดทั้งคู่ตกลงจะคบหากันต่อไป และจะบอกทุกคนหลังจากที่สภาพจิตของครอบครัวธามดี
:ธามหลังจากที่จัดการเรื่องในงานเสร็จผมก็เดินกลับเข้ามาในห้องแต่งตัวเพื่อดูอาการพ่อกับแม่ที่นั่งรออยู่ด้านใน ผมถอนหายใจทิ้งด้วยหัวใจที่หวาดหวั่นเพราะไม่อยากจะเห็นภาพของพ่อและแม่ที่กำลังทุกข์ใจจนไม่กล้าที่จะเปิดประตูเข้าไป...จนมือเล็กๆ ของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ จับเข้าที่แขนผมเบาๆ เป็นการให้กำลังใจก่อนที่เธอจะส่งยิ้มให้ผมเป็นการปลอบโยนแล้วส่งสัญญาณให้ผมเข้าไปดูพวกท่าน "เธอรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ...""ฉันจะรอคุณตรงนี้ค่ะไม่ต้องกังวล"ผมสวมกอดเพียงขวัญครั้งหนึ่งเป็นการขอกำลังใจก่อนจะเปิดประตูเข้าไปหาคนเป็นพ่อแม่ ซึ่งตอนนี้ตรงหน้าผมก็คือภาพพ่อที่กำลังกอดแม่ไว้ในอ้อมกอดแน่นและท่านทั้งสองคนกำลังร้องไห้... ผมจึงคลานเข้าไปนั่งตรงหน้าทั้งสองคนแล้วกอดท่านไว้เช่นกัน"ผมขอโทษที่ทำให้ต้องรู้เรื่องนี้""มันถูกต้องแล้วลูก ลูกช่วยท้วงความยุติธรรมให้น้องมันถูกต้องแล้ว"พ่อลูบเข้าที่ไหล่ผมเบาๆ ก่อนที่แม่จะค่อยๆ เอื้อมมือมาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาให้ผม"ลูกรู้มานานขนาดนั้น แถมยังต้องปิดบังเพราะกลัวพ่อแม่เป็นทุกข์...ลูกต้องทุกข์ใจคนเดียวขนาดนั้นแม่ขอโทษนะ""แม่อย่าร้อง..."ผมโผล่เข้ากอดคนเป็นแม่แน่น"ถึงธันย่
: เพียงขวัญงานหมั้นเริ่มขึ้นด้วยบรรยากาศที่ดูครึกครื้นแขกในงานเต็มไปด้วยนายแบบและนางแบบชื่อดังแถมยังมีบรรดาไฮโซเต็มงานไปหมด ทุกคนดูยิ้มแย้มแจ่มใสและดีใจกับคู่รักในวันนี้จะเว้นก็แต่ชายหนุ่มที่ต้องยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างานที่ตั้งแต่เช้ายังไม่มีใครได้เห็นรอยยิ้มของเขาเลย นอกจากเขาจะมีสีหน้าเรียบเฉยแล้วดวงตายังเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัดจนฉันเป็นกังวล"หนู...ใช่ผู้ช่วยเจ้าธามไหม"ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกจากด้านหลัง หญิงสาววัยกลางคนที่มีท่าทางสง่าและสูงศักดิ์กำลังยืนยิ้มให้ฉันอยู่ด้วยรอยยิ้มที่สดใสถ้าให้เดาจากโครงหน้าที่เด่นชัดนี่คนคนนี้คงจะเป็นแม่ของคุณธาม"ใช่ค่ะ"ฉันรีบยกมือไหว้ท่านทันทีก่อนจะยิ้มตอบอย่างนอบน้อมก่อนที่จะชายวัยกลางคนจะเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา เขาคงจะเป็นคุณพ่อของคุณธามฉันเลยแนะนำตัวไปคร่าวๆ ว่าฉันเป็นเพียงผู้ช่วยของเขาทำให้ทั้งคู่ชื่นชมฉันยกใหญ่ที่สามารถดูแลคนเรื่องมากอย่างเขาได้"ตอนเด็กน่ะนะ ตาธามนี่กินยากอยู่ยากชอบอยู่คนเดียวไม่ค่อยพูดจากับใคร ไม่คิดว่าโตมาจะได้เป็นนายแบบเบอร์หนึ่งดังขนาดนี้"คนเป็นแม่พูดพร้อมกับมองคนที่ถูกพูดถึงด้วยสายตาภูมิใจ"ตอนนี้เขาดังมากเลยค่ะคุณน้า"ฉั
: งานหมั้นธามยืนจ้องเมียสาวที่กำลังแต่งตัวให้เขาด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง เขาไม่สามารถเก็บความเจ็บปวดนี้ไว้ได้เลย เพียงขวัญเองก็ไม่ต่างกันเธอกำลังสวมสูทให้คนรักอย่างอ่อนโยนแม้ในใจมันช่างทรมานสุดแสนจะบรรยายได้ ฟืบร่างสูงของธามสวมกอดเพียงขวัญแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เพียงขวัญเองก็ได้แต่เอื้อมมือไปลูบหลังคนรักอย่างปลอบโยนด้วยความเข้าใจ สุดท้ายแล้วไม่ว่าเขาจะเลือกหมั้นเพราะอะไรเธอก็พร้อมจะปล่อยเขาไป"เวลามันผ่านไปเร็วมากเลย...""เวลาเป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ค่ะ""เธอทรมานเหมือนฉันไหม?""ฉันเลือกอะไรไม่ได้ค่ะ สุดท้ายคุณก็ไม่ใช่ของฉัน"เพียงขวัญพูดอย่างพยายามอดกลั้นความเสียใจที่มันปนออกมาพร้อมกับน้ำเสียงสั่น แต่เหมือนธามจะรับรู้ได้ว่าเธอเสียใจมากจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอย่างหวงแหน"หลังจากหมั้น ฉันจะถอนหมั้นทันทีถึงตอนนั้นเธอจะยังไม่กลับมาก็ไม่เป็นไร แต่ฉันจะพยายามจีบเธอใหม่""อย่าเลยค่ะ คุณคิดจะหมั้นแล้วคุณก็ต้องอยู่กับเธอให้นานๆ สิ""มันไม่ใช่ความต้องการของฉันแล้วเพียงขวัญ เธอคือคนที่ฉันต้องการไม่ใช่โรส แต่ฉันไม่บังคับเธอนะเธอรอดูพฤติกรรมฉันก่อนก็ได้""คุณพูดอะไรของคุณ"เพ
: เพียงขวัญหลังจากที่คุณธามออกไปหาพี่ไนท์ที่ร้านอาหาร ฉันก็แอบมาพบกับพี่มอสอีกครั้งโดยที่ไม่ได้บอกใครเขาส่งข้อความมานัดฉันตั้งแต่เช้าโชคดีที่คุณธามไม่รู้ไม่อยากนั้นเขาคงไม่ให้ฉันมาแน่ ที่มาวันนี้ไม่ใช่เพราะฉันยังเหลือเยื่อใยอะไร แต่ฉันคิดว่าการที่ฉันไม่พูดหรือตัดความสัมพันธ์อย่างตรงไปตรงมาจะยังทำให้เขาคิดว่ายังมีโอกาสกลับไปคบกันได้อีก เพราะหลายวันที่ผ่านมาพี่มอสยังคงส่งข้อความราวกับว่าเรายังเป็นคนรักกันอยู่มันเหมือนกับว่าเขาคิดจะรอฉัน"พี่มอสมานานหรือยังคะ?"ฉันถามขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามเขาและพบว่าบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารที่ฉันชอบหลายเมนู และนั้นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังพยายามเอาใจฉันอยู่ "ไม่นานหรอก ทานเลยสิเดี๋ยววันนี้ต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ?""อาทิตย์นี้เพียงพักค่ะ พอดีคุณธามเขาต้องเตรียมตัวหมั้นตารางงานเลยว่างค่ะ"ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่อันที่จริงแล้วในใจของฉันมันยังเจ็บไม่น้อยเลยที่ต้องยอมเห็นคนที่ตัวเองรักไปเป็นของคนอื่น แต่จะทำยังไงได้ละนอกจากทำมันให้ดีที่สุดก่อนจะจากกัน"หลังจากนั้น...เพียงจะทำยังไงต่อละ?""หมายถึงอะไรคะ?""หลังจากค
เพียงขวัญถูกบังคับให้กลับมาอยู่รวมห้องกับธามจนได้ โดยที่เธอบอกกับเขาว่าถ้าเขาล่วงเกินเธอทุกอย่างจะจบทันที และต่อจากนั้นเขาจะทำอะไรเธอก็จะไม่สนใจแต่ความจริงที่เธอต้องตั้งกฎแบบนี้เป็นเพราะกำลังกลัวใจตัวเองเสียมากกว่า ทำให้ธามไม่มีทางเลือกยอมตกลงทันทีตอนนี้ขอแค่เขาได้อยู่กับเมียสาวทั้งวันก็พอแล้ว "ทำอะไรอยู่..."ร่างสูงโผล่กอดเพียงขวัญจากด้านหลังที่กำลังจัดเสื้อผ้าสำหรับหนึ่งอาทิตย์เข้าตู้ เธอยังคงยืนนิ่งปล่อยให้เขากอดได้ตามใจด้วยความรู้สึกที่พยายามจะปกปิดความเจ็บปวดและความหวั่นไหว ธามเมื่อเห็นท่าทางของเพียงขวัญที่ดูเฉยชาก็จับเข้าที่มือทั้งสองข้างของเธอก่อนจะบังคับให้ร่างเล็กหันมาเผชิญหน้ากับตัวเองตรงๆ"คุณจะทำอะไร?""ขอได้ไหม? อย่าเฉยชากับฉัน ขอร้องนะ"เสียงอ้อนวอนจากชายหนุ่มทำให้เพียงขวัญแทบจะคลุมหัวใจตัวเองไว้ไม่ไหว"คะ?""อีกอาทิตย์เดียวเองเพียงขวัญ ฉันขอให้เธอรักฉันแค่อาทิตย์เดียว"ธามส่งสายตาอ้อนวอนให้เมียสาวเห็นใจ"แต่มันจะมีประโยชน์อะไรคะ ในเมื่อคุณก็ยังเป็นคนมีเจ้าของอยู่ดี""มีสิ อย่างน้อยเธอก็ยังคิดถึงช่วงเวลานี้และมันก็จะเป็นช่วงเวลาที่ฉันจะเก็บไว้ตลอดไป ฉันอยากให้เธอเข้าใจสิ่
: ร้านนะโม : เพียงขวัญ หลังจากลางานไปสงบสติอารมณ์วันนี้ก็เป็นวันที่ฉันจะต้องยอมรับความจริง นั้นคือฉันยังต้องกลับมาเป็นผู้ช่วยของเขาต่อและแน่นอนฉันใช้เวลาร้องไห้ส่งท้ายไปทั้งวัน ตอนนี้เรียกว่าพร้อมที่จะเผชิญกับทุกอย่าง! นับไปนับมามันก็เหลืออีกแค่เดือนเดียวที่ฉันจะฝึกงานเสร็จฉันตั้งใจไว้ว่าหลังจากนั้นจะลาออกไปหางานสายอื่นทำเพราะไม่อยากจะเจอหน้าเขาอีกแค่ต้องเห็นรูปตามโฆษณาก็เจ็บปวดจะแย่ "ได้แล้วครับ ลาเต้หวานๆ ของเพื่อนรัก แล้วก็นี่กาแฟดำของพี่มอสครับ" ฉันรับลาเต้มาจากนะโมแล้วรีบดื่มเพื่อเพิ่มพลัง จนทั้งนะโมและพี่มอสมองกันเป็นตาเดียว "ค่อยๆ ดื่มสิ เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงจะเข้างานนะไม่ต้องรีบ" พี่มอสบอกพร้อมกับมือที่ยืนมาดึงแก้วลาเต้ออกไป นะโมเมื่อเห็นแบบนั้นก็เอาแต่ยิ้มมีเลศนัยแซวฉันใหญ่ก่อนจะรีบปลีกตัวออกไป แต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอก... ตลอดหลายวันที่ฉันลางานไปอยู่คนเดียวฉันได้ทบทวนอะไรมากมายจนฉันได้คำตอบหลายอย่างและหนึ่งในคำตอบของฉันมันก็มีเรื่องของพี่มอสและฉันเชื่อว่าเขาก็รู้คำตอบของฉันดี "มันช่วยให้รู้สึกดีนี่หน่า" "...แล้วแน่ใจเหรอว่าพร้อมกลับไปทำงาน" "ค่ะ ..."
'เธอลืมโน๊ตบุ๊ค มาเอาที่ห้องได้เลยฉันกลับไปอยู่ห้องฉันแล้วไม่ต้องห่วง'...คุณธาม...เพียงขวัญอ่านข้อความด้วยความแปลกใจ เป็นเพราะเธอรีบเก็บห้องย้ายออกมาแท้ๆ ทำให้ลืมนึกถึงของสำคัญขนาดนั้นได้เขาคงกลับไปหาเธอที่ห้องนั้นแล้วเห็นมันเข้า..."เป็นอะไรไปเพียง ข้าวไม่อร่อยเหรอ""เปล่าค่ะ"มอสที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยขึ้น ในใจเขารู้สึกกังวลไม่น้อยที่อดีตคนรักมีอาการราวกับว่าไม่ได้ดีใจที่เขากลับมา ยิ่งไปกว่านั้นอาการของธามที่แสดงออกมาในห้องประชุมมันเหมือนกับว่าทั้งสองคนรักกัน... มันทำให้เขาร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะรู้ดีว่าเป็นความผิดของตัวเองทั้งนั้นที่เลือกทิ้งคนรักไปแต่ใจหนึ่งก็อยากจะแย่งเพียงขวัญกลับมาเพราะเขาเองก็ไม่สามารถลืมผู้หญิงคนนี้ได้จริงๆ "ไม่สบายใจที่พี่กลับมาหรือเปล่า?...""เปล่าค่ะ พี่มอสคือว่าเพียงลืมของจะต้องกลับไปเอาที่ห้องก่อน""ให้พี่ไปด้วยสิ""ไม่เป็นไรค่ะ"ยังไม่ทันที่มอสจะได้ถามอะไรต่อร่างเล็กก็ลุกขึ้นและเดินออกจากร้านอาหารไปอย่างกับว่าเรื่องที่เธอต้องไปทำมันสำคัญกว่าเขาที่เพิ่งกลับมา มือหนานั้นค่อยๆ กำเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดที่หัวใจเพราะเขารู้ดีว่าที่เพียงขวัญกระตือรือร้น