Talk หิรัญ (คุณป๋า) หลังจากที่เมเบลเดินออกไปจากห้อง ผมก็อาละวาดพังข้าวของ ในเมื่อเธอบอกว่าไม่ต้องการแล้วผมก็จะพังทุกอย่างให้หมด คิดว่าผมจะทนได้หรือไงที่เห็นเธอมากับผู้ชายคนอื่นขนาดนั้น ใช่!! ผมเหี้ยก่อน แต่เธอเลือกเอง เลือกที่จะจบทุกอย่างเอง มันผิดที่ผม ผิดที่ผมเอง ผมรักเมเบล คำๆ นี้ผมสามารถพูดมันออกมาได้เต็มปาก อย่างไม่คิดลังเล ที่ผ่านมาผมรู้ตัวเองดีว่ารู้สึกยังไง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นลูกเลี้ยงของผม แต่ผมไม่เคยสนใจคำนี้ แต่เธอมันงี่เง่า เอาแต่ระแวงไม่เข้าเรื่อง พักหลังๆ มาทำให้ผมเครียดที่มีปากเสียงกับเมเบลบ่อยๆ แทบจะทุกครั้งที่เจอหน้า จึงเผลอตัวไปกับเพลง สาวใช้ที่ผมเพิ่งรับเข้ามาทำงาน แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้มีอะไรเลยเถิดไปไกล เพลงเธอแค่ใช้ปากทำให้ผมก็เท่านั้น ผู้หญิงคนเดียวที่ได้ขึ้นเตียงกับผมมีแค่เมเบล ผมยังยืนยันว่าเพลงคือของเล่น ถ้าเมเบลเธอยอมกลับมา ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม ที่ผมยังให้เพลงอยู่ที่บ้านหลังนี้ ก็เพราะว่าเมเบลเธอยืนยันว่าจะจบความสัมพันธ์กับผม แม้แต่คำว่าพ่อเลี้ยงลูกเลี้ยงเธอก็ตัดขาด แล้วผมจะทำเพื่อเธอไปทำไม ในเมื่อยังไงเธอก็ไม่กลับมา ผิดแค่ครั้งเดียว เธอไม่แม้แต่จ
ร่างของฉันถูกจับยัดเข้าไปด้านในรถตรงเบาะนั่งด้านหลังคนขับ ซึ่งเป็นรถของคุณป๋า พร้อมกับร่างของคุณป๋าที่ขึ้นมานั่งข้างๆ กับฉันและไม่ลืมที่จะปิดประตูรถ “จะทำอะไรคะ” ฉันขยับหนีจนติดกับประตูรถ คุณป๋าขยับเข้ามาใกล้ๆ “ก็แค่มาคุย” “…..” ฉันเม้มปากแน่น คำตอบกับสีหน้าของคุณป๋ามันทำให้ฉันเริ่มกลัวว่านี่มันไม่ใช่แค่การคุยธรรมดาแน่ๆ “เป็นไงบ้าง” จู่ๆ คุณป๋าก็ถาม ซึ่งเป็นคำถามที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยิน “ก็ดีค่ะ พี่ดินเขาเป็นคนดี ดีกว่าผู้ชายคนแรกของหนู…โอ้ย” ยังพูดไม่ทันจบแขนของฉันก็ถูกคุณป๋ากระชากเต็มแรง “ทำไมต้องเอ่ยถึงมันตอนอยู่กับฉัน !!” “ทำไมล่ะคะ แค่เอ่ยถึงก็รับไม่ได้แล้วหรอ แบบนี้ถ้าเห็นว่าหนูกับพี่ดินเวลาที่เราอยู่บนเตียงด้วยกัน เรามีความสุขมากขนาดไหน….”หมับ!! ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ตะคอกและกระชาก แต่คุณป๋าใช้มือของตัวเองบีบปลายคางของฉันอย่างแรง “มีความสุข หึ!!!” คุณป๋าจ้องหน้าฉันตาเขม็ง “ฉันก็ทำให้เธอมีความสุขได้เหมือนกัน”“จะทำอะไรก็ทำสิคะ เอาให้พอใจ หนูจะได้เกลียดคุณป๋าได้จริงๆ สักที” มือหน้าสะบัดออกจากใบหน้าของฉันอย่างแรง จากนั้นคุณป๋าก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ “เธอรักฉันมากขนาดนั้น คิดว่าจะเกล
คำขู่ของคุณป๋าทำให้ฉันกลัวก็จริง แต่ไม่ได้ทำให้ฉันอยากจะตอบตกลงรับข้อเสนอเลยสักนิด “ถ้าอยากจะทำร้ายกันมากขนาดนั้นก็เชิญเลยค่ะ” พูดจบฉันก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น “ปลดล็อกรถด้วยค่ะ ป่านนี้พี่ดินคงกำลังรอหนูอยู่” “ฉันจะเคลียร์ตัวเอง ขอแค่เธอกลับมาเป็นของฉัน” บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทขึ้นมาทันที เมื่อคุณป๋าเอ่ยคำพูดนั้นออกมา ‘เป็นของฉัน’ มันไม่ต่างอะไรจากสิ่งของเลยสินะ “หนูไม่ใช่สิ่งของที่จะจับวางไว้ตรงไหนก็ได้ค่ะ หนูเป็นคนมีหัวใจ มีความรู้สึก”“ฉันไม่เคยมองเห็นเธอเป็นสิ่งของ”“การกระทำของคุณป๋ามันกำลังบอกแบบนั้นค่ะ” คุณป๋าถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วยอมปลดล็อกรถให้ เห็นแบบนั้นฉันจึงรีบเปิดประตูลงจากรถทันที แต่!! ก้าวขาเดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าว แขนของฉันก็ถูกคุณป๋ารั้งเอาไว้ “ไม่ใช่เธอก็กลับไปดูที่บ้าน พรุ่งนี้เพลงจะไม่อยู่ที่นั่น”ฉันหมุนตัวกลับไปมองใบหน้าของคุณป๋าด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก “ของเล่นชิ้นนั้น คงจะเล่นจนเบื่อแล้วสินะคะ” “…..” พอถูกฉันตั้งคำถามแทงใจดำ คุณป๋าก็เงียบไม่พูดไม่จา “วันนั้นคุณป๋าเลือกมัน แล้ววันนี้จะมาเลือกหนู มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอคะ” “ฉันไม่เคยเลือกใครนอกจากเธอ” อยา
เวลาล่วงเลยมาถึงวันสอบ วันสุดท้าย ฉันขับรถกลับมาที่คอนโด วันนี้ต้องเก็บเสื้อผ้า เพราะพรุ่งนี้ฉันจะขึ้นดอย ตามที่พี่ดินแนะนำ หลายวันมานี้มักจะมีกุหลาบช่อโตมาวางไว้ที่หน้าห้องของฉันทุกวัน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดจะสนใจหรือหยิบมันขึ้นมาเชยชมเลยสักครั้ง และฉันก็ไม่ได้เจอคุณป๋าตั้งแต่วันนั้น ฉันบล็อกแล้วทุกอย่าง เรื่องคลิป ถ้าคุณป๋าจะส่งให้พี่ดินดู ฉันก็ไม่แคร์ อยากจะทำร้ายฉันยังไงก็เชิญเนื่องจากวันนี้เป็นวันที่ได้ไปมหาวิทยาลัยวันสุดท้ายของภาคเรียนแล้ว ฉัน ฟาร์น และเอวาจึงลงความคิดเห็นกันว่าเราจะไปฉลองที่คลับ จริงๆ มันเป็นความคิดของฉันกับฟาร์นน่ะ เอวาก็ขัดไม่ได้หรอก เพราะปิดเทอมนี้เราก็ต้องต่างแยกย้ายกัน เจอกันอีกครั้งก็มหาวิทยาลัยเปิดนู้น #คลับ ฉันกับเพื่อนเลือกนั่งโต๊ะที่ไม่ค่อยมีคนพลุ่งพล่านเท่าไหร่ เพราะไม่ค่อยชอบความแออัด ฉันนั่งดื่มกับฟาร์นสองคน ส่วนเอวาก็ดื่มน้ำเปล่าเหมือนเดิม วันนี้ที่คลับคนค่อนข้างแน่นเป็นพิเศษ “แกจะกลับไปอยู่ที่บ้านหรือจะอยู่ที่คอนโดหรอเมเบล ?” เอวาถาม เป็นคำถามที่รู้สึกว่ามันตอบยากจริงๆ เรื่องที่จะไปบนดอย ฉันจะไม่บอกสองคนนี้ เพราะกลัวว่าทั้งคู่จะเผลอพูดให้คุณป
Talk หิรัญ“มึงมาหากูทำไมเวลานี้ไอ้หิรัญ” ไอ้เหนือเดินมาพบผมที่กำลังนั่งรอมันอยู่ในห้องรับแขก ใช่! ตอนนี้ผมกำลังอยู่บ้านของมัน “หรือจะมาถามเรื่องไอ้เด็กนั่นที่มึงให้กูตามล่าตัวมัน” “แค่หาเพื่อนดื่ม” ถ้าให้ผมกลับบ้านในตอนนี้ ผมอาจจะทำอะไรบ้าๆ อย่างเช่นไปหาเมเบลที่คอนโด ถ้าทำแบบนั้นเธอคงจะยิ่งเกลียดขี้หน้าผมแน่ๆ “มึงหาเพื่อนดื่มตอนตีสอง ?” ไอ้เหนือเดินมาแล้วนั่งลงข้างๆ ผม พร้อมกับใช้มือตบลงมาบนบ่าของผมสามสี่ครั้ง “ทำหน้าแบบนี้ทะเลาะกับเมียชัวร์” ไอ้เหนือพูดขึ้นอย่างรู้ทัน “กูไม่ได้ทะเลาะ กูไม่ได้เป็นอะไรกับลูกเลี้ยงของกูแล้ว” “ก็ดี ลูกเลี้ยงของมึงทั้งสวยทั้งน่ารัก ให้ไปเจอคนดีๆ กว่ามึง…”“ไอ้เหนือ!!” “อ่า!! ไม่คิดว่ามึงจะมาอกหักตอนอายุสามสิบ แถมคนที่หักอก ยังเป็นลูกเลี้ยงของมึงอีกต่างหาก” ผมคงคิดผิดที่มาหามันที่บ้าน เพราะคำพูดของมันช่างยั่วอารมณ์ซะจริงๆ ไอ้เหนือดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ร่างของแม่บ้านสาวสุดเอ็กซ์ก็เดินมา “คุณเหนือมีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าคะ” “ไปเอาเหล้ามา” “ค่ะ” หลังจากที่แม่บ้านเดินออกไป ไอ้เหนือก็ลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟาอีกตัว พร้อมกับเอ่ยถามผม “ไปทำอะไรเหี้ยๆ ล่ะ ถึงไ
Talk เมเบล การเดินทางทาง….ฉันออกจากกรุงเทพมาตั้งแต่เช้าตรู่ โดยมีพี่ดินเป็นคนขับรถให้ขึ้น พี่ดินอาสาไปส่งซึ่งฉันก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะที่ที่เราจะไปกันเป็นที่ส่วนตัวของพี่ดิน ขับรถมาหลายชั่วโมงก็ยังไม่ถึง ตลอดทางมีฝนตกปรอยๆ แต่ก็คงใกล้แล้วแหละสังเกตจากวิวภูเขาข้างทาง เรามากันช่วงเข้าหน้าฝน ทำให้มีหมอกลงบริเวณยอดภูเขาสูง มันเป็นภาพที่สวยมากจนฉันต้องหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพ อ๋อ! ฉันพกเป็นกล้องถ่ายรูปมานะ การมาในครั้งนี้ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย ฉันทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่ห้อง และไม่ลืมที่จะแปะโน้ตเอาไว้ด้วย เพราะรู้ดีว่าจะช้าหรือเร็วยังไงคุณป๋าก็ต้องไปหาฉันที่คอนโดแน่ๆ “ใกล้ถึงหรือยังคะพี่ดิน” ฉันหันไปถามพี่ดินที่กำลังขับรถอยู่ “อีกสิบกิโลก็ถึง” พี่ดินหันมาตอบพร้อมกับยิ้มจางๆ ให้กับฉัน รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกมากจริงๆ ที่ตัดสินใจมาที่นี่ ดูสิรอบๆ มีแต่ธรรมชาติ มันเหมาะมากกับการมาพักใจ 20นาทีผ่านไป รถหรูแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมองไปจะเห็นว่ามีทางขึ้นไปได้อีก แต่รถไม่สามารถขับไปได้แน่ๆ เพราะฝนเพิ่งตกด้วย และถนนก็เป็นดิน“นี่บ้านคนงานที่ไร่ชาของพี่เอง ลงไปกันเถอะ” ฉันกับพี่ดินลงจากรถ ค
ผ่านมาเกือบ 1เดือน ที่ผมพยายามตามหาว่าเมเบลไปอยู่ที่ไหน ผมออกตามหาด้วยตัวเอง และสั่งให้ลูกน้องสืบหา จนตอนนี้แทบจะพลิกประเทศหาอยู่แล้วก็ไม่เจอ “คุณหนูอาจจะหนีไปต่างประเทศก็ได้นะครับนาย” ไอ้กล้าบอก “ไม่มีทาง ถ้าไปต่างประเทศกูต้องรู้” ผมบอกอย่างมั่นใจ “เมียกูต้องอยู่ไหนสักที่ อาจจะเป็นที่ที่ห่างไกล…” ผมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ความเครียดหลังจากที่เมเบลเธอหนีผมไปในตอนนั้น มันทำให้ผมต้องดื่มเหล้าทุกวันถึงจะนอนหลับลงได้ ถ้าไม่ดื่มสมองของผมมันก็จะเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน ผมแทบไม่มีเวลาทำอะไรเลยนอกจากออกตามหาเมเบล บ่อยครั้งที่ผมแบกหน้าไปหาไอ้เวรนั่น ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘แฟน’ ของเมเบล เพื่อขอให้มันบอกว่าเมเบลอยู่ที่ไหนบอกตามตรงว่าผมเริ่มเอะใจ ว่าเมเบลเธอจะโกหกผม เรื่องที่มันเป็นแฟนเธอ เพราะนี่เธอหายไปหนึ่งเดือนแล้ว แต่ไอ้เวรนั่นก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติ ถึงมันจะรู้ว่าเมเบลอยู่ที่ไหนจริงๆ แต่ถ้าเป็นอะไรกันจริงๆ ป่านนี้มันคงไปอยู่กับเธอแล้ว คงไม่มาลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้แน่“นายครับ คุณเหนือมาครับ” จบคำพูดของไอ้กล้า ไอ้เหนือก็เดินมา สีหน้ามันค่อนข้างตึงเครียดเหมือนมีเรื่องอะไรสักอย่าง “จะมีสักครั้งมั้
Talk เมเบล ฉันใช้อยู่อยู่ที่นี่ประมาณ 1เดือน ได้แล้วแหละ แรกๆ มันก็ดีมากเพราะทุกอย่างดูแปลกใหม่ไปหมด แต่พอผ่านไปซักหนึ่งอาทิตย์ฉันก็เริ่มเบื่อ คงเป็นเพราะที่นี่ไม่มีใครเลย แถมยังไม่มีโทรศัพท์ ถึงมีก็ไม่มีสัญญาณอยู่ดี มีความคิดอยากจะกลับกรุงเทพเหมือนกันนะ แต่พอคิดถึงหน้าคุณป๋ามันก็ทำให้ฉันล้มเลิกความคิดที่จะกลับกรุงเทพทันทีตอนนี้ฉันปรับตัวได้แล้ว พยายามหาอะไรทำ อย่างเช่นปลูกผัก ปลูกดอกไม้บริเวณรอบๆ บ้าน ทำให้สนุกขึ้นมาก ยิ่งเวลาที่ได้เห็นการเจริญเติบโตของพืชผักและดอกไม้ที่ตัวเองปลูก ยิ่งทำให้ฉันมีความสุข พรุ่งนี้ฉันว่าจะเข้าไปในเมืองสักหน่อย อยากไปหาซื้อของใช้ที่มันจำเป็นแล้วก็พวกเนื้อสัตว์เอามาแช่ตู้เย็นไว้ คนงานของพี่ดินจะขึ้นมาที่นี่สองสามวันครั้งหนึ่ง เวลาต้องการอะไรก็สั่งเขาจะซื้อมาให้ แต่ครั้งนี้ฉันอยากไปดูด้วยตัวเองดีกว่า ในตอนนี้ฉันกำลังนอนดูดาวอยู่ตรงระเบียงห้อง วันนี้ดาวสวยมากเลยนะ หลังจากที่ฝนตกติดกันมาหลายวัน วันนี้อากาศก็ปลอดโปร่ง ถ้าถามว่าตอนนี้หัวใจของฉันดีขึ้นหรือยัง คงจะพูดไม่ได้เต็มปากว่ามันดีขึ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่ก็ดีขึ้นมาก ฉันลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พ
คุณป๋ายืนกอดอกทำหน้ายักษ์ไม่รับมุกที่ฉันส่งไปให้ ใจคอจะตีฉันด้วยไม้เรียวนี่จริงๆ หรือไง“เลือกได้หรือยัง” คุณป๋าถามเสียงเข้ม สมองของฉันคิดอะไรไม่ได้นอกจากเรื่องอย่างว่า ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงเดินมาหยุดตรงหน้าของคุณป๋า“เลือกได้แล้วค่ะ” “เลือกอันไหนก็หยิบขึ้นมา”ฉันวางมือลงบนแผงอกแกร่ง แล้วค่อยๆ เลื่อนมือลงช้าๆ ลูบไล้ซิกแพ๊คแน่นๆ กำยำของคุณป๋าลงมาคลำตรงเป้ากางเกง“หนูเลือกอันนี้ค่ะ ^_^” “เมเบล!!” คุณป๋าดุฉันอีกแล้ว คอยดูเถอะจะทำให้ครางลั่นห้องเลย “ก็เลือกแล้วนี่คะ เอามันมาฟาดหนูสิ” ฉันปล่อยมือออกจากเป้ากางเกงของคุณป๋า ก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงอย่างเชื้อเชิญให้คุณป๋าอดใจไม่ไหว คุณป๋ามองเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของฉันตาไม่กระพริบ พร้อมกับขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์กามของตัวเอง “นิ่งอยู่ทำไมล่ะคะ ไม่อยากตีหนูแล้วหรอ”“จะดื้อไปถึงไหนห๊ะ!!”“หนูเปล่าดื้อสักหน่อย” คุณป๋าเดินตรงมาหาฉัน ก่อนจะกดร่างของฉันให้นอนราบไปกับที่นอนแล้วขึ้นมาคร่อม “ชอบแบบนี้ ?” “ใครบ้างอยากโดนตีล่ะคะ” ฉันยกมือขึ้นคล้องคอของคุณป๋าเอาไว้ “อยากโดนคุณป๋าปู้ยี่ปู้ยำมากกว่า ^
3 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันแต่งงานกับคุณป๋าแล้ว แต่งแบบงงๆ ในตอนนั้นที่คุณป๋าคุกเข่าขอฉันแต่งงาน หลังจากนั้นสองอาทิตย์เราทั้งคู่ก็จูงมือกันเข้าหอ จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายที่ผ่านมสฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าคุณป๋าดูแลฉันดีมาก และซื่อสัตย์กับฉันอย่างที่เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ แต่!!! หนึ่งเรื่องที่ฉันไม่ชอบเลยคาอเรื่องห้าม ห้ามใส่สั้น ห้ามมองผู้ชาย ห้ามไปเที่ยวคลับ ในตอนนี้ฉันแทบจะเก็บกดตายอยู่แล้ว “เมเบลดื่มดิวะ แมลงวันลงไปวางไข่ในแก้วแล้วมั้งนั่น” ฟาร์นบอกพร้อมกับโยกตัวไปมาตามเสียงเพลง ในตอนนี้ฉันอยู่ที่คลับกับฟาร์นและเอวา ไม่ต้องแปลกใจว่าฉันมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง ก็เพราะว่าคุณป๋าไปธุระที่ต่างประเทศน่ะสิ ไปหนึ่งอาทิตย์ แน่นอนว่าฉันที่เก็บกดมานานสามปีต้องไม่พลาดโอกาสทองแบบนี้แน่ ฉันออกมาดื่มกับเพื่อนทุกวันหลังจากที่คุณป๋าบินไปต่างประเทศ คิดดูสิว่าเก็บกดมากขนาดไหน แล้วฉันก็กำชับพวกลูกน้องของคุณป๋าเอาไว้แล้วทุกคนว่าห้ามปริปากฟ้องเรื่องที่ฉันมาเที่ยว ไม่อย่างนั้นจะไล่ออกให้หมด แน่นอนว่าทุกคนเชื่อฟัง เพราะในตอนนี้ฉันก็เปรียบเสหมือนคุณหญิงของบ้านฉันยกแก้วข
ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำแผลให้กับคุณป๋าอยู่ คิดแล้วก็ขำ ใครจะไปคิดว่าคุณป๋าจะมีมุมที่อ่อนแอแบบนี้ ความรักมักทำให้คนอ่อนแอเสมอ “ห้ามโดนน้ำนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบ” “เป็นหมอหรือไง” คุณป๋าทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน “เป็นเมียคุณหิรัญค่ะ ^_^” พอฉันพูดแบบนั้นคุณป๋าก็หน้าแดงขึ้นมาเฉียบพลัน ก่อนที่จะคว้ามือมาดึงตัวฉันไปสวมกอด เสียงหัวใจของคุณป๋ามันกำลังเต้นรัว ทำให้ฉันอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ในตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหัวใจของฉันกับคุณป๋าที่มันกำลังเต้นรัวแข่งกัน “คุณป๋าเคยคิดจะแต่งงานบ้างมั้ยคะ…” ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้ฉันเอ่ยถามคำนี้ออกไป “ทำไมจะไม่เคย แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วงานแต่งงานมันก็ไม่ได้สำคัญไปมากกว่าที่วันนี้เธออยู่กับฉัน” พูดจบคุณป๋าก็ผละกอดออก มือหนาช้อนปลายคางของฉันให้เงยขึ้นมองตัวเอง “ถามแบบนี้แปลว่าเธออยากแต่งงาน ?”“มะ ไม่หรอกค่ะ หนูยังไงก็ได้ตามใจคุณป๋า เพราะสถานะของเราด้วย คงยากที่คนอื่นจะยอมรับ” ฉันยื่นริมฝีปากไปหอมแก้มคุณป๋า “แค่ตอนนี้คุณป๋ารักและซื่อสัตย์กับหนู หนูก็ดีใจมากกว่าการได้ใส่ชุดเจ้าสาวอีกค่ะ” “พรุ่งนี้จะมีงานจัดเลี้ยงของบริษัท ไปกับฉันนะ ในฐานะเ
ถึงจะคิดว่าคุณป๋าไม่ได้อยู่หน้าประตูแล้วแต่ฉันก็ยังโวยวาย เอาแต่ทุบประตูห้องอยู่แบบนั้นเผื่อคุณป๋าจะเห็นใจกลับมาเปิดให้ “อื้อ หนูทุบประตูจนมือแดงหมดแล้วนะคะ” ฉันแสร้งทำเป็นพูด ถ้าคุณป๋าแอบฟังอยู่คงจะเห็นใจ นี่ฉันเป็นเมียเชียวนะ จะใจดำขนาดนั้นหรือไง แต่!!! ไร้สัญญาณใดๆ จากด้านนอก เงียบกริบไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น “คุณป๋าหนูปวดฉี่ ฉี่จะลาดแล้ว” ปังๆๆๆๆ พูดจบฉันก็ทุบประตูห้องรัวๆ “คุณป๋าหนูพูดจริงๆ นะ เปิดประตูให้หน่อย หนูจะไม่ทำแล้ว ไม่ดื้อแล้ว” ไม่ว่าจะตะเบ็งเสียงออกไปเท่าไหร่ก็ไร้วี่แววจากนั้นด้านนอก ถ้าคุณป๋าคิดจะขังฉันไว้ในห้องนี้ถึงเช้าจริงๆ ฉันจะหักเงินจากวันละสามร้อยให้เหลือวันละร้อยห้าสิบเลยคอยดูเถอะ!!ฉันนั่งลงที่พื้นอย่างหมดแรง ทั้งแหกปากตะโกนทั้งทุบประตูห้องผ่านไปครึ่งชั่วโมงทุกอย่างยังคงเงียบ ฉันก้มหน้าลงดูมือของตัวเองทั้งสองข้างที่แดงเถือกจากกับเคาะประตูรัวๆ ติดกันเป็นเวลานาน“ไม่คิดเลยว่าคุณป๋าจะใจดำได้มากขนาดนี้” ฉันพัดพ้อออกมาเพราะความโกรธ ใช่! ฉันเองที่ผิดไปยั่วโมโหคุณป๋าทำให้ฟิวขาด แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าคุณป๋าจะมาขังไว้แบบนี้ ที่คิดไว้มันคนละแบบกันเลย ป่านนี้ไม
น้ำเสียงอำมหิตของคุณป๋าทำให้ขนทั้งตัวของฉันมันลุกซู่ คืนนี้คงจะเจอศึกหนักอีกแล้วสินะ ไหนๆ ก็จะเจอศึกหนักแล้วขอแกล้งหน่อยแล้วกัน อยากเห็นจังว่าเวลาคนแก่หึงมากๆ จะเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นหรอกเพราะปกติคุณป๋าก็ขี้หึง แต่ครั้งนี้อยากทำให้หึงสุดๆ ไปเลย แล้วก็ไปจบที่เตียง คืนนี้ฉันคงต้องร้องขอชีวิตกับคุณป๋าอีกแน่ๆ “นี่เอวาไปเข้าห้องน้ำกัน ^_^” เอวามองฉันอย่างแปลกใจที่จู่ๆ ฉันก็ชวนไปห้องน้ำ คุณป๋าที่ได้ยินฉันพูดจึงกระตุกแขนเบาๆ แล้วพูดเสียงเข้ม “ถ้าอยากไปเข้าห้องน้ำ ฉันจะพาไป” “ไม่เอาค่ะ หนูอยากไปกับเอวามากกว่า” ฉันรีบปฏิเสธ ขืนให้ไปด้วยก็ไม่สนุกสิ ฉันตั้งท่าจะลุกขึ้นอีกครั้งแต่คุณป๋าไม่ยอมปล่อยมือที่รั้งเอวของฉันอยู่ ฉันจึงหันไปทำหน้าดุใส่ “ปล่อยนะคะ” คุณป๋าพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ดูก็รู้ว่าไม่อยากให้ฉันลุกขึ้นจากตักของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมปล่อยมือออก ฉันจับมือเอวาให้ลุกขึ้น ก่อนจะจูงมือพาเดินเข้ามาในบ้าน “เดี๋ยว! ห้องน้ำอยู่ทางนั้นแกจะไปไหนเมเบล” เอวาชี้ไปทางห้องน้ำชั้นล่างของบ้าน“ใครบอกว่าฉันอยากจะมาเข้าห้องน้ำจริงๆ ล่ะ”“หื้อ อะไรของแกเนี่ยเมเบล” “ตามมาเถอะน่า ถามเยอะจริ
เลิกเรียน ฉันนัดกับเพื่อนและพี่กินให้มาที่บ้านของฉันตอนหนึ่งทุ่ม พอขึ้นมาบนรถฉันก็รีบบอกคุณป๋าไว้ก่อนว่าวันนี้เพื่อนจะมาที่บ้าน “วันนี้หนูนัดเอวากับฟาร์นให้มาปาร์ตี้ที่บ้านนะคะ” ฉันบอกแต่บอกไม่หมด เพราะไม่ได้บอกว่าพี่ดินจะมาที่บ้านด้วยเหมือนกัน“ปาร์ตี้ ?” คุณป๋ามองหน้าฉันแล้วขมวดคิ้วเป็นปม “ก็ใช่ไงคะ ขอไปคลับคุณป๋าก็ไม่อนุญาต หนูเลยชวนเพื่อนมาดื่มที่บ้าน”“ทำไมถึงไม่ถามฉันก่อน ?” “ทำไมล่ะคะ หนูไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรตามใจตัวเองเลยหรือไง ต้องขออนุญาตทุกครั้งเลยใช่มั้ยคะ” คุณป๋าถอนหายใจออกมาเบาๆ “มันไม่ใช่แบบนั้น ฉันก็แค่อยากให้เธอบอกก่อน”“นี่ไง หนูก็บอกคุณป๋าอยู่นี่ไงล่ะคะ” ทั้งฉันและคุณป๋าต่างก็ทำเงียบใส่กัน อยากจะงอนก็งอนไปเถอะวันนี้ฉันไม่ง้อหรอก ไม่ยอมให้ฉันไปเที่ยวดีนัก อีกอย่างฉันก็แค่ชวนเพื่อนมาดื่มที่บ้านเอง นี่แหละ ฉันกับคุณป๋ามักจะงอนกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องประจำ พอมาถึงบ้านคุณป๋าก็เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้น เดินมาเปิดประตูรถให้ แต่ยังฟอร์มอยู่ “ฝากบอกให้พี่กล้าจัดเตรียมของที่สระว่ายน้ำด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูจะขึ้นไปอาบน้ำ” ฉันออกคำสั่ง “ห้ามใส่บิกินี่” คุณป๋าชี้หน้าฉันออกคำสั
ฉันนั่งหน้าบึ้งภายในรถโดยมีคุณป๋าเป็นคนมาส่งที่มหาวิทยาลัย จะให้หน้าบึ้งได้ไงล่ะ ก็เพราะคุณป๋าน่ะสิ หยิบกระโปรงตัวที่ยาวคลุมตาตุ่มมาให้ใส่ คิดแล้วก็ไม่น้าเก็บกระโปรงตัวนี้เอาไว้เลย คอยดูเถอะกลับบ้านไปฉันจะเผามันทิ้งซะ!!“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย” คุณป๋าหันหน้ามาบอกในขณะที่กำลังขับรถอยู่ “ไม่ต้องมาพูดกับหนูเลย!!” “แค่ให้ใส่กระโปรงยาวแค่นี้ ต้องโกรธฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง”“ยาวแค่นี้ พูดมาได้ไงว่ายาวแค่นี้ อีกนิดเดียวก็จะลากดินอยู่แล้วนะคะ” “มันก็ดูเหมาะกับเธอดี” คุณป๋าทำหน้ากวน เหอะ! เหมาะอะไรล่ะ “มีผัวแล้วจะใส่สั้นๆ ไปอ่อยใคร!!” เอ้า! จู่ๆ คุณป๋าก็ทำเสียงดุใส่ฉันเฉยเลย แถมยังทำหน้าบึ้งอีกด้วย “อื้อ กระโปรงยาวแบบนี้ก็สวยไปอีกแบบนะคะ ใส่สบายด้วย ^_^” ต้องเป็นฉันที่เป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ เพราะไม่อยากจะทะเลาะกันให้ยืดยาว “อยู่เป็น” คุณป๋าพึมพำออกมาเบาๆ ทำให้ฉันจิ๊ปากใส่ แต่ก็แอบๆ ทำเพราะเดี๋ยวจะงอนอีก ยิ่งช่วงนี้คนแกยิ่งชอบอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ด้วย #มหาวิทยาลัย“หื้อ! เอวาเธอช่วยฉันดูทีว่าไม่ได้ตาฟาดไปใช่มั้ย วันนี้เมลมันใส่กระโปรงแทบจะลากดินเลยว่ะ” พอมาถึงฟาร์นมันก็พูดล้อฉันขึ้นมาทันท
เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันที่มหาวิทยาลัยของฉันเปิดภาคเทอม…วันนี้คุณป๋าจะต้องไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองและไปรับ นี้ไม่ใช่กฏที่ตัวฉันตั้งขึ้น แต่เป็นกฏของคุณป๋าเองต่างหาก แถมยังสั่งห้ามไม่ให้ฉันมองผู้ชายคนไหนอีกด้วย “ขอยกเว้นพี่ดินสักคนไม่ได้หรอคะ” ฉันอ้อนคุณป๋าในขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่ พี่ดินคือพี่ชายที่แสนดีคนหนึ่ง เขาเคยช่วยฉันในหลายเรื่อง จะให้ฉันทำเมินใส่เขาคงไม่ได้“ไม่ได้!!” คุณป๋าตอบเสียงแข็ง“หัดมีเหตุผลบ้างสิคะ” “จะใส่ใจมันทำไมนักหนา!!” อีกแล้ว พูดถึงพี่ดินทีไรก็ทักจะมีปากเสียงกันตลอด ล่าสุดฉันขอไปกินข้าวกับพี่ดิน อย่กจะเลี้ยงขอบคุณเขาก็ถูกห้ามแล้วก็มีปากเสียงกันใหญ่โต “เขาเป็นคนดีนะคะ”คุณป๋าเงียบทำเมินไม่สนใจคำพูดของฉัน ก็ได้ถ้าอยากจะเมินใส่กันแบบนี้ ฉันเอื้อมมือหยิบกระโปรงนักศึกษาตัวที่สั้นที่สุดในตู้เสื้อผ้าออกมา แล้สสวมใส่มัน หลังจากที่ใส่กระโปรงแล้วก็หันกลับมามองคุณป๋า เห็นว่าตอนนี้คุณป๋ากำลังจ้องหน้าฉันตาเขม็งอยู่ “ไปส่งหนูได้แล้วค่ะ จะสายแล้ว”“ไม่คิดบ้างหรือไงว่ากระโปรงที่ใส่อยู่มันจะขัดหูขัดตาฉันขนาดไหน” คุณป๋าตวัดสายตาจ้องเขม็งมองกระโปรงของฉัน“หนูก็ใส่แบบนี้
เฮือก!! ใจมันกระตุกวูบทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่รู้ทันแผนการของคุณป๋า ใบหน้าของฉันซีดเผือดพร้อมกับมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา ฉันหลับตาลงแล้วนับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะลุกขึ้นจากตักแกร่งแล้ววิ่งหนี แต่!! ทำได้เพียงแค่ลุกขึ้น ร่างของฉันก็ถูกคุณป๋าคว้าจับที่เอวเอาไว้ออกแรงดึงให้กลับมานั่งลงบนตักของตัวเองเหมือนเดิม บ้าที่สุด!! “คิดจะหนี มันง่ายไปหรือเปล่า” ฉันค่อยๆ หันหน้ามองคุณป๋าที่กำลังทำหน้ายักษ์ใส่ ก่อนจะตัดสินใจถาม “พะ พี่กล้าบอกหรอคะ” คุณป๋าส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ ได้ไง! ถ้าพี่กล้าไม่บอกแล้วคุณป๋าจะรู้ได้ยังไง “ฉันแอบฟังเธอคุยกับมัน” เฮือก!! ให้ตายเถอะ สรุปคือฉันพลาดที่ไม่ได้สังเกตอะไรให้ดีๆ ก่อนใช่มั้ย “ส่วนยานั่นที่เธอคิดว่าเป็นยานอนหลับ มันเป็นแค่ยาบำรุง” มือหนาจับปลายคางของฉันให้เงยขึ้น “ฉันเป็นคนสั่งให้ไอ้กล้าเปลี่ยน”“……” ฉันค่อยๆ เม้มปากเข้าหากันแน่น ไม่รอดแน่ ถึงจะชอบเวลาที่มีอะไรกับคุณป๋า แต่ฉันไม่ค่อยชอบเลยเวลาที่ต้องถูกลงโทษ เพราะนั่นหมายความว่านอกจากคืนนี้จะไม่ได้ไปคลับแล้ว ฉันยังจะไม่ได้นอนอีกทั้งคืน คุณป๋ากดจูบหนักๆ ลงมาบนริมฝีปากของฉันเพื่อเป็นการลงโทษ ริมฝีปากมั