Chapter 17[17/1]1 เดือนต่อมา...,วันนี้ใยบัวพาลูกสาวตัวเล็กมาตามที่หมอนัดเอาไว้ตั้งแต่เช้า หลักๆ คือตรวจความคืบหน้าของการรักษา ตรวจดูฝ้าในปอดว่ามันยังขึ้นมาอีกหรือไม่ และภาพรวมของอาการดีขึ้นมากน้อยแค่ไหนเด็กหญิงตัวน้อยเข้าสู่ช่วงเดือนที่ 7 แล้วพัฒนาการหลายอย่างดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งนี้ก็เพราะว่าได้คำแนะนำจากหมอตุลา ทั้งเรื่องตารางอาหารของลูกสาว และการเสริมทักษะอย่งอื่นให้ลูกเท่าที่หมอตุลาได้อธิบายให้คุณแม่มือใหม่อย่างใยบัวเข้าใจ คือตอนนี้อาการของใยไหมดีขึ้น 80 เปอร์เซ็นต์แล้ว แต่ก็ยังต้องมาหาหมอแบบนี้อีกทุกๆ เดือน ตามแผนการรักษาที่หมอตุลาได้วางไว้กับชลกันต์ส่วนพ่อของลูกที่พาลูกมาตรวจก็นั่งดูผลตรวจด้วยกัน กระทั่งเสร็จเรื่องแล้วเขาก็เป็นคนขับรถกลับมาส่งใยบัวและลูกสาวด้วยตัวเองตอนแรกใยบัวคิดว่าเขาจะขับรถกลับไปทำงานต่อ ทว่าไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้ พอลงจากรถเสร็จเขาก็เดินลงตามมาในบ้านด้วย“หมอไม่กลับไปทำงานหรอคะ?” เมื่อยังเห็นอีกคนเดินตามหลังไม่หยุด ก็เห็นทีต้องหยุดเดินแล้วหันหน้ามาถามก่อน“วันนี้ผมอยากหยุด”“ค่ะ”อยากหยุดก็ช่างเขาสิ โรงพยาบาลนั่นมันเป็นของเขาอยู่แล้วหนิ“หยกจะมาเ
[17/2]เจ้าของห้องหายตัวเข้าไปในห้องน้ำนานประมาณหนึ่งแล้ว กว่าจะออกมาได้ก็พบว่าสองแม่ลูกนอนหลับอยู่บนเตียงใหญ่ของเขาเป็นที่เรียบร้อย คงจะเหนื่อยและเพลียที่ออกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า กลับมาบ้านถึงได้นอนไม่ไหวติงกันแบบนี้ร่างสูงเดินมาหยิบจับเอาเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะสวมใส่มันลงไปบนตัว จากนั้นก็มองหาที่ว่างบนเตียง โชคดีที่อีกฝั่งหนึ่งมันยังว่างอยู่เขาจึงค่อยๆ ขยับตัวขึ้นไปครองพื้นที่ข้างๆ ลูกทันทีไม่เฉพาะแค่สองแม่ลูกเท่านั้นหรอกที่เพลีย คนขับรถพาไปอย่างเขาก็เพลียเหมือนกัน ไหนจะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ แม้ว่าจะไม่ได้ขึ้นเวรเหมือนหมอคนอื่นแล้วเนื่องจากเขาต้องรับบทบาทหน้าที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่กระนั้นก็ยังมีเคสคนไข้เหมือนหมอทั่วไปที่ต้องดูแลหมวกหลายใบที่เขาสวมอยู่มันก็มีความเหนื่อยที่แตกต่างกัน ทว่าเมื่อกลับบ้านมาเห็นหน้าลูก ความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่มีมันกลับเลือนหายเป็นปลิดทิ้งเสียงหอบหายใจอย่างสม่ำเสมอของเจ้าตัวน้อย ทำให้ชลกันต์แอบลอบยิ้มออกมาได้ ครั้นลูกหายใจได้คล่องขนาดนี้แล้ว แสดงว่าแผนการรักษาที่เขาวางไว้มันจะต้องได้ผลแน่นอนถัดไปจากลูกสาวตัวน้อยอีกฝั่ง ยังมีแม่ข
Chapter 18[18/1]1 วันต่อมา...,ก๊อกๆๆ“คุณหมอคะ คุณบัวให้ภามาตามไปทานมื้อเย็นค่ะ”นภาได้รับคำสั่งจากภรรยาเจ้าของบ้านให้ขึ้นมาตามเจ้าของบ้านลงไปร่วมโต๊ะทานอาหารมื้อเย็น ตั้งแต่เมื่อวานหลังจากคุณนายคนเก่ามาที่นี่ชลกันต์ก็ดูเหม่อลอย ดูซึมๆ จนจับสังเกตได้ยิ่งกว่านั้นคือเขาทำท่าทีราวกับไม่พอใจภรรยาคนปัจจุบันบางเรื่องอยู่ทว่าเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารกลางวันเมื่อวานนี้ นภาไม่ได้อยู่ด้วยเพราะต้องทำหน้าที่เลี้ยงเด็ก ก็เลยไม่รู้ว่าอาการผีเข้าผีออกของเจ้าของบ้านเกิดจากสาเหตุใด“บอกให้เขาทานก่อนเลยครับ”“เอ่อ...”คนด้านในไม่ได้เปิดประตูออกมา ทว่ากลับส่งเสียงตนเองออกมาแทน แถมยังไม่ยอมลงไปทานข้าวพร้อมกันกับภรรยาอีก ทั้งที่เธอจัดเตรียมไว้รอหมดแล้ว แบบนี้คงจะเสียน้ำใจคุณนายคนใหม่อยู่ไม่ใช่น้อย เพราะเธออุตส่าห์ทำของที่เขาชอบเอาไว้รอ“ถ้าหิวเดี๋ยวผมจะลงไปหาทานเองครับ”“อย่างงั้นก็ได้ค่ะ”นภารับคำสั่งของชลกันต์พลางเดินกลับลงมาด้านล่าง เพื่อที่จะรายงานคุณนายคนใหม่ในเรื่องที่เธอบอกให้นภาทำ“เขาว่าไงคะ?” ใยบัวเห็นพี่เลี้ยงของใยไหมเดินลงมาจากบันไดคนเดียว ก็พอจะเดาได้ว่าผลลัพธ์มันจะเป็นแบบไหน ตั้งแต่ที่เขาเส
lChapter 18[18/2]ร่างกำยำเดินเปลือยท่อนบนออกมาจากห้องน้ำ ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปิดคลุมส่วนท่อนล่างเอาไว้ตอนนี้มันแทบจะปิดไม่มิดอยู่แล้วช่วงแผงอกแกร่งถูกหยาดน้ำปกคลุมจนลามมาถึงบริเวณท้องน้อยที่แอบมีไรขนสีดำแซมอยู่ ที่เห็นได้ชัดก็เพราะว่าผ้าเช็ดตัวผืนที่เขาสวมอยู่มันล่นลงมาแทบจะเห็นส่วนสงวนของเขาได้แล้วใยบัวไม่ได้ต้องใจจะดูเต็มตา เพียงแต่ระดับสายตาของเธอมันบังคับให้เห็นภาพตรงหน้า“มองอะไร?”“เปล่าค่ะ เสร็จแล้วก็รีบปิดไฟด้วยนะคะ บัวจะนอนแล้ว”จากนั้นก็รีบมุดตัวเข้าไปด้านในของผ้าห่มเลย เพราะทำตัวไม่ถูก อยู่ดีๆ ต้องหอบที่นอนหมอนมุ้งมานอนที่ห้องพ่อของลูกแบบนี้ มันไม่ชินนัก อีกอย่างเราทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกัน แม้จะอยู่บ้านหลังเดียวกันก็เถอะกลางดึกคืนนั้นหลังจากที่ชลกันต์นั้นหลับไปนานแล้ว ทว่าคนที่บอกว่าหลับแล้วก่อนหน้านี้ยังตาสว่างอยู่ในผ้าห่ม เพราะไม่ชินกับห้องนอนใหม่แตกต่างจากเจ้าของห้องที่ตอนนี้หลับอย่างเดียวไม่พอ ยังนอนกรนส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นอีกไม่รู้ว่าไปเหนื่อยมาจากไหน ที่โรงพยาบาลเขาใช้แรงงานหนักขนาดนั้นเลยหรืออย่างไรและใยบัวก็ต้องนอนฟังเสียงแบบนี้ไปพักใหญ่เลย จนกระทั่งได้
Chapter 19[19/1]การเดินทางในเช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นตามคำสัญญาที่ชลกันต์ได้บอกแม่ของลูกเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้คนที่ดูตื่นเต้นที่สุดคงจะไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากใยบัวแม่ของลูกเขาคนนี้รถ SUV สีดำราคาแพงอย่าง Maserati Levante GT Mild ขับเคลื่อนออกจากตัวหมู่บ้านไปแล้วรอบหนึ่ง ก่อนจะวกกลับมาที่เดิม เพราะมีคนลืมของ จากนั้นก็ขับยาวกันไปถึงถนนเส้นหลักมุ่งหน้าไปทางภาคตะวันออกในทันทีนานเกือบปีที่ไม่ได้กลับบ้านเลย นานเกือบปีที่แบกรับเรื่องราวแสนเจ็บปวดเอาไว้กับตัวเอง กลับไปคราวนี้เธอคิดว่าตัวเองนั้นตัดสินใจดีแล้วอย่างน้อยได้กลับไปอธิบายและพูดคุยปรับทุกข์กับบัวแก้วบ้าง มันก็คงจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดเอาไว้ส่วนชลกันต์ที่อาสาพามาในวันนี้ อันที่จริงแล้วใยบัวไม่ได้หวังว่าเขาจะไปขอโทษหรือขอขมาแม่เธอตามที่คุณหญิงวิมนรัตน์ได้เคยบอกเอาไว้เพราะถ้าเขาคิดอยากจะทำมันจริงๆ เขาก็คงจะทำมันนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เธอเป็นคนเอ่ยปากบอกอยากกลับบ้านขึ้นมาเองหรอก“คุณไม่ลืมอะไรอีกนะ?”ชลกันต์ถามอีกคนโดยที่ไม่ได้หันหน้ามาถามแม่ของลูกที่นั่งอยู่เบาะด้านข้าง เพราะต้องมีสมาธิในการขับรถที่ถามแบบนี้เพราะก่อนนี้เข
Chapter 19[19/2]เมื่อหลายเดือนก่อนคนเขาลือกันให้ทั่วตลาดว่าลูกสาวตาชาติบ้านหลังสวนและเพื่อนสนิทใยบัวนั้นหย่าร้างกับลูกชายท่านผู้ว่าฯ ไปคบกับลูกมหาเศรษฐีเจ้าของกิจการหลายแห่งแถมยังเคยคบกันมาก่อนหน้าที่จะแต่งงานกับลูกชายท่านผู้ว่าฯ เสียอีกแล้วตอนนี้ใยบัวกลับมาบ้านแล้วบอกกับเธอว่าตอนนี้ลูกชายท่านผู้ว่าฯ ที่เขาลือกันทั้งตลาดตอนนี้กำลังมาเป็นสามีของตัวเองแล้วงั้นหรือ บัวแก้วเคยได้ยินแต่ชื่อลูกชายท่านผู้ว่าฯ แต่ก็ไม่เคยเจอตัวจริงอย่างเช่นวันนี้เรื่องราวมันชักจะงงหนักไปกันใหญ่แล้ว และเด็กคนนี้ล่ะ... เป็นใครกันแน่ บัวแก้วอยากรู้คำตอบให้หมดทุกเรื่องต้องแต่ตอนนี้ แม่สังขารของตัวเองตอนนี้มันกำลังต้องการที่ให้พักก่อนจะได้เป็นลมไปเสีย“ผมว่าเข้าบ้านกันก่อนเถอะนะครับ คุณน้า” ชลกันต์เห็นท่าทีไม่ไหวของบัวแก้วจึงช่วยพยุงแขนข้างหนึ่งเอาไว้ก่อนจะชวนให้เข้าไปด้านในบ้าน ก่อนที่บัวแก้วจะได้หน้ามืดขึ้นมาจริงๆใยบัวเลยต้องเบรกคำพูดของตัวเองเอาไว้ก่อนจะพยุงบัวแก้วเดินนำเขาบ้านร่างเล็กพาบัวแก้วมานั่งตรงโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขกของบ้าน ก่อนจะรีบลุกไปหายาดมมาให้ผู้เป็นแม่ ใยบัวรู้ว่ายาดมอยู่ที่ไหนของบ้าน เพรา
Chapter 20[20/1]22.00 น.คืนนี้ชลกันต์ ใยบัวและใยไหม จะต้องนอนกันที่บ้านหลังนี้ของบัวแก้ว โชคดีที่ยังมีห้องว่างอยู่ ซึ่งห้องว่างห้องนี้ก็คือห้องของใยบัวนั่นเองแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่นานแล้ว แต่เรื่องการทำความสะอาดก็ต้องยกความดีความชอบให้พี่สะใภ้ของใยบัว ซึ่งตอนนี้ยี่หวาและลูก รวมทั้งพี่ชายของใยบัวก็กลับมาจากเที่ยวกันแล้วพวกเขาทั้งหมดได้ทานมื้อเย็นที่บ้านด้วยกันแล้ว แม้ว่าผู้เป็นพี่ชายของใยบัวจะดูงงๆ กับเหตุการณ์บ้าง ที่จู่ๆ ตัวเองก็มีน้องเขยขึ้นมาแบบงงๆ แต่ก็ไม่มีใครอยากเล่า โดยเฉพาะบัวแก้วที่ดูซึมๆ ไปตั้งแต่ตอนกลางวันและตอนนี้ทั้ง 3 คนก็ต้องได้นอนด้วยกันอีกคืน หลังจากที่เมื่อคืนวานที่ใยบัวไปนอนห้องของชลกันต์กับลูกแล้ว และโชคดีที่ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยหลับสนิทมากแล้ว“นี่ห้องนอนของคุณหรอ?” ชลกันต์ก็ทำท่าถามไปแบบนั้น ทว่าในใจกลับรู้คำตอบดีอยู่แล้ว“ค่ะ นี่ห้องบัวเอง”ใยบัวตอบพลางนั่งเช็ดผมอยู่หน้าพัดลม หลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว ส่วนคนตัวโตก็เพิ่งอาบเสร็จแล้วเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ใยบัวเข้าห้องน้ำก่อนแท้ๆ แต่เขาออกมาจากห้องน้ำก็ยังเห็นใยบัวนั่งเป่าผมอยู่“ผมว่าคุณควรไปตัดผม” เดินมาหน้าก
Chapter 20[20/2]“ว่าไง?” ชลกันต์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม จนตอนนี้ลมหายใจอุ่นๆ นั้นมันรินรดทั่วใบหน้าของร่างบางไปหมดแล้วและคราวนี้เป็นชลกันต์ที่จ้องใบหน้านั้นกลับ ร่างบางไม่ได้ตอบคำถามของอีกคนเลย กลัวว่าหากพูดออกไปริมฝีปากของตัวเองนั้นจะไปโดนเข้ากับริมฝีปากหยักของเขาเข้าให้จึงทำได้เพียงจ้องตาคู่นั้นของเขากลับ แม้จะพยายามจ้องตาสู้เขา ทว่านัยน์ตาคู่สวยของตัวเองกลับไหวสั่นอย่างกำลังอยากยอมแพ้ทั้งคู่ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ออกมา และเอาแต่จ้องตากันนานหลายนาที ก่อนที่จะเป็นนัยน์ตาคู่คมนั้นเลื่อนลงมองริมฝีปากอวบอิ่มของใยบัวและสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อริมฝีปากหยักนุ่มของชลกันต์เข้าครอบครองอวัยวะเดียวกันของอีกคนใยบัวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธแถมยังมึนงงกับการกระทำของเขาอยู่ ร่างบางนอนนิ่งปล่อยให้อีกคนค่อยๆ ละเมียดบดจูบลงไปที่ริมฝีกปากของตัวเองอย่างเชื่องช้าจากนั้นคนตัวโตก็เริ่มเลื่อนมือของตัวเองขึ้นมาจับก้อนเนื้อสองเต้านุ่มสลับมือไปมา เขาเคยเห็นเธอให้นมลูกมาหลายหนแล้ว แต่ไม่ได้คิดว่าวันนี้จะได้จับของที่เป็นของลูกตัวเองตอนนี้ทั้งมือและปากของเขามันทำหน้าที่ประสานอารมณ์กันได้เป็นอย่างดี ก่อน
Special X[ปกป้อง x ใยไหม]บอสตัน เป็นเมืองที่มีวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยมากกว่าร้อยแห่ง มีนักเรียนต่างชาติมากกว่าหลักแสนคน เมืองนี้ถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่มีการศึกษาดีที่สุดของโลก และยังเป็นเมืองที่สร้างโอกาสในการทำงานให้แก่เหล่านักเรียนอีกมากมายแน่นอนว่าในบรรดานักธุรกิจในเมืองไทยหลายต่อหลายคน ล้วนอยากส่งเสริมให้ลูกของตนเองนั้นได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และหนึ่งในตัวเลือกหลักของคนกลุ่มนี้ก็มักจะส่งลูกตนเองมาเรียนกันที่นี่" ปก ดูสิ ตอนนี้ชุดของเพชรเปื้อนไปหมดแล้วเนี่ย เพราะยัยบ้านนอกนั่นคนเดียวเลย เจอกันในคลาสก็ทำให้ฉันหงุดหงิดแล้วนะ นี่ยังจะมาเจอกันข้างนอกอีก หึ่ยย!"สาวสวยร่างระหงรีบกอดแขนออเซาะเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังจากที่ตัวเองโดนผู้หญิงอีกคนซุ่มซ่ามทำน้ำกาแฟหกเลอะใส่ตัวน้ำเพชรเป็นหญิงสาวชาวไทยที่เติบโตในต่างแดน หล่อนย้ายมาอยู่กับครอบครัวตั้งแต่สมัยยังเด็กแล้ว ทั้งชีวิตของหล่อนได้รับการศึกษาที่ดีจากเมืองนี้มาโดยตลอดจนกระทั่งหล่อนโต ก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่บอสตันอีกเช่นเคย เมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ หล่อนก็แยกย้ายจากเพื่อนเก่าที่เคยเรียนมาด้วยกันสมัยไฮสคูล จะเหลือก็แต่ ‘ปกป
Special IXpart 2“เข้ามาก่อนก็ได้ครับ” ชลกันต์บอกคนที่เอาแต่ยืนนิ่งเข้าทรงอยู่หน้าประตู ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงและเริ่มขยับตัวตาม“ขอโทษค่ะ รักไม่รู้ว่าอาจารย์หมอมีแขก”ใยบัวมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกันกับผ้าเช็ดหน้าที่เธอคนนี้ถืออยู่ ผ้าผืนนั้นมันคือผืนที่เธอเป็นคนซื้อให้สามีเอง แล้วที่เธอบอกว่าหมอกันต์ลืมเอาไว้ในกระเป๋าของเด็กผู้หญิงตรงหน้า มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน นี่สามีเธอกลายเป็นคนขี้ลืมของไว้ในกระเป๋าคนอื่นได้ด้วยงั้นเหรอ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณ...?”“รักค่ะ คุณคงจะเป็นภรรยาของอาจารย์หมอใช่ไหมคะ? ตัวจริงสวยกว่าในรูปในกระเป๋าตังค์ของอาจารย์อีกนะคะเนี่ย”“กระเป๋าตังค์?” ใยบัวยกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม ขณะที่เด็กผู้หญิงคนนี้ยังยืนพูดอยู่ กลิ่นน้ำหอมของเธอถูกพัดโชยเข้ามาเตะปลายจมูก กลิ่นนี้ที่ใยบัวเคยได้สัมผัสมันมาก่อน มันคือกลิ่นเดียวกันกับที่เคยติดอยู่บนเสื้อเชิ้ตที่เคยซักให้สามี และเมื่อครู่นี้ผู้หญิงคนนี้ยังบอกอีกว่าเคยเห็นรูปของเธอในกระเป๋าเงินของสามีเธออย่างนั้นเหรอเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?ใยบัวเปลี่ยนอิริยาบถการนั่ง ก่อนจะเดินเข้าหาสามี เธอแตะไหล่หนาเอาไว้มั่นมือ จากนั
Special IXpart 1“สวัสดีค่ะคุณบัว …แต่งตัวสวยจังเลยนะคะ ดึกแล้วแท้ๆ” นางพยาบาลสาวสวยที่รับหน้ามี่ประจำหน้าห้อทักทายขึ้น เมื่อเห็นว่ามีแขกคนสำคัญของเจ้าของห้องนี้มา“ขอบคุณค่ะ คุณฝน พอดีบัวคิดว่าคุณหมออยู่เวรดึกน่าจะหิว บัวก็เลยทำกับข้าวมื้อดึกแล้วก็รีบเอามาให้ค่ะ”เธอถือปิ่นโตใบเล็กยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่คุยอยู่กับพยาบาลหน้าห้องของสามี อันที่จริงเธอก็รู้อยู่แล้วว่าต่อให้ตนเองไม่ทำมา อย่างไรซะสามีของเธอก็ออกไปหาอาหารทานข้างนอกได้อย่างสบายอยู่แล้ว แต่ที่อุตส่าห์ทำมื้อดึกมาให้เขาตอนนี้ ก็เพราะว่าอยากมาให้เห็นกับตาตัวเองมากกว่า ว่าเรื่องที่เธอสงสัยอยู่มันเป็นมาอย่างไรกันแน่“แหม…. ช่างเป็นภรรยาที่เอาใจใส่มากเลยนะคะ แต่คุณบัวคงมาช้าไปแล้วมั้งคะ”“?” ใยบัวยกคิ้วขึ้นสูงเป็นเครื่องหมายคำถาม ขณะที่พยาบาลสาวพูดให้เธอได้เกิดความสงสัย“ก็คุณหมอน่ะ เพิ่งจะเอาไปกินก๋วยเตี๋ยวโต้รุ่งกับน้องรัก เมื่อตะกี้นี้เองค่ะ”“รัก?” เธอไม่คุ้นหูกับชื่อนี้มาก่อนเลย“อ๋อ ก็น้องต้องรัก ที่เป็นเด็กเอ็กเทิร์นของแผนกเราน่ะค่ะคุณบัว คนนี้เก่งใช้ได้เลยนะคะ…. ถ้าไม่เก่งจริงก็คงไม่ได้คำชื่นชมจากปากคุณหมอกันต์ง่ายๆ หรอกค่ะ ค
Special VIIIหลังจากที่ผ่านพ้นช่วงกลางวันไปแล้ว ก็ถึงเวลาส่งลูกเข้านอนที่ห้องพักของพี่เลี้ยงที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ เด็กๆ ดูตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้นอนกับนภา เพราะที่ผ่านมานภาจะมาทำงานที่บ้านของเจ้านายเฉพาะช่วงตอนกลางวันเท่านั้น เธอทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นโอกาสที่จะได้นอนกับพี่เลี้ยงในค่ำคืนนี้จึงเป็นคืนพิเศษสำหรับเด็กน้อยทั้งสอง“ป้าภาขา~ วันนี้น้องไหมจะนอนฝั่งนี้นะคะ” พอเข้ามาห้องของพี่เลี้ยงแล้ว เด็กหญิงก็รีบอุ้มตุ๊กตากระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงทางฝั่งที่ตัวเองได้เลือกเอาไว้เลย“แอร๊~ อี่ๆ” ส่วนเจ้าหนูใยแก้วก็ไม่น้อยหน้าพี่สาวเลย แม้จะยังไม่ประสีประสาอะไร ทว่าก็ยังอยากจะสื่อสารออกมาเหมือนคนอื่นๆ และเมื่อเห็นพี่สาวขึ้นไปนอนบนเตียงบ้าง ใยแก้วก็อยากจะทำเหมือนอย่างพี่สาว โดยที่ชี้นิ้วเล็กๆ ไปทางอีกฟากมุมของเตียง เป็นการสื่อว่าเจ้าหนูตัวน้อยอยากจะได้พื้นที่ตรงนั้นคนมาส่งเด็กทั้งสองอย่างใยบัวถึงกับอดขำเจ้าตัวแสบไม่ได้ ใยแก้วกำลังมีพฤติกรรมเลียนแบบพี่สาวของตัวเอง ไม่ว่าใยไหมจะทำอะไรหรือพูดอะไรน้องสาวของเธอก็มักจะทำตามเสมอ“บัวฝากด้วยนะคะพี่ภา”“ได้เลยค่ะ คุณบัวไม่
Special VIIชลกันต์ทำตามที่ตนเองรับปากกับลูกเมียเอาไว้ได้อย่างที่พูดจริงๆ เพราะวันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะได้เดินทางไปเที่ยวจริงๆ แล้ว เด็กหญิงใยไหมดูเหมือนจะดีใจมากเป็นพิเศษเพราะนานๆ ทีจะได้ไปเปิดหูเปิดตาไกลบ้านตัวเองคราวนี้ชลกันต์ถึงขั้นให้โบนัสพี่เลี้ยงเด็กอย่างนภาเป็นตั๋วเครื่องบินไปกลับ รวมทั้งที่พักแบบฟรีๆ ในครั้งนี้ด้วย เนื่องจากกลัวว่าภรรยาของเขาจะเหนื่อยหากทั้งเที่ยวและยังต้องดูแลลูกน้อยทั้งสองอีก ดังนั้นการพาพี่เลี้ยงเด็กไปด้วยอาจจะเป็นผลดีมากกว่าส่วนเด็กหญิงใยแก้วที่ยังไม่ประสีประสาอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่จะพาตนเองไปไหน เพียงแต่เห็นพี่สาวมีท่าทางดีอกดีใจจนออกนอกหน้า เห็นดังนั้นแล้วก็อดตื่นเต้นตามพี่สาวไม่ได้“คิกกๆ คูมแม่ขา~ ทำไมเยาต้องขึ้นเครื่องบินไปคะ? ทำไมเยาไม่ยั่งยดไปอ่า” เด็กหญิงใยไหมหยุดสนใจไอศกรีมในมือของตัวเองก่อนจะตั้งคำถามที่ยังสงสัยมานานแล้ว“เรานั่งรถไปไม่ได้หรอกนะคะ มันไกลมากกก”“ใช่แล้วจ้ะใยไหม” พี่เลี้ยงเด็กพูดเสริมคุณแม่ของเด็กตัวน้อย“ใช่ครับลูก ที่ที่เราไปมีแต่ทะเลภูเขาล้อมรอบ พ่อขับรถไปเองไม่ไหวหรอกนะครับ”“อ๋อออ อย่างงั้นเองหยอ”“ครับ”ชลกันต์นึกขำก
Special VIหลายวันถัดมาหลังจากที่ชลกันต์กลับบ้านดึกวันนั้น ใยบัวก็เริ่มตงิดในใจมากขึ้นแล้ว วันนี้โชคดีที่ใยไหมไปโรงเรียนและเจ้าตัวเล็กก็ไปนอนกับคุณยายที่จันทบุรีแล้ว กว่าจะกลับกรุงเทพฯ ก็น่าจะตอนเย็นเลยคุณแม่ลูกสองจึงถือโอกาสเข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยภายในโรงพยาบาลของสามี อันที่จริงในวันแต่งงานนอกจากสินสอดทองมั่นที่เธอควรจะได้แล้ว คุณหญิงและท่านผู้ว่าฯยังมีเมตตากรุณายกหุ้นส่วนในเครือโรงพยาบาลในเธอได้มีสิทธิ์เป็นเจ้าของร่วมอีก ซึ่งเธอเองก็ซาบซึ้งน้ำใจของพ่อกับแม่สามีเป็นอย่างมากวันนี้ร่างบางแต่งตัวด้วยชุดออกแนวเป็นทางการสักหน่อย เพราะมีคุยธุระกับคุณหญิงวิมลรัตน์และคุณหมอตุลา เรื่องสาขาในเครือที่ต่างจังหวัดอีกด้วย เพราะเห็นว่าจะลงทุนซื้อเครื่องมือการแพทย์แบบใหม่เพิ่มอีกทุกสาขาดังนั้นในฐานะหุ้นส่วนสำคัญที่เจ้าของโรงพยาบาลให้เกียรติคนอย่างเธอก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อีกทั้งถ้าหากเด็กน้อยที่บ้านโตขึ้นจนดูแลตัวเองกันได้แล้ว เธอก็อยากจะเข้ามาทำงานช่วยกิจการครอบครัวบ้าง“หนูบัวจ้ะ แม่คิดว่าเครื่องมือแพทย์ของบริษัทที่ตาตุลย์เสนอมาให้มันก็ราคาค่อนข้างสูงมากเลยนะ หรือหนูคิดว่าไง?” แม่สามีทั
Chapter V“วันนี้จะลงมือซักผ้าเองเลยเหรอคะคุณบัว?” สาวใช้คนเดียวเอ่ยถามภรรยาของเจ้าของบ้าน เมื่อเห็นว่าเธอกำลังถือตะกร้าผ้าลงมาด้านล่างทางห้องซักล้างเดิมทีใยบัวและนภาต่างก็ช่วยเรื่องงานบ้านกันเสมออยู่แล้ว เพราะใยบัวเองก็ไม่ได้ทำขนมส่งลูกค้าอย่างเช่นเคยเนื่องจากต้องมีเวลาให้ลูกๆ ทั้งสองคนมากกว่านี้“ชุดทำงานของคุณหมอน่ะค่ะพี่ภา ไม่เยอะเท่าไหร่”“ขยันจังนะคะ จริง ๆ ให้พี่ซักให้ก็ได้ค่ะ”“ไม่เป็นไรเลยค่ะ บัวอยากซักเอง”“งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูคุณหนูๆ ก่อนนะคะ”“ค่ะ”จากนั้นคุณแม่ลูกสองจึงเดินถือตะกร้ามาถึงห้องซักผ้า เพื่อทำการซักมือ เนื่องจากเสื้อผ้าของผู้เป็นสามีส่วนมากจะเน้นโทนสีขาวรวมทั้งชุดกราวนด์อีก 2-3 ตัวนี้ด้วย จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องขยี้ด้วยมือมาถึงขั้นตอนที่ต้องจุ่มผ้าแต่ละผืนลงใส่น้ำ แม่บ้านจำเป็นอย่างใยบัวไม่รอช้า ก่อนที่หยิบชิ้นแรกขึ้นมาเพื่อเตรียมซัก ทว่าก่อนที่จะได้ลงไปในกะละมัง มือบางกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อได้กลิ่นของน้ำหอมที่ตนเองรู้สึกไม่คุ้นชินกับมันเลยสักนิด“หืม.... กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงนี่?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อดมกลิ่นบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้เป็นสามีกล
Special IVก๊อกๆๆๆ“เชิญครับ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นานเจ้าของห้องก็กล่าวอนุญาต จากนั้นก็มีร่างของหญิงสาวสวมใส่ชุดกาวน์สีขาวทรงสั้นเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใช่แล้ว... คนที่เข้ามาเมื่อครู่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากหมอด้วยกัน“พอดีว่ารักจะมาปรึกษาเรื่องเคสคนไข้กับอาจารย์หมอนิดหน่อยน่ะค่ะ พอจะมีเวลาว่างไหมคะ?” ต้องรักเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 6 หรือเรียกกันง่ายภาษาหมอว่า Extern หรือเอาแบบแปลไทยเป็นไทยเลยก็เรียกได้ว่า ‘นิสิตแพทย์เวชปฏิบัติ’ต้องรักมาฝึกงานที่นี่ได้ 2 สัปดาห์กว่าแล้วตามที่หลักสูตรกำหนด ที่เธอเลือกมาโรงพยาบาลแห่งนี้ก็เพราะว่าชลกันต์เคยไปอบรมที่คณะแพทย์อยู่บ่อยครั้งหญิงสาวนักศึกษาแพทย์หน้าตาสะสวยอย่างต้องรัก ปลาบปลื้มผลงานและรูปร่างหน้าตาของหมอชลกันต์เป็นทุนเดิม ยิ่งพอรู้ว่าเขาคือทายาทเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้แล้ว มีหรือที่เธอจะไม่อยากมาทำงานที่นี่“ได้สิครับ ตอนนี้ผมยังพักเบรกอยู่” หมอหนุ่มรุ่นพี่อนุญาตแล้ว พลางกับผายมือออกมาตรงหน้าเป็นเชิงสัญลักษณ์ให้อีกฝ่ายนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้า ต้องรักพยักหน้าขอบคุณก่อนจะนั่งลง พร้อมกับเอกสารในมือที่ถือมาด้วย“เป็นเคส OR ออร์โธป
Special III“กรี๊ดดดด!!!”ปึกก!!เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจตามมาด้วยเสียงของหล่นลงพื้น ภายในสวนหย่อมข้างๆ กับสนามฟุตบอลขนาดเล็กของโรงเรียน ในช่วงพักกลางวันเด็กๆ ต่างวิ่งเล่นซุกซนกันไปมาอย่างสนุกสนาน หนึ่งในนั้นยังมีเจ้าตัวจิ๋วชั้นอนุบาล 2 อย่างใยไหมกับปกป้องอยู่ด้วยและเสียงที่กรีดร้องออกมาเมื่อครู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากขาประจำของเราอีกเช่นเคยใยไหมโดนปกป้องแกล้งอีกครั้งอย่างที่เคยเป็น เพราะเหตุนี้เลยทำให้เด็กทั้งคู่ไม่ชอบอยู่ด้วยกันเท่าไหร่นัก แม้ใยไหมจะแสบและซนเวลาอยู่ที่บ้าน ทว่าพอมาโรงเรียนเธอก็มักจะแพ้ความแสบซนของเด็กที่ชื่อปกป้องแบบขาดรอยวันนี้ก็เช่นกันที่ปกป้องเอาหนอนตัวเขียวตาโตตาหน้าน่าเกลียดมาใส่ไว้ในรองเท้าของใยไหม ขณะที่เธอกำลังวิ่งเล่นนอยู่กับเพื่อนอีกคนและได้ถอดรองเท้าเอาไว้ไม่ไกลมากนัก เพื่อให้ตนเองวิ่งได้อย่างสะดวกมากขึ้น พอกลับมาจะใส่รองเท้าอีกครั้งกลับต้องเจอสิ่งที่ไม่คาดคิด จนต้องโยนรองเท้าทิ้งไป“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า แบร่ๆ” เด็กชายตัวโตดูเหมือนจะพอใจในผลงานของตนเองเป็นอย่างมาก จนกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่“ฮึกก!! เยาจาฟ้องคูมพ่อกับคูมแม่ ฮือออๆๆ ~”“ฟ้องไปเลยเ