Share

บทที่ 0012

หลินหลินเข้ามิติมาเพื่อดูว่าตัวนางจะหายไปจากตรงนั้นไหม นางดูนาฬิกา ตอนนี้ 10 วิแล้วที่นางอยู่ในมิติ

นางลุ้นมาก สิ่งที่นางคิดไม่น่ามีอะไรผิดพลาด มันเป็นทฤษฎีของแมลง นักวิทยาศาสตร์มีการวิจัยเกี่ยวกับความสามารถอันน่าทึ่งของแมลงไว้ว่า แมลงบางชนิดสามารถบินหลบสายฝนได้โดยที่ตัวมันไม่เปียกด้วยซ้ำ!

ซึ่งแมลงพวกนี้มีสายตาที่ไวมากเป็นพิเศษ แถมยังมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบฉับพลันอีกด้วย ซึ่งการตอบสนองของมันไวกว่ามนุษย์ถึง 10 เท่า!

แมลงบางชนิดจะมีดวงตาที่ขาและมีดวงตาขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยเลนส์ขนาดเล็กจำนวนมากมายเรียงกัน เลนส์เหล่านี้ทำหน้าที่รับภาพและประมวลผลออกมา ซึ่งมีความไวมากกว่ามนุษย์มากถึง 4 เท่า บวกกับมันสามารถทำความเร็วในการบินได้ 8 กม. ต่อชม. นั้นทำให้มันมองเห็นภาพเป็นแบบสโลว์โมชั่น ความสามารถการมองเห็นแบบสโลว์โมชั่นของมัน ทำให้การตบจากมนุษย์เป็นแค่การตบแบบสโลว์โมชั่นของมันเท่านั้น

เมื่อหลินหลินลองเทียบเวลา 1 เดือนในมิติกับ 1 วันภายนอก มันมีความต่างที่เหลื่อมล้ำกับการรับภาพผ่านดวงตาของมนุษย์ทั่วไป นางเลือกทั้ง 3 คนนี้เป็นกลุ่มแรกที่นางจะทดลอง

เพราะพวกเขาบางคนไม่มีพลังเวท หานเซียวมีแค่เวทระดับต่ำพื้นฐานเท่านั้น การรับรู้ความไวจะไม่มาก เท่าเวลาในมิติของนางแน่นอน

ตอนนี้หลินหลินอยู่ในมิติ เป็นเวลา 1 นาทีแล้ว นางตัดสินใจออกมิติ ..พรึ่บ....!!!

พวกเขาจะเห็นว่านางหายไปจากตรงนี้ไหมนะ.....? ดวงตาหลินหลินค่อย ๆ มองไปที่ปู่หลิว หานเซียว สือหย่ง ทั้ง 3 คนไม่มีการตกใจ และทุกคนยังคงอยู่ที่เดิม !

เหมือนเวลาที่ถูกหยุดลงไปในเวลาที่นางเข้ามิติ สือหย่งยังคงเอื้อมไปตักอาหารจานปลา และจากที่นางสังเกตคือ มือที่กำลังเอื้อมไปตักนั้นยังไม่ถึงเนื้อปลาเลยด้วยซ้ำ

หลินหลินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ได้ข้อสรุปในใจว่า... นางสามารถเข้ามิติได้โดยที่พวกเขาจะมองไม่ทันเห็นว่านางหายไป เพราะการรับรู้ของประสาทตาบวกกับห้วงเวลาที่ต่างกัน...

หลินหลินตัดสินใจลองอีกครั้ง ครั้งนี้นางตั้งใจเข้ามิตินานถึง 1 ชม. นางควรหาจุดสังเกตเพิ่มเติม เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นางมองไปที่ถ้วยชาที่หานเซียวยกขึ้นจิบ ระดับน้ำชาในถ้วยนี่แหละ เมื่อข้ากลับมาจะต้องไม่เปลี่ยนไป คิดได้ดังนั้น หลินหลินจึงหายเข้าไปในมิติอีกครั้ง...

ภายในมิติเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง หลินหลินออกจากมิติกลับมา

ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หลินหลินยิ้มออกมาอย่างพอใจ

ทฤษฎีที่นางคิดไว้มันใช้ได้จริง หลินหลินมองไปที่ถ้วยชาของหานเซียว ระดับน้ำชาลดลงไปเล็กน้อย แต่ไม่มากนัก แสดงว่าเวลาในมิตินางเร็วกว่าโลกภายนอกมาก

นางจึงตักหมูตุ๋นให้ทั้งสามคน ขนาดเท่าครึ่งฝ่ามือ ทุกคนน่าจะใช้การแบ่งกิน 2-3 ครั้ง เพราะหมูชิ้นใหญ่

"ขอบคุณขอรับ..."

ทั้งสามคนนั่งทานอย่างสุภาพ น่าเสียดายที่พวกเขาไม่พูดคุย หากพูดคุยนางจะรู้การต่อบทสนทนานั้นได้ แต่ 2 ชม. ที่นางจะเข้ามิติ มันก็มากพอที่นางต้องการแล้ว

เมื่อเห็นทุกคนตักกินคำแรกแล้ว หลินหลินเข้ามิติทันที ครั้งนี้นางไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะนางมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่รับรู้ว่านางหายไปจากตรงนั้น

หลินหลินตรวจสอบผลผลิตต่าง ๆ ตอนนี้มิติฟาร์มของนางใกล้จะอัปไประดับ 6 แล้ว

นางตรวจดูของแปรรูปที่อยู่ในโรงงานอาหารแปรรูป ของแปรรูปมีเยอะมาก นางคงต้องหาทางระบายของพวกนี้บ้างแล้ว ถ้าให้อัปเกรดโกดังตลอดก็ไม่ไหว เพราะตอนนี้อัปเกรดทีใช้เหรียญทองเยอะมาก

หลินหลินขยายซื้อแปลงผักเพิ่ม นางชอบปลูกผัก ตอนนี้ระบบอัปเดตไม่ต้องซื้อดินเป็นแปลง ๆ เปล่าแล้ว แต่ซื้อสวนผักชนิดนั้น ๆ ได้เลย

หลินหลินเลือกสวนผักปลูกเพิ่ม นั่นคือ ฝักแฟง สวนพริก และถั่วเหลือง นางตัดสินใจเลือกปลูกพวกนี้มากหน่อย เพราะของพวกนี้นางชอบกิน ฮ่า ๆ ๆ นี่คือเหตุผลหลักของนางเลยนะ

หลินหลินใช้เวลาในมิติจนครบ 2 ชม. นางก็ออกจากมิติอีกครั้ง ...และก็เป็นดั่งคาด พวกเขาเพิ่งทานหมูตุ๋นคำแรก ยังไม่ทันได้ตักคำที่ 2 ด้วยซ้ำ...

หลินหลินคิดขอบคุณสวรรค์ ที่ทำให้นางมีสิ่งที่วิเศษขนาดนี้ติดตัวมา ตอนได้มิติมานางยังแอบหวั่นในใจ ชื่อมิติมันดูแปลก ๆ ชอบกล แต่ตั้งแต่มีมิติมาก็ยังไม่พบปัญหาอะไร

เมื่อสรุปห้วงเวลาความต่างของมิติได้คร่าว ๆ แล้ว หลินหลินก็มาสนใจอาหารตรงหน้า นางตักแบ่งอาหารไว้อย่างละนิด เพื่อชิมรสชาติเท่านั้น เพราะนางชอบรสชาติอาหารในมิตินางมากกว่า อาหารที่นี่ไปในทางที่ค่อนข้างจืด หากเผ็ดก็เผ็ดร้อนพริกไปเลย ไม่ค่อยมีความลงตัว อาจจะเป็นเพราะเครื่องปรุง หืม.... ใช่แล้ว เครื่องปรุงสำคัญมาก

ระบบ ในมิติเรามีผลิตเครื่องปรุงไหม ?พวกซีอิ๊ว น้ำปลา น้ำตาล ซอสพริก ประมาณนี้

"จากที่ระบบเช็คตอนนี้ยังไม่มีขอรับ ท่านผู้ถูกเลือกต้องซื้อหรือแลกเปลี่ยนในระบบไปก่อนขอรับ"

หลินหลินฟังระบบไปพลาง มือก็ตักเป็ดย่างที่นางแบ่งไว้ขึ้นมาชิม นางชิมไปได้ 1 ชิ้น ก็เปลี่ยนไปชิมอย่างอื่นที่เหลือ ถ้าให้นางอธิบายรสชาติอาหารตรงหน้า ก็คงพูดว่ามันธรรมดามาก อาจจะเป็นเพราะว่ายุคนี้ยังไม่มีเครื่องปรุงเหมือนยุคของนาง รสชาติที่ได้ก็คือปกติของอาหารนั้น ๆ ไม่ได้วิเศษจนต้องร้องว้าว....

ยังไม่ทันที่หลินหลินจะคิดในใจจบ ก็อยากจะเปลี่ยนคำพูดใหม่ทันที....

เบื้องหน้านางตอนนี้คือชายทั้ง 3 คนที่กินอาหารอย่างมีความสุข เอ่อล้นออกมาจากดวงตา มีเพียงหานเซียวที่แววตาเขาดูเศร้าใจเล็กน้อยเท่านั้น..

หากให้นางคาดเดา เขาน่าจะรู้สึกผิดต่อคนที่บ้านกระมัง ที่ตนเองมานั่งกินอาหารดี ๆ แบบนี้ เพราะในยุคนี้เนื้อค่อนข้างมีราคาแพง หากครอบครัวคนธรรมดาคงจะทานเนื้ออาทิตย์ละครั้ง และหากคนที่ยากจนเรื่องกินเนื้อคงเป็นไปได้ยากเลย เพราะราคาเนื้อหมูที่นี่อยู่ที่จินละ 25 อีแปะ ถือว่าแพงมากๆ

เรื่องหานเซียวนี้นางไม่ได้คิดจะช่วยโดยการสั่งอาหารที่นี่ให้ครอบครัวของพวกเขา เพราะนางคิดว่า เงินที่นางจ่าย ค่าจ้างนั้นมากพอแล้ว บางครั้งการให้ที่มากเกินไปก็เป็นโทษมากกว่าดี

หลินหลินชิมอาหารเสร็จก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางวาดมือ 1 ที ก็ปรากฏเป็ดย่าง 1 จานขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร

"พวกท่านลองชิมเป็ดย่างจานนี้ให้ข้าทีเจ้าคะ ว่าจานไหนอร่อยกว่ากัน"

ทั้ง 3 ตักเป็ดไปคนละ 1 ชิ้น เป็นจานนี้จะมีเนื้อที่ฉ่ำกว่ามาก และบนเนื้อเป็ดมีน้ำสีน้ำตาลราดเอาไว้ ทั้ง 3 กัดคำแรกถึงกับตาโต

"อร่อยมากขอรับ"

สามเสียงประสานกันอย่างพร้อมเพรียง

"เนื้อเป็ดนุ่มแน่นมากขอรับคุณหนู"

ลิ้นพวกเขาแทบจะละลายไปพร้อมกับเนื้อเป็ด ความหอมของเครื่องเทศที่ตีขึ้นจมูก พอเคี้ยวเนื้อเป็ดลงไปจะมีความฉ่ำของเนื้อเป็ดไหลออกมาและมีรสชาติของน้ำสีน้ำตาลที่พวกเขาไม่สามารถบรรยายมันออกมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว.... ท่าทางของพวกเขาทำให้หลินหลินยิ้มกว้าง หัวเราะออกมา เพียงแค่นี้หลินหลินก็มั่นใจแล้วว่า คนในยุคนี้ต้องชอบอาหารจากในระบบของนาง

"ร้านเครื่องประดับอีก 2 ร้านอยู่ห่างจากที่นี่มากไหมเจ้าคะ"

"ไม่มากขอรับ.. ร้านเครื่องประดับอีก 2 ร้านอยู่เลยไปอีกซอย ห่างจากที่นี่ไม่ไกลขอรับ"

หานเซียวรีบกลืนอาหารและตอบหลินหลินทันที

"ถ้าอย่างนั้นพวกท่านทานกันไปก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้ามาเจ้าค่ะ"

หลินหลินหยิบเหรียญทองออกมา 1 เหรียญ นางวางไว้บนโต๊ะ ทั้ง 3 คนเหม่อมองเหรียญทองอยู่นาน

"เผื่อไว้เจ้าค่ะ หากทางเหลามาเก็บค่าอาหาร พวกท่านก็จ่ายไปได้เลยเจ้าค่ะ"

หลินหลินนางแค่เผื่อเรื่องนี้เอาไว้ เพราะหากมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทางร้านมาขอเก็บเงินก่อน หรือมีเหตุที่ทำให้ต้องจ่ายเงิน คนของนางจะได้มีจ่าย

หลินหลินตั้งใจว่าจะรีบไปเหมาเครื่องประดับทั้ง 2 ร้านค้า และจะไปจัดเตรียมข้าวสารอาหารแห้ง นางจะไปบริจาคให้คนเร่ร่อนที่นางเห็นเมื่อเช้า การทำทานครั้งแรกของนางในร่างนี้และโลกนี้ เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาหลินหลินจึงออกมาจัดการก่อน เพราะหากนางยังนั่งอยู่ตรงนั้น ดูท่าบุรุษทั้ง 3 คงกินอีกนาน ก็สำรวมกันขนาดนั้น ฮ่าๆๆๆๆ

หลินหลินมีประสบการณ์จากร้านแรกแล้ว ดังนั้นร้านที่ 2 และร้านที่ 3 จึงใช้เวลาเจรจาไม่นาน ทุกร้านต้อนรับนางอย่างดี พร้อมมอบหยกของร้านมาอีกร้านละ 1 อัน ทางร้านบอกว่าเป็นหยกที่บ่งบอกถึงสถานะผู้ซื้อ น่าจะคล้ายบัตร VIP ของยุคนาง นางเห็นร้านขายจานชามร้านเล็กตั้งแผงก็นึกถึงร้านที่นางตั้งใจจะไปเหมาอีก 2 ร้านขึ้นมา แต่นางเปลี่ยนใจแล้ว ขอเหมาคนที่นั่งขายตามรายทางแทนดีกว่า

หลินหลินซื้อนั่นซื้อนี่เยอะมาก จนมาถึงร้านสุดท้ายที่อยู่ห่างไกลผู้คนหรือร้านอื่น ๆ มาก ๆ หลินหลินมองดู เป็นท่านปู่ที่ชรามากแล้วนั่งขายหนังสือเก่า ๆ ใต้ต้นไม้ นางจึงเดินเข้าไปถาม

"ท่านปู่ ขายอะไรเจ้าคะ"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Related chapters

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0013

    "ท่านปู่ขายอะไรเจ้าคะ"หลินหลินเอ่ยถามชายชราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผู้เฒ่าเฉียวค่อย ๆ เงยหัวขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาที่แสนเศร้าหมองและเหนื่อยล้า แต่กลับมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้หลินหลินภาพของชายชราผู้โดดเดี่ยว ทรุดโทรม และสิ้นหวัง สะท้อนเข้ามาในใจหลินหลินอย่างไม่อาจห้ามได้ นางเห็นถึงความอ่อนล้าในทุกอิริยาบถขอ

    Last Updated : 2024-12-12
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0014

    โครงการถุงยังชีพ มาถึงโลกใบนี้แล้ว นางจะริเริ่มเปลี่ยนแปลงที่นี่เอง" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะเถ้าแก่ รบกวนท่านเตรียมสินค้าให้ข้า ข้าต้องการอย่างละ 9 กระสอบเจ้าค่ะ ท่านแค่เตรียมไม่ต้องไปส่ง ข้าจะเก็บเข้าถุงมิติเจ้าค่ะ"" ได้ขอรับ เชิญคุณหนู เชิญนั่งรอตรงนี้สักครู่ขอรับ"เถ้าแก่รีบไปจัดเตรียมเก้าอี้ให้หลินห

    Last Updated : 2024-12-13
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0015

    หลินหลินนั่งคุยกับป้าเจียงเพลิน เผลอลืมบุรุษ 3 คนที่นั่งรอนางอยู่หน้าเรือนไปเสียสนิท " ท่านป้า ข้าขอไปสั่งงานคนของข้าสักครู่นะเจ้าคะ" ฮูหยินเจียงยิ้มรับรู้ "เจ้าไปเถอะ เดี๋ยวสักพักแม่นมจางคงมาหาป้าที่จวนนี้เป็นแน่" " แม่นมจาง? เป็นแม่นมของป้าเอง ไว้ป้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก นางเป็นคนที่จิตใจดี

    Last Updated : 2024-12-13
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0016

    " ฮะแฮ่ม...พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ..."ท่านลุงเจียงแกล้งเอ่ยถาม แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่อาหารบนโต๊ะไม่วางตา" ท่านพี่ มานั่งก่อนเจ้าค่ะ ข้ากับหลินเอ๋อร์กำลังรอท่านอยู่พอดี"" หลินเอ๋อร์?" สายตาลุงเจียงย้ายจากอาหารมามองที่หลินหลินทันที หลินหลินยิ้มหวานให้หนึ่งที"ท่านพี่...ตอนนี้ข้ารับหลินเอ๋อร์เ

    Last Updated : 2024-12-13
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0017

    เอาล่ะ....นางผิดเอง " ระบบจากนี้ไปต้องคอยเตือนข้าทุกเรื่อง เข้าใจไหม? ""ระบบจะเตือนผู้ถูกเลือกขอรับ"หลินหลินจัดการข้าวของที่จะแจกจ่ายพวกคนเร่ร่อนเสร็จ พอมีเวลาว่าง นางก็มานั่งพักที่ชานเรือน พร้อมกับถ้วยชาและขนมคุกกี้ บรรยากาศยามเย็นช่างเงียบสงบ เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจเสียจริงแต่แล้ว หลินหลินก็

    Last Updated : 2024-12-14
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0018

    เมื่อคนเร่รอนเริ่มเห็นข้าวของจำนวนมาก ก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาสอบถามด้วยความสงสัยว่านำของพวกนี้มาทำอะไรปู่หลิวเห็นเช่นนั้น จึงได้โอกาสบอกกับคนเร่รอนคนนั้นว่า "อีก1เค่อ คุณหนูของข้าจะทำการแจกจ่ายอาหารและของยังชีพ รบกวนเจ้าไปประกาศให้ทุกคนทราบด้วย จะได้ไม่เสียเวลาให้มาต่อแถวรอ อย่าลืมเอาชามช้อนของพวกเจ้าม

    Last Updated : 2024-12-16
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0019

    เมื่อแจกทุกอย่างครบแล้ว หลินหลินก็ประกาศเรื่องสำคัญทันทีนายท่านเจียงกับฮูหยินเจียงมายืนประกบข้างหลินหลิน ฮูหยินเจียงมองหลินหลินด้วยแววตาชื่นชม นางก็อยากรู้ว่าหลินเอ๋อร์จะทำสิ่งใดหลินหลินกวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่เบื้องหน้า นางเห็นความหวังริบหรี่ในแววตาของพวกเขา หลายคนผ่ายผอม อิดโรยจากความยากลำบา

    Last Updated : 2024-12-16
  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0020

    "ขอรับ จริงขอรับ""ถ้าอย่างนั้น...เจ้ามีสตรีในดวงใจหรือยัง?""ยังขอรับท่านแม่ แต่หากจะจับคู่ให้ข้า ท่านคงต้องผิดหวังแล้ว""ข้ามองนางเป็นดังน้องสาวขอรับ"ฮูหยินเจียงส่งค้อนให้ลูกชายแล้วหันมาส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า"หลินเอ๋อร์ เจ้าอยากไปดูเรือนพักของเจ้าก่อนไหม? ป้าจะพาเจ้าไปเอง "หลินหลินส่ายหน้า"ท

    Last Updated : 2024-12-16

Latest chapter

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0196

    บทพิเศษเสี่ยวเฮย และ เสี่ยวหมี(หมีหิมะ)ภายในมิติ ทันทีที่หลินหลินจากไป เสี่ยวเฮยทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม"ฮือๆ นายหญิง... ทำไม... ทำไมถึงทิ้งข้า"เสี่ยวเฮยคร่ำครวญด้วยความเสียใจเสี่ยวหมีเดินเข้ามาใกล้ "เสี่ยวเฮย เจ้าอย่าเสียใจไปเลย นายหญิงคงมีเหตุผลของนาง""เหตุผลอะไรกัน ข้าไม่เข้าใจ!"

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0195

    เสี่ยวหลงยืนยันเสียงแข็งหลินหลินมองภาพสองพ่อลูกโต้เถียงกันด้วยความเอ็นดู นางลูบหัวลูกชายเบาๆ"คืนนี้เสี่ยวหลงนอนกับแม่ก็ได้"เทียนชุนทำหน้ามุ่ย"แล้วข้าล่ะ""ท่านพี่ไปนอนกับไป๋หลิงที่เตียงโน้นก็ได้เจ้าค่ะ" หลินหลินตอบ เทียนชุนถอนหายใจ "ก็ได้"เขาพูดอย่างจำยอมเสี่ยวหลงยิ้มกว้างอย่างมีชัย เขาขยับเ

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0194

    ภายในจวนท่านแม่ทัพ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง เสียงร้องโอดโอยของหลินหลินดังเล็ดลอดออกมาจากห้องคลอดเป็นระยะๆ ทำให้เทียนชุนที่ยืนรออยู่ด้านนอกร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง เขากำมือแน่น พยายามสะกดกลั้นความกังวลเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจหยุดความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวได้"หลินเอ๋อร์ เจ้าต้องปลอดภัยนะ"เ

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0193

    หลินหลินถามเสียงแผ่ว"ไม่หนัก ตัวเจ้าเบาอย่างกับนุ่น""อุ้ม 3 คนไม่หนักหรือเจ้าคะ"เท้าที่กำลังก้าวเดินของเทียนชุนหยุดชะงัก ดวงตาทั้งสองสบกันอย่างมีความหมาย"หลินเอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าเช่นไร?" เทียนชุนถามเสียงสั่น หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความหวังหลินหลินยิ้มกว้างเต็มใบหน้า ความสุขเอ

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0192

    ไป๋หูมีเรื่องจะคุยกับข้าหรือ?"นายหญิง เหตุใดจึงยกเลิกพันธะสัญญา"ไป๋หูถามเสียงเครียด เพียงแค่เริ่มนางก็น้ำตาคลอแล้ว นางคิดว่านางเข้มแข็งแล้วซะอีก"ข้าไม่ต้องการให้ใครมาเสียสละเพื่อข้า"หลินหลินตอบเสียงสั่น"พวกเรามีอายุที่ยาวนานกว่ามนุษย์เช่นท่านมากนัก การที่เราตัดสินใจทำพันธะสัญญานั่นแปลว่าเราเลือ

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0191

    หลินหลินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคยของเทียนชุน ทันทีที่สติกลับคืนมา ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนหมดสติก็ฉายชัดขึ้นในห้วงความคิด เสียงระเบิดดังสนั่น ภาพดวงตาที่ทั้งสองมองมาที่นาง…น้ำตาไหลอาบแก้มหลินหลินอีกครั้ง ความเจ็บปวดของความสูญเสียกัดกินหัวใจของนางอย่างรุนแรง นางพยายามสะก

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0190

    "ไม่อย่างนั้นเราทั้งสองจะแพ้"เทียนชุนพยักหน้ารับ แม้จะอยากออกไปต่อสู้เคียงข้างภรรยา แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการรอ รอให้แผลสมานตัว เขาเฝ้ามองหลินหลินเดินออกจากปราการไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่ก็เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวของนางหลินหลินสูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมเผชิญหน้า

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0189

    พี่จะล่อมันไว้เอง..เจ้าจงหาโอกาสสร้างสายฟ้าให้ได้อสูรหิมะปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า ร่างกายมหึมาของมันบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด กรงเล็บใหญ่โตฟาดลงมาหมายจะบดขยี้ทั้งสองเทียนชุนดึงหลินหลินหลบอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งสองกลิ้งไปบนพื้นหิมะเย็นเฉียบ ก่อนที่เทียนชุนจะร่ายเวทสายฟ้าฟาดลงกลางอกอสูร เสียงฟ้าผ่าดังสนั่

  • หลินหลินกับระบบมิติผันผวน   บทที่ 0188

    หลินหลินรีบร้อนเข้าสู่มิติเพื่อเตรียมตัวรับมือกับภัยคุกคามครั้งใหญ่ แม้จะมีเวลาจำกัดเพียงสองชั่วยาม (สี่ชั่วโมง) แต่นางก็ไม่รอช้า มุ่งตรงไปยังหอตำราเวททันทีภายในหอตำรา บรรยากาศเงียบสงบและเคร่งขรึม อักษรโบราณสีทองเรียงรายอยู่บนผนังถ้ำสูงตระหง่าน หลินหลิน ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับอสูรหิมะ สัตว์ในตำนานที่ก

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status