Share

บทที่ 392

Author: เบลล่า
เดนนิส

“มันไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แค่มันอาจจะต้องใช้เวลา”

ใช่ ถูกต้อง

ผมเกือบจะกลอกตาขณะที่หมุนเก้าอี้ไปเผชิญหน้ากับเธอ ผมเลิกคิ้วใส่เธอเพื่อรอคำตอบอื่น คำตอบที่เป็นไปได้ และเป็นคำตอบที่ผมรู้ว่าเธอไม่มี

เธอย้ำอีกครั้ง “ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ นะคะ มันไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ มันแค่ต้องใช้เวลา”

ผมเอนศีรษะไปข้างหลังและคราง “บอกฉันมาสิว่าจะเอามันกลับมาได้ยังไง” ผมเผชิญหน้ากับเธอ “ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาหรือไม่ก็ตาม บอกฉันมาสิ”

เธอเลียริมฝีปาก สายตาจับจ้องไปที่โต๊ะทำงานและกลับมาที่ใบหน้าของผม “คือ...”

เธอถูกขัดจังหวะด้วยเสียงดังจากโทรศัพท์ หลังจากถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ผมก็หยิบมันออกมาและเหลือบมองหมายเลขผู้โทร

คิ้วของผมขมวดลง “คลาร่าโทรหาฉันทำไม?” ผมพึมพำขณะที่โยนโทรศัพท์ไปที่โต๊ะด้วยน้ำเสียงหงุดงหิด

ทาบิธากวาดสายตาจากหน้าของผมไปที่โทรศัพท์ แต่เธอไม่ได้พูดอะไร

เมื่อโทรศัพท์หยุดดัง ผมก็พยักหน้าให้เธอ “เมื่อกี้จะพูดว่าอะไรนะ?”

“ฉันกำลังจะ...”

สายที่น่ารำคาญโทรมาอีกครั้ง ขณะที่ผมจ้องมองมัน ภายในก็เดือดพล่านด้วยความโกรธ ทาบิธาพูด “ฉันคิดว่าคุณควรรับสา
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 393

    ไอเดน“คุณต้องมองตรงไปข้างหน้าตลอดเวลาสิ!”“แบบนี้เหรอ?” ผมถามขณะที่หันไปทางซ้าย“อะไร? ไม่ใช่” เธอประคองหน้าของผมทั้งสองข้างแล้วจับให้ผมหันไปข้างหน้า “แบบนี้ค่ะ”เมื่อเธอเอามือออก ผมก็หันไปทางขวาผมพบกับความเงียบ เมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ก็เห็นว่ามีความสับสนในแววตานั้น เธอมองราวกับผมเป็นคนโง่“อะไรเหรอ?” ผมถามแล้วเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ“คุณเคยไปโรงเรียนไหมคะ?”นั่นแหละที่ทำให้ผมระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ตลอดเวลานั้นเอาแต่มองผมเธอส่ายหัว “มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องเรียนของหนูที่หัวเราะทุกครั้งที่ถูกสอนเลยค่ะ แต่คุณครูก็ยังคงสอนต่อไป”จากนั้น เธอก็แสดงให้ผมเห็นทางขวาและซ้าย และยังบอกถึงความแตกต่างระหว่างสองอย่างนั้นกับด้านหน้าของผมขณะที่มองเธอ ผมก็แน่ใจว่าน้องชายของเธอจะเป็นเด็กผู้ชายที่โชคดีมากที่มีเธอเป็นพี่สาวเมื่อทำเสร็จแล้ว เธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองมาที่ผม คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความกังวล “หนูเขียนมันลงในกระดาษให้คุณได้นะคะ เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณลืม คุณก็แค่กลับไปดูมัน พ่อของหนูคอยบอกให้ทำแบบนั้นอยู่เสมอ”“โอ้ นั่นดีมากเลยล่ะ ขอบคุณมากนะเอมี่”

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 394

    อนาสตาเซียหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงขณะที่มองเดนนิสกำเส้นผมอยู่ ดวงตาปิดแน่นในที่สุด เขาก็หันมาเผชิญหน้ากับฉัน แล้วถอนหายใจเสียงดัง “ผมขอโทษ”เขาส่ายหัวและพูดซ้ำ “ผมขอโทษจริงๆ ที่รัก ผมขอโทษที่ขับรถออกไปในคืนนั้น”หัวใจบีบแน่นในอกเมื่อเห็นเขาน้ำตาคลอเบ้าตา ฉันบอกได้ว่าเขารู้สึกผิด ที่เขาทำทั้งหมดเขาไม่ได้ทำโดยเจตนา อาจเป็นเพียงเพราะเขาโกรธฉันหรือสถานการณ์ที่เราเผชิญอยู่ฉันอยากไปหาเขาและโอบกอดเขาไว้ แต่ฉันยังคงนั่งอยู่บนเตียงและมองเขา“ผมขอโทษที่ไม่ได้รับสายของคุณแล้วไม่ได้โทรกลับในตอนหลังด้วย”เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว ฉันไม่ได้ห้ามเขาเหมือนที่ทำเมื่อสองสามนาทีก่อนหน้าเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะวัดปฏิกิริยาของฉันขณะที่เขาพูด “ผมไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับเรื่องที่งี่เง่ากับคุณเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น”เขาปิดช่องว่างระหว่างเราพร้อมย่อตัวลงนั่งยอง ๆ และจับมือฉันไว้ “ผมขอโทษนะครับ อาน่า ผมสาบาน ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวแบบที่เปฺ็นอยู่นี่เลย”ฉันถอนหายใจและกำมือของเขาไว้ฉันสังเกตเห็นไหล่ของเขาลู่ลงขณะที่เขาดูเหมือนจะผ่อนคลาย “ขอบคุณมากที่ไม่ยอมแพ้ในตัวผมครับ” เข

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 395

    เดนนิสเมื่อผมมาถึงประตู คำถามที่ตั้งใจจะถามก็ผุดขึ้นมาในใจ ผมหันกลับไปก็พบว่าเธอยังคงมองมาที่ผม“มีอะไรเหรอคะ?” เธอยิ้ม มันรู้สึกดีมากที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ และไม่ได้จ้องเขม็งใส่ผมเหมือนที่เธอทำในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา“ผมมีคำถาม” ผมพูดขณะที่ค่อยๆ เดินกลับไปหาเธอ“ว่ามาสิ?”“เมื่อกี้ ตอนที่ผมบอกคุณเกี่ยวกับทรัพย์สินที่ผมขายไป คุณบอกว่าคุณเห็นเอกสารการขายที่ผมทำในลิ้นชักของผม?”“ใช่ ฉันพูดอย่างนั้น”ฉันขมวดคิ้ว “ได้ไง?”“อ้อ ใช่ ฉันอยู่ที่บาร์ของคุณ” เธอยักไหล่ “ฉันรออยู่พักใหญ่ แต่คุณก็ไม่กลับมา ฉันก็เลยกลับ”“อ้อ” ผมนึกถึงช่วงเวลาที่ผู้จัดการของผมพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง เมื่อผมกลับมาในตอนนั้น นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่เขาพยายามจะบอกผม“ผมไม่รู้เลย” ผมอยากจะเสริมว่าเธอควรจะโทรหาผม แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าผมไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ผู้จัดการพยายามจะบอกผม แต่ผมโกรธมากจนดุเขาไป”เธอยิ้ม “ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว”ผมถอนหายใจอีกครั้ง ตำหนิตัวเองสำหรับความโง่เขลาผมก้าวไปข้างหน้าและดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง “ขอบคุณที่ยังอยู่กับผม แม้ว่าผมจะเป็นคนงี่เง่าขนาดนี้นะครับ”“ค่ะ”ผมผ

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 396

    เดนนิสยีราฟ? ทำไมเด็กสี่ขวบถึงอยากได้ยีราฟ เป็นสัตว์เลี้ยง? ของเล่น? นั่นมันผิดปกติมากและแพงมาก!ยีราฟตัวจริงราคาแพงหูฉี่!ตอนนี้ ผมสงสัยว่าจะสามารถถอนเงินออกจากบัญชีเพื่อซื้อของใช้จำเป็นได้หรือไม่ อย่าพูดถึงยีราฟที่มีลมหายใจเลย“พ่อคะ?”ผมหันไปพบว่าเธอมองผมอย่างคาดหวังผมยิ้ม “แน่นอน พ่อจะซื้อให้ลูกเอง ยีราฟตัวเป็น ๆ ใช่ไหม?”ดวงตาเป็นประกายและพยักหน้า ตื่นเต้นเกินกว่าจะพูดออกมา“พ่อจะซื้อยีราฟให้ลูกเอง” ผมพูด เริ่มรู้สึกเสียใจแล้วว่าทำไมถึงถามเธอว่าต้องการอะไรเธอชูมือขึ้นในอากาศ “วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดเลย!”เมื่อผมจอดรถในลานจอดรถของโรงพยาบาล ดูเหมือนว่าเธอจะใช้พลังงานหมดไปสำหรับวันนี้ ทว่าเปลือกตาของเธอพยายามที่จะเปิดอยู่ผมก้าวออกจากรถไปอีกด้านหนึ่งเพื่อปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอ จากนั้นฉันก็อุ้มเธอเข้าไปในหอผู้ป่วย“พักผ่อนให้เพียงพอนะ เข้าใจไหม?” ผมบอกขณะที่ฉันจูบหน้าผากของเธอเธอพยักหน้า “ขอบคุณที่มาหาหนูวันนี้ และพาหนูไปหาแม่กับลุงไอเดนนะคะ”“ลูกก็รู้ว่าพ่อจะทำทุกอย่างเพื่อลูกและแม่ของลูกนะ”“พรุ่งนี้พ่อจะมาหาไหมคะ เราจะได้ไปดูน้องด้วยกัน?”“พ่อมีงานต้องทำเยอะแ

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 397

    อนาสตาเซียเดนนิสจับมือฉันขณะที่หมอพูดกับเราพร้อมอธิบายทุกคำอย่างชัดเจน“ทั้งหมดนี้เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะฟื้นตัวได้อย่างดี พูดถึงเรื่องที่ลูกของคุณออกจากโรงพยาบาล คุณจะสามารถดูแลความเป็นอยู่ที่ดีของเขาได้”“ผมขอแนะนำให้คุณพักผ่อนให้มากที่สุด หลีกเลี่ยงการยกของหนักหรือกิจกรรมที่ต้องใช้กำลังมากจนกว่าคุณจะหายดี นอกจากนี้ยังมีคำแนะนำเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับวิธีการใช้ยาที่สั่งจ่ายและสัญญาณใด ๆ ที่ต้องระวังซึ่งอาจบ่งบอกถึงภาวะแทรกซ้อน เช่น มีไข้ ปวดผิดปกติ หรือบวม คุณจะได้รับเอกสารดังกล่าวที่ร้านขายยาของโรงพยาบาลเมื่อคุณไปรับยา”ฉันพยักหน้า “ค่ะ”“อาหารและน้ำก็มีความสำคัญเช่นกัน รับประทานอาหารให้ครบถ้วนและดื่มน้ำมาก ๆ เพื่อช่วยการฟื้นตัวและการผลิตน้ำนม คุณควรไปตามนัดตรวจติดตามผลสำหรับตัวคุณเองและลูกน้อยทุกวัน เพื่อที่คุณจะได้ทราบความคืบหน้าของลูกน้อยในห้องอภิบาลทารกแรกเกิด”เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากโต๊ะ “เรายังเข้าใจว่าการมีทารกคลอดก่อนกำหนดอยู่ในห้องอภิบาลทารกแรกเกิด อาจเป็นเรื่องยากทางอารมณ์” เขายื่นกระดาษให้ฉัน “นี่คือรายการแหล่งข้อมูลสำหรับการช่วยเหลือทางอารมณ์และการให้คำปรึกษา”

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 398

    เดนนิสผมมองดูหน้าอกของเธอที่กำลังขยับขึ้นลง รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากเธอไม่ยอมนอนเว้นแต่ผมจะนอนกับเธอด้วย ผมรู้ว่าเธอเหนื่อย แต่เธอก็รอจนผมล้างจานเสร็จ และเราก็ขึ้นมาชั้นบนด้วยกันผมเพิ่งจะดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดหลวม ๆ ของเธอได้สำเร็จโดยไม่ปลุกเธอผมถอนหายใจขณะที่นั่งลงที่ปลายเตียง ตอนนี้เธอหลับไปแล้ว พลังงานและตัวตนที่ร่าเริงก็สงบลง ผมรู้สึกว่าความรู้สึกจมดิ่งนั้นคืบคลานกลับเข้ามาผมพยายามที่จะนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขทั้งหมดที่เราเคยมีในอดีต และช่วงเวลาที่เรามีในบ่ายวันนี้ขณะที่ผมทำอาหาร ขณะที่เรากินข้าวด้วยกัน ช่วงเวลาที่ผมมีกับเอมี่ แต่มันก็ยังคงอยู่ผมคว้ากุญแจรถและมุ่งหน้าลงบันไดโดยปราศจากความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลใด ๆผมจะไปขับรถเล่น... บางอย่างที่จะทำให้ผมสงบลงขณะที่เดินไปที่รถ ผมก้าวสะดุดอยู่สองสามครั้ง ผมขมวดคิ้วขณะที่มองลงไปที่พื้นทั้งสองครั้ง ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่นเกิดอะไรขึ้นกับผม? ผมครุ่นคิดขณะที่เข้าไปในรถ ผมขับรถไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย มือสั่นเทาอยู่บนพวงมาลัย การเต้นของหัวใจเริ่มเร็วขึ้นผมพยายามที่จะจดจ่ออยู่กับรอยยิ้มของเอมี่และริมฝีปากแสนน่ารักของอาน่า พยายามท

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 399

    ทาบิธาฉันกระดกเหล้าจินรวดเดียวหมดแก้วและส่ายหัว “เพื่อน นี่ไปเอามาจากไหน? มันแรงชะมัด!” ฉันหัวเราะและกระดกอีกอึกจินนั้นแรงมากจนกลิ่นของมันกลบกลิ่นหอมหวานของเหล้าและบุหรี่ที่ปกติจะอบอวลอยู่ในห้องสายตาของฉันจับจ้องไปที่ประตูซึ่งนำไปสู่ห้องเก็บอุปกรณ์ทำงานของเราอย่างระมัดระวังฉันตั้งใจว่าจะขโมยไปสักครึ่งโหลและซ่อนไว้“มันดีที่สุดแล้ว” ซิดยืนยัน จากนั้นเขาก็ส่ายหัว ชี้ไปที่ไพ่บนโต๊ะ “เงินฉันอยู่กับทาบิธานะ เพื่อน” เขาส่ายหัวใส่รอน “นายเล่นห่วยแตกมาก ทำไมยังเล่นอยู่อีก?”“แล้วทำไมนายยังเขียนอยู่ล่ะ?”พวกเราที่เหลือหัวเราะ ซิดก็หัวเราะเบา ๆ เช่นกัน แต่เขาตีแขนรอน "ไม่ตลกนะเพื่อน"รอนไม่สนใจเขา สายตากลับไปจดจ่ออยู่ที่ไพ่บนโต๊ะฉันยิ้มเยาะขณะที่วางขวดลงและสับไพ่ของฉัน “นายจะตัดสินใจยังไง?”รอนไม่มีวันเรียนรู้ เขาไม่มีวันเอาชนะฉันในเรื่องนี้ได้ และฉันก็จะเอาเงินของเขาไปเรื่อย ๆ“ฉันพนันข้างรอน” จอห์นพูด “ยังไงเขาก็พาคนโง่ ๆ ที่ดีที่สุดเข้ามาให้นะ”ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ“ทำไมต้องนายถึงเรียก ลูกค้าที่รัก ของเราแบบนั้นอยู่ได้?” ซิดหัวเราะ “พวกเขาเป็นคนนำเงินมาให้ พวกเขาสมควรได้ร

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 400

    ชารอน“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริง ๆ” ฉันยิ้มให้พวกเขาทั้งสองคนผู้หญิงยิ้ม “การประชุมครั้งนี้จำเป็นอย่างยิ่ง ฉันดีใจที่เราสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง”“ครับ” ชายคนนั้นเสริมอย่างสุภาพ “สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือลงมือทำงาน”“ถูกต้องค่ะ” ฉันพูด ดีใจที่เราสามารถจัดการประชุมได้ในที่สุดพวกเขาเป็นลูกค้าใหม่ และตั้งแต่พวกเขาติดต่อบริษัทมา ก็เป็นการยากที่จะกำหนดเวลาการประชุม เนื่องจากทั้งคู่ต่างก็ยุ่งหรือไม่ก็อยู่ต่างประเทศในที่สุดเราก็หาจุดร่วมกันได้และการประชุมก็เกิดขึ้นในที่สุดเมื่อเราก้าวออกจากร้านอาหารที่พวกเขาจัดการประชุมสั้น ๆ แต่มีประสิทธิภาพ ฉันก็หันไปหาพวกเขา “นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ ฉันตั้งตารอที่จะได้ร่วมงานกับพวกคุณทั้งสองนะคะ”“เช่นกัน” พวกเขาพูดพร้อมกัน จากนั้นเราก็จับมือกันและแยกย้ายกันไปรอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าขณะที่ปลดล็อกรถและเข้าไปฉันวางกระเป๋าและเอกสารไว้บนที่นั่งผู้โดยสารและคาดเข็มขัดนิรภัยรอบตัวฉันนั่งอยู่ในรถอยู่ครู่หนึ่ง ไตร่ตรองว่าควรจะแวะไปที่สำนักงานก่อนกลับบ้าน หรือฉันควรจะขับรถกลับบ้านโดยตรงในที่สุด ความอยากที่จะกลับไปอยู่ในอ้อมแขนของไอเดนก็ชนะ

Latest chapter

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 430

    ไอเดน"ไม่เป็นไรแล้วค่ะ" ชารอนพูดขณะที่เธอโอบแขนรอบไหล่ "คุณต้องหยุดโทษตัวเองเรื่องนี้ได้แล้ว ที่รัก มันไม่ใช่ความผิดของคุณ และการทุ่มเทตัวเองให้กับการสอบสวนทั้งหมดนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรด้วยเลย""ผมต้องหาตัวคนผิดมาให้ได้ ชารอน ผมต้องหาว่าใครทำเรื่องนี้ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมทำเพื่อลูกสาวผมได้ ซึ่งจะทำให้ความรู้สึกผิดนี้ทุเลาลง" "ถ้ามันเป็นวิธีเดียว คุณก็ควรทำอยู่แล้ว" เธอให้กำลังใจ "ฉันจะคอยดูแลให้พ่อช่วยในคดีนี้ด้วย ฉันสัญญา"พ่อของเธอโทรหาผมครั้งหนึ่งเพื่อแสดงความเสียใจกับการจากไปของลูกสาวผม ซึ่งไม่ได้เป็นอะไรกับลูกสาวเขาเลย และเขาฟังดูไม่พอใจนัก ผมประหลาดใจด้วยซ้ำที่เธอจะบอกเรื่องนั้นกับพ่อของเธอ ผมสงสัยว่าเขาอยากจะช่วยเปิดโปงฆาตกรของเด็กที่ไม่ใช่ลูกของเขาในทางใดทางหนึ่งหรือไม่ แต่ผมเก็บเรื่องนั้นไว้กับตัวเอง"ขอบคุณครับ" ผมบอกเธอแทนเธอโอบกอดผมครึ่งหนึ่ง และคราวนี้ไม่ได้ผละออกทันที ในวันแบบนี้เองที่เธอไม่ได้กระโดดหนีจากผมเหมือนผมติดเชื้อเมื่อใดก็ตามที่ผมพยายามสัมผัสเธอ"แล้วคุณจะยิ้มให้ฉันไหม?" เธอยิ้มขณะที่ดึงผิวแก้มของผมเพื่อพยายามทำให้ผมยิ้มเมื่อผมเอามือของเธอออก เธอก็แสร้

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 429

    เดนนิสหลังจากผ่านไปสองสามสัปดาห์ เมื่อผมไม่ได้ยินเสียงอะไรออกมาจากห้องของเอมี่อีกเลย ผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติผมไม่ลังเลที่จะงัดประตูเข้าไปและพบว่าเธอหมดสติ รอบๆ ตัวเธอมีขวดน้ำและอาหารขยะมากมายจนผมสงสัยว่าเธอต้องแอบออกไปซื้อพวกมันตอนที่ผมนอนหลับแน่ๆ นอกจากนี้ยังมีเศษขนมปังปิ้งและกล่องพิซซ่าที่ผมสอดเข้าไปในห้องจากใต้ประตู ผมเดาว่าพวกมันคงไม่พอผมรีบอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน รัดจัสตินไว้ในเบาะรถสำหรับเด็ก และรีบพาเธอไปโรงพยาบาลหลังจากที่เธอถูกพาเข้าไปประมาณหนึ่งชั่วโมง แพทย์ก็ออกมา "เธอโชคดีมากที่คุณพาเธอมาทันเวลา"ผมเอามือลูบหน้าด้วยความโล่งใจ ดีใจที่นี่ไม่ใช่การประกาศการตายอีกครั้ง"ตอนนี้ คนไข้มีอาการขาดน้ำอย่างรุนแรง น้ำตาลในเลือดต่ำ และอวัยวะทำงานหนักเกินไป หากคุณไม่พบเธอทันเวลา เราคงกำลังพูดถึงอาการอ่อนเพลียอย่างรุนแรง อวัยวะล้มเหลว และอาจเกิดบาดแผลทางจิตใจในตอนนี้"ผมควรจะพังประตูเข้าไปเร็วกว่านี้ คำพูดเหล่านั้นผุดขึ้นมาในความคิดของผม ผมควรจะบังคับเธอออกมาและบังคับให้เธอกิน ผมแค่คิดว่าเธอต้องการเวลาในการโศกเศร้าตามลำพัง"ดังนั้นเธอจะต้องอยู่ที่นี่สองสามวันขณะที่เราจัดการกับอา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 428

    มุมมองของนักเขียนขณะที่การสอบสวนเข้มข้นขึ้น มีการสอบปากคำมากขึ้น คนขับแท็กซี่และพนักงานร้านค้าที่อยู่ใกล้เคียงกับที่เกิดเหตุถูกสอบปากคำ กล้องวงจรปิดบริเวณนั้นทั้งหมดก็ถูกตรวจสอบเช่นกันไอเดนตั้งใจจริงที่จะไม่ละเลยสิ่งใด ๆ แม้แต่น้อยและเมื่อสิ่งต่างๆ ถูกเปิดเผย หลักฐานที่น่าตกใจมากขึ้นก็ถูกค้นพบ เช่น รองเท้าของเอมี่ข้างหนึ่งที่พบอยู่ข้างรถโดยสารที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งอยู่ห่างจากร้านค้าที่เธออยู่กับแม่ไปไม่กี่ร้านในที่สุด ผู้กระทำผิดก็ถูกพบหัวใจของนักสืบเต็มไปด้วยความสุขขณะที่เขาลงจากรถตู้และนำทีมเข้าไปในอาคาร มั่นใจว่าเขามาถูกทางแล้วในครั้งนี้ที่ทางเข้า พวกเขากระจายตัวออกไป ทีมแต่ละทีมไปยังตำแหน่งที่กำหนด เนื่องจากอาคารถูกเฝ้าติดตามมาหลายวันสิ่งที่พวกเขาต้องการคือลายนิ้วมือบนรถโดยสารที่ถูกทิ้งร้าง และคดีที่เหลือก็คลี่คลายไปเองอย่างน่าอัศจรรย์ อย่างน้อย นักสืบก็อยากจะเชื่อเช่นนั้นทันทีที่นักสืบพร้อมทีมของเขาเดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า และผ่านทางเดิน เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สถานที่นั้นเงียบสงัดอย่างน่าขนลุกเขาเปิดประตูทีละบานในทางเดิน แต่ละห้องสว่างไสว จนกระทั

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 427

    มุมมองของนักเขียนยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้นนั่นคือคำพูดที่ชารอนบอกตัวเองซ้ำๆ เพื่อลดความรู้สึกผิดที่เพิ่มขึ้นบ่อยครั้งที่เธอคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าเธอแค่พูดความจริงเกี่ยวกับเรื่องตั้งครรภ์ของเธอ และใช้ชีวิตกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น การอยู่กับไอเดนไม่คุ้มค่ากับความรู้สึกผิด หลุมดำที่ไม่มีวันสิ้นสุดที่เธอกำลังจมลงไปตอนนี้เธอเข้าใกล้กำหนดคลอดปลอมมากขึ้น ไอเดนก็แสดงความรักต่อเธอมากขึ้น พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าที่เคยเป็น บางครั้งเธอสงสัยว่าการตายของเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็ไม่คุ้มค่า เพราะเธอไม่มีความสุข เธอมีทุกสิ่งที่เธอต้องการ การเอาใจใส่ของไอเดนอย่างเต็มที่ เต็มที่เท่าที่เขาจะทำได้กับการสอบสวนที่เขาทุ่มเทให้เมื่อใดก็ตามที่เขาไม่ได้อยู่กับชารอน ช่วยเธอทำอาหาร หรือส่งอาหารที่เขาสั่งให้เธอ หรือทำความสะอาดบ้านเพราะเธอไม่ต้องการให้แม่บ้านมาอีกต่อไป เขาก็จะอยู่ที่สถานี ไขคดีของเอมี่ มองหาคำตอบที่อยู่ใต้หลังคาบ้านของตนเองตอนนี้ ชารอนไม่ได้ต่อสู้กับความรู้สึกผิดเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการตายของเอมี่เท่านั้น แต่เธอยังไม่มี

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 426

    ไอเดนผมควรจะฟังอาน่า ผมควรจะซ่อนตัวเฉยๆ ตอนที่ผมตามเธอไป ผมไม่ควรต่อสู้กับคนพวกนั้น ผมควรจะควบคุมความโกรธของตัวเอง... ที่สำคัญที่สุด ช่วงเวลาหยุดชะงักสั้นๆ ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่ผมหยุดและบอกเธอว่าผมเป็นพ่อของเธอ ผมไม่ควรทำแบบนั้น ผมควรจะพาเธอออกจากที่นั่นไปที่ปลอดภัยทันที ถ้าผมไม่ได้ใช้เวลาเหล่านั้นอย่างผิดๆ บางทีเอมี่ก็คงยังอยู่ที่นี่ แต่ผมเห็นแก่ตัวมาก ทั้งๆ ที่ผมอ้างว่ารักและห่วงใยเธอเดนนิสพูดถูก เขาห่วงใยเธอมากกว่าผมนัก เขาเติบโตมากับเธอ เขาเลี้ยงดูเธอและเฝ้าดูเธอเติบโตมาตั้งแต่แรกเกิด ผมไม่มีทางรักเธอได้มากกว่าเขามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมสามารถและควรจะทำแตกต่างออกไป ทำได้ดีกว่านี้ แต่มันสายเกินไปแล้วเธอจากไปแล้วขณะที่ผมจ้องมองภาพถ่ายเพียงภาพเดียวที่เราถ่ายด้วยกันตอนที่เธอยังอยู่ในโรงพยาบาล มันยังคงยากที่จะเชื่อมันเพิ่งจะเกือบปีเท่านั้นตั้งแต่ผมรู้ว่าเธอเป็นลูกของผม ตั้งแต่ผมสามารถอุ้มเธอและดูเธอหัวเราะและยิ้มและกวนผมเรื่องการพบตัวเอง และตอนนี้เธอจากไปแล้วเหรอ?ผมหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ตลกเป็นบ้าความตายโหดร้ายแบบนี้เหรอ? พันมือเย็นเยียบที่กัดกร่อนรอบตัวคนที่พวกเขาไม

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 425

    มุมมองของนักเขียนณ วินาทีนั้น โลกของอาน่าก็พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเธอ"คุณหมอหมายความว่ายังไงที่เธอไปแล้ว?" ดวงตาเอ่อล้นขณะที่เธอกำเสื้อคุลมของแพทย์ "บอกกับฉันสิคุณหมอ บอกฉันว่าเอมี่จะไม่เป็นอะไร""ผมเสียใจด้วยครับ คุณอนาสตาเซีย" แพทย์พูด รู้สึกสงสารเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้ เธอไม่สมควรได้รับสิ่งที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากสิ่งที่เธอต้องเผชิญ"อาน่า" เดนนิสกลืนน้ำลายขณะดึงเธอออกมาเมื่อเธอไม่ยอมปล่อยเสื้อของแพทย์"ปล่อยฉัน" เธอตะโกนและผลักเดนนิสออกไปจากเธอ "ไปให้พ้น"เดนนิสกำลังจะเดินกลับไปหาเธอเมื่อแพทย์ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเดนนิส เขาฉีกยิ้มเล็กน้อยให้เขา แสดงว่าไม่เป็นไรอาน่าค่อยๆ ทรุดตัวลงบนพื้น แขนโอบรอบตัวเองขณะที่เธอคร่ำครวญ "ไม่"จากนั้นเธอก็ส่ายหัว "ไม่ เอมี่จะทิ้งแม่ไปไม่ได้นะลูก” เธอร้องไห้ขณะวิ่งไปตามทางเดินก่อนที่ใครจะหยุดเธอได้ เธอก็เปิดประตูห้องของเอมี่ เธอวิ่งไปข้างๆ เอมี่และดึงผ้าปูที่นอนออกจากร่างของเธอ"เอมี่" เธอตบแก้มของเธอเบาๆ "เอมี่ ตื่นสิ แม่มาแล้ว เอมี่ลูก" เธอเรียกซ้ำ ๆ ร่างกายสั่นเทาไปกับการร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของเอมี่และชุดคนไข้ที่เธอยั

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 424

    มุมมองนักเขียนขณะที่ไอเดนรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาตามแขนด้านข้างของเธอ หัวใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาทรุดตัวลงคุกเข่า และวางร่างไร้เรี่ยวแรงของเอมี่ลงบนพื้น"เอมี่ ไม่นะ พ่ออยู่นี่แล้ว" เขาพึมพำอย่างกระวนกระวายขณะที่กดมือลงบนด้านข้างเพื่อห้ามเลือดดวงตาของเอมี่เปิดอยู่ แต่ดูเหมือนไร้ชีวิตชีวา เอมี่พยายามพูดอะไรบางอย่าง เธอพยายามถามเขาว่าเขาเป็นพ่อของเธอจริงๆ หรือไม่ เธอมีพ่อสองคนจริงๆ หรือไม่ แต่เธอขยับริมฝีปากไม่ได้ และสายตาของเธอก็พร่ามัวอย่างรวดเร็ว"เอมี่ เอมี่ หนูจะไม่เป็นอะไร อดทนไว้" ไอเดนพูดอย่างรวดเร็วขณะดึงเสื้อของเขาออกและผูกไว้รอบเอวของเธอ หวังอย่างแรงกล้าว่าเลือดจะหยุดไหล แต่กลับแย่ลงมีเสียงเอะอะเล็กน้อย มีเสียงฝีเท้าหลายคู่ขณะที่เดนนิสรีบเข้ามาในอาคารพร้อมกับตำรวจเมื่อเห็นตำรวจ ชายสองคนก็รีบลุกขึ้นและเดินออกจากอาคาร ตำรวจสองคนรีบตามพวกเขาไปทันทีไอเดนไม่ได้ละสายตาจากเอมี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว "ได้โปรด เอมี่ ได้โปรด" เขาพึมพำอย่างสิ้นหวัง "อย่าจากพ่อไป" เขาเฝ้าดู หัวใจแตกสลายขณะที่ดวงตาของเอมี่ค่อยๆ หลับลง"เกิดอะไรขึ้นวะ?!" เดนนิสระเบิดเสียงออกมาขณะรีบเข้ามา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 423

    มุมมองนักเขียน“ไม่!”ไอเดนและเดนนิสพูดออกมาพร้อมกันอนาสตาเซียมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน ยิ่งโกรธมากขึ้น "หมายความว่าไงว่าไม่?""อาน่า คุณ…"“ฉันไม่…”แต่ละคนเริ่มพูดอีกครั้ง และมันก็แทรกกัน"ฉันไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น!" เธอหยุดพวกเขาด้วยการยกมือทั้งสองข้างขึ้น "ฉันจะไปเอง แค่นี้!" เธอพูดจบแล้วคว้ากระเป๋าผ่านมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วหลังจากที่พวกเขาได้รับวิดีโอ พวกเขาหาเงินมาได้สำเร็จ แต่พวกเขาก็ยังไม่มีใครที่จะเอาเงินไปส่งที่สถานที่ที่กำหนด เพราะไอเดนและเดนนิสไม่เห็นด้วยกันชายสองคนพยายามพูดให้เธอเปลี่ยนใจไอเดนเข้าใจมุมมองของเดนนิส ไม่ใช่ว่าเขามีเงินเหลือเฟือที่จะเอาไปให้คนลักพาตัว เขาแค่อยากได้ลูกสาวคืน เมื่อเธอปลอดภัยในอ้อมแขนของพวกเขาแล้ว พวกเขาค่อยให้ทางการและหน่วยรักษาความปลอดภัยทุกประเภทเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ไม่ใช่เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเอมี่ "มาเถอะ อาน่า เราทำได้ คุณอยู่กับจัสตินที่นี่เถอะนะ" เขาพูดขณะที่สายตาของเขาจ้องไปที่จัสตินที่กำลังดิ้นอยู่ในเปลของเขา ขณะที่เขามองดูพวกเขาอย่างสงสัย"ไม่!" อาน่าไม่ยอม "พวกคุณเสียเวลามากพอแล้ว"อนาสตาเซียพยายามอดทน แต่พวกเขา

  • หย่า…มารักฉันเลย   บทที่ 422

    อนาสตาเซียในเวลาเพียงวันเดียว ฉันต้องนั่งฟังการสอบปากคำมากกว่าที่ฉันเคยฟังมาทั้งชีวิตพนักงานทุกคนในร้านและแม้แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ถูกสอบถามอย่างสุภาพ พวกเขาถูกถามว่าบังเอิญเจอผู้หญิงกับเด็กหรือไม่ พวกเขาถามพร้อมกับบอกลักษณะของผู้หญิงและเอมี่ แต่ไม่มีใครเลย แม้แต่คนเดียวที่เห็นพวกเขา มันเหมือนกับว่าพวกเขาหายตัวไปในอากาศธาตุฉันหยุดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ได้เอมี่ที่น่าสงสาร เธอเพิ่งจะออกจากเตียงโรงพยาบาลที่ต้องนอนอยู่เป็นเดือนๆ เท่านั้น กลับถูกลักพาตัวโดยคนโชคร้ายบางคน มันไม่ยุติธรรมกับเธอเลยพวกเขาจะได้อะไรจากเรื่องนี้?ฉันสงสัยว่าตอนนี้ลูกเป็นอย่างไร คนพวกนั้นพาลูกไปไว้ที่ไหน? ลูกจได้กินอะไรไหม? หิวน้ำไหม? ลูกต้องหนาวแน่ๆฉันเหลือบมองยาของเธอที่ยังคงวางอยู่บนเคาน์เตอร์โดยไม่มีใครแตะต้อง รอให้เอมี่มาใช้ ฉันใช้เวลาทั้งคืนมองแต่ของพวกนั้น และในบางจุด แม้แต่จัสตินก็เริ่มร้องไห้ เขาคงสังเกตเห็นว่าพี่สาวของเขาไม่อยู่แล้วไอเดนและเดนนิสยังคงออกไปตามหาเธอ ทั้งคู่พิมพ์โปสเตอร์ที่มีรูปของเอมี่พร้อมเงินรางวัลสำหรับผู้ที่พบเธอในเวลาไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาติดโปสเตอร์ตามสถานที่ต่างๆพวกเขาทำ

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status