เช้าวันต่อมาหยางเสี้ยวกับพรรคพวกขึ้นเขาไปสำรวจหาสถานที่เพื่อสอนชาวบ้านเผาถ่านตามที่ตั้งใจเอาไว้ หมู่บ้านนี้จะเป็นหมู่บ้านสุดท้ายที่พวกเขาจะสอนแล้ว หลังจากนี้จะเดินทางกลับหมู่บ้านลี่จวง ตอนนี้อากาศตอนเช้าเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ แล้ว หมู่บ้านถงซานล้อมรอบไปด้วยภูเขา มีทางเข้าออกหมู่บ้านเพียงทางเดียวเท่านั
“สมุนไพรหรือ ชาวบ้านเช่นพวกเราไม่มีความรู้เรื่องสมุนไพรหรอกนะเจ้าหนู”“เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นข้าจะทิ้งตำราสมุนไพรเอาไว้ให้ท่านปู่ได้ศึกษาและเผยแพร่ความรู้ให้กับชาวบ้าน จะได้มีลู่ทางทำกินที่มากขึ้น”“ขอบใจเจ้ามากนะ ชาวบ้านคงดีใจมาก พวกเราอาศัยอยู่ท่ามกลางป่าเขา แต่ไม่สามารถพึ่งพาป่าเขาหาเงินได้ ค
หยางเสี้ยวยิ้มกว้างหลังจากได้รับรายงานจากสายข่าว ลวี่เช่อดี๊ด๊าขึ้นมาทันที นอกจากจะได้ปุ๋ยชั้นดีแล้วยังได้สินสงครามที่พวกทหารแคว้นเหลียงขนมาให้อีกด้วย ตอนนี้หยางเสี้ยวอยากให้กลับถึงหมู่บ้านเร็ว ๆ เพื่อที่ว่าตอนกลางคืนจะได้ออกไปปฏิบัติภารกิจ หรือว่าแม่ทัพรัตติกาลอย่างเขาจะต้องไปดื่มน้ำชาพูดคุยกับฮ่อง
“ฟ่อ เจ้าจะไปคุยอันใดกับคนพาลเช่นนั้นเล่า” เฮยเช่อ“ก็ไปพูดคุย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทั่วไป และอยากไปดูว่าหน้าตาของคนที่วัน ๆ ไม่คิดจะทำอันใดเลยนอกจากสร้างความวุ่นวายและอยากยึดแคว้นคนอื่นเป็นเป็นเมืองขึ้นตัวเอง ทั้ง ๆ ที่แคว้นเหลียงมีขนาดเล็กกว่าต้าโจว ข้าก็อยากจะดูว่าอันใดทำให้เขามั่นหน้ามากขนาดนั้นน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เป็นเดือนสิบสองแล้ว หิมะยังคงตกลงมาอย่างหนัก ก่อนฤดูหนาวจะมาถึงหยางเสี้ยวเดินทางไปเมืองไห่เหอ เพื่อตรวจบัญชีร้านอาหาร บ้านหยางทะเลเดือด และได้ขนเอาอาหารทะเลกลับมาไม่น้อย เพื่อเป็นของขวัญวันขึ้นปีใหม่ล่วงหน้า ครอบครัวของอาจารย์ทั้งสามที่ย้ายมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านลี่จวง
“อื้อ กลับบ้านกันเถอะ ต้าไป๋เล่า ไปไหนเสียแล้ว” หยางเสี้ยวเห็นว่าต้าไป๋หายไป“ไม่ต้องไปสนใจราชาหมาป่าติ๊งต๊องนั่นหรอก คงจะแอบไปง้อเมียที่เขตหมาป่า เพราะตั้งแต่ทำเสี่ยวไป๋หายไป รู้สึกว่าเจ้านั่นจะโดนราชินีหมาป่าโกรธอยู่” เฮยเช่อ“ตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าหาเสี่ยวไป๋เจอแล้วหรือ แต่ถ้าเสี่ยวไป๋ไม่พบกับข้าก็คงไ
ตอนนี้หมู่บ้านลี่จวงคึกคักมีชีวิตชีวามาก ชาวบ้านต่างนั่งเกวียนเข้าเมืองเพื่อไปจับจ่ายใช้สอย ซื้อของเตรียมฉลองเทศกาลปีใหม่ หยางเสี้ยวที่กำลังอายุจะครบ 10 ปี ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านั้น ตอนนี้กำลังเตรียมรถลากเพื่อพาน้องชายน้องสาวฝาแฝดเข้าไปเที่ยวในเมืองปีนี้ท่านลุงตู้ป๋อจะมาร่วมฉลองปีใหม่ที่หมู่บ้านลี
“พี่ใหญ่ใจดีกับพวกเจ้า ต่อไปพวกเจ้าต้องกตัญญูต่อพี่ใหญ่ให้มาก ๆ เข้าใจหรือไม่” เสิ่นซื่อ“เข้าใจเจ้าค่ะท่านแม่” อันอัน“เข้าใจขอรับท่านแม่” เฉิงน้อย“เอาล่ะ รีบกลับบ้านกันเถอะ อาเสี้ยวลูกไม่มีของที่อยากซื้อหรือ” หยางเทียน“ไม่มีขอรับท่านพ่อ ลูกไม่ขาดแคลนสิ่งของเลย”“เอ้า พวกเจ้า ข้าซื้อมาฝาก รีบ ๆ ก
“อืม เด็กต้องได้รับการอบรมเลี้ยงดู เราเข้าใจ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”หลังจากลับมาจากจวนจ้านหยางอ๋อง เจ้ากรมพิธีการก็จัดการขายสาวใช้ที่ยุแยงและคอยให้ท้ายบุตรสาวของเขา ออกไปจนหมด นอกจากนี้แล้วยังตำหนิฮูหยินเอกที่ไม่อบรมบุตรสาวให้ดี ฮูหยินเองก็ไ
หลังจากหยางอันทิ้งระเบิดเอาไว้ก่อนหันหลังจากไป สองนายบ่าวกลับจวนไปด้วยความหวานหวั่นในใจ หวาดกลัวว่าหยางอันจะพาจ้านหยางอ๋องบุกมาที่จวน ตอนนี้คุณหนูห้าผู้ที่เคยหยิ่งผยองกลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว สาวใช้ที่ติดตามข้างกายเช่นอิ๋งชุนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ทั้งคู่ต่างโทษกันไปมาสุดท้ายแล้วจึงไปขอค
“พี่เจวี๋ยพวกเราไม่ผิด เหตุใดต้องยอมด้วย เจ้ากรมพิธีการแล้ว อย่างไร หน้าใหญ่มากหรือเจ้าคะ พระสนมเอกแล้วอย่างไร ทำอันใดได้เจ้าคะ ผิดคือผิด ถูกคือถูก จะมาเห็นผิดเป็นถูกกลับขาวเป็นดำแบบนี้หรือเจ้าคะ บอกเลยต่อให้สิบเจ้ากรมพิธีการข้าก็ไม่กลัว หึ” หยางอันสะบัดหน้าหยางอันไม่ยอมเดินกลับไปตามที่เมิ่งเจวี๋ย
เมิ่งเจวี๋ยพาหยางอันเดินออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งหน้าไปยังพ่อค้าขายถังหูลู่ ทั้งสองคนเพียงแค่อยากรู้ว่ารสชาติของถังหูลู่ที่เมืองหลวงกับรสชาติที่บ้านเกิดของพวกเขาถังหูลู่ที่ไหนจะอร่อยกว่ากันเท่านั้น นอกจากนี้การนั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องแคบๆไม่ใช่สิ่งที่หยางอันชอบ “พี่เจวี๋ยท่านดูสิถังหูลู่ของเมืองหลวงมีขนาด
“ท่านอ๋องข้าน้อยมีตาหาแววไม่ ขอท่านอ๋องอภัยด้วยพะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นเถอะเจ้าจะทำให้เรื่องใหญ่โตไปทำไม ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีก็พอ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ ”“ขอบใจเช่นนั้นเราขอตัวก่อน”รถม้าของหยางเสี้ยวเคลื่นที่เข้าไปในเมืองและวิ่งออกไปจนลับสายตา ทหารรักษาประตูเมืองถอนหายใจด้วยความโล่งอก อ๋องทมิฬแม้จ
หลังจากหยางเสี้ยวฝึกจนสำเร็จแล้ว ก่อนที่เขาจะขึ้นไปเที่ยวเล่นที่แดนเทพ จำเป็นต้องสะสางงานก่อน ในระหว่างที่เขาเก็บตัวฝึกเป็นท่านพ่อหยางเทียนกับท่านลุงหยางเทาคอยรับรายงานเรื่องราวต่างๆและคอยแก้ปัญหาเล็กๆน้อยๆแทนเขาอยู่เสมอ โชคดีที่เจ้าเมืองทั้ง 7 หัวเมืองเป็นคนใจซื่อมือสะอาด อีกทั้งยังได้ท่านลุงตู้ป๋อ
“พวกเจ้ามาหาผู้ใดเช่นนั้นรึ”“ท่านพ่อ ข้าเองขอรับ หยางเสี้ยว”“อาเสี้ยวหรือ ใช่อาเสี้ยวจริง ๆ ด้วย เจ้าโตขึ้นมากจนพ่อจำไม่ได้ สามปีแล้วที่เจ้าไม่ได้กลับมาบ้านเลย ตอนนี้ฝึกสำเร็จแล้วหรือไม่ แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน สหายของลูกหรือ”“นั่นลวี่เช่อ เฮยเช่อ ปักษา ต้าไป๋ โหวจื่อ ไป๋หู่ เต่าดำ หลันเช่อ ฉีหลิน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางเสี้ยวเก็บตัวฝึกอยู่สามปี ในที่สุดก็เลื่อนขั้นมาจนถึงขั้นมหายานได้สำเร็จ ตอนนี้เขาสามารถเดินทางขึ้นไปแดนเทพได้แล้ว อีกทั้งสามารถเปิดใช้งานค่ายกลทางขึ้นลงแดนเทพกับตำหนักหมอกทมิฬได้เช่นเดียวกัน จากเด็กน้อยเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้กลับกลายมาเป็นหนุ่มน้อยวัย 14 ย่าง 15 ปี หน้า
ลมหนาวสายหนึ่งพัดมา หยางเสี้ยวรู้สึกว่าวันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก เขามาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามปีแล้ว พอผ่านปีใหม่ครั้งนี้เขาก็จะมีอายุ 11 ปี ในโลกนี้ เวลาเกือบสามปีตระกูลหยางมีการเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้น ตัวเขาเองก็มีภาระแสนหนักอึ้งบนบ่า แต่ตอนนี้ถือว่าทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดีแล้ว ตระกูลหยางจะมี