“อื้อ กลับบ้านกันเถอะ ต้าไป๋เล่า ไปไหนเสียแล้ว” หยางเสี้ยวเห็นว่าต้าไป๋หายไป“ไม่ต้องไปสนใจราชาหมาป่าติ๊งต๊องนั่นหรอก คงจะแอบไปง้อเมียที่เขตหมาป่า เพราะตั้งแต่ทำเสี่ยวไป๋หายไป รู้สึกว่าเจ้านั่นจะโดนราชินีหมาป่าโกรธอยู่” เฮยเช่อ“ตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าหาเสี่ยวไป๋เจอแล้วหรือ แต่ถ้าเสี่ยวไป๋ไม่พบกับข้าก็คงไ
ตอนนี้หมู่บ้านลี่จวงคึกคักมีชีวิตชีวามาก ชาวบ้านต่างนั่งเกวียนเข้าเมืองเพื่อไปจับจ่ายใช้สอย ซื้อของเตรียมฉลองเทศกาลปีใหม่ หยางเสี้ยวที่กำลังอายุจะครบ 10 ปี ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านั้น ตอนนี้กำลังเตรียมรถลากเพื่อพาน้องชายน้องสาวฝาแฝดเข้าไปเที่ยวในเมืองปีนี้ท่านลุงตู้ป๋อจะมาร่วมฉลองปีใหม่ที่หมู่บ้านลี
“พี่ใหญ่ใจดีกับพวกเจ้า ต่อไปพวกเจ้าต้องกตัญญูต่อพี่ใหญ่ให้มาก ๆ เข้าใจหรือไม่” เสิ่นซื่อ“เข้าใจเจ้าค่ะท่านแม่” อันอัน“เข้าใจขอรับท่านแม่” เฉิงน้อย“เอาล่ะ รีบกลับบ้านกันเถอะ อาเสี้ยวลูกไม่มีของที่อยากซื้อหรือ” หยางเทียน“ไม่มีขอรับท่านพ่อ ลูกไม่ขาดแคลนสิ่งของเลย”“เอ้า พวกเจ้า ข้าซื้อมาฝาก รีบ ๆ ก
ปีใหม่ผ่านพ้นไปแล้ว วันนี้เป็นวันที่สอง เหล่าบรรดาหญิงที่ออกเรือนแล้ว ไม่ว่าจะหญิงสาว หญิงกลางคน หญิงชรา วันนี้เป็นวันกลับบ้านเดิมของหญิงเหล่านี้ หยางเทียนเองก็จะพาครอบครัวกลับบ้านเดิมของภรรยาเพื่อไปไหว้หลุมศพของพ่อตาแม่ยายเช่นเคย ปีนี้เพิ่มสมาชิกในครอบครัวมาอีกสองคน ส่วนจางหยางได้เดินทางกลับฉิงโจว
“นี่ ตาเฒ่า เจ้าแซ่หยางใช่หรือไม่”“เจ้าสองคนชนท่านลุงของข้า นอกจากจะไม่ขอโทษแล้ว ยังมาถามชื่อแซ่ผู้อื่นอีกหรือ” เจียงเว่ย“หุบปากไปเจ้าหน้าอ่อน ไม่ต้องมายุ่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า แต่ถ้าเจ้าแซ่หยางแล้วค่อยมาว่ากัน” “แซ่หยางแล้วทำไม มันหนักส่วนไหนของพวกเจ้า ชนท่านปู่ข้าจนล้มลงไปกองกับพื้นไม่รู
หยางเสี้ยวไม่ได้เล่าเรื่องที่คนจากเมืองสือเตี้ยนต้องการมาจับตัวเพื่อเอาเลือดของพวกเขาไปสุ่มหาผู้ที่ถูกเลือก เพื่อทำการเปิดประตูคลังลับของบรรพบุรุษ เขาเพียงแต่มอบหมายงานให้หยางไห่กับเจียงเว่ย หาช่างมาปรับปรุงซ่อมแซมโรงเตี๊ยมที่ซื้อมาใหม่ ส่วนตัวเองออกเดินทางไปเมืองสือเตี้ยนเพื่อจัดการกับเหลือบไรที่ก
หลังจากลวี่เช่อกินจนหมดจวนก็เลื้อยมาหาหยางเสี้ยวด้วยความยากลำบาก เพราะขนาดท้องที่ใหญ่โต เมื่อกลับมาอยู่ที่ข้อมือหยางเสี้ยวแล้ว ลวี่เช่อก็เริ่มที่จะย่อยอาหารที่กินเข้าไป “ฉีหลิน ปลุกมันขึ้นมา ข้าจะให้ตาเฒ่านี่ได้รู้ว่า สายเลือดที่แท้จริงคืออะไร ของปลอมคืออะไร ต่อให้พยายามแค่ไหนสิ่งใดที่ไม่ใช่ของตัวเ
หยางเสี้ยวกลับมาถึงหมู่บ้านลี่จวงก็เป็นเวลายามอิ๋นแล้ว หลังจากอาบน้ำเสร็จหยางเสี้ยวก็รีบเข้านอนทันที วันนี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ ที่สำคัญง่วงมากด้วย รู้สึกว่าการเดินทางไปเมืองสือเตี้ยนครั้งนี้จะสร้างความเหนื่อยล้าให้กับหยางเสี้ยวไม่น้อย อาจจะเพราะเป็นครั้งแรกที่กำจัดคนเยอะมากมายขนาดนี้ หวังว่าในอนาคตต
“อืม เด็กต้องได้รับการอบรมเลี้ยงดู เราเข้าใจ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”หลังจากลับมาจากจวนจ้านหยางอ๋อง เจ้ากรมพิธีการก็จัดการขายสาวใช้ที่ยุแยงและคอยให้ท้ายบุตรสาวของเขา ออกไปจนหมด นอกจากนี้แล้วยังตำหนิฮูหยินเอกที่ไม่อบรมบุตรสาวให้ดี ฮูหยินเองก็ไ
หลังจากหยางอันทิ้งระเบิดเอาไว้ก่อนหันหลังจากไป สองนายบ่าวกลับจวนไปด้วยความหวานหวั่นในใจ หวาดกลัวว่าหยางอันจะพาจ้านหยางอ๋องบุกมาที่จวน ตอนนี้คุณหนูห้าผู้ที่เคยหยิ่งผยองกลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว สาวใช้ที่ติดตามข้างกายเช่นอิ๋งชุนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ทั้งคู่ต่างโทษกันไปมาสุดท้ายแล้วจึงไปขอค
“พี่เจวี๋ยพวกเราไม่ผิด เหตุใดต้องยอมด้วย เจ้ากรมพิธีการแล้ว อย่างไร หน้าใหญ่มากหรือเจ้าคะ พระสนมเอกแล้วอย่างไร ทำอันใดได้เจ้าคะ ผิดคือผิด ถูกคือถูก จะมาเห็นผิดเป็นถูกกลับขาวเป็นดำแบบนี้หรือเจ้าคะ บอกเลยต่อให้สิบเจ้ากรมพิธีการข้าก็ไม่กลัว หึ” หยางอันสะบัดหน้าหยางอันไม่ยอมเดินกลับไปตามที่เมิ่งเจวี๋ย
เมิ่งเจวี๋ยพาหยางอันเดินออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งหน้าไปยังพ่อค้าขายถังหูลู่ ทั้งสองคนเพียงแค่อยากรู้ว่ารสชาติของถังหูลู่ที่เมืองหลวงกับรสชาติที่บ้านเกิดของพวกเขาถังหูลู่ที่ไหนจะอร่อยกว่ากันเท่านั้น นอกจากนี้การนั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องแคบๆไม่ใช่สิ่งที่หยางอันชอบ “พี่เจวี๋ยท่านดูสิถังหูลู่ของเมืองหลวงมีขนาด
“ท่านอ๋องข้าน้อยมีตาหาแววไม่ ขอท่านอ๋องอภัยด้วยพะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นเถอะเจ้าจะทำให้เรื่องใหญ่โตไปทำไม ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีก็พอ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ ”“ขอบใจเช่นนั้นเราขอตัวก่อน”รถม้าของหยางเสี้ยวเคลื่นที่เข้าไปในเมืองและวิ่งออกไปจนลับสายตา ทหารรักษาประตูเมืองถอนหายใจด้วยความโล่งอก อ๋องทมิฬแม้จ
หลังจากหยางเสี้ยวฝึกจนสำเร็จแล้ว ก่อนที่เขาจะขึ้นไปเที่ยวเล่นที่แดนเทพ จำเป็นต้องสะสางงานก่อน ในระหว่างที่เขาเก็บตัวฝึกเป็นท่านพ่อหยางเทียนกับท่านลุงหยางเทาคอยรับรายงานเรื่องราวต่างๆและคอยแก้ปัญหาเล็กๆน้อยๆแทนเขาอยู่เสมอ โชคดีที่เจ้าเมืองทั้ง 7 หัวเมืองเป็นคนใจซื่อมือสะอาด อีกทั้งยังได้ท่านลุงตู้ป๋อ
“พวกเจ้ามาหาผู้ใดเช่นนั้นรึ”“ท่านพ่อ ข้าเองขอรับ หยางเสี้ยว”“อาเสี้ยวหรือ ใช่อาเสี้ยวจริง ๆ ด้วย เจ้าโตขึ้นมากจนพ่อจำไม่ได้ สามปีแล้วที่เจ้าไม่ได้กลับมาบ้านเลย ตอนนี้ฝึกสำเร็จแล้วหรือไม่ แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน สหายของลูกหรือ”“นั่นลวี่เช่อ เฮยเช่อ ปักษา ต้าไป๋ โหวจื่อ ไป๋หู่ เต่าดำ หลันเช่อ ฉีหลิน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางเสี้ยวเก็บตัวฝึกอยู่สามปี ในที่สุดก็เลื่อนขั้นมาจนถึงขั้นมหายานได้สำเร็จ ตอนนี้เขาสามารถเดินทางขึ้นไปแดนเทพได้แล้ว อีกทั้งสามารถเปิดใช้งานค่ายกลทางขึ้นลงแดนเทพกับตำหนักหมอกทมิฬได้เช่นเดียวกัน จากเด็กน้อยเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้กลับกลายมาเป็นหนุ่มน้อยวัย 14 ย่าง 15 ปี หน้า
ลมหนาวสายหนึ่งพัดมา หยางเสี้ยวรู้สึกว่าวันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก เขามาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามปีแล้ว พอผ่านปีใหม่ครั้งนี้เขาก็จะมีอายุ 11 ปี ในโลกนี้ เวลาเกือบสามปีตระกูลหยางมีการเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้น ตัวเขาเองก็มีภาระแสนหนักอึ้งบนบ่า แต่ตอนนี้ถือว่าทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดีแล้ว ตระกูลหยางจะมี