พอใจยิ้มร่า อย่างดีใจที่เจอลุงวิน"ลุงวินขาาา"เสียงหวานมาก่อนตัว ก่อนจะโผเข้ามากอด อย่างดีใจ ใบปอมองภาพนั้นแล้ว อดหมั่นไส้ไม่ได้ อ้อนกันจริงเชียว"พอใจเรียกเสียงหวาน แล้วแม่พอใจไม่เห็นเรียกเสียงหวานบ้างเลย"วินถามอย่างยั่วเย้า ก่อนจะวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะ ใบปอมองค้อน ก่อนจะเรียก"ลุงวินขาาา"บ้าง พอใจหัวเราะขำ วินเดินเข้ามาใก้ล แล้วบอกว่า"พอใจเรียกแล้วกอด แม่พอใจเรียกแล้วทำไมไม่กอด"ใบปอเดินหันหลังเข้าครัวทันที วินเดินตามเข้าไป แล้วรวบเอวบางจากด้านหลัง ซุกไซ้ลงกับคอขาว สูดกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ" ชื่นใจจัง แล้วทำไมใส่เสื้อปิดคอขนาดนี้ "วันนี้ใบปอใส่เสื้อคอเต่า แขนกุด ผ้ายืด ยิ่งรัดให้เห็นหน้าอกเด่นชัด เธอตอบเค้าเบาๆว่า"คอเป็นจ้ำเต็มไปหมด อายคน"เค้าหันตัวเธอมาสบตา "ดีละ คืนนี้จะทำรอยในเสื้อ จะได้ไม่ลำบากเวลาแต่งตัว "พูดแล้ว ก็ไล้นิ้วชี้ภายนอกเสื้อผ่านหน้าอกไป อย่างทำเครื่องหมายว่า บริเวณนี้จะโดนทำรอยในคืนนี้ทั้งสามทานอาหารเย็นบนโต๊ะ ญี่ปุ่นตัวเล็ก พอใจทานอาหารเก่ง ไม่เลือกกิน ขอให้ไม่เผ็ดพอใจกินได้ทุกอย่าง ใบปอบอกกับเค้าหลังจากที่โทรมาถามว่าจะกินอะไรตอนเย็น เค้าจะซื้อเข้า
วิน มองคนใต้ร่างเค้าที่ตัวอ่อนระทวย เสื้อตัวนอกและตัวในปลิวออกจากตัวไปแล้ว แสงไฟสลัวในห้องทำให้มองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนละมุน แก่นกลางกายของเค้าขยายพองขึ้นจนถึงขีดสุด ใบปอมองเค้าอย่างเขินอาย วินถอนปากออกจากปากเธอขยับตัวขึ้นเล็กน้อย เพื่อปรับท่าทาง ก่อนจะดึงซิบกางเกงลง ดึงกางเกงออกจากสะโพก ใบปอนอนมองอาการของเค้าแล้ว แอบหลบสายตา วินคว้ามือบาง มาจับแก่นกายของเค้า เสียงกระซิบบอกเธอข้างหู"จับสิปอ สัมผัสตัวตนของพี่ ทำความคุ้นเคยกับมัน ด้วยมือของปอ"ใบปอจับแก่นกลางกายที่อุ่นร้อนในมือ แม้จะมีชั้นในกั้นขวาง แต่ความใหญ่ และ ความยาว ที่เธอได้สัมผัส ทำเอาเธออดใจเต้นร้วไม่ได้"ใหญ่ดีไหม "เค้าถาม หน้าไม่อาย มาถามคนอื่นได้ไง ว่าใหญ่หรือเปล่า ใบปอบ่นเค้าในใจ มือของเค้า ลูบเนินเนื้อเธอเบาๆ มือเธอจับของเค้า มือเค้าจับเนินของเธอ ปากประกบจูบเป็นระยะ ใบปอรู้ถึงความชุ่มชื่น บริเวณชั้นในของเค้า หัวใหญ่ผงกสู้มือ แล้วยังมีน้ำเปียกลื่นซึมออกมาอีกด้วย ใบปอใช้นิ้วลูบส่วนหัวเบาๆ วินร้องครางออกมา"พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะ ใบปอ มีอารมณ์สุดๆเลย"ใบปอรีบปล่อยมือทันที เธอดันตัวออกจากตัวเค้า วินขยับลุกขึ้นตามเธอมือใหญ่ร
เสียงร้องเพลงเดินเข้าบ้านมาอย่างอารมณ์ดี ทำให้คนเป็นแม่เพ่งสายตามอง"สงสัยหิมะจะตกกรุงเทพ ก็คราวนี้แหละ ลูกชายฉัน กลับมานอนบ้านทุกวันเป็นเดือนแล้ว "เสียงคุณวิภาวี แซะลูกชาย"ไม่ดีหรอแม่ วินกลับมานอนบ้าน ""ดีสิลูก วินทำตัวดีแปลกๆจนแม่กลัว ""กลัวอะไรแม่ วินไม่ไปทำลูกสาวใครเค้าท้องหรอก ไม่ต้องกลัว"แม่มองหน้าลูกชายที่มีรอยยิ้มพราว แววตาระยับเหมือนอารมณ์ดีสุดขีด"วินมีแฟนหรอ " แม่ถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ทั้งที่ใจทั้งใจ อยากให้ลูกแต่งงานมีครอบครัว แต่อีกใจก็อดหวงไม่ได้ ลูกชายไม่ตอบออกมาเป็นคำพูด แต่ส่ายหน้าน้อยๆ"ไม่มีตอนนี้แต่อนาคตยังไม่แน่""ไม่มีตอนนี้แต่อนาคตยังไม่แน่"คนเป็นแม่ทวนคำพูดลูกชาย"หมายความว่าไง วินคิดจะมีแฟนเป็นจริงเป็นจังแล้วหรอ" แม่เสียงสูงใส่ลูกชาย ที่ลุกขึ้นเดินขึ้นไปชั้นสองแล้วไม่ตอบอะไรออกมาร่างกายแข็งแรงเปลือยเปล่าใต้สายน้ำอุ่น ภาพคนตัวเล็กร่างขาวบาง หน้าอกขาวผ่องปรากฎแก่สายตา กลิ่นเนินเนื้อหอมกรุ่นยังติดจมูกอยู่จนถึงตอนนี้เธอเหมือนสาวน้อยวัยแรกแย้ม ดูไร้เดียงสา รสจูบที่จูบตอบไม่เป็นด้วยซ้ำ ทำเอาเค้าแทบจะหมดความอดทน เสียงครางเบาๆ ยามเค้าดูดเคล้น ยังคงได้ยินในหู มือหน
วินวางโทรศัพท์ลง ปากมีรอยยิ้มน้อยๆ เอาที่สบายใจเลยใบปอ แต่อย่ามาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้นะ วันนี้เค้าแวะเข้ามาเอาเอกสารที่คอนโดช่วงเที่ยงเพราะคืนนี้มีนัดคุยงานที่ The sky คิดว่ากว่าจะเลิกคงจะดึก เลยโทรให้เธอมาหาที่นี่ เพราะคิดถึงอยากเจอ แล้วจะบอกว่าเย็นนี้คงจะไม่ได้เข้าไปหา แต่เธอไม่ยอมมาบ่ายเบี่ยงสารพัดวินรู้ตัวดี ว่าถ้าวันนี้เธอมา แสดงว่าเธอพร้อมที่จะให้เค้ากินเธอแล้วด้วยความเต็มใจ ในเมื่อใบปอไม่มา เค้าก็เข้าใจได้เพิ่งจะคุยกันดีๆไม่กี่วัน จะให้มานอนกับเค้าเลย เธอคงจะคิดหนัก พี่ให้เวลาไปก่อน แต่ไม่นานนักหรอกนะใบปอ เค้าคิดในใจ ช่วงเย็นเค้าคุยงานจนลืมเวลา ลากยาวไปถึงเกือบสองทุ่มแล้ว คิดว่าไม่โทรไปจะดีกว่า เผื่อพอใจจะหลับแล้ว ใบปอจะได้พักผ่อนด้วย เค้านั่งจิบเหล้ากับหุ้นส่วนใหม่ที่จะมาซื้อผับต่อจากเค้าด้วยสีหน้ายินดี เค้าตกลงจะขายผับเพราะเบื่อที่จะดูแล หุ้นส่วนคนใหม่เป็นนักเรียนนอกไฟแรง หล่อ รวย แต่ท่าทางจะเป็นสาวซะมากกว่า เพราะมองจากสายตาที่มองมาทางเค้าแล้ว สายตาสื่อความต้องการไม่ผิดเพี้ยน วินขอตัวกลับในช่วงเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว คืนนี้เค้าจะนอนที่คอนโดไม่กลับบ้านคุณวิภาวี มองนาฬิกา เ
ใบปอนั่งนิ่งที่ลานจอดรถใต้ถุนคอนโดหรู เธอมาถึงแล้ว มือบางกดโทรศัพท์ไปหาเค้า" หนูอยู่ข้างล่าง "เธอเสียงสั่นๆบอกเค้า วินตอบกลับมาบอกว่าถ้าจะขึ้นมา ให้บอกที่ฟร้อน พร้อมบอกเลขห้องให้ แต่ถ้าไม่ขึ้นมาก็ให้กลับไป เค้าจะไม่ลงไปหาเธอใบปอลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในตัวอาคาร เธอบอกกับพนักงานสาวที่ลอบมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างบางสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้ารัดสั้น แม้จะดูสวย แต่ก็ไม่น่าจะใช่เทส ระดับคุณวิน พนักงานสาวส่งเสียงหวานแจ้งว่า มีแขกมาขอพบ พวกเธอคาดว่าเค้าจะปฎิเสธ หรือไม่ก็ ให้รอข้างล่าง แต่กลายเป็นว่า เค้าให้ขึ้นไปพบได้ พนักงานกดลิฟต์ให้อย่างสุภาพใบปอเคาะห้องเบาๆ เค้าเดินมาเปิดประตูให้เธอ พี่วินนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว หน้าอกล่ำ มีกล้ามเนื้อ ผิวขาวผ่อง ผมยุ่งน้อยๆคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน ใบปอก้าวเข้าไปในห้อง เสียงประตูปิดดังตึ้ง เธอถอดรองเท้า แล้วเดินเท้าเปล่าเข้าห้องเค้าไป วินถามว่า"มีอะไรหรือเปล่าถึงมาหา"เค้านั่งลงที่โซฟาตัวหนาสีดำสนิท ใบปอนั่งลงข้างๆเค้า เว้นระยะห่างประมาณสองฟุต"พอใจคิดถึงลุงวินค่ะ "เธอตอบพร้อมสบตาเค้า"แล้วแม่พอใจละ คิดถึงลุงวินไหม"เค้าถามกลับแล้วสบสายตากับเธอ วิน
วินสบสายตา กับคนใต้ร่าง มือจับมือเอาไว้เหนือหัวของเธอ แก่นกลางกายถูขึ้นลงอย่างยั่วเย้า แล้วประกบปากบาง จูบเบาๆ แก่นกายสอดแทรก ชำเเรกเข้าไป ในกลีบดอกไม้ของเธอ วินสะดุดกึก ทุกอย่างหยุดรอบตัวเสียงร้องออกมาเบาๆ เค้าถอนตัวตนออกจากกลีบดอกไม้ ส่วนหัวของเค้า มีรอยเลือดติดออกมาวินดึงถุงยางออก ก้มลงไป จูบเอาใจดอกไม้ที่บวมเปล่ง เป่าเพี้ยงเบาๆ แล้วใช้ลิ้นเลียรอยแยกที่ยังปิดแร่บวมนิดหน่อย ขยับขาให้กว้างขึ้น แล้วแหย่นิ้วเข้าไปนำทาง"สวยมาก กลีบสีชมพูน่าเอาที่สุด " ลิ้นร้อนสอดเข้าไป เลียให้เธอ จนเธอร้องครางไม่เป็นคำ"พี่วิน พี่วิน""จ๋า เค้าตอบเสียงหวาน อยากได้อะไรบอกพี่"ลิ้นร้อนเเหย่เข้าไป นิ้วของเค้าบี้บดอย่างยั่วยุ จนเธอแทบจะทนไม่ไหว น้ำหวานออกมามากมาย วินโผขึ้น ทาบทับอีกรอบ จูบปากปลอบเอาใจ แล้วกดส่วนหัวเข้าไป อย่างยากลำบาก"รูซิงนี่มันฟิตจริงๆ"เค้าค่อยๆโยกขยับตัว จนเธอกลืนกินเค้าเข้าไปหมด ทั้งอ่อนนุ่ม อบอุ่น และ บีบรัด คับแน่นจนแทบจะขยับไม่ได้ ถ้าโยกสักนิดเค้าต้องเสร็จแน่ๆ วินระงับอารมณ์ คลอเคลียกับปากหวาน และ ขยับโยกเบาๆ ใบปอทั้งฟิตทั้งรัด เค้าวินโยกจนพอใจ แล้วพ่นน้ำออกมาอย่างเต็มที่ คนใต้ร
วินนอนมองคนข้างๆอย่างเอ็นดู วันนี้เค้าจัดให้เธอแค่สองยกเท่านั้น เธอก็แทบจะสลบไปกับอกเค้าทันที ตั้งแต่วันนั้นที่ใบปอมาหาเค้าจนถึงวันนี้ เกือบเดือนแล้ว ที่เค้าและเธอมานอนกลางวันด้วยกัน เค้าตื่นเช้าเข้าไปดูร้านทุกวัน พอเธอส่งขนมเสร็จ เค้าก็ขับรถตามเธอมาที่นี่ซื้ออาหารกลางวันเข้ามากินด้วยกัน นอนด้วยกันสักสองชั่วโมง แล้วต่างคนก็แยกย้ายกันไปทำงาน ช่วงเย็นเค้าไปหาเธอที่บ้าน กินข้าวเย็น เล่นกับพอใจ แล้วเค้าก็พาพอใจเข้านอน ส่วนแม่พอใจต้องโดนเค้าจูบ ดูด เลีย จนกว่าเค้าจะอิ่มนั่นแหละ เค้าถึงจะกลับบ้าน เค้าไม่ได้คาดคั้นเรื่องพอใจ แต่ก็คาใจและอยากรู้ว่าทำไม เธอถึงเป็นแม่พอใจได้มือบางหยิบสมุดบันทึกออกมา และมีอัลบั้มรูปติดมือ ใบปอเปิดรูปให้ดู หญิงสาวคนหนึ่งอายุน่าจะมากกว่าใบปอหลายปี สวมแว่นตากรอบใส มัดผมหางม้า มีรอยยิ้มหวาน"พี่ต้นอ้อ เป็นพี่สาวของใบปอ เรามีกันสองคนพี่น้อง พ่อกับแม่ของใบปอ เสียชีวิตแล้วทั้งคู่ เราสองคนพี่น้องต้องมาอาศัยอยู่กับคุณป้าซึ่งอยู่ต่างจังหวัด ใบปออ่อนกว่าพี่ต้นอ้อหกปี พี่ต้นอ้อเรียนจบ แล้วก็ทำงานส่งเงินไปให้ใบปอเรียนหนังสือ ใบปอกับพี่ต้นอ้อคุยกันทุกวัน จนมาช่วงใบปอเรียนมอ
คุณวิภาวี ยังมองหาสะใภ้ไม่หยุดหย่อน วันนี้เธอสั่งขนมชุดใหญ่ ตอนเย็น แล้วบอกกับน้ำหวานว่าจะไปรับเองที่บ้าน นางไปรับลูกชายที่ร้านขนมแล้วให้เค้าแวะมาบ้านใบปอเพื่อรับขนม ใบปอและพอใจ มองคนทั้งคู่ที่เดินเข้ามาด้วยกันอย่างแปลกใจ พอใจสวัสดีคุณย่า และโผเข้ากอดลุงวิน เหมือนที่เคยทคุณวิภาวีมองอาการสนิทสนมอย่างแปลกใจ ใบปอส่งน้ำและของว่างให้คนทั้งคู่ วินแอบสัมผัสมือบางตอนที่รับน้ำจากมือเธอ เบาๆ ใบปอยิ้มอายแต่เก็บอาการ แล้วเธอก็ส่งถาดขนมหวานที่จัดอย่างสวยงามให้คุณวิภาวี"สวยมากเลยหนู" นางเอ่ยชม" วันนี้จะเอาไปฝากบ้านหนูมุกคนสวยไงวิน จำได้ไหม แม่เค้านัดกินข้าวเย็น จะได้สนิทสนมกันมากขึ้น วินจำได้ใช่ไหมน้องมุกดาวคณะ คนสวยๆเรียบร้อยน่ารัก"นางบอกลูกชาย ที่นั่งข้างๆ ใบปอก็พลอยได้ยินไปด้วย ใจเธอสั่นระรัว สีหน้าจืดเจื่อนเต็มที่ วินมองภาพใบปอก็นึกสงสารขึ้นมา"รีบไปเลยแม่ เผื่อรถติด "เค้าเร่งแม่ โดยเจตนา อยากจะหยุดบทสนทนาของแม่ ไม่ให้พูดเรื่องผู้หญิงคนอื่นขึ้นมาอีก แต่ใบปอกลับคิดตรงกับที่คุณวิภาวีคิด คือ เค้ารีบอยากไปเจอผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ใบปอยิ้มเจื่อนๆส่งแขก พอใจมาสวัสดีอีกครั้ง ลุงวินบอกเบาๆว่า วันนี้ม
ร่างผอมบางผิวขาวผ่อง สวมเดรสสั้นสีฟ้าอ่อนดูสวยหวาน ผมยาวดัดคลอเคลียเป็นลอนเกลียวประดับด้วยกิ้บแบรนด์หรู สวมรองเท้าส้นสูงดูสง่างาม มือเกี่ยวแขนคนข้างๆอย่างประหม่า วินมองเมียอย่างชอบใจ"พี่วินคะ ใส่ชุดแบบนี้ใบปอไม่มั่นใจเลย"เสียงภรรยาสาวเอ่ยออกมา คล้ายจะไม่มั่นใจ"เมียพี่สวยที่สุด น่ารักที่สุด"เค้าปลอบเธอแล้วสบตา อย่างมีความหมาย แพทกับณัฐฎ์ ยืมมองคนทั้งคู่ที่เดินเข้ามา แล้วอมยิ้ม ต่างทักทายกันอย่างคุ้นเคย วันนี้เป็นงานฉลองครบรอบ สิบปีร้านเพชรชื่อดัง พวกเค้าได้รับบัตรเชิญมาร่วมงาน ในฐานะลูกค้า คู่ค้า ในการทำธุรกิจ พ่อแม่ลูกอ่อนทั้งสามต้องออกมาจากบ้านทั้งที่ปกติแล้วน้อยครั้งนักที่จะมาร่วมงานวันนี้ งานวันนี้จัดที่ชั้นลอยฟ้าของThe sky ณัฐฎ์ แอบแซวน้ำหวานว่า คืนนี้พี่จะพาหวานรำลึกความหลัง ครั้งแรกของเราน้ำหวานที่วันนี้สวมชุดสีครีม ดูขาวผ่องไปทั้งตัว มือหนาของสามีโอบเอวไม่ห่างกาย แพทส่งแก้วเหล้าให้หนุ่มๆ สายตาของทั้งวิน และณัฐฎ์ สองหนุ่ม มองเมีย เหมือนจะถามว่า ดื่มได้ไหม พอเมียสบตาพยักหน้าน้อยถึงได้กล้าหยิบ พี่แพทพี่ใหญ่สุด แซวออกมา"ไอ้พวกนี้กลัวเมีย"แล้วหัวเราะออกมา รินหันไปมองสบตาพี่แพ
เสียงลูกชายยื่นคำขาดกับแม่ยืนยันว่าจัดงานแต่งเล็กๆเท่านั้น จะไม่เลี้ยงฉลองใหญ่โต เพราะใบปอเริ่มท้องใหญ่ แถมยังเริ่มแพ้มากแล้วด้วยช่วงเช้าแทบจะลุกไม่ไหวเนื่องจากอาการวิงเวียนคลื่นไส้ เพิ่งจะมาออกอาการตอนท้องได้เกือบสามเดือนแล้ว วินแทบจะไม่เป็นทำอะไรเพราะห่วงใบปอเหลือเกิน อาการหน้าซีดเซียว ช่วงเช้าถึงเที่ยง แถมยังทานอาหารได้น้อย คนเป็นสามีทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่คอยปลอบใจวินนั่งมองเมียด้วยความสงสาร มือหนาลูบหน้าที่ซีดเซียว ปากประทับจูบที่หน้าผากขาว เสียงทุ้มถามอย่างเป็นห่วง''อยากกินอะไรไหม อ้วกออกมาหมดแล้ว "เค้าอยากจะแพ้แทนเมียจริงๆวินคิดในใจ เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น วินออกไปดู รับแก้วน้ำมะนาวเข้ามา แม่บ้านบอกว่า คุณวิภาวี ทำมาให้คุณใบปอวินพยักหน้ารับ มือหน้าประคองเมียให้จิบน้ำมะนาว รสชาติเปรี้ยวอมหวานนิดๆ ลดอาการอาเจียนได้ดี แถมกระตุ้นอาการอยากอาหาร ใบปอซุกอกกว้าง กอดเค้า แล้วเงยหน้ามอง"กินชาบูร้อนๆได้ไหมคะ "เสียงอ้อน ออกจากปาก วินพยักหน้า ยิ้มอย่างยินดี กดกริ่งลงไปข้างล่าง สั่งแม่บ้านให้เตรียมชาบูไว้ ถ้าเสร็จแล้วให้รีบบอกด้วย"พี่เป็นห่วงใบปอมากๆ งานแต่งแค่สวมแหวน รดน้ำสังข์
คุณวิภาวี ร้องกรี้ดด้วยความดีใจ ที่ได้เห็น ที่แผ่นอัลตร้าซาวน์ ที่ลูกชายนำมาอวด ใบหน้าของคุณย่ายิ้มกว้างออกมา หลังจากเห็น รายละเอียด ที่ลูกชายอธิบายให้ฟัง"นี่ไงครับ จิ๋วๆ นี่ไง " ความดีใจ ที่จะมีหลาน ทำให้คุณวิภาวีน้ำตาคลอหน่วยในดวงตา แล้วจับมือลูกสะใภ้ ที่ทำหน้า ไม่ค่อยถูก เพราะมีหลากหลายความรู้สึกปะปนกัน"ใบปอ เป็นอะไรไปลูก บอกแม่มาสิ " คุณวิภาวี จับอาการของลูกสะใภ้ได้ จึงถามออกมา ด้วยความเป็นห่วง"พี่วินบอกว่า ใบปอท้องแล้ว ต้องรีบจัดงานแต่งงานทันทีค่ะ "ถ้าจะพูดกันตามจริง ตอนนี้เธอก็เป็นภรรยาของเค้าตามกฎหมายนั่นแหละ แต่ว่า การจัดงานแต่งงาน มันเป็นเรื่องใหญ่มาก"ไม่ต้องห่วงเลย เดี๋ยวแม่จะจัดการเอง เอาให้ใหญ่โต สมฐานะไปเลย "รถตู้คันหรู แล่นมาจอดในบ้านหลังใหญ่ วินลงจากรถ แล้วรับแม่ลงมา ต่อด้วย พอใจ และคนสุดท้าย ใบปอ ร่างผอมบางตอนนี้เริ่มอวบอิ่มขึ้นมาเนื่องจากน้ำหนักตัวที่เพิ่มมากขึ้น พอใจจูงมือคุณย่าเดินเข้าบ้านคุณย่ากิมฮวยด้วยความคุ้นเคย หลังจากที่เคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว คุณกิมฮวย มองวินที่โอบเอวสาวน้อยเข้ามาท่าทีหวงแหน ก็อดที่จะค้อนใส่ไม่ได้ ท่าทางหลงน่าดู สายตามองตาปรอยเชียว ทั้
ร้านขนมไทยเล็กๆ ที่ตอนนี้ออร์เดอร์แทบจะล้นมือ ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของใบปอและพอใจดีขึ้นมากกว่าเดิม รายได้ที่หามาได้จากน้ำพักน้ำแรง ถูกเก็บออมเอาไว้ เพื่ออนาคตของลูกสาว แม้ว่าตอนนี้ คุณพสุธร แจ้งว่า คุณวิน จัดการเรื่องบัตรเครดิต ให้ใบปอเป็นที่เรียบร้อย และสำหรับเด็กหญิงพอใจ ค่าเล่าเรียน และค่าใช้จ่ายต่างๆ คุณวินก็จัดการเอง แต่เพราะความเกรงใจ เรื่องเงินทอง เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ทำให้ พอใจ ยังคงใช้เงินส่วนตัวของตัวเองอยู่พนักงานในบ้านที่เป็นลูกจ้างทำขนม มองดู คู่รัก ที่เหมือนจะมีปัญหากัน หลังจากที่ คุณวินกลับมาที่บ้านในช่วงเย็น เสียงพูดคุยกันเรื่องค่าใช้จ่าย ทำให้คนที่อยากรู้ เงียบกริบ เพื่อ ฟังบทสนทนา"พี่ใส่บัญชีให้ใบปอไปแล้ว แล้วใบปอก็ไม่เคยเบิกเงินมาใช้เลย ใบปอเอาเงินที่ไหนใช้ "เงินเดือนห้าหลัก ที่เค้าให้เลขาจัดการให้เธอทุกเดือน ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดใด รวมถึง เงินในบัตรเครดิต ก็ยังไม่มียอดเรียกเก็บ เลยสักยอด"ใบปอทำแบบนี้ ได้ยังไง "เธอยิ้มหวาน ออดอ้อนเอาใจ แล้วขยับเข้าไปกอดเค้า"ใบปอมีรายได้ ใบปอหาเงินได้ รายได้ของใบปอ มีพอสำหรับใช้จ่ายค่ะ ส่วนเงินของพี่วิน ใบปอขอเก็บออมเอาไว้น
เด็กหญิงพอใจ มองบ้านที่เปลี่ยนไปอย่างมาก แล้วก็ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข โลกขอเธอ ที่เคยเป็นมา มีเพียงแม่จ๋า คนเดียวเท่านั้น แต่หลังจากที่มีลุงวินเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปมาก และจนถึงตอนนี้ เธอมีคุณย่าขา และคุณปู่ กับพี่ๆอีกหลายคน ที่ช่วยดูแลเธอ อย่างดี"ว้าว สวยจังเลยค่ะ " ห้องนอนเล็กๆ ที่แม่จ๋า ปรับปรุงให้ใหม่ ทำให้เด็กหญิงตาโต ขึ้นมาหลังจากที่ได้เห็น ที่นอนเล็กๆ มีผ้าปูที่นอนลายเจ้าหญิง และมุ้งกรโจมสีชมพูหวาน ของเล็กๆน้อยๆ ที่แม่จ๋า ทำให้ มันทำให้เธอ หัวใจพองโต"สวยที่สุด สวยมากๆ มากๆเลยค่ะ แม่จ๋า " พอใจร้องขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ตาเป็นประกาย เธอไม่ได้กลับมาบ้านหลายวัน เพราะไปอยู่บ้านคุณย่ามา คุณย่าพาไปบ้านเพื่อน ไปเจอคุณย่าหลายๆคน ที่บ้านหลังใหญ่ พอใจจำชื่อคุณย่า ได้เกือบหมดทุกคน"ชอบไหมคะ พอใจ " ลุงวินถามเสียงเบาๆ แล้วนั่งลง ที่พื้น ก่อนจะหยิบรูปภาพ ที่อยู่ในกรอบรูปเล็กขึ้นมาให้ดูรูปเราทั้งสามคน ถ่ายด้วยกัน ที่เขาใหญ่"อุ้ย พอใจ แม่จ๋า แล้วก็ลุงวิน " เด็กหญิงเสียงหวาน มองดูรูปตรงหน้า แล้วยิ้มให้ลุงวิน ที่ดึงตัวเธอ มานั่งที่ตัก"พอใจ พอใจรักลุงวินไหมคะ " เด็กหญิงพยักหน้า แล
คุณวิภาวีที่เดินสายเห่อหลานสาว พาไปโน่นมานี่ ยึดเอาไว้กับตัวเอง ไม่ยอมให้ห่างไปไหน คนที่ได้ผลประโยชน์ที่สุดในเรื่องนี้ คงจะหนีไม่พ้นลูกชายตัวแสบ ที่ตอนนี้ ไม่ยอมห่างเมียไปไหนเลยบ้านหลังเล็กที่เคยเป็นที่พักอาศัยและทำขนม ถูกจัดใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าโครงแบบเดิม กล้องวงจรปิดนับสิบตัวที่ติดเอาไว้คอยดู ทีมงานทำขนมที่ตอนนี้เพิ่มมาเกือบสิบคนแล้ว ห้องทำขนมที่เล็กแคบ ถูกต่อเติมออกไปจนเต็มพื้นที่ แล้วก็ติดแอร์ ให้ลูกน้องได้นั่งทำงานกันอย่างสบายๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น รวดเร็วมาก หลังจากที่คุณวิภาวีทราบเรื่อง และ พูดกันเข้าใจดีแล้ว ใบปอก็รุ้สึกว่า ตัวเอง ได้มีครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์มากจริงๆออร์เดอร์ขนมมากขึ้นเป็นทวีคูณ แต่เจ้าของร้าน เหนื่อยน้อยลง เพราะ มีคนที่ช่วยคิด คำนวนต้นทุนและกำไร แถมยังเพิ่มค่าแรงไปอีกด้วย มือบางที่กำลังกดเครื่องคิดเลข และจดรายละเอียด เพื่อจะแจกจ่ายงาน สวมแหวนวงเล็ก ที่แสนน่ารัก เอาไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย"เสร็จหรือยัง ร้อน อยากอาบน้ำ ""ก็ไปอาบสิคะ ใบปอทำงานอยู่ " เธอชี้ที่กระดาษ ตรงหน้า แต่เค้ากลับไม่ยอมมือเรียวขาวจัด ค่อยๆ ถอดนาฬิกาแพงออก วางบนโต๊ะ แล้วปลดกระดุมเสื้อทำงานช้
คุณวิภาวี พาหลานสาวหมาดๆไปเดินช้อปปิ้งห้างดัง เสียงเรียก คุณย่าคะ คุณย่าขา ทำเอานางปลื้มปริ่มอิ่มใจคุณย่าขาเลือกซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ ตุ๊กตา ของเล่น และเตียงนอนเจ้าหญิง ให้อย่างมีความสุข พอใจยิ้มกว้าง แต่ก็กลัวแม่จ๋าจะดุ เพราะว่าแม่จ๋าบอกว่าแม่จ๋าทำงานเหนื่อย กว่าจะได้เงินมาแต่ละบาท เวลาพอใจอยากได้อะไร ให้พอใจคิดก่อนว่าอยากได้มากมั้ย ถ้าอยากได้ไม่มาก ก็ยังไม่ต้องซื้อ แต่ถ้าพอใจอยากได้มาก ยังไม่เคยมี และมีประโยชน์ แต่ต้องราคาไม่แพงด้วย แม่จ๋าจะซื้อให้แต่วันนี้คุณย่าไม่ถามพอใจสักคำ ว่าพอใจอยากได้หรือป่าว เสื้อผ้าลายเจ้าหญิง ชุดกระโปรงน่ารัก รองเท้าสวยๆหลายคู่ ที่พี่ๆพนักงานหยิบมาให้คุณย่าเลือก คุณย่าก็เพียงแต่มอง แล้วให้พอใจลองทาบดู พอขนาดพอดี หรือใก้ลเคียงกับที่พอใจจะใส่ได้ คุณย่าก็พยักหน้าอย่างเดียวพี่ๆก็ยิ้มดีใจ แล้วหยิบตัวอื่นมาอีกหลายตัว เสียงพอใจเล่าให้คุณย่ากิมฮวยฟัง คุณกิมฮวยฟังไปยิ้มไป แถมยังมองหน้าเพื่อนรัก ที่กลั้นหัวเราะอยู่อย่างอดไม่ได้ พอเล่าจบ แม่หนูน้อยก็จิบน้ำหวานอึกใหญ่ คล้ายกับเหนื่อยเต็มที่ ทำท่าทางกิริยา น่าเอ็นดู นางกิมฮวยบอกเพื่อนรัก คุณวิภาวี ตอบเบาๆ"แม่เค้าเล
ใบปอที่ได้ยินทุกคำพูดของคุณวิภาวี ก็น้ำตาร่วงหล่นออกมา ความจริงแล้ว ที่คุณวิภาวี มาหาเธอ พร้อมกับพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของลูกชายท่าน ก็ทำให้เธอหวาดกลัวเหลือเกิน เพราะรู้อยู่เต็มอก ว่า ครอบครัวที่มีฐานะ มีชาติตระกูล มีคนนับหน้าถือตา อย่างครอบครัวคุณวิน กับ เธอ แตกต่างกันมาก แต่สิ่งที่ ใบปอได้ยินจากปากของคุณวิภาวี ทำให้เธอ ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม"ใบปอ ตาวิน เค้าบอกแม่ ว่าเค้ารักหนู เค้าจริงจังกับหนู เค้าบอกว่า เค้าจะไม่มีวันเลิกกับหนู " มือนุ่มนวลที่สวมแหวนเพชรราคาแพง ลูบผมของเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เหลือเกิน"คนอื่นจะคิดยังไง ช่างเค้า ถ้าวินเลือกแล้ว วินต้องหนักแน่น แม่รู้มาว่า พอใจเป็นหลานสาวใช่ไหม "เธอน้ำตาร่วงหล่น แล้วพยักหน้า ตอบรับ คนอื่นจะมองเธอยังไง เธอไม่สนใจหรอก เธอจะเลี้ยงพอใจให้ดีที่สุด ในฐานะแม่ของพอใจ ไม่ใช่ในฐานะ น้าสาว และความสัมพันธ์นี้ จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เด็ดขาด"เมื่อก่อน ใบปอ คือใบปอ แม่ของพอใจ แต่ตอนนี้ ใบปอเป็นแฟนวิน คงมีคนอื่น พูดเรื่องใบปอ พอใจ กันสนุกปากไปหมด แต่สำหรับแม่แล้ว ใบปอ มีหัวใจ ที่หนักแน่นเหลือเกิน แล้วแม่ ก็อยากให้ใบปอมั่นใจว่า ถ้าแต่งเข้าบ้านเ
คุณวิภาวี มองภาพตรงหน้าที่พสุธรส่งมาให้ดู นัยน์ตามีน้ำตาคลอ วินของแม่ ทำไมทำแบบนี้ ภาพลูกชายคนเดียวของนาง จับจูงใบปอและพอใจ เดินลงจากรถเดินเข้าไปที่บ้านพักของนางที่เขาใหญ่ ภาพวินปิ้งบาร์บีคิว รอยยิ้มกว้างที่น้อยกว่าน้อยที่ใครจะได้เห็นภาพวินอุ้มพอใจ มืออีกข้างจับใบปอ และอีกหลายๆภาพ บรรยายได้มากกว่าคำพูดถึงความสนิทสนมลึกซึ้งของคนในภาพ เมื่อเช้าลูกชายถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงมา บอกแม่กับพ่อว่า วินจะไปเขาใหญ่ นางก็ไม่ได้สะกิดใจอะไร แต่มานึกได้ว่าร้านคุณมณีก็ปิด ทั้งคู่อาจจะไปด้วยกัน แล้วก็จริงดังคาด พากันไปจริงๆด้วย หัวใจคนเป็นแม่เต้นรัวตุบตับ วินนะวิน นางได้แต่พึมพำในใจคนเดียววินพาสองแม่ลูกมาส่ง ทั้งสามคนเต็มอิ่มไปด้วยความสุข วินช่วยเก็บของเข้าที่ จนเสร็จเรียบร้อย ใบปอซื้อขนมมาฝากคนงานหลายอย่าง เสียงพอใจคุยงุ้งงิ้งว่าอยากไปเที่ยวอีก ยังไม่อยากกลับ ลุงวินรับปากว่าจะพาไปอีกแน่นอน เค้าสั่งให้เธอนอนตั้งแต่หัวค่ำ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปตื่นแต่เช้า พอใจต้องไป รร.ด้วย ใบปอกอดเค้าอย่างแสนรัก เธอกอดเค้าที่หน้าบ้านตอนออกมาส่ง วินสบตาแล้วบอกว่า"พี่รักพอใจ แล้วก็รักแม่พอใจด้วย"ใบปอกอดเค้าอีกครั้ง พอแ