ทั้งสองคนนั่งคุยกันไปเรื่อยจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาร้านปิดหญิงสาวก็ขอตัวกลับ ชายหนุ่มก็เดินตามออกมานอกร้าน
“คุณขับรถไหวไหมเมาหรือเปล่า”
“มึนนิดหน่อยค่ะ แต่คอนโดของพีชอยู่ใกล้นิดเดียวไม่มีด่านตำรวจหรอกค่ะ”
“ถ้าไม่ไหวเรียกแท็กซี่ไหมผมจะเรียกให้หรือถ้าไว้ใจก็ให้ผมไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะพีชไหวจริงๆ แล้วคุณล่ะคะดื่มไปหลายแก้วเหมือนกันจะกลับยังไง”
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมมาเที่ยวที่นี่บ่อยรู้ดีว่าจะขับกลับคอนโดยังไงไม่ให้เจอด่าน”
“คุณก็อยู่คอนโดเหมือนกันเหรอคะ”
“ครับคอนโดผมชื่อXXX ครับ”
“อ๋อ..อยู่ถัดจากคอนโดของพีชไปนิดเดียวเองค่ะ พีชอยู่คอนโดXXXค่ะ
“เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เองนะครับแต่ทำไมเพิ่งเคยเจอกันก็ไม่รู้”
“แต่ก่อนพีชก็ไม่ค่อยมาเที่ยวแบบนี้หรอกค่ะ แต่คืนนี้มันรู้สึกเซ็งๆ ก็เลยมาหาอะไรดื่ม พีชดีใจนะคะที่เราได้เจอกัน แล้วก็ขอบคุณคุณวรรธอีกครั้ง”
“คุณขอบคุณผมบ่อยเกินไปแล้วนะพีช”
“แค่ขอบคุณกับเลี้ยงเหล้าไม่กี่แก้วมันยังน้อยไปด้วยซ้ำเมื่อกับมูลค่าเครื่องเพชรที่พีชต้องรับผิดชอบ ถ้าหากว่าเจ้าของงานเปิดมาเจอมันอยู่ในกระเป๋าของพีช ถ้าไม่รังเกียจจะให้พีชเลี้ยงข้าวอีกสักมื้อก็ได้นะคะ”
“เอาเงินมาเลี้ยงผมหมดแล้วค่าเดินแบบคืนนี้จะเหลือไหม”
“พีชไม่ได้ได้จริงจังกับงานเดินแบบหรอกค่ะ ที่ทำก็เพราะแก้เบื่อเท่านั้น ตกลงจะให้พีชเลี้ยงข้าวไหมล่ะคะ”
“ขอเป็นกาแฟดีไหมครับ ระหว่างคอนโดผมกับคุณดูมีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่งน่านั่งเหมือนกับนะครับ”
“ใช่ร้านที่อยู่ในสวนไหม”
“ใช่ครับ คุณเคยไปหรือเปล่า”
“เคยไปค่ะ แต่ไม่ได้ไปหลายเดือนแล้วพีชเพิ่งกลับจากต่างจังหวัดน่ะค่ะ”
“พรุ่งนี้เราไปกินร้านนั้นไหม”
“ได้ค่ะ เจอกันสักบ่ายโมงดีมั้ยคะ”
“ครับ แล้วคุณจะไม่ให้เบอร์โทรติดต่อผมหน่อยเหรอ ผมจะได้โทรตามเผื่อคุณเบี้ยวนัด” เป็นครั้งแรกในรอบปีที่เขาเอ่ยปากขอเบอร์โทรศัพท์จากผู้หญิงที่เจอกันในสถานบันเทิง
“คนอย่างพีชไม่เบี้ยวหรอกค่ะแต่ถ้าคุณอยากได้เบอร์ก็เอาโทรศัพท์มาสิคะ เดี๋ยวพีชเมมให้”
เขาส่งโทรศัพท์ให้หญิงสาวบันทึกเบอร์โทรของตัวเองลงไป
“ขอบคุณนะคะแล้วเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้เขาก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถไฟฟ้าคันเล็กและขับออกไปจากบริเวณหน้าร้าน
ชายหนุ่มมองตามเรายิ้มนานแล้วที่เขา ไม่เคยเจอคนที่ถูกใจเหมือนพิชญาภามาก่อน
เขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เจอกับเธออีกเป็นครั้งที่สอง ตอนอยู่หลังเวทีชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่ากระเป๋าใบที่ถูกเอาต่างหูเพชรมาใส่คือของใครแต่ ตอนนี้ก็นึกดีใจที่ตนเองเป็นคนเดินไปหลังเวทีแทนเพื่อนของตนซึ่งเป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของงานและบังเอิญชวนเขามานั่งเฝ้าหน้าจอแก้เบื่อด้วยกัน
ปัณณวรรธเดินมาขึ้นรถยุโรปคันหรูของตัวเองแล้วขับออกไปจากบริเวณหน้าร้าน คอนโดมิเนียมของเขาอยู่ห่างจากคอนโดของพิชญาภาไม่มากเท่าไหร่
ใช้เวลาขับรถในเวลากลางคืนไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำแต่ถ้าเป็นช่วงเวลากลางวันก็น่าจะใช้เวลาค่อนข้างนานเพราะถนนเส้นนี้รถค่อนข้างจะติดมากๆ เขาจึงไม่ค่อยได้ขับรถเท่าไหร่ ส่วนใหญ่เวลาไปทำงานก็จะนั่งรถไฟฟ้าไปมากกว่า
ชายหนุ่มกับขึ้นมาบนห้องและอาบน้ำแต่งตัวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูคลิปวิดีโอที่ตนเองถ่ายไว้ขณะที่นางแบบเดินอยู่หน้าเวที เขากดหยุดเมื่อพิชญาภามายืนด้านหน้าสุด
ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สวยมากกว่าคืนอื่นแต่รอยยิ้มของเธอมีเสน่ห์มากผิวขาวเนียน ขาที่โผล่ออกมาจากชุดราตรีแหวกข้างยาวเรียวแบบนี้สิผู้หญิงในสเปกของเขา ผิวขาว เอวคอดเรียวขายาว เมื่อจินตนาการว่าเรียวขานั้นเกี่ยวอยู่บนเอวของเขาก็ทำให้รู้สึกอยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้ไวๆ
นานแล้วที่เขาไม่เจอคนที่ถูกใจแบบนี้แต่คิดว่าอยากจะลองสานสัมพันธ์กับเธอรู้สึกนิดถ้าหากเธอยังไม่มีใครบางทีเขาอาจจะลองคบกับเธอดูก็ได้
ด้วยวัยสามสิบสองปีที่ยังไม่คบใครอย่างจริงจัง ทำให้เริ่มได้ยินเสียงบ่นจากมารดาว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนเมื่อไหร่จะแต่งงาน
ปัณณวรรธพยายามบ่ายเบี่ยงเรื่องนี้มาตลอดแต่ดูเหมือนตอนนี้มารดาของเขากำลังจะจับคู่เขากับลูกของเพื่อนๆ และเขาก็ไม่ชอบเลย
ชายหนุ่มอยากหาแฟนด้วยตัวเองมากกว่า อยากหาคนที่ถูกใจและพูดคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง และจะไม่ยอมให้มารดาจับคลุมถุงชนเด็ดขาด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งและแอดไลน์ไปตามเบอร์โทรศัพท์ที่พิชญาภาบันทึกให้ก่อนจะส่งข้อความไปถามหญิงสาว
“คุณถึงห้องแล้วใช่ไหม” เขาพิมพ์ทิ้งไว้จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มระหว่างให้เธอตอบข้อความผ่านไปเกือบห้านาทีหญิงสาวก็ตอบกลับ
“ถึงแล้วค่ะ ตอนนี้อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้ว คุณล่ะคะถึงหรือยังหวังว่าที่ไลน์มาหาไม่ใช่เพราะถูกตำรวจจับนะคะ”
“เรื่องถูกจับไม่มีทางครับ ตอนนี้ผมก็ถึงแล้วเหมือนกัน กำลังจะเข้านอน พรุ่งนี้อย่าลืมนัดของเรานะครับ”
“ไม่ลืมหรอกค่ะพีชตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว”
“ขนาดนั้นได้เหรอครับ”
“ค่ะพีชเป็นคนขี้ลืมบางครั้งก็ต้องตั้งนาฬิกาปลุกไว้ว่าตอนไหนจะทำอะไร”
“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้สักเที่ยงผมจะโทรไปเตือนคนดีไหมล่ะ หนึ่ง ชั่วโมงแต่งตัวทันไหม ไม่ใช่ว่าผมอยากให้คุณเลี้ยงนะแต่ผมอยากเจอคุณ และคิดว่าเราสองคนน่าจะเป็นเพื่อนกันได้”
“คุณโทรมาเตือนพีชตอนเที่ยงก็ได้”
“ถ้างั้นผมไม่รบกวนคุณแล้วนะฝันดีครับ”
“ฝันดีค่ะ”
ชายหนุ่มรู้สึกแปลกๆ ที่บอกฝันดีกับคนอื่นนอกจากมารดาของตนเอง แต่ในความแปลกงั้นก็มีความรู้สึกบางอย่างปะปนอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าอาหารประหลาดที่เกิดขึ้นตอนนี้มันเกิดจากอะไรกันแน่
ช่วงสายของวันเสาร์พิชญาภาตื่นนอนและเอาอาหารแช่แข็งที่ซื้อมาเก็บไว้อุ่นทานหลังจากนั้นก็ทำความสะอาดห้องพัก จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงก็เตรียมตัวจะอาบน้ำเพื่อไปตามนัด แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีครับผมเองนะ”“คุณวรรธเหรอคะ” เธอพอจะจำเสียงของเขาได้“ครับ ผมจะโทรมาเตือนว่าคุณอย่าลืมนัดของเรานะครับ”“พีชไม่ลืมหรอกค่ะ นี่ก็กำลังจะอาบน้ำแต่งตัว นอกจากโทรมาเตือนแล้วคุณมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ”“ผมจะถามพีชว่าให้ผมไปรับที่คอนโดดีไหม”“พีชคิดว่าเราเจอกันครึ่งทางดีกว่ามั้ยคะ ขากลับจะได้แยกย้ายกันกลับ”“นี่คุณคิดจะเลี้ยงกาแฟผมแล้วกลับไปกับคอนโดเลยเหรอครับ ผมนึกว่าเราจะไปเดินเที่ยวกันต่อเสียอีก”“คุณวรรธจะไปเดินเที่ยวที่ไหนคะ”“ไปศูนย์การค้าที่อยู่ใกล้ๆ ดีไหม เดินดูอะไรเพลินๆ ตอนเย็นก็ดูหนังกันสักเรื่องแล้วค่อยกลับ”“ฟังดูน่าสนใจดีเหมือนกันนะคะ”“ตกลงไหมล่ะ ให้ผมไปรับคุณที่คอนโดนะ จะได้ไปรถคันเดียวกัน”“ถ้างั้นบ่ายโมงคุณมารับพีชที่หน้าคนโดนะคะ”“ได้ครับ ผมวางก่อนนะคุณจะได้เตรียมตัว”“ค่ะ”เมื่อชายหนุ่มวางสายไปแล้วพิชญาภาก็ต้องเปลี่ยนแผน ตอนแรกเธอคิดจะแต่งตัวสบายๆ เพราะคิดว่าไปดื่มกา
นอกจากวันนี้จะได้ดูหนังกันแล้วปัณวรรธยังพาพิชญาภาไปทานอาหารเย็นที่ร้านโปรดของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดฯ การได้อยู่ด้วยกันหลายชั่วโมงมันทำให้ทั้งสองสนิทกันมากขึ้น“ชอบคุณนะคะพี่วรรธ วันนี้พีชหายเหงาไปได้เยอะเลยค่ะ”“ไม่น่าเชื่อว่าพีชจะเป็นคนขี้เหงานะ”“ก็มีบ้างค่ะ”“พีชบอกพี่ว่าเรียนอยู่ใช่ไหม”“ค่ะพีชอยู่ปีสี่แล้ว พี่วรรธทำงานบริษัทรักษาความปลอดภัยเหรอคะ” เพราะเมื่อคืนเขาบอกตอนอยู่หลังเวทีว่าตนเองรับผิดชอบสถานที่และคนที่จะเข้าไปดูกล้องได้ก็น่าจะเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัย“เปล่าหรอก เมื่อคืนพี่ไปช่วยเพื่อนทำงาน พี่ทำงาน....” ชายหนุ่มยังไม่ทันตอบรถก็มาถึงหน้าคอนโของพิชญาภาแล้ว“เอาไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันต่อนะคะ ถึงคอนโดแล้วพีชขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ บ๊ายบายค่ะ” พิชญาภาลงจากรถแล้วโบกมือให้กับชายหนุ่มทั้งที่ยังคุยกันไม่จบว่าชายหนุ่มทำงานอะไรเพราะตอนนี้มีรถมาจอดต่อท้ายรถของชายหนุ่มพอดีแต่ไม่ว่าเขาจะทำงานอะไรมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเพราะเธอรู้สึกว่าการได้คุยกับใครสักคนแล้วรู้สึกดีนั้นมันไม่เกี่ยวกับงานของเขาความรู้สึกที่ได้คุยกับปัณณวรรธวันนี้มันแตกต่างกับผู้ชายคนอื่นที่เธอเค
หญิงสาวให้เขาถือสายรอจากนั้นเธอก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูเที่ยวบินที่จะบินไปสมุย เธออยากไปพักผ่อนที่นั่นมากกว่าจะขับรถหลายชั่วโมงไปทะเลใกล้ๆเมื่อดูแล้วว่ามีตั๋วเครื่องบินในช่วงเย็นหญิงสาวก็ยิ้มก่อนจะคุยกับปัณณวรรธที่ถือสายรออยู่อีกครั้ง“ถ้าเราไปเสม็ดหรือหัวหินเราก็ต้องขับรถไปใช่ไหมคะ”“ครับ แต่แค่นี้ไม่มีปัญหาเลยเหยียบแป๊บเดียวก็ถึง”“แต่ถ้าไปสมุยหรือภูเก็ตเราแค่นั่งรถไปสนามบินเองนะคะ น่าจะใช้เวลาพอๆ กันเลยค่ะ แต่พี่วรรธไม่ต้องเหนื่อยขับรถ”“พี่เห็นด้วยนะ ตกลงพีชจะไปสมุยหรือภูเก็ตล่ะ พี่จะได้จองตั๋วเครื่องบินให้”“พีชตัดตัวเลือกอื่นให้แล้วส่วนที่เหลือสองตัวเลือกนี้พีชให้พี่เป็นคนเลือกค่ะ”“ไปสมุยดีไหม พี่ว่ามันน่าจะมีความเป็นส่วนตัวกว่าภูเก็ตนะ ถึงแม้ที่เที่ยวจะไม่มีเยอะเท่าภูเก็ตแต่เราก็จะได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่พีชคิดว่ายังไง”“ก็ดีเหมือนกันค่ะ”“ถ้างั้นตกลงตามนี้เราจะไปสมุยเดี๋ยวพี่เป็นคนจองตั๋วเครื่องบินให้พีชเองนะ พีชถ่ายรูปบัตรประชาชนให้พี่ได้มั๊ย รับรองว่าพี่ไม่เอาไปทำอะไร”“พรุ่งนี้พีชถ่ายรูปบัตรประชาชนกับพาสปอร์ตส่งให้พี่ทางไลน์นะคะ ตอนนี้พิชปิดไฟแล้วไม่อยากลุกไปหาค่ะ ส่วน
“พีชเป็นอะไรหรือเปล่า” ดลยาถามพิชญาภาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งเงียบหลังจากที่อาจารย์เคมีสุดเนิร์ดเดินออกจากห้องไปแล้ว“ไม่รู้สิพีชรู้สึกคุ้นหน้าเขามากๆ เลยนะปูเป้”“ก็ไม่แปลกนี่เขาเป็นอาจารย์สอนที่นี่มาหลายปีแล้วนะ อีกอย่างเราก็เคยเรียนกับเขามาครั้งหนึ่งแล้วนะ”“มันไม่ใช่แบบนั้น เหมือนพีชเคยเจอเขาที่ไหนเขาหน้าคล้ายกับคนที่พีชคุยด้วย หน้าก็คล้ายนะชื่อก็คล้าย”“หรือเขาจะเป็นคนเดียวกัน” ไอยวริญแสดงความคิดเห็นด้วยความตื่นเต้น“มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะพี่วรรธไม่ได้ใส่แว่นนะไอย์”“มันก็แค่แว่นหรือเปล่าพีช”“มันมีหลายๆ อย่างอาจารย์สุดเนิร์ดไม่มีไลน์แต่พี่วรรธมี แล้วการแต่งตัวก็ไม่ใช่แบบนี้เลย อาจารย์สุดเนิร์ดแต่งตัวอย่างกับจะไปประชุมสภาฯ ส่วนพี่วรรธก็แค่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบแค่นั้นเองดูยังไงก็คนละคน”“เป้ว่าอาจารย์สุดเนิร์ดไม่ได้หน้าคล้ายกับพี่วรรธที่พีชพูดถึงหรอกเพียงแต่ตอนนี้พีชกำลังหลงผู้ชายคนนั้นอย่างหนักไง เห็นหน้าใครก็คล้ายกับหน้าเขาไปหมด”“ข้อนี้ไอย์เห็นด้วยกับเป้เลยตั้งแต่วันจันทร์จนถึงวันพุธไม่มีวันไหนที่พีชไม่พูดถึงเขาเลย ว่างเป็นจับโทรศัพท์ไลน์หาตลอด”“ไม่ต้องมาว่าพีชเลยที่ต
การได้คุยกับพิชญาภาทุกคืนก่อนนอนเป็นกิจกรรมที่ปัณณวรรธรู้สึกดีมากๆ ปกติเขาไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์กับใครนานๆ แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นข้อยกเว้นในหลายอย่างสำหรับเขาปัณณวรรธไม่เคยชอบคนอายุน้อยกว่า ไม่เคยคบใครที่ยังเรียนไม่จบเพราะคิดถึงปัญหาที่มันจะตามมา ทั้งปัญหาความแตกต่างทางด้านอายุ การงานและสังคมเพื่อนแต่เขาเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่างเพราะการได้คุยกับเธอมันทำให้หัวใจที่เย็นแห้งเหี่ยวกลับมามีชีวิตชีวาและเต้นแรงอีกครั้งแม้งานจะยุ่งและเหนื่อยแค่ไหนแต่ในทุกคืนเขาก็จะแบ่งเวลาคุยกับพิชญาภาอย่างน้อยห้านาทีและเวลามันก็มากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ไม่เคยมีคืนไหนที่คุยกับหญิงสาวต่ำกว่ายี่สิบนาทีเลยสักครั้งแม้ว่าเรื่องราวที่พูดคุยกันมันจะเป็นเรื่องธรรมดามากเช่นการใช้ชีวิตทั่วไป แต่มันก็เพลินจนรู้สึกว่าเวลาในแต่ละวันมันผ่านไปค่อนข้างเร็วและพรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดกับหญิงสาว ปัณณวรรธคาดหวังว่าการไปครั้งนี้จะทำให้เขาและเธอได้เรียนรู้และเปิดใจให้กันและกันมากขึ้นชายหนุ่มคิดว่าถ้าขอเธอเป็นแฟนในตอนนั้นหญิงสาวก็ไม่น่าจะปฏิเสธ เพราะจากการที่คุยกันดูเหมือนว่าเธอเองก็มีใจให้กับเขาอยู่บ้า
พิชญาภาและปัณณวรรธเดินทางมาถึงสมุยในเวลาหัวค่ำของวันศุกร์ทั้งสองให้รถรีสอร์ตมารับจากนั้นก็ส่งเข้าพักที่รีสอร์ต หญิงสาวให้ทางรีสอร์ตจัดอาหารเย็นไว้รอแล้ว พอมาถึงล้างหน้าล้างตาเสร็จ ทั้งสองก็ทานอาหารด้วยกันทันที“อาหารทะเลที่นี่สดมากๆ เลยพีชรู้ใจพี่มากเลยนะ ที่สั่งอาหารไว้รอแบบนี้กลางวันพี่แทบไม่ได้กินข้าว”“งานยุ่งเหรอคะ”“งานมีปัญหานิดหน่อย แต่ทุกอย่างก็เคลียร์เสร็จก่อนมา”“พีชไม่ทำให้พี่เสียงานใช่ไหมคะ” หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ถ้าหากเขาจะทิ้งงานมาเที่ยวกับตนเอง“ไม่เลยพี่เองก็อยากพักผ่อนเหมือนกันเรารีบกินกันเถอะเดี๋ยวกินเสร็จจะได้ออกไปเดินเที่ยวรับลมทะเลตอนกลางคืนดีไหม”“ดีค่ะ”ทั้งสองคนนั่งทานอาหารและพูดคุยกันไปเรื่อย เมื่อทานอิ่มหญิงสาวก็โทรบอกทางรีสอร์ตให้มาเก็บโต๊ะอาหาร ก่อนที่เธอและปัณณวรรธจะออกไปเดินบริเวณชายหาดซึ่งตอนนี้เป็นเวลาดึกมากจึงไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย“เงียบสงบดีเหมือนกันนะคะ ได้ฟังเสียงคลื่นแบบนี้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ พี่ววรรธโอเคกับที่พักที่พีชจองไหม”“โอเคมากเลย อยู่ใกล้ทะเลแบบนี้ตอนกลางคืนเราน่าจะได้ยินเสียงคลื่นพี่ว่าหลับสบายเลยมากแน่ๆ” ปกติเวลามาเที่ยวปัณณว
พิชญาภาบรรยายความรู้สึกของตนเองตอนนี้ไม่ค่อยถูกสักเท่าไหร่ทั้งสับสนทั้งดีใจและตื่นเต้นที่ปัณณวรรธมีใจให้กับตัวเอง ระยะเวลามันอาจจะเร็วไปสักนิด แต่ในเมื่อเขาและเธอมีใจตรงกันมันก็ไม่แปลกที่จะลองคบหากันอย่างจริงจังหลังจากทั้งสองตกลงเป็นแฟนกันแล้วเขาก็มาพาหญิงสาวกลับมายังบ้านพักจากนั้นพิชญาภาขอไปเปลี่ยนชุดเพราะเธออยากจะออกไปเล่นน้ำทะเลเธอสวมชุดว่ายน้ำสีดำตัดกับผิวสวยทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกมองแทบไม่วางตา คืนนั้นตอนเธออยู่ในชุดราตรีเขาก็ว่าเธอหุ่นดีมากๆ แล้วแต่พอสวมบิกินี่สีดำแบบนี้ทำให้หญิงสาวเซ็กซี่มาก ผู้หญิงคนนี้นอกจากจะคุยกับเขารู้เรื่องทำให้เขาสบายใจและเรือนร่างของเธอก็เย้ายวนและมีเสน่ห์เอามากๆ อีกด้วย“พี่วรรธไปช่วยถ่ายรูปให้พีชหน่อยได้ไหม”“ครับ รอพี่แป๊บหนึ่งนะพี่ขอเปลี่ยนกางเกงก่อน”“งั้นพีชออกไปเล่นน้ำรอนะ”“ครับเดี๋ยวพี่ตามไป”เมื่อปัณณวรรธเปลี่ยนเป็นกางเกงว่ายน้ำแล้วเขาก็เดินตามเธอออกไปยังบริเวณชายหาดหน้าบ้าน ตอนนี้พิชญาภากำลังเล่นน้ำอยู่คนเดียวเมื่อเห็นเขาเดินมาหญิงสาวก็เดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนผ้าผืนเล็กส่งให้ชายหนุ่ม“พี่วรรธถ่ายรูปให้พีชหน่อยนะคะ เอาหลาย
ปากและลิ้นของชายหนุ่มปรนเปรอความอวบอิ่มทั้งสองข้างจนพอใจ แล้วลิ้นร้อนก็เคลื่อนต่ำลงมายังหน้าท้องแบบราบ ขบเม้มเบาๆ ราวกับเธอคือขนมหวานชิ้นโปรด มือใหญ่นวดเรียวขาก่อนจะดันขาหญิงสาวให้แยกจากกัน จับข้อเท้าของเธอตั้งขึ้น“พี่วรรธ”มือเล็กรีบยกปิดส่วนสงวนด้วยความเขินอาย ตอนนี้ผิวขาวเนียนกำลังแดงระเรื่อ“ปิดทำไม”ปัณณวรรธดึงมือหญิงสาวออก ตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นเนินเนื้อเกลี้ยงเกลากลีบด้านนอกอวบอิ่มปิดสนิทจนต้องแยกเรียวขาให้กว้างขึ้นเพื่อจะเห็นกลีบดอกทางด้านใน“สวยมากนะพีช”หญิงสาวอายจนเนื้อตัวแดงระเรื่อ เธอสั่นสะท้านเมื่อปลายนิ้วร้อนค่อยๆ สัมผัสบนกลีบกุหลาบแล้วคลี่ออกอย่างแผ่วเบา นุ่มนวลด้วยกลัวเหลือเกินมือของตัวเองจะทำให้กุหลาบกลีบงามนั้นบอบช้ำก่อนที่ใบหน้าก้มต่ำสูดดมความหอมหวานอย่างอดใจไม่ไหว“อ๊ะ!...อย่าพี่วรรธ อื้อ...”ปัณณวรรธไม่สนใจเสียงนั้นเลยสักนิด กุหลาบดอกสวยตรงหน้าทำให้เขามองอย่างหลงใหล สองมือนวดคลึงสะโพกกลมกลึง ปลายลิ้นร้อนลากขึ้นลงกลางกลีบเนิบนาบแต่สร้างความเสียวซ่านจนได้ยินเสียงหวานครางแผ่วเบา“หวานมาก”เสียงชมแหบพร่าปลายลิ้นลากบริเวณปากถ้ำลิ้มรสน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาทีละน้อย ปาดเ
การมาฝึกงานของพิชญาภาและเพื่อนในบริษัทของ ปัณณวรรธเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ชายหนุ่มเคยแวะมาดูนักศึกษาเพียงสองครั้งเท่านั้น ทำให้พิชญาภารู้สึกสบายใจมากเพราะกลัวเพื่อนคนอื่นจะจับได้ถึงความสัมพันธ์ของเธอและเจ้าของบริษัทแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเรื่องนี้เลยอีกทั้งไอยวริญและดลยาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ มันทำให้พิชญาภาเลิกกังวลและฝึกงานอย่างมีความสุขเมื่อฝึกงานเสร็จก็กลับไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยจากนั้นก็สอบปลายภาค เมื่อผลสอบออกมาพิชญาภาก็ยิ้มกว้าง หญิงสาวเรียนจบได้เกรดนิยมอันดับสอง เพราะมีช่วงเรียนอยู่ชั้นปีสองที่เธอพลาดไปบางวิชา ทำให้ต้องขยันมากขึ้นในการเรียนปีสามและปีสี่ แต่การขยันและตั้งใจเรียนก็ทำให้เธอคว้าเกียรตินิยมอันดับสองมาได้ถึงแม้มันจะต่ำกว่าความตั้งใจแรกก็ตาม“ดีใจด้วยนะพีช” ดลยาและไอยวริญรู้สึกภูมิใจในเพื่อนของตนเองมากๆ เพราะพิชญาภาเป็นตัวอย่างของความขยันและความอดทนตั้งใจเรียนกว่าใครในกลุ่ม ตั้งใจจดเลคเชอร์ทุกวิชาที่อาจารย์เข้าสอน อีกทั้งยังช่วยติวเพื่อนที่ไม่เข้าใจจนพวกเธอสองคนสอบผ่านและเอาตัวรอดได้ทุกครั้ง“ใจหายเหมือนกันนะเราเรียนด้วยกันมาเจ็ดปีเลย จบแล้วก็ต้องแยกย้าย” ดลยาร
“เรื่องของ ความรักเรื่องของหัวใจบางครั้งมันก็พูดและอธิบายยากนะพีช พีชไม่ใช่คนเดียวที่ทำแบบนี้และพีชก็ไม่ได้ตั้งใจทุกอย่างมันเกิดจากความบังเอิญ ถ้าพีชรู้ก่อนแล้วคบเขานั่นก็อาจจะมีส่วนผิดอยู่บ้าง เป้เข้าใจพีชนะ”“คนอื่นเขาจะคิดว่าพีชเพราะอยากได้คะแนนดีหรือเปล่าล่ะ”“คนอื่นก็อาจจะมีคิดบ้าง แต่เป้กับไอย์ไม่คิดแบบนั้นหรอกนะ อย่ากังวลไปเลยนะเราสองคนเข้าใจพีชและจะอยู่ข้างพีช”“ขอบใจมากนะ รู้มั้ยตั้งแต่รู้ความจริงมาจนถึงตอนนี้หนึ่งเดือนกว่าพีชไม่มีความสุขเลย เวลานั่งเรียนวิชาของพี่วรรธ พีชก็ต้องนั่งก้มหน้าฟังแค่เสียงเท่านั้นพีชกลัวจะทำให้พี่เขาเสียสมาธิในการสอน มันอึดอัดเหมือนกันนะ วันธรรมดาเราไม่เจอกันเลยต้องรอให้เป็นวันหยุดหรือไม่ก็เป็นวันที่เข้าไม่ต้องมาสอน”“แต่เราไม่เห็นความผิดปกติเลยนะอาจารย์เขาก็สอนตามปกตินับว่าเขามีความเป็นมืออาชีพมากเพราะฉะนั้นพีชไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกพวกเราเข้าใจดี”“ถ้าคนอื่นรู้ล่ะพีชกลัวมันจะมีปัญหาทีหลังแต่ถ้าจะให้พีชเลิกกับเขาพีชก็ทำไม่ได้หรอกพี่วรรธไม่ได้ผิดอะไรเลย ผิดที่พีชต่างหาก”“จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เราสองคนจะเหยียบมันไว้ที่นี่ถ้าออกจากร้านชาบูแล้วเราก
วันนี้เป็นการสอบวันสุดท้ายพิชญาภา ดลยาและไอยวริญพากันมาที่ร้านชาบูเพื่อฉลองหลังจากสอบเสร็จ พวกเธอทั้งสามคนได้ฝึกงานที่เดียวกันที่บริษัทของปัณณวรรธเรื่องที่เป็นแฟนกับอาจารย์สุดเนิร์ดพิชญาภายังไม่บอกใครแม้จะรู้สึกอึดอัดมากแต่เธอก็ต้องพยายามอย่างที่สุดในทุกคาบเรียนที่ต้องนั่งเรียนกับเขาหญิงสาวจะพยายามนั่งก้มหน้าและไม่มองหน้าแฟนหนุ่มเพราะกลัวจะทำให้เขาเสียสมาธิแต่ดูเหมือนไอริณกับนักศึกษาคนอื่นจะไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยเพราะพวกเธอเอาแต่จ้องอาจารย์หนุ่มจนกระทั่งหมดชั่วโมงสอนแต่พิชญาภาก็แอบสังเกตว่าคนรักของเธอไม่ได้สนใจจะมองใครอื่นเลยเขาตั้งหน้าตั้งตาสอนและอธิบายเหมือนกับมองไม่เห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่แถวหน้า มันเลยทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น“ตื่นเต้นไหมที่จะได้ไปฝึกงาน” ดลยาถามหลังจากทานอาหารไปได้ไม่นาน“ตื่นเต้นสิไม่รู้ที่บริษัทจะเป็นยังไงบ้าง แล้วอาจารย์ที่จะไปคุมเราตอนฝึกงานใช่อาจารย์สุดเนิร์ดหรือเปล่า” ไอยวริญตื่นเต้นไม่แพ้กับเพื่อนอีกสองคน“ไม่นะเขาแค่ให้สถานที่ฝึกงาน แต่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับการฝึกงานเลย” ดลยาตอบตามที่ตนเองทราบมาจากอาจารย์ที่ปรึกษา“ก็ดีเหมือนกันนะถ้ามีสายตาเขาคอยจ้องก็ค
เพราะเมื่อวานพิชญาภาโดดเรียนโดยไม่ได้บอกเพื่อนอีกทั้งยังปิดมือถือตลอดทั้งวัน เช้านี้หญิงสาวจึงรีบมาเรียนแต่เช้าเพื่อจะขอลอกเลคเชอร์ของวิชาที่เรียนในตอนบ่าย ส่วนวิชาของอาจารย์สุดเนิร์ดนั้นเธอไม่ห่วงเพราะเขาเองก็โดดสอนหญิงสาวคิดว่าต่อไปจะต้องหักห้ามใจตัวเองให้มากกว่านี้ไม่ใช่ว่าเขามาออดอ้อนก็ยอมนอนกับเขาโดยไม่สนใจเรื่องเรียน แต่ก็ยากที่จะห้ามความรู้สึกของตัวเองเพราะปัณณวรรธทำให้เธออ่อนระทวยทุกครั้งยามที่อยู่ใกล้ ใครจะเชื่อล่ะว่าอาจารย์สุดเนิร์ดเวลาอยู่บนเตียงนั้นจะมีลีลารักที่เร่าร้อนจนเธอหลอมละลายแทบทุกครั้ง“พีชเป็นอะไรหรือเปล่าโทรหาก็ไม่รับไลน์ไปก็ไม่อ่าน” ดลยาถามด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นเพื่อนเดินมาโต๊ะที่พวกเธอนั่งกันเป็นประจำ พิชญาภาไม่เคยเงียบหาบไปแบบนี้เธอก็เลยค่อนข้างจะห่วงมากเป็นพิเศษ“เมื่อวานพีชปวดหัวนิดหน่อย กินยาแล้วก็หลับยาวแล้วมือถือก็แบตหมดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เพิ่งจะชาร์ตเมื่อเช้า พีชขอโทษเป้กับไอย์ด้วยนะที่ทำให้เป็นห่วง” พิชญาภารู้สึกผิดกับเพื่อน เธอปิดมือถือไว้ตลอดเพราะไม่รู้จะตอบยังไงถ้าเพื่อนโทรศัพท์ไปถาม“แล้วตอนนี้ดีขึ้นหรือยังปวดหัวอย่างเดียวใช่ไหม มีไข้หรือเป
เมื่อคืนฝนตกหนักมากปัณณวรรธเลยไม่ได้ไปส่งพิชญาภาที่คอนโดเพราะรู้ว่ารถติดมาก เช้านี้หญิงสาวเลยตื่นนอนแต่เช้าเพราะเธอจะเอารถของปัณณวรรธไปมหาวิทยาลัย ส่วนชายหนุ่มนั้นจะนั่งรถไฟฟ้าไปอย่างเคยหญิงสาวแต่งชุดนักศึกษาชุดเดิมที่ใส่มาในเย็นวันศุกร์แต่ยังดีว่าแม่บ้านของชายหนุ่มเอาไปซักรีดให้อย่างเรียบร้อยตั้งแต่บ่ายวันเสาร์ วันนี้เธอมีเรียนวิชาของปัณณวรรธซึ่งคิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะไปนั่งแถวหน้าสุด“มีเรียนเก้าโมงไม่ใช่เหรอพีชรีบไปจัง” ชายหนุ่มเองก็กำลังแต่งตัวเพราะเขาก็ชอบไปถึงมาหาวิทยาลัยก่อนถึงเวลาสอน“พีชจะรีบไปจองแถวหน้าค่ะ อยากไปไปจ้องหน้าอาจารย์ใกล้ๆ”“ดีจังวันนี้จะมีแฟนไปให้กำลังใจตอนสอนด้วย”“ไม่เสียสมาธิแน่นะคะ”“ไม่หรอก พี่ไม่เคยมองหน้าใครอยู่แล้ว ว่าแต่พีชเถอะอย่าเอาแต่จ้องจนไม่สนใจฟังพี่สอนล่ะ บอกก่อนครับว่าไม่มีการมาทบทวนให้ทีหลัง”“ทำไมอาจารย์สุดเนิร์ดใจร้ายจัง แบบนี้สงสัยต้องตั้งใจเรียนมากกว่าวิชาอื่นแล้ว ถ้างั้นรีบไปดีกว่าไปสายเดี๋ยวกว่าอาจารย์ผู้สอนจะถูกหักคะแนน”“ไม่สายหรอกเพราะอาจารย์ยังไม่ออกจากห้องเลย ขอกำลังใจก่อนไปสอนได้ไหม” ปัณณวรรธรวบเอวคอดไว้อย่างหลวมๆ กดจมูกลงบนสองแก้
พิชญาภาไม่ค่อยสบายเลยที่ได้ยินเพื่อนใหม่พูดถึงคนรักของเธอ ไม่รู้ว่าตอนนี้มีนักศึกษาอีกกี่คนที่พยายามจะใกล้ชิดกับปัณณวรรธถึงแม้ว่าอาจารย์จะไม่สนใจนักศึกษาแต่หญิงสาวกังวลเพราะกลัวว่าสักวันเขาจะใจอ่อนเพราะไอริณนั้นเป็นผู้หญิงที่สวยมากและไม่ใช่มีเพียงแต่ไอริณคนเดียวนักศึกษาคนอื่นก็สวยมากอยู่เหมือนกันเธออยากพูดเรื่องนี้กับปัณณวรรธแต่ก็กลัวว่าก้าวก่ายการทำงานของเขา หญิงสาวหนักใจจนถอนหายใจออกมาอีกครั้ง“เป็นอะไรหรือเปล่าพีชพี่เห็นถอนหายใจตลอด” ปัณณวรรธถามคนรักเมื่อพาเธอมาทานอาหารเย็นด้วยกัน“วันนี้พีชไปนั่งกินข้าวกับเพื่อนคณะเภสัชค่ะ”“ครับ แล้วเขาทำอะไรให้พีชล่ะถึงมาถอนหายใจแบบนี้”“เขาไม่ได้ทำอะไรพีชค่ะ แต่เขาบอกว่าเขาลงทะเบียนเรียนวิชาของพี่วรรธซ้ำเป็นเทอมที่สองเพราะอยากมองหน้าที่วรรธ”“มีคนทำแบบนี้เลยเหรอ พี่ไม่เห็นรู้เลย”“เขานั่งเรียนอยู่แถวหน้าสุดเลยนะคะ พีชสังเกตว่าเขานั่งมองพี่ตลอดเลย พี่วรรธจำได้ไหม”“ที่ไม่เคยจำนักศึกษาคนไหนได้เลย การเข้าไปสอนของพี่ก็คือการสอนจริงๆ ถ้าพี่สนใจมองนักศึกษาพี่ก็คงรู้แล้วว่าพีชลงทะเบียนเรียนกับพี่ เรื่องนี้ทำให้พีชไม่สบายใจมากใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“อย่ากั
แม้จะรู้ว่าปัณณวรรธกับอาจารย์สุดเนิร์ดคือคนคนเดียวกันแต่ทุกครั้งที่เข้าเรียนวิชาของเขาพิชญาภาก็ทำตัวเป็นปกติเพราะลักษณะที่เห็นมันช่างแตกต่างกับคนรักของเธออย่างเหลือเกินเธอไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้กับเพื่อนสนิทสองคนฟังเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเธอเพียงคนเดียวแต่มันมีอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยพิชญาภากลัวว่ามันจะมีผลกระทบกับการทำงานของเขาแต่ก็ไม่คิดจะปิดบังเพื่อนตลอด หญิงสาวอยากจะหาเวลาเหมาะๆ คุยกับดลยาและไอยวริญแต่นั่นต้องหลังจากเรียนจบเทอมนี้ไปก่อน“พีชคิดว่าผู้หญิงจากคณะเภสัชคนนั้นแปลกๆ ไหม”“คุณไหนล่ะเป้”“ก็คนนั้นไง เห็นชอบนั่งหน้าสุดตลอดเลย”“เขาก็คงอยากตั้งใจเรียน”“ไม่หรอกเป้สังเกตเห็นหลายครั้งแล้วนะ เขาไม่ได้มองบนจอเลยด้วยซ้ำ เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าอาจารย์ต่างหากล่ะ”พิชญาภาหันไปมองหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าสวยหวานและเธอกำลังนั่งจ้องหน้าอาจารย์หนุ่มที่อธิบายอยู่หน้าห้องเลคเชอร์“สงสัยเขาจะชอบอาจารย์มั้ง ดีเหมือนกันนะอาจารย์จะได้หัวใจกระชุ่มกระชวยเผื่อว่าเขาจะยิ้มบ้าง พีชคิดเหมือนไอย์ไหม”“ไม่รู้สิแต่พีชว่าอาจารย์คงไม่สนใจหรอกดูท่าทางเขาเคร่งขรึมเลยตั้งใจสอนมากๆ”“มันก็ไม่แน่นะตอนอยู่ในห้
หลังจากออกจากห้องอาจารย์แล้วพิชญาภาก็ขับรถคอนโดมิเนียมด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะคือพี่วรรธของเธอจริงๆหญิงสาวกลับมาถึงคอนโดฯก็อาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดเป็นเดรสสีหวานรอเวลาที่ปัณณวรรธจะมารับวันนี้เขาบอกว่าจะพาเธอไปทานข้าวกับมารดาของเขาที่บ้านหญิงสาวตอบรับและรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้เจอมารดาของคนรักเป็นครั้งแรกเธอลงมารอเขาก่อนถึงเวลานัดเล็กน้อยเมื่อเห็นรถคุ้นตาเข้ามาจอดก็รีบเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว“วันนี้พีชแต่งตัวหวานจัง” เขาทักทายพร้อมรอยยิ้ม ตาคมมองคนรักด้วยสายตาชื่นชม“พี่วรรธไม่ต้องมายิ้มเลย พีชยังโกรธพี่อยู่”“อ้าว พี่คิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ”“ก็ตอนนั้นพีชคุยกับอาจารย์สุดเนิร์ดรู้เรื่องแต่กับพี่วรรธพีชยังไม่ได้คุยเรื่องนี้เลย”“แล้วพีชจะให้พี่ทำยังไงพี่ถึงจะหายโกรธ” เขาถามขณะขับรถเข้าสู้ถนนเส้นที่จะไปบ้านมารดา“ไม่รู้ค่ะพีชขอคิดดูก่อน”“ทำหน้าบึ้งแบบนี้เดี๋ยวแม่พี่ก็คิดว่าเราทะเลาะกันหรอกนะ”“ก็เรากำลังทะเลาะกันอยู่นี่คะพี่วรรธ”หญิงสาวสะบัดหน้าใส่แต่ในใจเธอไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเข้าใจถึงเหตุผลที่เขาพยายามอธิบาย เพียงแต่อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่บอก
กลับมาจากอัมพวาพิชญาภาก็เรียนอย่างหนักเธอมีเทสย่อยอยู่หลายวิชาจึงไม่ค่อยได้เจอกับปัณณวรรธเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังไลน์หาและคุยกันก่อนนอนทุกคืนวันนี้หญิงสาวมีเทสวิชาเคมีเสร็จก็รีบขับรถกลับมายังคอนโด แต่มาได้ครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลก็ดังขึ้น หญิงสาวจอดรถที่ข้างทางและรีบเปิดอ่านก็พบว่าเป็นเมลจากอาจารย์วิชาเคมีแจ้งว่าให้เธอเข้าไปไปหาเขาที่ห้องเพราะกระดาษคำตอบของเธอมีปัญหาพิชญาภารีบหาที่กลับรถและขับกลับไปมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว พอจอดรถเสร็จก็รีบขึ้นไปยังห้องพักของอาจารย์บริเวณชั้นสองของตึกคณะเธอเคาะประตูพอได้ยินเสียงอนุญาตก็เปิดประตูเข้าไปทันที“สวัสดีค่ะอาจารย์หนูได้รับเมลว่ากระดาษคำตอบมีปัญหาค่ะ”“นี่ครับ ดูว่าใช่กระดาษคำตอบของคุณไหม ผมเห็นว่าคุณกรอกรหัสนักศึกษาไม่ครบ” เขาส่งระดาษคำตอบให้กับหญิงสาวแต่ยังไม่เงยหน้าพิชญาภาจำกระดาษคำตอบของตนเองได้จึงรีบกรอกรหัสลงไปจากนั้นเขาก็ส่งคืนกระดาษคำตอบให้เขา อาจารย์หนุ่มรับมาและเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะคุยกับเธอแต่ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง“พี่วรรธใช่ไหม” พิชญาภาเรียกชื่อของชายหนุ่มเบาๆ“พีช”“ทำไมพี่วรรธมาอยู่ที่นี่”“ก็พี่เป็นอาจารย์ที่นี่”“แล้วทำไ