พิชญาภาขับรถมามหาวิทยาลัยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข พอจอดรถและเดินเข้ามาใต้ถุนอาคารเรียนเพื่อนรักสองคนก็นั่งรออยู่ก่อนแล้ว“เป็นไงบ้างเล่ามาเลยไปเที่ยวมาสนุกไหม” ดลยารีบเข้ามานั่งประกบ“สนุกมากมีของฝากให้สองคนด้วยนะ” หญิงสาวส่งกิ๊บติดผมทำจากไข่มุกให้กับเพื่อนคนละชิ้น“สวยมากเลยพีช ขอบใจมากนะ”“ต้องไปขอบใจพี่วรรธโน่น เพราะพีชไม่ได้เป็นคนจ่ายเงิน”“ตกลงคบกันเป็นแฟนแล้วใช่ไหม ถึงได้ยิ้มแบบมีความสุขอย่างนี้”“ใช่แล้วตกลงใครขอเป็นแฟนใครก่อนล่ะพีชหรือพี่วรรธ”“ก็ต้องพี่วรรธสิ”“เล่าหน่อยได้ไหมเขาขอเป็นแฟนยังไง” ไอยวริญถามด้วยความสนใจ“บอกไม่ได้มันเป็นความลับ”“เราเคยสัญญากันว่าจะไม่มีความลับต่อกันไงล่ะ”“นั่นสิพีชขี้โกงตอนแฟนเราสองคนขอเป็นแฟนเรายังเล่าให้พีชฟังเลยแล้วพอถึงเวลาตัวเองมีแฟนทำไมถึงไม่เล่าล่ะ” ดลยาไม่มีทางยอมเพราะเคยตกลงกันแล้วว่าทั้งสามคนจะไม่มีความลับต่อกัน“ไม่มีอะไรพิเศษหรอกน่า พีชก็แกล้งพูดให้เป้กับไอย์อยากรู้ก็แค่นั้นแหละ”“ไม่พิเศษก็อยากรู้เล่ามา” ดลยาทำเสียงเข้ม“ก็แค่พากันขึ้นไปดูพระอาทิตย์ตกดินแล้วเขาก็พูดว่าเขาอยากลองคบกับพีช”“แค่นี้เหรอ”“แค่นี้จริงๆ”“พีช เป้ถา
“สวัสดีค่ะพี่วรรธวันนี้เหนื่อยไหมคะ” พิชญาภาส่งยิ้มสดใสเมื่อเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับ“วันนี้ไม่เท่าไหร่ พีชล่ะเป็นยังไงบ้างแอบหลับในห้องเรียนหรือเปล่า”“ไม่เลยค่ะแต่เมื่อกี้พีชกลับมาถึงห้องก็หลับไปประมาณครึ่งชั่วโมง”“พี่ว่าเดี๋ยวเราไปกินข้าวแล้วพี่จะรีบกลับมาส่งพีชนะจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่”“ได้ค่ะ”ชายหนุ่มพาคนรักเธอไปทานสเต๊กที่ร้านแห่งหนึ่งไม่ได้ไกลจากคอนโดมิเนียมเท่าไหร่“พีชเคยมากินร้านนี้ไหม”“ไม่เลยค่ะ พีชเคยขับผ่านอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ชอบมานั่งกินข้าวคนเดียว”“ต่อไปนี้พี่จะพยายามหาเวลาว่างมากินข้าวเย็นกับพีชให้ได้บ่อยที่สุด”“ถ้าพี่วรรธงานยุ่งพีชก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ไม่จำเป็นว่าเราจะต้องกินข้าวด้วยกันทุกเย็นนี้ค่ะ พีชรู้ว่าทุกคนก็มีงานที่จะต้องรับผิดชอบ”“ถ้าวันไหนพี่มาได้พี่จะไลน์บอกพีชล่วงหน้าตกลงมั้ย”“ได้ค่ะ แต่พรุ่งนี้ไม่ได้นะคะ”“อ้าว...ทำไมล่ะ”“พรุ่งนี้พีชมีนัดจะไปเดินซื้อของกับเพื่อนค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เย็นพี่จะรีบเคลียร์งานให้ได้มากที่สุด วันหยุดจะได้มีเวลาให้พีชเต็มที่เลย”“เสาร์นี้เราจะไปเที่ยวไหนกันค่ะ”“พีชอยากไปที่ไหน”“ไปอัมพวาไหมคะ ไปเช้าวันเสาร์บ่ายวันอ
ปัณณวรรธเลือกพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งบรรยากาศค่อนข้างร่มรื่น เมื่อเอากระเป๋าเก็บเข้าที่พักแล้วพากันไปยังตลาดน้ำอัมพวาเพื่อหาอาหารกลางวันทานทั้งสองเลือกมาทานก๋วยเตี๋ยวเรือที่และไอศกรีมที่มีขายอยู่ในร้าน เมื่อทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จก็เดินเที่ยวและซื้อของที่ระลึกไปฝากเพื่อน เขาพาพิชญาภาเดินเล่นและทานขนมอีกพักใหญ่ก่อนจะกลับมาที่โรงแรมเมื่อทานอาหารเย็นอิ่มก็รีบกลับมาที่โรงแรมให้ทันเวลาที่จะไปนั่งเรือชมหิ่งห้อย คืนนี้คนนั่งเรือเต็มทุกที่นั่งทั้งสองสวมเสื้อชูชีพแล้วก็ไปนั่งทางด้านหลังสุด เรือลัดเลาะไปตามลำคลองเมื่อถึงจุดชมหิ่งห้อยคนขับเรือดับเครื่องและปล่อยให้เรือไหลไปช้าๆ ทำให้หิ่งห้อยไม่บินหนี นักท่องเที่ยวบางคนยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปบางคนก็อุทานด้วยความตื่นเต้นกับแสงวิบวับตรงหน้า“สวยมากเลยค่ะพี่วรรธ” พิชญาภากระซิบเบาๆ กับคนรักเพราะกลัวเสียงตนเองจะดังจนทำให้หิ่งห้อยเป็นหนี“พี่ไม่คิดเลยว่าธรรมชาติแบบนี้ยังจะหลงเหลืออยู่ คิดไม่ผิดเลยนะที่เราเลือกมาดูหิ่งห้อยด้วยกัน”“ใช่ค่ะถ้าให้พีชมาคนเดียวผิดคงไม่กล้ามาได้แน่ๆ”“ทำไมล่ะ”“พีชคิดว่ามันน่ากลัวนะคะ มืดๆ แบบนี้พีชกลัวจะมีผีโผล่มาข้างทาง”“กลัวผี
เสียงทุ้มหวานที่กระซิบข้างทำให้หญิงสาวย่อมไปตามเกมสวาทของเขาด้วยความเต็มใจ สองมือดันผนังขณะที่สะโพกแอ่นนอนเข้าหาท่อนเอ็นอวบปัณณวรรณลากแท่งร้อนไปบนกลีบดอกไม้จากทางด้านหลังก่อนจากสอดมันเข้าหาเธอ“อ่า...แน่นมากพีช แบบนี้ดีจัง พี่คิดถึงพีชนะคิดถึงกลิ่นของพีช คิดถึงรสชาติหวานหอมของพีช”เขาพูดขณะกดตัวตนเข้าหาเธออย่างช้าๆ“พี่วรรธ....”“เจ็บใช่ไหมคนเก่งของพี่ เดี๋ยวมันจะดีขึ้นพีชรู้ใช่ไหม”“ค่ะพีชรู้ว่าพี่จะทำให้พีชมีความสุข”หญิงสาวตอบเสียงหวานกระตุ้นไฟรักในกายของชายหนุ่มให้โหมกระหน่ำ เขากดสะโพกเข้าหาจนเธอรู้สึกถึงความใหญ่ยาวที่มันกระแทกไปในท้องน้อย รู้สึกจุกและคับแน่นเธอสะโพกส่ายเข้าหาเพื่ออยากให้เขาขยับตัว ปัณณวรรธก็ช่างรู้ใจเขาเริ่มขยับเข้าหาเข้าหาเธออย่างช้าๆ เมื่อรู้สึกว่าเธอปรับตัวได้ ชายหนุ่มก็ปรับจังหวะให้เร็วขึ้น มือเอื้อมมาบีบคลึงเต้าอวบทางด้านหน้าปลุกเร้าไปทั่วจุดกระสันขณะที่สะโพกตอกอัดไปด้วยอารมณ์ปรารถนาอย่างไม่ออมแรง เสียงหน้าขากระทบกับบั้นท้ายดังไปทั่วห้องชายหนุ่มจับสองแขนของพิชญาภาทางด้านหลังเป็นแรงยึดให้เขากระแทกเข้าหาเธอได้อย่างแรงและเร็วขึ้น“พี่วรรธขา...พีชจะไม่ไหว...
กลับมาจากอัมพวาพิชญาภาก็เรียนอย่างหนักเธอมีเทสย่อยอยู่หลายวิชาจึงไม่ค่อยได้เจอกับปัณณวรรธเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังไลน์หาและคุยกันก่อนนอนทุกคืนวันนี้หญิงสาวมีเทสวิชาเคมีเสร็จก็รีบขับรถกลับมายังคอนโด แต่มาได้ครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลก็ดังขึ้น หญิงสาวจอดรถที่ข้างทางและรีบเปิดอ่านก็พบว่าเป็นเมลจากอาจารย์วิชาเคมีแจ้งว่าให้เธอเข้าไปไปหาเขาที่ห้องเพราะกระดาษคำตอบของเธอมีปัญหาพิชญาภารีบหาที่กลับรถและขับกลับไปมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว พอจอดรถเสร็จก็รีบขึ้นไปยังห้องพักของอาจารย์บริเวณชั้นสองของตึกคณะเธอเคาะประตูพอได้ยินเสียงอนุญาตก็เปิดประตูเข้าไปทันที“สวัสดีค่ะอาจารย์หนูได้รับเมลว่ากระดาษคำตอบมีปัญหาค่ะ”“นี่ครับ ดูว่าใช่กระดาษคำตอบของคุณไหม ผมเห็นว่าคุณกรอกรหัสนักศึกษาไม่ครบ” เขาส่งระดาษคำตอบให้กับหญิงสาวแต่ยังไม่เงยหน้าพิชญาภาจำกระดาษคำตอบของตนเองได้จึงรีบกรอกรหัสลงไปจากนั้นเขาก็ส่งคืนกระดาษคำตอบให้เขา อาจารย์หนุ่มรับมาและเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะคุยกับเธอแต่ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง“พี่วรรธใช่ไหม” พิชญาภาเรียกชื่อของชายหนุ่มเบาๆ“พีช”“ทำไมพี่วรรธมาอยู่ที่นี่”“ก็พี่เป็นอาจารย์ที่นี่”“แล้วทำไ
หลังจากออกจากห้องอาจารย์แล้วพิชญาภาก็ขับรถคอนโดมิเนียมด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะคือพี่วรรธของเธอจริงๆหญิงสาวกลับมาถึงคอนโดฯก็อาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดเป็นเดรสสีหวานรอเวลาที่ปัณณวรรธจะมารับวันนี้เขาบอกว่าจะพาเธอไปทานข้าวกับมารดาของเขาที่บ้านหญิงสาวตอบรับและรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้เจอมารดาของคนรักเป็นครั้งแรกเธอลงมารอเขาก่อนถึงเวลานัดเล็กน้อยเมื่อเห็นรถคุ้นตาเข้ามาจอดก็รีบเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว“วันนี้พีชแต่งตัวหวานจัง” เขาทักทายพร้อมรอยยิ้ม ตาคมมองคนรักด้วยสายตาชื่นชม“พี่วรรธไม่ต้องมายิ้มเลย พีชยังโกรธพี่อยู่”“อ้าว พี่คิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ”“ก็ตอนนั้นพีชคุยกับอาจารย์สุดเนิร์ดรู้เรื่องแต่กับพี่วรรธพีชยังไม่ได้คุยเรื่องนี้เลย”“แล้วพีชจะให้พี่ทำยังไงพี่ถึงจะหายโกรธ” เขาถามขณะขับรถเข้าสู้ถนนเส้นที่จะไปบ้านมารดา“ไม่รู้ค่ะพีชขอคิดดูก่อน”“ทำหน้าบึ้งแบบนี้เดี๋ยวแม่พี่ก็คิดว่าเราทะเลาะกันหรอกนะ”“ก็เรากำลังทะเลาะกันอยู่นี่คะพี่วรรธ”หญิงสาวสะบัดหน้าใส่แต่ในใจเธอไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเข้าใจถึงเหตุผลที่เขาพยายามอธิบาย เพียงแต่อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่บอก
แม้จะรู้ว่าปัณณวรรธกับอาจารย์สุดเนิร์ดคือคนคนเดียวกันแต่ทุกครั้งที่เข้าเรียนวิชาของเขาพิชญาภาก็ทำตัวเป็นปกติเพราะลักษณะที่เห็นมันช่างแตกต่างกับคนรักของเธออย่างเหลือเกินเธอไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้กับเพื่อนสนิทสองคนฟังเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเธอเพียงคนเดียวแต่มันมีอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยพิชญาภากลัวว่ามันจะมีผลกระทบกับการทำงานของเขาแต่ก็ไม่คิดจะปิดบังเพื่อนตลอด หญิงสาวอยากจะหาเวลาเหมาะๆ คุยกับดลยาและไอยวริญแต่นั่นต้องหลังจากเรียนจบเทอมนี้ไปก่อน“พีชคิดว่าผู้หญิงจากคณะเภสัชคนนั้นแปลกๆ ไหม”“คุณไหนล่ะเป้”“ก็คนนั้นไง เห็นชอบนั่งหน้าสุดตลอดเลย”“เขาก็คงอยากตั้งใจเรียน”“ไม่หรอกเป้สังเกตเห็นหลายครั้งแล้วนะ เขาไม่ได้มองบนจอเลยด้วยซ้ำ เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าอาจารย์ต่างหากล่ะ”พิชญาภาหันไปมองหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าสวยหวานและเธอกำลังนั่งจ้องหน้าอาจารย์หนุ่มที่อธิบายอยู่หน้าห้องเลคเชอร์“สงสัยเขาจะชอบอาจารย์มั้ง ดีเหมือนกันนะอาจารย์จะได้หัวใจกระชุ่มกระชวยเผื่อว่าเขาจะยิ้มบ้าง พีชคิดเหมือนไอย์ไหม”“ไม่รู้สิแต่พีชว่าอาจารย์คงไม่สนใจหรอกดูท่าทางเขาเคร่งขรึมเลยตั้งใจสอนมากๆ”“มันก็ไม่แน่นะตอนอยู่ในห้
พิชญาภาไม่ค่อยสบายเลยที่ได้ยินเพื่อนใหม่พูดถึงคนรักของเธอ ไม่รู้ว่าตอนนี้มีนักศึกษาอีกกี่คนที่พยายามจะใกล้ชิดกับปัณณวรรธถึงแม้ว่าอาจารย์จะไม่สนใจนักศึกษาแต่หญิงสาวกังวลเพราะกลัวว่าสักวันเขาจะใจอ่อนเพราะไอริณนั้นเป็นผู้หญิงที่สวยมากและไม่ใช่มีเพียงแต่ไอริณคนเดียวนักศึกษาคนอื่นก็สวยมากอยู่เหมือนกันเธออยากพูดเรื่องนี้กับปัณณวรรธแต่ก็กลัวว่าก้าวก่ายการทำงานของเขา หญิงสาวหนักใจจนถอนหายใจออกมาอีกครั้ง“เป็นอะไรหรือเปล่าพีชพี่เห็นถอนหายใจตลอด” ปัณณวรรธถามคนรักเมื่อพาเธอมาทานอาหารเย็นด้วยกัน“วันนี้พีชไปนั่งกินข้าวกับเพื่อนคณะเภสัชค่ะ”“ครับ แล้วเขาทำอะไรให้พีชล่ะถึงมาถอนหายใจแบบนี้”“เขาไม่ได้ทำอะไรพีชค่ะ แต่เขาบอกว่าเขาลงทะเบียนเรียนวิชาของพี่วรรธซ้ำเป็นเทอมที่สองเพราะอยากมองหน้าที่วรรธ”“มีคนทำแบบนี้เลยเหรอ พี่ไม่เห็นรู้เลย”“เขานั่งเรียนอยู่แถวหน้าสุดเลยนะคะ พีชสังเกตว่าเขานั่งมองพี่ตลอดเลย พี่วรรธจำได้ไหม”“ที่ไม่เคยจำนักศึกษาคนไหนได้เลย การเข้าไปสอนของพี่ก็คือการสอนจริงๆ ถ้าพี่สนใจมองนักศึกษาพี่ก็คงรู้แล้วว่าพีชลงทะเบียนเรียนกับพี่ เรื่องนี้ทำให้พีชไม่สบายใจมากใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“อย่ากั
การมาฝึกงานของพิชญาภาและเพื่อนในบริษัทของ ปัณณวรรธเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ชายหนุ่มเคยแวะมาดูนักศึกษาเพียงสองครั้งเท่านั้น ทำให้พิชญาภารู้สึกสบายใจมากเพราะกลัวเพื่อนคนอื่นจะจับได้ถึงความสัมพันธ์ของเธอและเจ้าของบริษัทแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเรื่องนี้เลยอีกทั้งไอยวริญและดลยาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ มันทำให้พิชญาภาเลิกกังวลและฝึกงานอย่างมีความสุขเมื่อฝึกงานเสร็จก็กลับไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยจากนั้นก็สอบปลายภาค เมื่อผลสอบออกมาพิชญาภาก็ยิ้มกว้าง หญิงสาวเรียนจบได้เกรดนิยมอันดับสอง เพราะมีช่วงเรียนอยู่ชั้นปีสองที่เธอพลาดไปบางวิชา ทำให้ต้องขยันมากขึ้นในการเรียนปีสามและปีสี่ แต่การขยันและตั้งใจเรียนก็ทำให้เธอคว้าเกียรตินิยมอันดับสองมาได้ถึงแม้มันจะต่ำกว่าความตั้งใจแรกก็ตาม“ดีใจด้วยนะพีช” ดลยาและไอยวริญรู้สึกภูมิใจในเพื่อนของตนเองมากๆ เพราะพิชญาภาเป็นตัวอย่างของความขยันและความอดทนตั้งใจเรียนกว่าใครในกลุ่ม ตั้งใจจดเลคเชอร์ทุกวิชาที่อาจารย์เข้าสอน อีกทั้งยังช่วยติวเพื่อนที่ไม่เข้าใจจนพวกเธอสองคนสอบผ่านและเอาตัวรอดได้ทุกครั้ง“ใจหายเหมือนกันนะเราเรียนด้วยกันมาเจ็ดปีเลย จบแล้วก็ต้องแยกย้าย” ดลยาร
“เรื่องของ ความรักเรื่องของหัวใจบางครั้งมันก็พูดและอธิบายยากนะพีช พีชไม่ใช่คนเดียวที่ทำแบบนี้และพีชก็ไม่ได้ตั้งใจทุกอย่างมันเกิดจากความบังเอิญ ถ้าพีชรู้ก่อนแล้วคบเขานั่นก็อาจจะมีส่วนผิดอยู่บ้าง เป้เข้าใจพีชนะ”“คนอื่นเขาจะคิดว่าพีชเพราะอยากได้คะแนนดีหรือเปล่าล่ะ”“คนอื่นก็อาจจะมีคิดบ้าง แต่เป้กับไอย์ไม่คิดแบบนั้นหรอกนะ อย่ากังวลไปเลยนะเราสองคนเข้าใจพีชและจะอยู่ข้างพีช”“ขอบใจมากนะ รู้มั้ยตั้งแต่รู้ความจริงมาจนถึงตอนนี้หนึ่งเดือนกว่าพีชไม่มีความสุขเลย เวลานั่งเรียนวิชาของพี่วรรธ พีชก็ต้องนั่งก้มหน้าฟังแค่เสียงเท่านั้นพีชกลัวจะทำให้พี่เขาเสียสมาธิในการสอน มันอึดอัดเหมือนกันนะ วันธรรมดาเราไม่เจอกันเลยต้องรอให้เป็นวันหยุดหรือไม่ก็เป็นวันที่เข้าไม่ต้องมาสอน”“แต่เราไม่เห็นความผิดปกติเลยนะอาจารย์เขาก็สอนตามปกตินับว่าเขามีความเป็นมืออาชีพมากเพราะฉะนั้นพีชไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกพวกเราเข้าใจดี”“ถ้าคนอื่นรู้ล่ะพีชกลัวมันจะมีปัญหาทีหลังแต่ถ้าจะให้พีชเลิกกับเขาพีชก็ทำไม่ได้หรอกพี่วรรธไม่ได้ผิดอะไรเลย ผิดที่พีชต่างหาก”“จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เราสองคนจะเหยียบมันไว้ที่นี่ถ้าออกจากร้านชาบูแล้วเราก
วันนี้เป็นการสอบวันสุดท้ายพิชญาภา ดลยาและไอยวริญพากันมาที่ร้านชาบูเพื่อฉลองหลังจากสอบเสร็จ พวกเธอทั้งสามคนได้ฝึกงานที่เดียวกันที่บริษัทของปัณณวรรธเรื่องที่เป็นแฟนกับอาจารย์สุดเนิร์ดพิชญาภายังไม่บอกใครแม้จะรู้สึกอึดอัดมากแต่เธอก็ต้องพยายามอย่างที่สุดในทุกคาบเรียนที่ต้องนั่งเรียนกับเขาหญิงสาวจะพยายามนั่งก้มหน้าและไม่มองหน้าแฟนหนุ่มเพราะกลัวจะทำให้เขาเสียสมาธิแต่ดูเหมือนไอริณกับนักศึกษาคนอื่นจะไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยเพราะพวกเธอเอาแต่จ้องอาจารย์หนุ่มจนกระทั่งหมดชั่วโมงสอนแต่พิชญาภาก็แอบสังเกตว่าคนรักของเธอไม่ได้สนใจจะมองใครอื่นเลยเขาตั้งหน้าตั้งตาสอนและอธิบายเหมือนกับมองไม่เห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่แถวหน้า มันเลยทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น“ตื่นเต้นไหมที่จะได้ไปฝึกงาน” ดลยาถามหลังจากทานอาหารไปได้ไม่นาน“ตื่นเต้นสิไม่รู้ที่บริษัทจะเป็นยังไงบ้าง แล้วอาจารย์ที่จะไปคุมเราตอนฝึกงานใช่อาจารย์สุดเนิร์ดหรือเปล่า” ไอยวริญตื่นเต้นไม่แพ้กับเพื่อนอีกสองคน“ไม่นะเขาแค่ให้สถานที่ฝึกงาน แต่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับการฝึกงานเลย” ดลยาตอบตามที่ตนเองทราบมาจากอาจารย์ที่ปรึกษา“ก็ดีเหมือนกันนะถ้ามีสายตาเขาคอยจ้องก็ค
เพราะเมื่อวานพิชญาภาโดดเรียนโดยไม่ได้บอกเพื่อนอีกทั้งยังปิดมือถือตลอดทั้งวัน เช้านี้หญิงสาวจึงรีบมาเรียนแต่เช้าเพื่อจะขอลอกเลคเชอร์ของวิชาที่เรียนในตอนบ่าย ส่วนวิชาของอาจารย์สุดเนิร์ดนั้นเธอไม่ห่วงเพราะเขาเองก็โดดสอนหญิงสาวคิดว่าต่อไปจะต้องหักห้ามใจตัวเองให้มากกว่านี้ไม่ใช่ว่าเขามาออดอ้อนก็ยอมนอนกับเขาโดยไม่สนใจเรื่องเรียน แต่ก็ยากที่จะห้ามความรู้สึกของตัวเองเพราะปัณณวรรธทำให้เธออ่อนระทวยทุกครั้งยามที่อยู่ใกล้ ใครจะเชื่อล่ะว่าอาจารย์สุดเนิร์ดเวลาอยู่บนเตียงนั้นจะมีลีลารักที่เร่าร้อนจนเธอหลอมละลายแทบทุกครั้ง“พีชเป็นอะไรหรือเปล่าโทรหาก็ไม่รับไลน์ไปก็ไม่อ่าน” ดลยาถามด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นเพื่อนเดินมาโต๊ะที่พวกเธอนั่งกันเป็นประจำ พิชญาภาไม่เคยเงียบหาบไปแบบนี้เธอก็เลยค่อนข้างจะห่วงมากเป็นพิเศษ“เมื่อวานพีชปวดหัวนิดหน่อย กินยาแล้วก็หลับยาวแล้วมือถือก็แบตหมดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เพิ่งจะชาร์ตเมื่อเช้า พีชขอโทษเป้กับไอย์ด้วยนะที่ทำให้เป็นห่วง” พิชญาภารู้สึกผิดกับเพื่อน เธอปิดมือถือไว้ตลอดเพราะไม่รู้จะตอบยังไงถ้าเพื่อนโทรศัพท์ไปถาม“แล้วตอนนี้ดีขึ้นหรือยังปวดหัวอย่างเดียวใช่ไหม มีไข้หรือเป
เมื่อคืนฝนตกหนักมากปัณณวรรธเลยไม่ได้ไปส่งพิชญาภาที่คอนโดเพราะรู้ว่ารถติดมาก เช้านี้หญิงสาวเลยตื่นนอนแต่เช้าเพราะเธอจะเอารถของปัณณวรรธไปมหาวิทยาลัย ส่วนชายหนุ่มนั้นจะนั่งรถไฟฟ้าไปอย่างเคยหญิงสาวแต่งชุดนักศึกษาชุดเดิมที่ใส่มาในเย็นวันศุกร์แต่ยังดีว่าแม่บ้านของชายหนุ่มเอาไปซักรีดให้อย่างเรียบร้อยตั้งแต่บ่ายวันเสาร์ วันนี้เธอมีเรียนวิชาของปัณณวรรธซึ่งคิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะไปนั่งแถวหน้าสุด“มีเรียนเก้าโมงไม่ใช่เหรอพีชรีบไปจัง” ชายหนุ่มเองก็กำลังแต่งตัวเพราะเขาก็ชอบไปถึงมาหาวิทยาลัยก่อนถึงเวลาสอน“พีชจะรีบไปจองแถวหน้าค่ะ อยากไปไปจ้องหน้าอาจารย์ใกล้ๆ”“ดีจังวันนี้จะมีแฟนไปให้กำลังใจตอนสอนด้วย”“ไม่เสียสมาธิแน่นะคะ”“ไม่หรอก พี่ไม่เคยมองหน้าใครอยู่แล้ว ว่าแต่พีชเถอะอย่าเอาแต่จ้องจนไม่สนใจฟังพี่สอนล่ะ บอกก่อนครับว่าไม่มีการมาทบทวนให้ทีหลัง”“ทำไมอาจารย์สุดเนิร์ดใจร้ายจัง แบบนี้สงสัยต้องตั้งใจเรียนมากกว่าวิชาอื่นแล้ว ถ้างั้นรีบไปดีกว่าไปสายเดี๋ยวกว่าอาจารย์ผู้สอนจะถูกหักคะแนน”“ไม่สายหรอกเพราะอาจารย์ยังไม่ออกจากห้องเลย ขอกำลังใจก่อนไปสอนได้ไหม” ปัณณวรรธรวบเอวคอดไว้อย่างหลวมๆ กดจมูกลงบนสองแก้
พิชญาภาไม่ค่อยสบายเลยที่ได้ยินเพื่อนใหม่พูดถึงคนรักของเธอ ไม่รู้ว่าตอนนี้มีนักศึกษาอีกกี่คนที่พยายามจะใกล้ชิดกับปัณณวรรธถึงแม้ว่าอาจารย์จะไม่สนใจนักศึกษาแต่หญิงสาวกังวลเพราะกลัวว่าสักวันเขาจะใจอ่อนเพราะไอริณนั้นเป็นผู้หญิงที่สวยมากและไม่ใช่มีเพียงแต่ไอริณคนเดียวนักศึกษาคนอื่นก็สวยมากอยู่เหมือนกันเธออยากพูดเรื่องนี้กับปัณณวรรธแต่ก็กลัวว่าก้าวก่ายการทำงานของเขา หญิงสาวหนักใจจนถอนหายใจออกมาอีกครั้ง“เป็นอะไรหรือเปล่าพีชพี่เห็นถอนหายใจตลอด” ปัณณวรรธถามคนรักเมื่อพาเธอมาทานอาหารเย็นด้วยกัน“วันนี้พีชไปนั่งกินข้าวกับเพื่อนคณะเภสัชค่ะ”“ครับ แล้วเขาทำอะไรให้พีชล่ะถึงมาถอนหายใจแบบนี้”“เขาไม่ได้ทำอะไรพีชค่ะ แต่เขาบอกว่าเขาลงทะเบียนเรียนวิชาของพี่วรรธซ้ำเป็นเทอมที่สองเพราะอยากมองหน้าที่วรรธ”“มีคนทำแบบนี้เลยเหรอ พี่ไม่เห็นรู้เลย”“เขานั่งเรียนอยู่แถวหน้าสุดเลยนะคะ พีชสังเกตว่าเขานั่งมองพี่ตลอดเลย พี่วรรธจำได้ไหม”“ที่ไม่เคยจำนักศึกษาคนไหนได้เลย การเข้าไปสอนของพี่ก็คือการสอนจริงๆ ถ้าพี่สนใจมองนักศึกษาพี่ก็คงรู้แล้วว่าพีชลงทะเบียนเรียนกับพี่ เรื่องนี้ทำให้พีชไม่สบายใจมากใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“อย่ากั
แม้จะรู้ว่าปัณณวรรธกับอาจารย์สุดเนิร์ดคือคนคนเดียวกันแต่ทุกครั้งที่เข้าเรียนวิชาของเขาพิชญาภาก็ทำตัวเป็นปกติเพราะลักษณะที่เห็นมันช่างแตกต่างกับคนรักของเธออย่างเหลือเกินเธอไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้กับเพื่อนสนิทสองคนฟังเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเธอเพียงคนเดียวแต่มันมีอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยพิชญาภากลัวว่ามันจะมีผลกระทบกับการทำงานของเขาแต่ก็ไม่คิดจะปิดบังเพื่อนตลอด หญิงสาวอยากจะหาเวลาเหมาะๆ คุยกับดลยาและไอยวริญแต่นั่นต้องหลังจากเรียนจบเทอมนี้ไปก่อน“พีชคิดว่าผู้หญิงจากคณะเภสัชคนนั้นแปลกๆ ไหม”“คุณไหนล่ะเป้”“ก็คนนั้นไง เห็นชอบนั่งหน้าสุดตลอดเลย”“เขาก็คงอยากตั้งใจเรียน”“ไม่หรอกเป้สังเกตเห็นหลายครั้งแล้วนะ เขาไม่ได้มองบนจอเลยด้วยซ้ำ เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าอาจารย์ต่างหากล่ะ”พิชญาภาหันไปมองหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าสวยหวานและเธอกำลังนั่งจ้องหน้าอาจารย์หนุ่มที่อธิบายอยู่หน้าห้องเลคเชอร์“สงสัยเขาจะชอบอาจารย์มั้ง ดีเหมือนกันนะอาจารย์จะได้หัวใจกระชุ่มกระชวยเผื่อว่าเขาจะยิ้มบ้าง พีชคิดเหมือนไอย์ไหม”“ไม่รู้สิแต่พีชว่าอาจารย์คงไม่สนใจหรอกดูท่าทางเขาเคร่งขรึมเลยตั้งใจสอนมากๆ”“มันก็ไม่แน่นะตอนอยู่ในห้
หลังจากออกจากห้องอาจารย์แล้วพิชญาภาก็ขับรถคอนโดมิเนียมด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะคือพี่วรรธของเธอจริงๆหญิงสาวกลับมาถึงคอนโดฯก็อาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดเป็นเดรสสีหวานรอเวลาที่ปัณณวรรธจะมารับวันนี้เขาบอกว่าจะพาเธอไปทานข้าวกับมารดาของเขาที่บ้านหญิงสาวตอบรับและรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้เจอมารดาของคนรักเป็นครั้งแรกเธอลงมารอเขาก่อนถึงเวลานัดเล็กน้อยเมื่อเห็นรถคุ้นตาเข้ามาจอดก็รีบเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว“วันนี้พีชแต่งตัวหวานจัง” เขาทักทายพร้อมรอยยิ้ม ตาคมมองคนรักด้วยสายตาชื่นชม“พี่วรรธไม่ต้องมายิ้มเลย พีชยังโกรธพี่อยู่”“อ้าว พี่คิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ”“ก็ตอนนั้นพีชคุยกับอาจารย์สุดเนิร์ดรู้เรื่องแต่กับพี่วรรธพีชยังไม่ได้คุยเรื่องนี้เลย”“แล้วพีชจะให้พี่ทำยังไงพี่ถึงจะหายโกรธ” เขาถามขณะขับรถเข้าสู้ถนนเส้นที่จะไปบ้านมารดา“ไม่รู้ค่ะพีชขอคิดดูก่อน”“ทำหน้าบึ้งแบบนี้เดี๋ยวแม่พี่ก็คิดว่าเราทะเลาะกันหรอกนะ”“ก็เรากำลังทะเลาะกันอยู่นี่คะพี่วรรธ”หญิงสาวสะบัดหน้าใส่แต่ในใจเธอไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเข้าใจถึงเหตุผลที่เขาพยายามอธิบาย เพียงแต่อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่บอก
กลับมาจากอัมพวาพิชญาภาก็เรียนอย่างหนักเธอมีเทสย่อยอยู่หลายวิชาจึงไม่ค่อยได้เจอกับปัณณวรรธเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังไลน์หาและคุยกันก่อนนอนทุกคืนวันนี้หญิงสาวมีเทสวิชาเคมีเสร็จก็รีบขับรถกลับมายังคอนโด แต่มาได้ครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลก็ดังขึ้น หญิงสาวจอดรถที่ข้างทางและรีบเปิดอ่านก็พบว่าเป็นเมลจากอาจารย์วิชาเคมีแจ้งว่าให้เธอเข้าไปไปหาเขาที่ห้องเพราะกระดาษคำตอบของเธอมีปัญหาพิชญาภารีบหาที่กลับรถและขับกลับไปมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว พอจอดรถเสร็จก็รีบขึ้นไปยังห้องพักของอาจารย์บริเวณชั้นสองของตึกคณะเธอเคาะประตูพอได้ยินเสียงอนุญาตก็เปิดประตูเข้าไปทันที“สวัสดีค่ะอาจารย์หนูได้รับเมลว่ากระดาษคำตอบมีปัญหาค่ะ”“นี่ครับ ดูว่าใช่กระดาษคำตอบของคุณไหม ผมเห็นว่าคุณกรอกรหัสนักศึกษาไม่ครบ” เขาส่งระดาษคำตอบให้กับหญิงสาวแต่ยังไม่เงยหน้าพิชญาภาจำกระดาษคำตอบของตนเองได้จึงรีบกรอกรหัสลงไปจากนั้นเขาก็ส่งคืนกระดาษคำตอบให้เขา อาจารย์หนุ่มรับมาและเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะคุยกับเธอแต่ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง“พี่วรรธใช่ไหม” พิชญาภาเรียกชื่อของชายหนุ่มเบาๆ“พีช”“ทำไมพี่วรรธมาอยู่ที่นี่”“ก็พี่เป็นอาจารย์ที่นี่”“แล้วทำไ