แชร์

บทที่ 25

ผู้เขียน: ชะนีติดมันส์
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-02-13 15:54:37

"ก็ลองพูดมาก่อนสิ" นางเป็นผู้ใหญ่มากพอ ถ้าไม่เพราะเจอเรื่องราวในชีวิตที่ไม่ดีมา นางก็คงจะเปิดใจให้กับทุกคนได้ แต่เพราะถูกเพื่อนรักหักหลัง ตั้งแต่นั้นมานางไม่เคยสนิทใจกับใครเลยแม้แต่สามีตัวเอง

"คุณรามสูรไม่เคยรักโรสเลยค่ะ เขามีคนรักอยู่แล้ว แต่ที่ต้องแต่งงานเพราะด้วยเหตุผลหลายอย่าง"

"หนูบอกแม่ได้ไหมว่ามีเหตุผลอะไรบ้าง"

ดวงตางามที่ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ถึงกับมองจ้องไปที่อีกฝ่ายแบบอัตโนมัติ เธอเคยกลัวนางตั้งแต่ตอนเข้าบ้านใหม่ๆ แม้แต่วันแต่งงานนอกจากไหว้แม่สามีแล้วเธอก็ไม่ได้คุยอะไรกับนางอีก แต่ทำไมวันนี้ เธอถึงรู้สึกอบอุ่นกับผู้หญิงคนนี้

"เรื่องที่โรสบอกคุณแม่ไปแล้ว ว่าแม่ใหญ่ไม่ใช่แม่แท้ๆ โรสก็บอกกับเขา"

"แล้วไงต่อ" เห็นลูกสะใภ้หยุดพูดนางก็เลยถามอีก

"แม่ใหญ่กีดกันไม่ให้โรสเข้าใกล้แม่ เพราะกลัวสังคมจะรู้ความจริง แต่ถ้าโรสแต่งงานออกเรือนไป อาจจะมีเวลาดูแลแม่แบบใกล้ชิดก่อนที่ท่านจะ..." ดวงตาของเธอเศร้าลงเมื่อพูดมาถึงตรงนี้

"หนูก็เลยยอมแต่งงาน เพื่อจะได้ดูแลแม่โดยไม่ให้คุณผกาแก้วรู้?"

"ใช่ค่ะ โรสโง่มากเลยใช่ไหมคะ" ความคิดบ้าๆ แบบนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำอยู่แล้ว แต่นาทีนั้นแม้แต่ตัวเธอถ้าตายแทน
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทที่เกี่ยวข้อง

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 26

    เย็นวันเดียวกัน.."คุณแม่?" กลับมาถึงบ้านเช่าก็เห็นรถของแม่สามีจอดอยู่ แต่จะเรียกว่าแม่สามีก็คงไม่เชิง เพราะตอนนี้เธอกับลูกชายของท่านไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว"แม่ให้คนเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว เผื่อดึกๆ หิว" ได้ยินว่าลูกสะใภ้ไหว้วานให้วินมอเตอร์ไซค์ซื้ออาหารเข้ามาให้ นางก็เลยจัดเตรียมไว้ให้ก่อนเลย"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับมองดูป้าแม่บ้าน เธอจำได้ว่าป้าคนนี้เป็นแม่บ้านที่บ้านหลังนั้น"ช่วงนี้ป้าจะมาดูแลเราก่อน""คะ?""เชื่อใจได้ ป้าแกไม่พูดอะไรหรอก""แต่ป้าเป็นคนที่ดูแลคุณแม่""ที่บ้านยังเหลืออีกหลายคน ถ้าหนูกลัวว่าตารามจะรู้ ไม่ต้องกลัว รายนั้นไม่ได้สนใจอะไรในบ้านหรอก"เธอไม่รู้จะขอบคุณท่านยังไง หญิงสาวพนมมือแล้วก็ไหว้ขอบพระคุณท่านอีกครั้ง"อย่าลืมสิในท้องเราก็หลานของย่า ดูแลเขาให้ดี""ค่ะ" เพราะมีเขานี่แหละ เธอถึงไม่คิดจะทำร้ายตัวเองอีก แม่คงกลัวว่าเธอจะตามท่านไป ก็เลยส่งหลานตัวน้อยๆ มาให้หลายวันต่อมา..เรื่องงานที่บริษัทถึงแม้จะเยอะ แต่บอสและหัวหน้าก็ไม่ได้ป้อนงานให้กับสโรชามากเหมือนแต่ก่อน แถมวันไหนเธอขอลาก็อนุมัติโดยเร็ว และไม่ได้ขอให้เธอกลับมาทำงานช่วงบ่ายอีกจนเวลาผ่านล่วงเลยมา..

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 27

    คืนนี้ทั้งคืนเธอแทบจะนอนไม่หลับ เพราะคิดถึงคำพูดคุณย่าของลูกชาย ท่านก็มีลูกแค่คนเดียว เป็นห่วงลูกมันก็ไม่แปลก แต่เธอพร้อมจริงๆ เหรอ ที่จะเอาชีวิตของตัวเองกลับไปเจ็บปวดอีกครั้งดวงตางามมองดูลูกชายที่นอนอยู่ข้างๆ "หนูช่วยบอกแม่หน่อยได้ไหม แม่ควรจะทำยังไง"ทันใดนั้นดวงตาของลูกก็เปิดกว้างขึ้น ในแววตานั้นเหมือนพ่อมาก"แม่กวนให้หนูตื่นเหรอครับ" หญิงสาวต้องได้รีบนำนมที่เตรียมใส่ขวดไว้แล้วมาให้ลูกดูด และก็ตบก้นแกเบาๆ เพื่อกล่อมให้หลับต่อ"เพื่อคุณย่าผู้มีพระคุณ เราจะสู้กันดูอีกสักครั้งนะครับ" เธออาจจะได้ห่างกับลูกบางเวลา เพราะสิ่งที่คิดจะทำ อาจจะกลับมาหาลูกบ่อยๆ ไม่ได้ แต่ระหว่างนั้นคุณย่าสัญญาว่าจะดูแลหลานให้เป็นอย่างดี เธอก็เลยไม่เป็นห่วงเท่าไร เพราะลูกชายก็ติดท่านมากสองวันต่อมา.."หนูต้องทำตัวน่ารักให้คุณย่าเอ็นดูนะครับ""คุณต้องทำสำเร็จแน่ค่ะ" ทุกคนพร้อมใจกันสนับสนุนสิ่งที่เธอกำลังจะทำ "ส่วนคุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พวกเราจะดูแลช่วยคุณท่านให้เป็นอย่างดี""ขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ" ลูกชายของเธอเพิ่งจะ 3 เดือนกว่า ก็ยังคงดื่มนมแม่อยู่ แต่เธอใช้วิธีปั๊มน้ำนมเก็บไว้ ที่แช่ไว้ในช่องฟรีซก็คงกินได้เ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 28

    "กาแฟค่ะ" กาแฟถูกวางลงตรงหน้า ของท่านรองประธานคนใหม่ แบบไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไร"ฉันขอน้ำส้มไม่ใช่เหรอคะ" เธอไม่ได้มองหน้าคนที่เอากาแฟมาให้เลยด้วยซ้ำ"น้ำส้มไม่มีค่ะ""ฉันกินกาแฟไม่ได้..เอาออกไป"สายตาคมของท่านประธานเหลือบมองเล็กน้อยก่อนที่จะคุยงานกับผู้จัดการต่อ ที่มองเพราะเขาจำได้ว่าเคยเห็นเธอกินกาแฟ"ไม่ได้ยินหรือไงคะ ฉันบอกว่าให้เอากาแฟออกไป" คนที่มีตำแหน่งสูงกว่าเริ่มใช้น้ำเสียงแบบไม่สบอารมณ์"ถ้างั้นก็เหลือแต่น้ำเปล่าแล้วล่ะค่ะ" คนเป็นเลขาพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟตรงหน้าของท่านรองประธาน"บริษัทออกจะใหญ่ แค่น้ำส้มไม่มีหรือไงคะ"เพล้ง!.."อุ๊ย.. ขอโทษค่ะท่านรอง ร้อนไหมคะ" กาแฟที่เพิ่งจะยกมายังไม่ถึงไหนก็หลุดมือก่อน"นี่เธอ" สโรชาพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เพราะตอนนี้กาแฟที่หกกำลังไหลลงมา"ท่านรองเป็นยังไงบ้างครับ" ผู้จัดการรีบหากระดาษทิชชูมาซับกาแฟออกจากโต๊ะ"ร้อนนิดหน่อยค่ะ แย่เลยชุดเปื้อนด้วย" สายตางามตวัดมองไปที่ท่านประธานแบบมีจริตเล็กน้อย "ขอยืมเสื้อสูทของท่านประธานได้ไหมคะ"ชายหนุ่มเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อสูทที่สวมใส่ออก"ทำไมต้องเป็นเสื้อของท่านประ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 29

    "ผมมีธุระ คุณนั่งแท็กซี่กลับไปก่อน""อะไรนะคะ?""วันนี้ผมไม่ว่างแล้ว" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ขึ้นไปนั่งบนรถ แล้วขับออกไปแบบไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างรถเลย"!!!" มะปรางทำได้แค่กัดฟันแล้วมองตาม ไม่ใช่ว่ามะปรางจะไม่สังเกต ตั้งแต่เธอกลับมา ดูรามสูรเปลี่ยนไปมาก แต่ก่อนถ้าขอแยกกันอยู่มีเหรอที่เขาจะยอมทีแรกมะปรางคิดว่าก็ดีเหมือนกัน เพราะเธอก็ออกตัวแรงไม่ได้ ..ที่บอกว่าออกตัวแรงไม่ได้นั่นเพราะเธอไม่ได้คบหาอยู่แค่กับรามสูร ยังคงมีเจ้าสัวที่ช่วยเธอกลับมาประเทศอีกคนเรื่องที่พ่อดุมันเป็นแค่ข้ออ้าง จริงๆ แล้วพ่อแม่มะปรางไม่ได้มายุ่งเกี่ยวอะไรด้วยเลย แค่ส่งเงินให้ก็หมดปัญหาเรื่องพ่อแม่แล้วรามสูรขับรถตามรถคันที่สโรชานั่งมาแบบห่างๆ แค่อยากจะรู้ว่าตอนนี้เธอยังคงอยู่ที่บ้านนั้นไหม หรืออยู่กับผู้ชายคนที่มารับ"เอาไงต่อ" คนที่ทำหน้าที่ขับรถถามเมื่อเห็นว่ารถคันนั้นตามมา"ขับไปเรื่อยๆ ก่อนแล้วกันค่ะ" สโรชาไม่คิดว่าเขาจะตามมาเลย เพราะมันไม่ใช่นิสัยของเขา หรือว่าแค่อยากตามมาจับผิด ที่เห็นเธอขึ้นรถกับผู้ชาย คงเป็นอย่างหลังมากกว่าที่จริงผู้ชายคนนี้คือหนึ่งในแผนการที่แม่ของเขาจัดหามาให้ เธอก็ไม่รู้หรอกว่าผู้ชายคนนี้

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 30

    มือเรียวเอื้อมไปโอบต้นคอพ่อของลูกแบบอยากเอาชนะผู้หญิงอีกคน แต่ใครจะรู้ว่าในใจนั้นเศร้ามากแค่ไหน ที่ต้องได้ทำตัวแบบนี้เพื่อแย่งสามีของตัวเองกลับมากึก! กึก!! เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นขณะที่มะปรางเดินออกจากห้อง และตามมาด้วยเสียงปิดประตูอย่างแรง จนคนที่นั่งทำงานอยู่ด้านนอกมองมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นใบหน้างามของหญิงสาวที่ยังคงพยุงตัวลุกไม่ได้ เพราะถูกมือหนาโอบร่างไว้ พยายามเบือนหน้าหลบอีกฝ่ายที่ยื่นริมฝีปากมาหวังจะจูบ"ฉัน.. ฉันแค่จะเข้ามาถามเรื่องงาน""แค่จะมาถามเรื่องงานต้องอ่อยขนาดนี้เลยเหรอ" ขณะที่พูดดวงตาคมมองลงไปดูร่องหน้าอก เหลืออีกแค่นิดเดียวก็จะเห็นจุกแล้ว"แต่ก็ดูมันได้ผลดีไม่ใช่เหรอคะ" เธอจะถอยตอนนี้ไม่ได้ ต้องเดินหน้าต่อและพุ่งชนมันไปเลย"อยากกลับมาเหรอ" รามสูรก็ยังคงเป็นรามสูร เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ชอบพูดอ้อมค้อม และสิ่งที่เขาไม่ชอบอีกอย่างคือคนโกหก"คุณถามแบบนี้ไม่เกรงใจผู้หญิงที่อยู่หน้าห้องเลยเหรอคะ" ขณะที่พูดใบหน้าหวานยังคงอยู่ใกล้อีกฝ่าย ถ้าเขายื่นมาแค่นิดเดียวก็จะพิชิตริมฝีปากของเธอได้แล้วมันไม่ได้เกินความคาดหมายของเขาหรอก เธอคงจะรับรู้เรื่องนี้มาแล้วจากปากแม่ของเขา และเธอคงจะ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 31

    "ตามมาทางนี้""เก๊กท่าอยู่ได้" หญิงสาวที่เดินนำหน้าหันกลับมาพึมพำแล้วก็เลี้ยวกลับเพื่อเดินตามเขาไปอีกทางหนึ่งขณะที่เดินผ่านแต่ละไลน์ผลิต พนักงานต่างก็มองดู"บอส?!" หัวหน้าแผนกรีบเดินเข้ามารับหน้า เพราะน้อยนักที่ท่านผู้บริหารระดับสูงจะลงมาด้วยตัวเอง"เจอคุณพิศมัยก็ดีแล้ว ผมฝากพนักงานใหม่ด้วย""พนักงานใหม่?" ประโยคนี้คนที่ชื่อพิศมัยและสโรชาพูดขึ้นพร้อมกัน"คุณหมายความว่ายังไง" สโรชาหันไปกระซิบถามเขา ไหนบอกจะพาลงมาเรียนรู้งาน"เออได้เลยค่ะ" พิศมัยมองตั้งแต่ใบหน้าลงไปจรดเท้า เพราะชุดที่เธอสวมใส่ไม่น่าจะมาเป็นพนักงานธรรมดาเลย"หาเสื้อผ้าพนักงานให้เธอใส่ด้วยนะ" ว่าแล้วเขาก็เดินออกมา"ฉันขอตัวแป๊บหนึ่งนะคะ" สโรชารีบเดินตามไป "คุณจะทำอะไร""อยากเรียนรู้งานไม่ใช่เหรอ""แต่ฉันมารับตำแหน่งรองประธาน ไม่ใช่พนักงาน" แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขากำลังจะกำจัดเธอ คงกลัวไปมีเรื่องกับหญิงคนรักล่ะสิ"อันนั้นก็ไม่เอาอันนี้ก็ไม่เอา แล้วแบบนี้จะรู้งานได้ไง""คุณกำลังแกล้งฉันใช่ไหม""ผมก็บอกแล้วไงว่าพาคุณมาเรียนรู้งาน"หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินนำหน้าเขาไปที่ลิฟต์ อยากจะเขี่ยเธอมากนักงั้นเหรอไม่มีทางซะหรอก ถ้าถ

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 32

    "จะไปไหน" รามสูรเห็นว่าพอออกมาจากโรงแรมแล้วเธอไม่ได้ตามมาที่รถด้วย"เลิกงานแล้วไม่ใช่หรือคะ ฉันก็จะกลับบ้านน่ะสิ" สโรชาไม่รอให้เขาพูดอะไรอีกก็เดินไปเปิดประตูแท็กซี่ที่จอดรอรับผู้โดยสารอยู่แล้ว"จะให้ไปส่งไหนครับคุณผู้หญิง""..ไม่รู้จะตามมาทำไม" หญิงสาวแอบมองกลับไปด้านหลังเห็นว่ารถของเขาขับตามมาแบบติดๆ"อะไรนะครับ""เปล่าค่ะ ขับไปเรื่อยๆ ก่อนแล้วกัน" บางทีก็อยากให้เขารีบกลับไปหาคนรัก เพราะเธอจะได้ไปหาลูกบ้าง แต่นี่เล่นขับรถตามมาจับผิดแบบนี้เลยเหรอสโรชาก็เลยให้แท็กซี่พากลับมาส่งที่บ้าน ทีแรกก็นึกอยากทำประชดเรียกผู้ชายคนนั้นให้มารับระหว่างทาง แต่เธอทำแบบนั้นยังไม่ได้ เพราะพรุ่งนี้อาจจะได้ขอความช่วยเหลือจากเขาหญิงสาวลงจากรถแท็กซี่แล้วเดินเข้าไป ..แต่เธอไม่ได้เข้าไปในบ้านหรอก..แอบมองอยู่ว่าเขาจะกลับไปตอนไหน เพราะยังไงวันนี้ต้องกลับไปชื่นใจลูกชายให้ได้20 : 45 น."มืดค่ำขนาดนี้มาได้ยังไง" พุดตาลถามเมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินเข้ามาในบ้าน"เขาไม่เห็นหรอกค่ะแม่""แม่ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น แต่กลัวเรื่องอันตราย ถ้ามันมืดแล้วก็ไม่ต้องมา" ที่จริงนางก็จัดหาที่พักไว้ให้ลูกสะใภ้แถวนั้นแล้ว แต่อย่างที่เห็นน

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13
  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 33

    "จะนอนอยู่ในห้องน้ำเลยหรือไง" ชายหนุ่มนอนรอบนเตียงจนแทบจะหลับอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ออกมาแกร็ก.. วิธีนี้คงไม่ได้ผลแล้วล่ะ สโรชาก็เลยต้องออกมาจากห้องน้ำก่อน"อุ๊ย" หญิงสาวตกใจเมื่อคนที่นั่งอยู่บนเตียงเดินตรงเข้ามา แล้วจับเธอพิงเข้ากับผนังใกล้ประตูห้องน้ำ "คุณจะอาบน้ำก็เข้าไปอาบสิ" หญิงสาวไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนด้วยก็เลยต้องได้ใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมร่างกายออกมา"ก็รอผ้าเช็ดตัวอยู่นี่ไง" ว่าแล้วมือหนาก็แกะเอาผ้าเช็ดตัวที่เธอเหน็บไว้หน้าอก"คุณ!" หญิงสาวตกใจรีบคว้าผ้าเช็ดตัวไว้เกือบไม่ทัน "คุณก็ไปเอาผืนใหม่สิ"มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ยอมเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเธอ เพื่อจะดูว่ามีผ้าเช็ดตัวอีกไหมแต่พอเปิดเข้าไปมันยิ่งสร้างความแปลกใจให้รามสูรยิ่งนัก เพราะตู้เสื้อผ้าของเธอมีแต่เสื้อผ้าตอนที่ทั้งสองยังใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ ใบหน้าหล่อคมหันกลับมามองหญิงสาวที่เปลี่ยนการแต่งตัวใหม่หมด แล้วเสื้อผ้าพวกนั้นไปไหน?แต่สโรชาไม่ได้สังเกตว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ คนตัวเล็กเดินเลี่ยงไปหน้ากระจกเพื่อจะทาครีมก่อนนอนได้ผ้าเช็ดตัวรามสูรก็เข้าไปในห้องน้ำ"??" เท้าแกร่งเหยียบเข้ากับอะไรบางอย่างชายหนุ่ม

    ปรับปรุงล่าสุด : 2025-02-13

บทล่าสุด

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 158 ตอนจบ

    "เข้าข้างในกัน" เกษมราษฎร์เอื้อมมือมาให้อีกฝ่ายจับมือท่านไว้ เพื่อจะได้ก้าวเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน"ท่านทำอะไรคะ" นางยอมเดินตามแรงที่อีกฝ่ายจูง แต่ก็อดที่จะถามไม่ได้"บอกแล้วไงว่าไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆ แต่งงานกันนะ""อู๊วววว" เสียงโห่แสดงความยินดีดังขึ้นเมื่อเกษมราษฎร์คุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวในคืนนี้ ท่านเคยพูดไว้แล้วถึงแม้ว่าจะพูดแค่กับตัวเอง ถ้ามีโอกาสได้ทำเพื่อเธอ..จะทำให้ผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ต้องอิจฉาเธอ"ลุกขึ้นเถอะค่ะท่าน""คุณตอบตกลงมาก่อนสิ""ท่านเพิ่งขอหมั้นไปวันก่อนเองนะคะ""ถ้าคุณไม่ตกลงผมก็จะอยู่แบบนี้""ตกลงก็ได้ค่ะ" จากเสียงโห่ร้องกลายเป็นเสียงกรี๊ดลั่นจนโรงแรมแทบจะแตก เมื่อฝ่ายหญิงตอบตกลงแต่งงานด้วยเกษมราษฎร์ลุกขึ้นโดยที่ไม่ต้องให้ใครมาช่วยพยุง ถึงแม้จะอายุและเยอะแล้วแต่ร่างกายของท่านก็ยังแข็งแรง เพราะการเป็นทหารต้องได้ฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา"ดีใจด้วยนะครับ" รามสูรเข้ามาแสดงความยินดี เขาดีใจมากที่จะเห็นแม่มีความสุขสักที ตั้งแต่จำความได้เลยมั้งที่เห็นแม่ต้องเฝ้ารอพ่อกลับบ้านทุกวันและลูกๆ คนที่เหลือก็เข้ามาแสดงความยินดี รวมทั้งแขกในงาน วันนี้ท่าน

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 157

    เย็นวันเดียวกันนั้น.. พุดตาลเรียกลูกชายและลูกสะใภ้มาทานข้าวเย็นร่วมกัน"สวัสดีครับท่าน" รามสูรมาพร้อมกับภรรยา และลูกชาย พอมาถึงก็เห็นว่าท่านพลเอกเกษมราษฎร์ ก็นั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วย"มาครบกันแล้วใช่ไหม นั่งก่อนสิลูก"พอลูกชายนั่งลงเกษมราษฎร์ก็ขอเป็นคนพูดเอง ท่านบอกทุกคนว่าขอเข้ามาอยู่ร่วมครอบครัวด้วย ทีแรกเกษมราษฎร์ก็ช่างใจอยู่ กลัวลูกๆ ของพุดตาลจะไม่ชอบใจ เพราะถึงยังไงพ่อของพวกเขาก็มีทีท่าว่าจะกลับมา"ยินดีต้อนรับครับ ผมเองต่างหากที่ต้องฝากคุณแม่ไว้กับท่าน" พี่ชายคนโตเป็นคนเอ่ยพูดก่อน"ขอบใจมากนะลูก" ใจจริงพุดตาลก็อยากจะอยู่กับลูกและหลานแบบนี้ไปจนแก่เฒ่า แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว เมื่อสามีหย่าขาดจากผู้หญิงคนนั้น ยังไงท่านก็ต้องกลับมาวนเวียนจนทำให้ชีวิตอยู่ไม่เป็นสุขแน่ นางก็เลยตัดสินใจตัดกรรมกันไปแต่เพียงแค่นี้"ผมจะประกาศให้สังคมรับรู้เรื่องของเราในเร็ววันนี้""เรื่องนี้แล้วแต่ท่านค่ะ" นางคิดว่าให้คนรับรู้ไว้ก็ดี เรื่องถูกนินทาหนีไม่พ้นอยู่แล้ว ใครจะนินทาก็ช่าง ขอให้ตัวเองอยู่แบบสบายใจก็พอร่วมทานข้าวเย็นกันเสร็จ ลูกชายทั้งสองก็ขอตัวกลับเพราะมันดึกแล้ว ส่วนเพลิงไม่อยากจะกลับก็ต้องได

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 156

    "ใจเย็นก่อนสิคะมาเหนื่อยๆ น้ำก็ยังไม่อาบ""ขอชื่นใจก่อน" ริมฝีปากหนากระซิบพูดในขณะที่จมูกยังสูดดมคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด"คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ" รักครั้งแรกของเธอมันช่างสวยงามนัก แต่เมขลาหวังว่าจะหยุดผู้ชายคนนี้ไว้ได้แค่เธอ เพราะถ้าเขามีตำแหน่งที่สูงขึ้น เขาจะเป็นเหมือนคนที่ให้กำเนิดเธอไหม"เป็นอะไร" เพลิงสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของเธอไม่เหมือนตอนที่เรียกเขาขึ้นมาข้างบนเลย"อนาคตข้างหน้าอะไรมันก็ไม่แน่นอนค่ะ เผื่อคุณก้าวไปในตำแหน่งที่สูงกว่านี้..""อย่าคิดอะไรที่มันจะไม่เกิดขึ้น" แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าเธอคงกลัวว่าเขาจะทำตัวเหมือนพ่อ"คุณรู้เหรอคะว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่""ผมรักคุณ คำนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ฟังมันจากปากผม และผมก็จะพูดให้คุณฟังเพียงคนเดียว""ขอบคุณนะคะ" ขอบคุณเขาทั้งน้ำตา แต่ก่อนตอนที่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ ยังมีความสุขมากกว่านี้เลย แต่พอรู้ว่าพ่อมีนิสัยยังไง เมขลาก็เริ่มกลัวผู้ชายรอบข้าง[โรงแรมหรู]ที่พลเอกเกษมราษฎร์พาพุดตาลมาทานข้าวที่โรงแรม เพราะรู้แล้วว่านางคงไม่กลับไปหาอะไรเดิมๆอีก ท่านต้องทำให้นางเห็นว่าท่านสามารถที่จะพานางก้าวไปในทุกๆที่ได้"ทำไมคุณรู้ว่าฉันชอบกิน เออ..

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 155

    "ทำอะไรกัน"คนที่กำลังโอบกอดกันถึงกับตกใจปล่อยมือออก"ท่าน?""นายคงไม่อยากจะอยู่ในกรมแล้วใช่ไหม""อย่าทำอะไรผู้กองนะคะ" ถึงแม้เธอจะตัวเล็กกว่ามาก แต่หญิงสาวก็ใจกล้าก้าวออกมายืนบังชายคนรักไว้"เรารู้ไหมว่ามันไม่สมควร""จะสมควรหรือไม่ มันอยู่ที่เราสองคนค่ะ""อย่าลืมสิว่าเราเป็นลูกของใคร""หึ.. แล้วฉันเป็นลูกของใครล่ะคะ""มันสมควรแล้วเหรอที่จะมาพูดต่อล้อต่อเถียงกับพ่อ""พ่อ?" เมขลาอยากจะพูดอะไรอีกตั้งมากมาย แต่มันจุกในอกเสียก่อน"มีอะไรกัน" แม่บ้านรีบเข้าไปตามคุณผู้หญิงออกมาดู กลัวว่าจะมีเรื่อง"คุณมาก็ดีแล้ว ผมจะเร่งเรื่องให้ลูกไปเรียนต่อต่างประเทศ""เรียนต่อต่างประเทศ?" เพลิงพูดพร้อมกับมองหน้าเมขลา แล้วมองไปที่ท่านพลเอกเรวทัต"ฉันไม่ไปค่ะ""ลูกไม่อยากเรียน" พุดตาลคิดว่านางคงต้องได้ออกหน้าเองแล้วล่ะ"อายุแค่นี้ยังเรียนได้อีกตั้งเยอะ ทำไมถึงคิดสั้น""อะไรคือการคิดสั้นคะ""ก็ที่เห็นอยู่นี่ไง""คนนี้ผู้กองเพลิงท่านก็คงจะรู้จักแล้ว เขาเป็นคนรักของฉัน ไม่สิ.." ถ้าพูดแค่คนรักมันคงไม่จบตรงนี้แน่ เมขลาก็เลยให้สถานะใหม่กับเพลิง "เขาเป็นพ่อของลูกในท้องฉันเองค่ะ""???" ไม่ใช่แค่พลเอกเรวทัตและพุดตา

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 154

    เห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เรวทัตก็เลยยังไม่พูดอะไรอีก เพราะคดีเก่ายังไม่เคลียร์"อยู่พร้อมหน้ากันก็ดีแล้ว พ่อจะย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้แล้วนะ"เรวทัตพูดจบ ลูกๆ ต่างก็มองดูหน้าคนเป็นแม่มันคงเป็นเวรกรรมของนางที่เคยสร้างไว้กับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ชาติปางก่อน ชาตินี้ก็เลยต้องได้ตามมาชดใช้กรรม หนีไปไหนก็คงจะหนีไม่พ้นแล้ว"บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณ คุณจะมาอยู่ใครจะว่าอะไรได้ล่ะคะ"เรวทัตอยากได้ยินคนตรงหน้าเรียกว่าคุณพี่เหมือนเดิม แต่คงต้องใช้เวลา เพราะตัวเองทำไว้กับนางเยอะ"หือ รามิล" มองเข้าไปด้านในก็เห็นลูกสะใภ้คนโตกำลังอุ้มหลานชายเดินออกมา เรวทัตก็เลยเดินเข้าไปหาหลานพอคนเป็นพ่อไปแล้ว ลูกๆ ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นต่างก็มองดูหน้าแม่อีกครั้ง นาทีนี้ไม่มีใครน่าสงสารเท่าท่านอีกแล้ว"แม่ไม่เป็นอะไรหรอก เข้าไปข้างในกันเถอะ" แค่นี้นางก็รู้แล้วว่าสามีคงจะหย่าจริง เพราะถ้าไม่งั้นคงไม่บอกว่าจะกลับมานอนบ้านหลังนี้ นางรนหาที่เอง คิดว่าท่านจะไม่กล้าหย่าดาราสาวสวยคนนั้นทุกคนเข้าไปแล้ว เมขลาก็หันกลับมากุมมือเพลิงไว้ "เรายังจะเป็นเหมือนเดิม อย่าคิดมากนะคะ" เมขลารู้ดีว่าเพลิงคิดว่าตัวเองต่ำต้อย"ผมจะไม่ถอ

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 153

    "ผมมาคิดทบทวนเรื่องของเราดูแล้ว""ท่านไม่สบายหรือเปล่าคะ" แพรวพราวเริ่มใจไม่ดี แต่ก็ยังคงส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้ แบบใจดีสู้เสือ"เราหย่ากันเถอะ""คุณพี่!!""ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณอยากได้ ผมขอแค่ให้คุณเซ็นใบหย่า""ไม่มีทางค่ะ กว่าเราจะฝ่าฟันความรักของเรามาด้วยกันได้ ทำไมคุณพี่ถึงทำแบบนี้กับแพรวคะ""ผมให้เกียรติคุณถึงได้มาคุยก่อน หรืออยากจะคุยผ่านทนายของผมล่ะ""แพรวรักท่าน ยอมอุ้มท้องลูกของท่าน ถึงแม้จะถูกใครตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี""เรื่องลูกผมก็ยังจะส่งเสียเลี้ยงดู""แพรวไม่ได้ต้องการแบบนั้นสักหน่อย ใครคะ..ท่านมีใครใหม่อีกเหรอคะ""เรื่องนั้นไม่เกี่ยว เรามาคุยเรื่องของเราก่อน""เรื่องของเรา แพรวไม่หย่า!""ผมมาคุยกับคุณดีๆ แล้วนะ หลังจากนี้คุณก็คุยกับทนายของผมแล้วกัน และสิ่งที่คุณอยากได้ก็อย่าฝันว่าจะได้""ท่านอย่าบอกนะว่าจะกลับไปหามันอีก""ผมเพิ่งรู้ว่ารักภรรยา""รักภรรยาอย่างนั้นเหรอคะ แล้วที่ผ่านมาล่ะผู้หญิงนับสิบนับร้อยยังจะเรียกว่ารักภรรยาได้อยู่อีกเหรอคะ!" แต่ดูเหมือนเรวทัตจะไม่ฟังอะไรอีก เพราะตอนนี้เดินไปที่รถแล้ว "กรี๊ดดดด!!""คุณแม่เป็นอะไรคะ" มโนราห์ได้ยินเสียงร้องก็รีบลงมาดู"

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 152

    "??" เมขลาได้ยินทุกคำพูดของแม่ใหญ่ที่พูดกับ.. แม้แต่คิดยังไม่กล้าเอ่ยชื่อในใจเลย คนที่ไม่ต้องการเธอ..เธอก็ไม่ต้องการคนแบบนั้นเช่นกัน"หนูเมย์" ยืนมองตามสามีเก่าไปครู่หนึ่ง พอหันกลับมาก็เจอเมขลาอยู่ตรงมุมบันได"คุณแม่ทำแบบนั้นทำไมคะ""บางทีมันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเราก็ได้""น้องเมย์ไม่เห็นด้วยค่ะ""แต่เขาคือ..." นางกำลังจะพูดว่าแต่นั่นคือพ่อแท้ๆ ของเมขลาเลยนะ"น้องเมย์ไม่อยากให้คุณแม่กลับไปเจอวังวนเก่าๆ อะไรที่เราสลัดทิ้งไปได้แล้ว ก็ปล่อยมันไปเถอะค่ะ"ทำไมเด็กอายุยังไม่ถึง 20 ถึงคิดได้กว่านาง ถ้านางใช้แค่หัวใจคิดก็คงจะกลับมาในวังวนเดิม แต่ถ้าใช้สมอง ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไป มันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้"แล้วแม่ต้องทำยังไง"เมขลามองใบหน้าผู้หญิงที่กาลเวลาไม่สามารถทำร้ายนางได้ เพราะถ้าเดินไปกับเธอทุกคนคงคิดว่าพี่กับน้อง ดวงตาของนางคลอไปด้วยม่านน้ำตาที่บดบัง ถึงแม้เธอจะอายุยังน้อย แต่ก็พอดูออกว่าท่านยังคงรักผู้ชายคนนั้นอยู่"ถ้าเขาคนนั้นกลับมา ทำให้คุณแม่ต้องทุกข์ใจอีก คุณแม่จะรับได้ไหมล่ะคะ" เพราะยังไงคนเดิมก็คงทำอะไรเหมือนเดิม ถ้าไม่งั้นคงไม่ออกไปไข่ไว้นอกบ้านจนทั่วแบบนี้"แม่ขออยู่คน

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 151

    คฤหาสน์พลเอกเรวทัต"ดีใจจังเลยค่ะที่คุณผู้หญิงกลับมา""สบายดีกันไหม" กลับมาที่นี่ถึงสองครั้ง แต่ไม่ได้ถามสารทุกข์สุขดิบกันเลย เพราะแค่เห็นหน้าสามีเก่าก็ไม่มีอารมณ์ถามใครแล้ว"ไม่สบายก็ตรงที่คิดถึงคุณผู้หญิงนั่นแหละค่ะ""ปากหวานเหมือนเดิมนะพวกเราเนี่ย ช่วยกันเอาของเข้ามาข้างในก่อน""เดี๋ยวผมทำเองครับ" เพลิงซึ่งทำหน้าที่ขับรถรีบเดินไปเปิดกระโปรงหลัง"ฉันช่วยค่ะ" เมขลากำลังจะไปช่วยยกของแต่ถูกเพลิงห้ามไว้"เอาของขึ้นไปไว้ข้างบนเลย แม่ให้คนจัดห้องให้แล้ว""ครับ" ชายหนุ่มหิ้วกระเป๋าขึ้นไปที่ชั้นบน โดยมีหญิงคนรักเดินตามไป ส่วนของที่เหลือพวกแม่บ้านช่วยกันคนละไม้คนละมือกึก.."อืม" หญิงสาวตกใจเดินพ้นประตูเข้ามาเขาก็ปิดแล้วล็อกมันไว้ ไม่ได้ทำแค่นั้นเพลิงยังหันมาจูบพอหายตกใจเมขลาก็จูบกลับ คิดว่าคงไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ เพราะของที่เหลือเป็นของแม่ใหญ่คิดว่าจะจูบไม่นานพอให้หายคิดถึง ถ้าได้แยกกันอยู่จริง แต่นี่ขนาดจูบอยู่ยังคิดถึง"ผมรักคุณนะ" นิ้วแกร่งเขี่ยแก้มของหญิงคนรักเบาๆ "อยู่ที่นี่ห้ามดื้อเข้าใจไหม""คุณก็ห้ามแอบไปเที่ยวที่ไหนนะคะ""ไม่ไปไหนหรอก"ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก็ลงมา.."พี่

  • ภรรยาที่(ไม่)รัก   บทที่ 150

    "คุณไม่มีพันธะ แต่คุณไม่คิดเหรอกว่าเกษมอาจจะมีพันธะอยู่ก็ได้"พุดตาลเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากสามีเก่า มันก็มีส่วนอยู่บ้าง พลเอกเกษมราษฎร์ตำแหน่งใหญ่โตขนาดนั้น แถมภรรยาก็ตายจากไปนานแล้ว"เรื่องนั้นฉันคงไม่ให้ท่านต้องมาลำบากใจด้วยหรอกค่ะ..กลับกันเถอะลูก"พลเอกเรวทัตได้แต่มองตามหลังนางไป ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้"คนนี้ใช่ไหม ที่เป็นลูกของนวล" เรวทัตรีบเดินตามทั้งสองมาที่รถจากที่กำลังจะเปิดประตูพุดตาลถึงกับชะงัก"ผมจะรับลูกคนนี้กลับมาเลี้ยงเอง""??" พอประโยคนี้ออกจากปากพลเอกเรวทัต ทั้งสองที่ยืนหันหลังให้ ก็ได้หันกลับมามองพร้อมกัน "คุณหมายความว่ายังไง""ในเมื่อเด็กคนนี้เป็นลูกอีกคนของผม มันก็ไม่แปลกที่ผมจะรับลูกกลับมาเลี้ยงเอง"พุดตาลรีบจับเมขลาหลบไว้ด้านหลังของตัวเองก่อน "เสียใจด้วยค่ะ แต่ตอนนี้เมขลาเป็นลูกของดิฉันแล้ว""คุณแน่ใจเหรอว่าจะพูดเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูเด็กคนนี้กับผม"เมขลาส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกกับแม่พุดตาลว่าเธอไม่ไป"แม่ไม่ยอมให้หนูไปอยู่แล้ว เรากลับบ้านกัน" นางรีบหันกลับไปเปิดประตูรถ เพื่อให้เมขลาได้ขึ้นไปนั่งก่อน"ถ้าคุณชอบขึ้นโรงขึ้นศาล ไม่เป็นไรนะผมจัดให

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status