Home / โรแมนติก / กลรติรส / ยังกล้ามีหน้าเรียกตัวเองว่าพ่ออีกเหรอ

Share

ยังกล้ามีหน้าเรียกตัวเองว่าพ่ออีกเหรอ

last update Last Updated: 2025-01-27 14:27:27

หญิงสาวสะดุ้งหน้าถอดสี แต่แวบเดียวเธอก็ประคองสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้มารดาผิดสังเกตจนต้องเป็นห่วง ยิ่งตอนนี้สุขภาพของอีกฝ่ายยังไม่เต็มร้อยด้วย

“มะ...ไม่มีนี่คะ จ๋าไม่ได้เป็นอะไร แค่เหนื่อยๆ เรื่องงานเท่านั้น แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ จ๋าสบายมากค่ะ” รุจารินพยายามฝืนยิ้มร่าเริงให้มารดากลบเกลื่อนเรื่องไม่สบายใจทั้งมวลที่ก่อกวนหัวใจอยู่ในเวลานี้

“จ้า คนเก่ง แม่รู้ว่าลูกสาวแม่น่ะเก่ง แต่ถ้ามีเรื่องอะไรที่จ๋าอยากระบายหรืออยากปรึกษา อยากเล่าให้แม่ฟัง แม่อยู่ข้างๆ พร้อมรับฟังลูกทุกเรื่องเสมอนะจ๊ะ”

คนฟังแอบหลุบตาลงนิดๆ ในใจครุ่นคิดหนัก ที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีความลับกับแม่ แต่หากแม่รู้เข้าว่าเธอไปเจออะไรมา จะเป็นเช่นไร ยิ่งได้รู้ว่าคนที่เธอพาเธอไปพบเรื่องเลวร้ายคือใคร แม่จะรับได้ไหม หากแม่รู้ว่าเธอถูกพ่อหลอกเอาตัวไปสังเวยไอ้เสี่ยนั่นจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แม่จะว่ายังไงนะ

“แม่คะ คือว่าที่จริงจ๋ามีเรื่อง...” ยังไม่ทันเอ่ย จู่ๆ ก็มีเสียงกดออดหน้าบ้านดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

“ใครมาดึกๆ ดื่นๆ กันเนี่ย”

“แม่นั่งเถอะค่ะ เดี๋ยวจ๋าจะออกไปดูให้เองว่าใครมา” ว่าแล้วร่างเพรียวก็ผลุนผลันออกไปทันที

“ลูกจ๋า! อยู่น
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • กลรติรส    ใครหน้าไหนมันกล้ามาแตะต้องลูกฉัน ตายเป็นตาย

    “ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ออกไปให้พ้นบ้านแม่ของฉันเดี๋ยวนี้ แล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก อ้อ! แล้วก็ฝากกลับไปบอกไอ้เสี่ยสารเลวนั่นด้วยว่าให้มันไปลงนรกซะ ถามจริงๆ เถอะ คุณไม่ละอายใจบ้างเลยหรือไงที่ทำกับลูกตัวเองแบบนี้ หมามันยังรักลูกของมัน แต่สิ่งที่คุณทำกับฉันมันเลวร้ายยิ่งกว่า...”“ยัยจ๋า!” ชายกลางคนอารมณ์ขึ้นที่ถูกลูกสาวยกตัวไปเปรียบกับหมา “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ลืมแล้วเหรอว่าฉันยังเป็นพ่อแก”“ไม่ลืมค่ะ แต่ไม่อยากจำให้เปลืองสมองต่างหาก”ดวงตาคู่งามวาวโรจน์ ฟางเส้นสุดท้ายในใจขาดผึง“ฉันไม่เคยลืมว่าตัวเองเป็นใคร และคุณเป็นใคร ถ้าหากคุณยังมีสำนึกของความเป็นพ่อคนจริงก็คงไม่ส่งลูกของตัวเองไปลงนรกเหมือนที่กำลังทำอยู่นี่หรอก โชคดีที่ฉันรอดมาได้ แต่นี่อะไร แทนที่จะสำนึกผิดบ้าง กลับจะมาทำผิดซ้ำซาก ถามจริงเถอะ เอาอะไรคิดว่าฉันจะยอมกลับไปตกนรกนั่นอีกครั้งเพื่อคนใจร้ายอย่างคุณและคนที่ทำร้ายแม่ของฉันมีความสุขบนความทุกข์ของพวกเราอีกครั้ง ฝันไปเถอะ”คนฟังแอบสะอึก หน้าชาราวกับถูกตบซักร้อยครั้ง“พ่อ...พ่อผิดไปแล้วที่ทำแบบนั้น พ่อยอมรับผิดทุกอย่าง พ่อไม่ขอให้ลูกให้อภัยในความเลวของพ่อก็ได้ แต่กับ...

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    จากนี้มันจะไม่ใช่แค่น้ำ แต่มันจะเป็นเลือด

    “ฟังผมก่อนนะ คุณกับลูกจ๋ากำลังเข้าใจผิด”“แม่คะ เข้าบ้านก่อนเถอะนะคะ ทางนี้หนูจัดการเอง” รุจารินเห็นท่าเรื่องจะไปกันใหญ่จึงรีบกันมารดาออกด้วยความเป็นห่วง แม่เธอเพิ่งฟื้นไข้ ไม่ควรต้องมารับรู้เรื่องบ้าๆ นี่“แม่ไม่ไปไหนทั้งนั้น ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาทำร้ายลูกได้ แม่ไม่ยอม ตายเป็นตาย...” นายปิยะเหงื่อแตกซิกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาจริง “อย่ามายุ่งกับลูกฉันอีก ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน”“ดาริน ฟังพี่ก่อน พี่ไม่ได้มาหาเรื่อง พี่แค่...” “จะไปอ้อนวอนพวกมันทำไมอีก พี่ก็แค่รีบพังประตูไปลากคอนักจ๋าออกมาเลยก็สิ้นเรื่อง” นางปราณีอดใจไม่ไหวสอดปากเข้ามาอย่างใจร้อน ตามประสาคนเห็นแก่ตัวเขย่าประตูรั้วไม้อย่างบ้าคลั่ง แต่ติดที่กุญแจที่ล็อกจากด้านใน จึงเปิดไม่ออก นางจึงหันไปตะคอกใส่สามีให้เข้ามาช่วย นายปิยะไม่มีทางเลือก จึงเข้ามาช่วยเมียรักกระแทกประตูอีกแรง ทั้งยังอาละวาดขว้างปาก้อนหิน หรืออะไรต่อมิอะไรที่เก็บได้เข้ามาในบ้านตามแรงอารมณ์โมโหรุจารินเห็นท่าไม่ดี เธอจึงรีบเข้ามากันมารดาไว้ พร้อมเหลียวซ้ายแลขวาหาอาวุธเผื่อต้องใช้ป้องกันตัว เธอไม่ต้องการทำร้ายใคร แต่หากจำเป็นขึ้นมาก็ต้องทำ พลางหางตาเหลือบเห

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    ทำไมนะโลกถึงได้กลมแบบนี้...

    “แม่เพิ่งฟื้นไข้ เอาไว้ให้แข็งแรงขึ้นอีกนิด...” ยังไม่ทันเอ่ยจบ มือผอมบางก็เอื้อมมากุมมือเธอไว้แน่น“ในสายตาหนู แม่อ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอลูก” หญิงสาวฟังแล้วสะอึกในคอตีบตันจนพูดไม่ออก หากแม่ของเธออ่อนแอ ชีวิตของเธอคงไม่มีวันนี้ได้ คงตายไปนานแล้วตั้งแต่ถูกคนใจร้ายพวกนั้นเฉดหัวออกจากบ้าน ทุกสิ่งที่เธอมีวันนี้ หากบอกว่าเป็นเพราะความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวและหนึ่งสมองสองมือของผู้หญิงตรงหน้าก็ไม่ผิดเลยสักนิด“แม่คะ”“จำไว้นะลูก ถ้าเป็นเรื่องของหนู แม่แข็งแรงพอเสมอ”รุจารินนิ่งอึ้งไป เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของมารดาบ่งบอกถึงความรักและเป็นห่วงมากล้น หญิงสาวก็ต้องยอมใจอ่อน“ก็ได้ค่ะ งั้นเราเข้าบ้านก่อนดีไหมคะ แล้วหนูจะเล่าให้แม่ฟังเอง”///เช้าวันถัดมารุจารินมาถึงที่ทำงานไวกว่าเวลาเข้างานเกือบหนึ่งชั่วโมง ปกติเธอก็มาไวอยู่แล้วเพื่อจะได้มาจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมตามหน้าที่ผู้ช่วยเลขาของท่านประธานใหญ่ที่ต้องคอยซัพพอร์ตการทำงานของวรรณิภาผู้เป็นเลขาซึ่งมีงานล้นมือร่างระหงขยับจัดนู่นเตรียมนี่อย่างคล่องแคล่วเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ทว่าแม้ดวงตามองแฟ้มเอกสารที่กำลังจัดตรงหน้า แต่ในสมองนั้นกลับวนเวียนคิดไปถึ

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    อย่ามาหว่านเสน่ห์เลขาฉันนะตาเบส

    “น้องจ๋า...” วรรณิภามองเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องอย่างแปลกใจ ก่อนเรียกซ้ำพร้อมกับแตะที่ต้นแขนเบาๆ ทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง“คะ! อ้อ...พี่หวาน”“เป็นอะไรไปจ๊ะ ใจลอยแต่เช้าเลย”“คิดอะไรเพลินๆ น่ะค่ะ” รุจารินยิ้มกลบเกลื่อนความกังวล“จ๋าเตรียมเอกสารที่ท่านประธานต้องนำไปเข้าประชุมกับลูกค้าเช้านี้ให้แล้วนะคะ ทุกอย่างวางอยู่บนโต๊ะพี่หวาน ลองตรวจดูอีกครั้งนะคะเผื่อว่ามีอะไรขาดตกบกพร่องไป”วรรณิภาส่งยิ้มให้ ก่อนลงมือตรวจตราความเรียบร้อยของเอกสารด้วยตัวเองอีกครั้ง โดยมีผู้ช่วยเลขายืนสังเกตการณ์ไม่ห่าง จนกระทั่งมีเสียงเปิดประตูเข้ามา ทั้งสองจึงเงยหน้าขึ้น“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธาน เอ่อ...ท่านรองฯ”ชื่อตำแหน่งหลังทำให้รุจารินสะดุ้งเยือก ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ เมื่อมองเห็นบุรุษเจ้าของเรือนร่างสูงสมาร์ทที่เดินตามหลังเจ้านายใหญ่ของเธอ และพบว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นมองมาที่เธอเช่นกัน แต่เพียงแค่แวบเดียวตาคู่นั้นก็หันไปมองทางอื่นโดยไม่มีใครทันสังเกต“อรุณสวัสดิ์ครับคุณหวาน แต่กรุณาเรียกชื่อผมดีกว่า เรียกตำแหน่งนั่นทีไรผมไม่ชินเลยซักที”“ค่ะคุณภูเบศ” วรรณิภาส่งยิ้มให้ลูกชายของเจ้านายอย่างชื่นชม ในท่าทีเป็นกันเอง

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    คุณนี่ไร้ความรับผิดชอบจนเคยตัวสินะ

    “นั่น! สูทคุณ...”“ตายจริง เสื้อท่านรองเลอะกาแฟหมดแล้ว” วรรณิภาที่ตามหลังมาออกปากอย่างตกใจ “เดี๋ยวต้องเข้าประชุมกับลูกค้าด้วย”คำนั้นทำให้รุจารินรู้สึกตกเป็นจำเลยทันใด เพราะสำหรับคนระดับผู้บริหารแล้ว ภาพลักษณ์ย่อมเป็นสิ่งสำคัญมาก“อืม...ก็นั่นสิ” คนพูดตีหน้าดุขรึมครุ่นคิด ทำเอาหญิงสาวอดใจสั่นไม่ได้“จ๋า...เอ่อ ดิฉันขอโทษนะคะท่าน”หรือเขาจะไม่พอใจ...เธอยังไม่ผ่านโปรเลย หากเขาคิดจะเอาเรื่องขึ้นมา โทษฐานที่ทำลายภาพลักษณ์สุภาพบุรุษสุดเนี้ยบของเขาจนป่นปี้จะว่ายังไง เรื่องอาจดูเล็กน้อย แต่เบื้องลึกเบื้องหลังระหว่างเธอและเขาก็มีประเด็นกันอยู่หญิงสาวคิดยังไม่ตก จู่ๆ ผู้เสียหายก็ขยับพร้อมถอดเสื้อสูทที่เลอะคราบกาแฟออกหน้าตาเฉย ก่อนยื่นมันมาให้เธอเสียนี่“ฝากคุณเอาไปไว้ที่ออฟฟิศผมที แล้วช่วยหยิบเสื้อตัวใหม่มาเปลี่ยนให้ด้วย”“แล้วฉันต้องไปเอาเสื้อคุณที่ไหนคะ”“เอาคำถามคุณไปกวนใจคนอื่นเถอะ ผมต้องรีบไปประชุมแล้ว เดี๋ยวคุณรีบเอาลงไปให้ผมที่จอดรถด้านล่างแล้วกัน”“ได้ค่ะท่าน” รุจารินต้องรับคำอย่างไม่มีทางเลือก“คุณหวานครับ งั้นฝากเรียนท่านประธานด้วยว่าเดี๋ยวผมจะออกไปก่อน แล้วค่อยไปพบกันที่ออฟฟิศลูกค้

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    ผูกเนคไทให้ผมหรือจะให้ผมถอด...ให้คุณ เลือกเอา

    “เปลี่ยนจากคำขอโทษเป็นอย่างอื่นได้ไหม”“เปลี่ยนเป็นอะไรล่ะคะ”“ถอดเสื้อออกสิ...” รุจารินเบิกตาค้างเผลอยกมือขึ้นกอดอกอย่างหวงตัว“นี่คุณจะบ้าเหรอ นี่มันที่ทำงานนะ ไม่ใช่...”“คุณต่างหากที่บ้า ผมหมายถึงเสื้อผมต่างหาก มันเลอะลิปสติกคุณเนี่ยไม่เห็นหรือไง รีบถอดออกซะสิ หรือจะให้ผมไปพบลูกค้าในสภาพนี้ มีหวังเขาได้เข้าใจว่าผู้บริหารบริษัทนี้หื่นก่อนมาประชุม”“ทีหลังคุณก็พูดให้เคลียร์ๆ หน่อยสิคะ”คนฟังแอบขมุบขมิบปากบ่น รู้สึกขายหน้าไม่มีชิ้นดีที่เผลอเข้าใจผิดไปไกล ก่อนผงะเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้อีกครั้งก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอแทบจะอยากมุดดินหนีเสียเดี๋ยวนั้น“ก็ใครจะไปคิดว่าคุณจะคิดลึกแบบนั้น”“ฉันไม่ได้คิด!”“ถ้าไม่ได้คิดก็ลงมือทำได้แล้ว” ดวงตาดุเข้มที่จ้องมองมาคู่นั้นทำให้เธอไม่มีทางเลือก เมื่อทำผิดก็ต้องรับผิดชอบ หาไม่คนตรงหน้าคงโยนข้อหาให้เธอไม่รู้จบมือเรียวงามค่อยๆ ยื่นไปที่เนคไทของเขา ก่อนปลดมันออก และต้องใช้สมาธิขั้นสูงในการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแต่ละเม็ดโดยที่ไม่ให้มือสั่น จนอีกฝ่ายจับได้ว่าเธอกำลังประหม่าที่ต้องแก้ผ้าให้เขาเหมือนที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทำมาแล้วอย่างอุกอาจ จนกระทั่งกระดุมเ

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    ตบมาต่อยกลับ

    “คะ...คุณ! คุณทำอะไรเนี่ย” หญิงสาวเอะอะ รู้สึกถึงรอยอุ่นซ่านที่ซึมลวกผิวเนื้อเธอจนร้อนผ่าว“ไม่ต้องห่วง ปากผมไม่ได้ทาลิปไม่เปื้อนเหมือนที่คุณทำผมเปื้อนหรอกน่า”“คุณ!” หญิงสาวเข่นเขี้ยว“พอดีผมไม่ชอบเอาใคร เอ๊ย! เอาของใครมาฟรีๆ ทีนี้เราก็เจ๊ากันแล้ว อ้อ...ไม่สิ” ชายหนุ่มโน้มกายลงพร้อมกระซิบข้างหูเธอเบาๆ“คุณยังติดค้างหนี้ผมอยู่นี่นา”ใบหน้าสวยแดงวาบก่อนซีดเผือดเมื่อได้ฟังคำเจ้าหนี้จอมแสบที่ดูภายนอกแสนจะขรึมเท่ห์ ใครเลยจะรู้ว่าตัวจริงเขา ที่นอกจากจะหลงตัวเองแล้ว ยังเป็นผู้ชายจอมยียวนกวนโทสะอย่างร้ายกาจอีกต่างหาก “ฉันจะใช้ให้ค่ะ หนี้ที่ค้างไว้นั่นทุกบาททุกสตางค์ แถมดอกเบี้ยด้วยก็ได้ หรือคุณจะหักเงินเดือนไปก็ได้ เพื่อความสบายใจ”“ไม่ล่ะผมมีวิธีอื่นที่ดีกว่านั้น”“วิธีอะไรคะ” ลูกหนี้ฟังแล้วชักระแวง“เดี๋ยวคุณก็รู้เองน่า ตอนนี้ผมต้องไปแล้วล่ะ ถ้าคุณยังอยากนั่งพักที่นี่ก็ตามใจ เตียงนั่นตอนมาใหม่ๆ ผมเคยสงสัยว่าเอามาไว้ในห้องทำงานทำไม ตอนนี้รู้แล้ว และอาจต้องหาวิธีใช้งานมันให้คุ้มค่ามากกว่าเอาไว้นอนอู้งานเฉยๆ ถ้าคุณสนใจล่ะก็ว่างๆ ก็แวะมาใช้บริการได้นะ...”“นี่คุณ!” หญิงสาวต้องนับหนึ่งถึงสิบใ

    Last Updated : 2025-01-27
  • กลรติรส    น้ำเย็นพอที่จะดับความร่านร้อนของแกได้ไหม

    “โอย...อูย...อีบ้า แกมาต่อยฉันทำไม”“ก็ช่วยเรียกสติคุณไงคะ จะได้ตาสว่างเสียทีว่าหาเรื่องผิดคน ถือว่าตบแลกหมัดก็เจ๊ากันไปแล้วกันนะคะ ฉันอโหสิให้ ขอตัวก่อน” ดวงตากลมโตตวัดมองคนที่พื้นอย่างเย็นชา ก่อนผละออกไปจากห้องน้ำโดยไม่เหลียวหลัง แม้จะมีเสียงกรีดร้องโหยหวนของผีบ้าดังไล่หลังมา“ประสาท!”อยากจะบ้าตาย! วันนี้มันวันมหาวินาศอะไรของเธอนะ ทำไมวันนี้ถึงเจอแต่คนไม่ปกติแต่หัววันแบบนี้ เฮ้อ...ทั้งนายทั้งเลขาออฟฟิศนั้นรวมคนไม่เต็มบาทไว้หรือไงกันนะ รุจารินครุ่นคิดอย่างปวดตับ พลางลูบแก้มข้างที่โดนตบอย่างเพลียใจหลังจากที่กลับมาถึงออฟฟิศ เธอก็โยนเรื่องรกสมองทิ้ง เพราะมีงานมารอให้สะสางกองพะเนินจนไม่มีเวลาไปใส่ใจเรื่องไร้สาระที่เกิดขึ้น วันนี้เจ้านายของเธอและวรรณิภาออกไปพบลูกค้าตลอดช่วงสายจนถึงบ่าย ทำให้ทั้งออฟฟิศเหลือเพียงเธอคนเดียว“อ้าว! จะบ่ายแล้วยังไม่ไปทานข้าวเหรอคะคุณจ๋า” เสียงแม่บ้านของบริษัทที่เข้ามาเก็บกวาดออฟฟิศช่วงพักทักเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าพิมพ์งานอย่างขะมักเขม้น ทำให้คนถูกทักต้องเหลือบมองนาฬิกาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ พบว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะบ่าย เลยเวลาที่เธอควรได้พักทานอาหารเที่ยงแ

    Last Updated : 2025-01-27

Latest chapter

  • กลรติรส    วันที่มีกันและกันตลอดไป... (ตอนจบ)

    “จะเป็นไรไปคะ เราก็อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว แต่จ๋าอยากเก็บความทรงจำดีๆ กับครอบครัวของเราไว้มากๆ นี่คะ อีกอย่างตอนนี้จ๋าไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วด้วย นั่งเครื่องบินคงลำบาก”ประโยคนั้นทำให้คนฟังแอบกลืนน้ำลายฝืดคอ“แต่น่าแปลกนะคะ ถึงเดี๋ยวนี้จ๋าไม่เห็นมีอาการแพ้ท้องเลย พี่เบสไม่เห็นว่ามันแปลกเหรอคะ”“อะ อ๋อ จ๋าคงแข็งแรงไงคะ พี่ว่าลูกเราคงไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยแพ้ท้องละมั้ง”“จริงเหรอคะ” จู่ๆ สายตาหญิงสาวก็เปลี่ยนไปจนภูเบศแอบเสียววูบ “พี่เบสว่าอย่างนั้นเหรอคะ”“จ๋ามีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำเสียงแบบนี้ พี่ชักจะกลัวแล้วนะที่รัก”“จ๋าจะให้โอกาสพี่เบสอีกที มีอะไรที่พี่ยังบอกจ๋าไม่หมดหรือเปล่าคะ ถ้าบอกตอนนี้จ๋ารับปากว่าจะไม่โกรธ แต่ถ้าไม่บอกแล้วจ๋ามารู้ทีหลังอันนี้ไม่รับประกันสวัสดิภาพนะคะ”ภูเบศนิ่วหน้ามองว่าที่เจ้าสาวอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะสุดลมหายใจเข้าลึกๆ“สัญญามาก่อนว่าถ้าพี่บอกอะไรไป งานแต่งของเราจะไม่ล้มเลิกและจ๋าจะไม่หนีพี่ไปไหน”รุจารินมองสบตาชายหนุ่ม ก่อนพยักหน้ารับ“ค่ะ จ๋าสัญญา”คนฟังมีสีหน้าโล่งใจ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเผยความจริงออกมา“ที่จริงจ๋าไม่ได้ท้อง...” แทนที่หญิงสาวจะตกใจแต่เป็นภู

  • กลรติรส    กรรมใดใครก่อ เขาก็ต้องได้รับกรรมนั้นไม่ช้าก็เร็ว

    ข่าวด่วน! ตำรวจบุกทลายบ่อนการพนันและซ่องเถื่อนใจกลางกรุงครั้งใหญ่ พบเหยื่อถูกทารุณทางเพศอย่างน่าอนาถ มากกว่าครึ่งเป็นเยาวชนอายุต่ำกว่า 18 ปีที่ถูกกักขังและบังคับให้ค้าประเวณีอย่างป่าเถื่อน มีบางรายถูกพบเป็นศพหลังโดนทารุณกรรมจนเสียชีวิตคาซ่อง ส่วนเจ้าของบ่อนถูกตำรวจวิสามัญฆาตกรรมพร้อมลูกสมุนหลังพบกำลังจะหลบหนี!ข่าวใหญ่และรูปที่ลงว่อนในสื่อโซเชียลรวมถึงในโทรทัศน์ทุกช่องตลอดทั้งวันสร้างความสะเทือนขวัญรุจารินปิดปากอย่างตกตะลึง เมื่อมองเห็นภาพเด็กสาวที่ถูกพบเป็นศพในข่าวอย่างจำได้ แม้จะพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่เธอก็จำได้ว่าเด็กคนนั้นก็คือน้องสาวต่างมารดาที่บิดาบอกว่าถูกจับตัวไปนั่นเอง เด็กสาววัยใสที่ควรใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนอย่างมีความสุข ต้องมารับกรรมจากการกระทำของบุพการีจนพบจุดจบที่น่าอนาถตัวเธอเองหากไม่ได้ภูเบศช่วยไว้วันนั้นก็อาจจะเป็นหนึ่งในเหยื่อเคราะห์ร้ายไปแล้ว แม้เวลาจะผ่านไปนานพักใหญ่ แต่เธอก็ยังฝันร้ายถึงคืนนั้น ภาพเด็กสาวที่ถูกทารุณจนตายไปต่อหน้าต่อตายังคงหลอนเธออยู่ เพียงคิดถึงใจก็สั่นรัวหญิงสาวมองผ่านรูปในข่าวก่อนจะไปสะดุดตากับรูปของบ่อจระเข้ที่เสี่ยอำพลผู้เป็นเจ้าของเลี้ยง

  • กลรติรส    ใครก็ตามที่คิดร้ายต่อผู้หญิงที่เขารัก พวกมันต้องชดใช้!!

    “คุณรับปากผมได้ไหม ชะ...ช่วยลูกจ๋าด้วย อย่าให้ลูกผมเป็นอะไร”“คุณอย่าเพิ่งพูดดีกว่า เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว”“ไม่! ผมไม่มีเวลาแล้ว แฮ่กๆ” คนเจ็บหอบหายใจ รู้ชะตากรรมตัวเองดี“พี่ยะ!”จู่ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากกลุ่มไทยมุง นางดารินที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกตะโกนลั่นอย่างตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นอดีตสามีนอนจมกองเลือด แล้วพอหันไปเห็นร่างลูกสาวในอ้อมแขนของภูเบศ นางก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที“ลูกจ๋า! ลูกแม่เป็นอะไรไป”“แม่คะ...”“คุณจ๋าไม่เป็นอะไรครับแม่ เธอปลอดภัยดี แต่ว่า...” ภูเบศปรายตามองไปที่บิดาของรุจาริน “พ่อของคุณจ๋าเอาตัวเองบังกระสุนให้ เขาเลยถูกยิงบาดเจ็บสาหัสครับ”นางดารินฟังแล้วแทบล้มพับทั้งยืน นางทรุดกายลงแล้วประคองศีรษะอดีตสามีมาวางไว้ที่ตักตัวเองด้วยมืออันสั่นเทา“ดา...ริน พะ...พี่ขอโทษ”“พี่ยะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นแบบนี้” นางเอ่ยถาม น้ำตานองหน้าเมื่อเห็นสภาพอดีตสามีที่นอนหายใจรวยริน“พี่ผิดเอง ผิดที่ทำร้ายเธอกับลูกจ๋า พี่สมควรตายแล้ว”“ไม่นะพี่ ฉันไม่ได้อยากให้พี่ตายแบบนี้ แข็งใจไว้นะพี่” คำนั้นจากปากคนที่เคยรักกันทำให้คนเจ็บน้ำตาไหลออกมา นายปิยะมองใบหน้าของอดีตภรรยาที่เขาเคยทำ

  • กลรติรส    กรรมตามสนอง

    ‘พ่อคะ จ๋ารักพ่อที่สุดในโลกเลย’“เดี๋ยว!”“อะไรของมึงอีกวะ เดี๋ยวกูไปช้า เสี่ยก็ได้ฆ่ากูพอดี”“เสี่ยจะไม่เอาลูกสาวฉันถึงตายใช่ไหม”“ใครจะไปรู้วะ ทางที่ดีมึงปล่อยมือนังนี่เสียทีก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้าแล้วจะพาพวกกูซวยกันหมด”“ฉันไปด้วย” จู่ๆ อะไรบางอย่างก็ดลใจให้นายปิยะเอ่ยออกมา“มึงจะไปทำไมให้เกะกะ กลับไปรอลูกเมียมึงที่บ้านดีกว่า ถอยไป เสียเวลากูชิบหาย”“ไม่ๆ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันขอคุยกับเสี่ยก่อน”“ไอ้เวรนี่วอนตายเสียแล้ว ปล่อยกู!”นายปิยะรีบยื้อตัวลูกสาวไว้แน่น“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!”“ไอ้เวรนี่ไม่รู้จักที่ตายเสียแล้ว ปล่อยกู”แล้วความชุลมุนก็เกิดขึ้นเมื่อต่างฝ่ายต่างยื้อยุดร่างของหญิงสาวที่เกือบจะสิ้นไร้สติอย่างไม่มีใครยอมกัน โดยทั้งสองฝ่ายไม่ทันเห็นรถคันหนึ่งที่ขับปราดเข้ามาจอดภูเบศที่ย้อนกลับมาเพื่อเอาโทรศัพท์มือถือที่หญิงสาวลืมไว้ในรถมาคืน ต้องหรี่ตามองภาพความชุลมุนตรงหน้าอย่างแปลกใจ แต่แล้วเขาต้องใจหายวาบ ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่คุ้นตาอยู่กลางวงนั้น“จ๋า!”ไวเท่าใจคิด ชายหนุ่มรีบเหยียบคันเร่งรถพุ่งเข้าไปที่กลางจุดเกิดเหตุทันที“เฮ้ย!” ได้ผล กลุ่มคนที่กำลังยื้อแย่งหญิงสาวว

  • กลรติรส    หัวใจคนเป็นพ่อ

    “ที่พูดแบบนี้ พี่เบสไม่ได้ทำอะไรผิดมาใช่ไหมคะ” คนมีชนักติดหลังแอบเสียวสันหลังวาบ“พี่ก็แค่พูดรวมๆ น่ะ เผื่อๆ ไว้ก่อนไง”“อันนี้ก็ต้องดูตามความผิดก่อนค่ะ แต่...” รุจารินพลิกฝ่ามือกุมมือใหญ่ไว้ “ถ้าพี่เบสไม่ปล่อยมือจ๋าก่อน จ๋าก็จะไม่ปล่อยมือพี่เหมือนกันค่ะ”สองหนุ่มสาวประสานสายตากันด้วยความเข้าใจหลังจากทานอาหารเสร็จ ภูเบศก็ขับรถมาส่งว่าที่เจ้าสาวถึงที่พัก“ขอบคุณที่มาส่งจ๋านะคะ กลับบ้านดีๆ นะคะพี่เบส”“เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป จ๋าลืมอะไรหรือเปล่า”“ลืมอะไรคะ” หญิงสาวงุนงง แต่ก็มาถึงบางอ้อ เมื่ออีกฝ่ายยื่นใบหน้าหล่อๆ เข้ามาใกล้“Good Night Kiss”ใบหน้าใสแดงเรื่อ ก่อนหันไปมองรอบข้างเมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงขยับไปใกล้และประทับริมฝีปากที่ข้างแก้มเขาเบาๆ แต่อีกฝ่ายกับทำเสียงในลำคอแบบขัดใจ“ฝันดีนะคะพี่เบส”“จะรีบไปไหน มานี่เลย”“อุ้ย!” เสียงร้องอุทานถูกปิดทับด้วยเรียวปากร้อนระอุที่ทาบทับลงมา จูบที่แสนคุ้นเคยทำให้รุจารินราวกับต้องมนต์สะกดของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเมื่ออีกฝ่ายเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนในรอยจูบที่แสนโหยหานั้น จนเขาพอใจจึงถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง“ชักไม่อยากปล่อยให้จ๋ากลับบ้านแล้วสิ พี่

  • กลรติรส    พี่อยากให้ถึงวันแต่งงานของเราเร็วๆ จัง

    “ขอบใจมากนะดาด้า พี่ขอให้เธอได้พบคนที่ดีที่รักเธอและเธอก็รักเขาในเร็ววันนี้นะ”“คงอีกนานค่ะ เพราะดาด้าคงเข็ดจากพี่เบสไปอีกพักใหญ่เลย เธอน่ะก็ระวังด้วยล่ะ พี่เบสน่ะเจ้าชู้มาก...” รุจารินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเห็นรอยยิ้มขันของสลิลดา“ฉันล้อเล่นน่ะ! ที่มานี่นอกจากจะมาแสดงความยินดี ฉันอยากจะขอโทษเธอในเรื่องที่ผ่านมาด้วย ขอโทษนะ”ใจจริงก็อยากจะโกรธกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำลงไป แต่เมื่อมองสบตาของสลิลดาที่วันนี้เปลี่ยนไปมาก ก็ทำให้ความโกรธที่มีก็พลันเลือนหาย“ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราลืมๆ มันไปดีกว่านะคะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ “จ๋าก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกัน”สองสาวส่งยิ้มให้แก่กัน“งั้นดาด้าไม่กวนดีกว่า ขอให้พวกคุณโชคดีนะคะ ลาก่อน”สลิลดาส่งยิ้มให้คนทั้งสอง หัวใจรู้สึกโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก ต่อไปนี้เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีอะไรติดค้างอีกต่อไปรุจารินหันมามองหน้าชายหนุ่มอย่างแปลกใจ“พี่เบสไปทำอีท่าไหนคะ คุณสลิลดาถึงยอมตัดใจแล้วกลายเป็นแบบนี้”“เปล่านี่ พี่ก็แค่บอกเขาว่าพี่รักจ๋า และจะแต่งงานกับใครไม่ได้นอกจากแม่ของลูกพี่ แค่นี้เอง”วาบ! แก้มสาวร้อนผ่าวกับคำพู

  • กลรติรส    ยอมรับความจริง

    “เอ๊ะ นั่นมันอดีตคู่หมั้นเก่าแกไม่ใช่เหรอดาด้า” สลิลดาเม้มปากแน่น มองคนทั้งสองที่เดินควงแขนกันอย่างหวานชื่นเข้ามาอย่างปวดใจ“ได้ข่าวว่าเขาจะแต่งงานกันอีกไม่กี่วันแล้วนี่” คนพูดไม่ทันสังเกตสีหน้าคนฟังที่เปลี่ยนไป “อ้าว แล้วนั่นแกอิ่มแล้วเหรอ”“อืม ฉันอิ่มแล้ว เรากลับกันเถอะ”“นี่ ถามจริงเถอะ แกไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ ทั้งๆ ที่แกมาก่อนยัยนั่นแท้ๆ”ไม่รู้สึกเหรอ หึ เธอยิ่งกว่ารู้สึกอีก ทั้งผิดหวังเสียใจ แค้นเคือง หรือแม้แต่รู้สึกเกลียดชังหญิงสาวอีกคนจนตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ อย่างขับรถพุ่งชนฝ่ายนั้น หรือแม้แต่ทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากภูเบศ แต่ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเจ็บปวดใจของครอบครัว พ่อกับแม่ของเธอและคนรอบข้าง แม่เธอต้องร้องไห้เพราะเสียใจกับการกระทำของเธอ ส่วนพ่อนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน จริงอยู่ที่เธอสามารถทำให้ภูเบศกลับมาดูแลเธอยามป่วยได้ แต่ทว่า...เขาก็มาแต่ตัวตามหน้าที่เท่านั้น ไม่ได้มาเพราะรักใคร่พิศวาสอะไร นานวันเข้าเธอก็จำใจต้องยอมรับความจริงที่ไม่อยากยอมรับว่าสำหรับภูเบศแล้ว เธอไม่อาจพัฒนาความสัมพันธ์นี้ให้ไปถึงฝั่งฝันได้ เพราะหัวใจเขามีคนอื่นที่ไม่ใช่เธอครอบครองแล้ว

  • กลรติรส    ห่วงใย

    “พี่ว่าจ๋ากับแม่ต้องย้ายที่อยู่แล้วล่ะ อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยพี่เป็นห่วง” ภูเบศเอ่ยขึ้น เขารู้สึกระแวงคำพูดของบิดาของรุจารินที่เพิ่งปึงปังออกไปอย่างไรก็บอกไม่ถูก“จ๋าเห็นด้วยค่ะ แต่นี่เราก็เพิ่งย้ายมาอยู่ไม่นานเอง จะหาที่อยู่ใหม่ก็คงต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยก็สองสามวัน”“งั้นก็ไปอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์พี่ก่อนดีไหมที่นั่นปลอดภัยกว่า มีรปภ.ด้วย พาคุณแม่ไปด้วย จนกว่าจะได้ที่อยู่ใหม่ค่อยว่ากัน”นางดารินมองความห่วงใยที่ว่าที่ลูกเขยแสดงออกมาอย่างซึ้งใจ แต่กระนั้นนางก็ไม่อยากรบกวนเขา ตอนนี้มารดาของภูเบศเพิ่งรู้สึกดีกับลูกสาวของเธอ หากทำตามที่เขาเสนอ ไม่แน่ว่าแม่อีกฝ่ายนั้นอาจแคลงใจว่าไม่ทันไรเธอกับลูกก็คิดจะเกาะลูกเขยกินก็ได้“อย่าลำบากขนาดเลยค่ะคุณเบส แม่ไม่อยากรบกวน ขอเราหาทางกันก่อนดีกว่า”รุจารินหันไปสบตากับชายหนุ่ม เธอเองก็เข้าใจความรู้สึกของแม่ดี และเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน“งั้นจ๋าขอเวลาหาที่อยู่ใหม่ดูสักวันสองวันก่อนแล้วกันนะคะ ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยว่ากันอีกที”“งั้นก็ตามใจคุณ แต่ระยะนี้พวกคุณคงต้องระวังตัวให้มากๆ หน่อยแล้วกัน หรือให้ผมมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนดีกว่ามั้ย” รุจารินฟังแล้วทำตาโต

  • กลรติรส    อย่ามาทำร้ายแม่ของจ๋านะ

    “ไม่เอาน่า ก็แค่สิบล้านเอง เธออย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ ลูกเขยเราน่ะรวยจะตาย เป็นถึงเจ้าของบริษัทใหญ่ เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอกจริงไหม” ชายมากวัยพูดคล่อง“เธออย่ามาใจแคบคิดจะฮุบสินสอดลูกคนเดียวสิดาริน พี่กำลังเดือดร้อน แบ่งกันใช้นิดใช้หน่อยอย่าขี้เหนียวเลยนะ ยังไงยัยจ๋ามันก็ลูกพี่เหมือนกัน เขาให้สินสอดเท่าไหร่ล่ะ”“คุณมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ” นางดารินเค้นเสียงเอ่ยอย่างโมโห รุจารินที่รู้สึกไม่ต่างกันต้องรีบเข้ามาประคองมารดาไว้อย่างเป็นห่วง“ว่าไงพ่อลูกเขย เงินนิดๆ หน่อยๆ แค่นี้ คงไม่ขัดข้องใช่ไหม”“นี่!” รุจารินฟังแล้วหน้าม้าน ไม่คิดว่าบิดาจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้“ไม่หรอกครับ”“พี่เบสคะ” รุจารินเรียกอย่างตกใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาดุๆ ของเขาก็นิ่งไป เขาคงจะสมเพชเธอหรือไม่ก็โกรธที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้“เห็นไหมดาริน ลูกเขยเราว่าง่ายจะตายไป งั้นก็โอนสินสอดเข้าบัญชีพ่อตอนนี้เลยก็ได้ใช่ไหมลูก” นายปิยะกระหยิ่มยิ้มย่องไม่คิดว่าทุกอย่างจะง่ายดายแบบนี้“คงไม่ได้ครับ เพราะสินสอดนั่นผมเคยบอกแล้วว่าจะให้กับคนที่คู่ควรจะได้รับเท่านั้น และคนคนนั้นก็คือคุณแม่ของจ๋าที่เลี้ยงดูเธอมา แต่สำหรับคุณท

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status