Pero makapal ang balat nito kaya kinukulit siya nang kinukulit.
Huminga muna siya nang malalim. Kulang sa pang-unawa si Marius kaya hindi uubra na sabayan niya ang galit nito. Kailangan niyang utuin si Marius para tigilan siya kahit ngayon lang. Isa pa, ayaw niya rin na may masabi siyang masakit na salita na mas dadagdag sa sama ng loob nito. Hindi niya naman kasi ito masisisi kung patay na patay ito sa kanya. Wala e, diyosa siya.
"Marius... can we talk, baby? Like a two sensible adults? Hmm?" Mas pinalambing niya ang boses niya. Hinawakan niya pa ang kamay nitong mahigpit na nakakapit sa braso niya at marahang hinaplos iyon. Saglit na tinitigan siya nito pero mayamaya rin ay lumuwag na ang pagkakahawak sa kanya. Kinuha niya ang kamay nito at ginagap.
"I know what you feel, baby... and it's... normal..." umpisa niya. Parang maamong tupa naman itong nakikinig sa kanya. Mabilis naman siyang naghahagilap ng idudugtong sa sasabihin niya. Inagat na ingat siyang ma-trigger na naman si Marius. Ang kaso wala siyang maisip. Wala pa kasi siyang almusal, ni hindi pa nga siya naghihilamos. Napakaaga naman kasing mambulabog ng letse na 'to.
Napansin naman ata ni Marius na inuuto niya ito kaya mabilis na binawi nito ang kamay sa kanya at muling bumalasik ang mukha.
Shit!
"Inuuto mo lang ako! D'yan ka magaling, sa pang-uuto mo!" halos mayanig ang buong condo niya sa lakas ng sigaw ni Marius. Natakot siya. Lalo na ng para itong baliw na nagpaikot-ikot sa harapan niya habang sabu-sabunot ang buhok.
Napaatras siya nang huminto ito sa harapan niya at duru-duruin siya. "Hindi ako papayag na basta mo na lang ako itapon, Erika! Kung hindi ka mapapasakin, mabuti pa patayin na lang kita!"
Nahindik siya huling sinabi ni Marius. Nabaliw na nga nang tuluyan. Bumunot ito ng baril mula sa likod ng pantalon nito at itinutok sa maganda niyang mukha!
Shit! I'm gonna die!
Kung nalaman niya lang na baka ito ang huling araw niya sa mundo e, di sana nag-ayos muna siya, kahit ng kilay man lang. Nakakahiya kapag nakita ng SOCO ang bangkay niya. Pi-picture-an siya. Ipapakita sa pamilya at kaibigan niya. Baka nga lumabas pa sa internet at mag-viral siya.
Shit! Ang haggard niya if ever. Makaligtas lang siya ngayon hindi niya kakalimutang puntahan ang prettyworks para ipa-microblading ang kilay niya saka gusto rin niyang subukan yung bb natural blush.
Mariin siyang pumikit. Dumaan sa isip niya ang mga magulang, naiiyak siya kasi ngayon niya lang napagtanto na ang huling pag-uusap nila ng daddy niya ay nagsisigawan sila. Di man lang siya nakapag 'I love you' pero sabagay di naman uso sa kanila yon. Mami-miss niya rin ang lolo Damien niya. My gosh mas mauuna pa niya sa langit sa lolo niya. Pero sa langit nga ba ang punta niya? Sa dami ng kasalanan niya, papasukin kaya siya ni San Pedro--
Nahinto siya sa pag-iisip at mabilis na nagmulat ng mga mata nang makarinig ng lagabog. Yumuko siya at nakita niya roon si Marius, nakadapa at duguan ang ulo. Nagkalat din ang basag na vase sa sahig.
"Shit, mahal yang chinese vase na yan!" mura niya ng mapagtanto kung anong vase ang nabasag. Dala 'yon ng mommy niya mula sa collection nito para naman daw magkaroon ng class ang condo niya.
"O-okay ka lang, girl?" nanginginig ang boses na tanong ni Patty, ang humampas ng vase sa ulo ni Marius. Sa buong buhay niya ngayon lang siya natuwa na makita ang kaibigang si Patty o Pedro. Nanlalaki ang mga mata nito at tagaktak ang pawis. Halatang shock ang accla.
Bigla siyang napaiyak. Akala niya katapusan niya na talaga. Sa sobrang katuwaan nilundag niya si Patty ng yakap. Malaking lalaki naman ito kaya kayang-kaya nito ang bigat niya.
"Oh my ghaaaad, Pattyyy! Omo, akala ko mamamatay na ko!" humahagulgol na sumbong niya rito. Sobrang saya niya at dumating si Patty dahil paano na lang kung hindi? Sa sobrang tuwa niya pinupog niya ng halik sa mukha ang kaibigan. Ambango. Amoy baby.
"Stooppp! You, witch! Pinagsasamantalahan mo 'ko!" malakas na tili nito at diring-diri na tinanggal ang pagkakapulupot ng mga binti niya sa baywang nito. "Shit! Ang lagkit ng laway mo! Yuck!"
Malakas na natawa siya dahil sa reaksyon nito. Bumitiw na siya rito at muling hinarap si Marius. Muli, bumalik ang takot niya. Muntik na siyang mapatay ni Marius kung hindi dumating si Patty.
"Is he dead?" natatakot na tanong niya. Hindi na kasi gumagalaw ang binata sa pagkakadapa nito. May dugo rin na umaagos sa ulo nito.
"Holy mother of Jesus! N-napatay ko ba siya?" kabado ring tanong ni Patty na umusog papalapit sa kanya. Magkatabi silang nakatunghay sa nakadapang si Marius. Pareho silang kabado na baka nakagawa na sila ng krimen.
"Papasa kayang self defense kung napatay mo siya?" tanong niya kay Patty na nilingon ito sa tabi niya.
Nandumilat naman ang mata nito. "Bruha, ba't ako lang? At talagang ididiin mo 'ko? Inggrata!"
Pinandilatan niya rin ito ng mga mata. "Ikaw ang humampas eh!"
"Oh, shit!" sabay na mura nila ngang umungol si Marius.
"Buhay pa!" bulalas ni Patty.
"Pukpukin mo uli!" takot na utos niya sa kaibigan.
"Gaga!" singhal nito sa kanya sabay pagpag ng kamay niyang nakakapit sa manggas nito.
Malakas naman siyang napatili nang hawakan ni Marius ang binti niya. Buhay pa nga ang hayup! Sa sobrang takot na nararamdaman niya agad niyang pinagpag ang paa. Hindi na niya alintana na nasipa-sipa na niya ang mukha ni Marius kaya naman umuungol na nabitawan siya nito. Nagmamadali naman siyang tumakdo. Dinaanan niya pa ang cellphone niyang nakapatong sa console table saka dali-dali lumabas ng condo niya.
"Hoy, luka-luka, hintayin mo 'ko!" sigaw ni Patty na nakasunod rin sa kanya.Sa elevator na siya nito inabutan. Nakahinga siya nang maluwag nang sumara na ang elevator. Hinihingal na nilingon niya ang kaibigan. Natawa na siya sa itsura nito. Namumutla at pawis na pawis.
"Letse ka talaga! Pagkatapos kitang iligtas iiwanan mo ako! Walang utang na loob!" talak nito sa kanya.
Sumandal siya sa dingding ng elevator para kumuha nang lakas. Nakakawala ng ganda ang eksena kanina.
"Damn all men!" mura niya nang mag-sink in sa kanya ang lahat ng nangyari.
Lumambot naman ang ekspresyon ni Patty at may pag-aalalang hinawakan siya sa braso.
"Ano'ng plano mo? Malamang na hindi ka tigilan ni Marius?"
Marahas na napabuga siya ng hangin. "I'm going back home," aniya na tila nanlulumo. Wala siyang choice kundi ang bumalik ng San Ignacio para makapagtago kay Marius.
Halos limang oras nang nasa daan si Erika. Ramdam na niya ang pamamanhid ng kanyang mga binti at ang kirot sa kanyang puwetan. Gosh, ang hirap palang magmaneho nang ganito katagal!Nagmamadaling umalis siya kanina sa condo matapos ang insidenteng muntikan na siyang ikamatay. Imbes na bumalik para kunin ang gamit, dumaan na lang siya sa mall para mag-withdraw ng pera at mamili ng mga bagong damit. Mabuti na lang at palaging may nakaipit na credit card sa likod ng kanyang cellphone case.Nagpilit si Patty na samahan siyang magpa-blotter laban kay Marius, pero tinanggihan niya ito. Hindi na siya nag-abala pang makipagmatigasan sa isang baliw na lalaking walang ibang nais kundi sirain ang kanyang buhay. Ang mas mahalaga sa kanya ngayon ay makalayo.At ito nga, nasa daan na siya papuntang San Ignacio—ang lugar na matagal na niyang tinalikuran.Nang makita niya ang isang paradahan ng tricycle, inihinto niya ang kanyang Porsche at ibinaba ang bintana. Isang matandang vendor ang nagtitinda sa
Isang linggo na ang lumipas mula nang bumalik si Erika sa San Ignacio, at isang linggo na rin siyang kinukulit ng kanyang ama tungkol sa pag-takeover ng negosyo. Palagi silang nauuwi sa pagtatalo. Bakit ba hindi na lang tanggapin ng daddy niya na hindi siya bagay sa opisina? At para saan pa ang kinikita ng pamilya nila kung hindi niya gagastusin? Nakakabaliw na talaga! Lahat ng ito, kasalanan ng gagong si Marius.Kung hindi lang talaga siya kailangang magtago, hinding-hindi siya magtitiis dito.Inubos niya ang natitirang alak sa kanyang baso. Ngayon ay pista sa San Ignacio, kasabay ng kaarawan ng kanyang lolo, si Don Damian Arcega, ang patriarco ng mga Arcega. Maraming bisita sa Villa, at halos lahat ng kanyang mga pinsan ay naroon, maliban kay Sabrina. Umalis ito noong fourth-year high school pa sila, at hanggang ngayon, wala pang nakakaalam kung nasaan na ito.Guilty pa rin si Erika sa pagkawala ng pinsan niya. Hindi sila magkasundo noon bago ito umalis, at kahit hindi niya aminin n
Lumayo si Erika ng bahagya, pinagmasdan ang namumungay na mga mata ni Juancho. Sensual niyang pinadaan ang mga daliri sa labi nito, hinaplos na parang sinusuri kung totoo ba ang nangyayari."Come with me, babe," bulong niya sa tainga nito, bago siya hinila papasok sa bahay.Dumaan sila sa likuran upang walang makakita. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib sa excitement. Para siyang teenager na unang beses gagawa ng kalokohan.Pagkaakyat sa hagdan, binuksan niya ang pinto ng kanyang silid at agad itong isinara.Wala pang isang segundo, muling naglapat ang kanilang mga labi. Halatang hindi bihasa si Juancho sa ganito—ang paghalik nito ay may pag-aalangan, may bahid ng kaba. Napangiti siya. Lumayo siya nang bahagya."Stay," awat niya nang akmang aabutin siya ni Juancho.Dahan-dahan niyang inabot ang zipper ng kanyang dress sa likuran at unti-unting ibinaba iyon habang hindi inaalis ang titig sa mga mata ng binata. Nakita niyang napalunok ito nang sunod-sunod.Hinayaan niyang dumulas paba
PARANG MATATANGGAL na ang ulo ni Erika sa lakas ng pagyugyog sa kanya ng kung sinong walang-hiya at walang-pusong gumigising sa kanya!Ang sakit ng ulo niya, sobra! Kahit gusto niyang imulat ang mga mata, hindi niya magawa. Parang may pumipiga sa bungo niya, at ang mga mata niya, parang sinemento—ang bigat, ang hirap idilat!Umungol na lang siya, nagpoprotesta sa brutal na paggising sa kanya. Ano bang problema ng taong ‘to? Hindi ba nito alam na kailangan niya ng pahinga?Pakiramdam niya, kaunting-kaunti na lang at tuluyan nang malalaglag ang ulo niya!Sa inis, napilitan siyang bahagyang idilat ang isang mata, pilit na tinitingnan kung sino ang walanghiyang nangangahas guluhin ang mahimbing niyang tulog. Pero ang labo pa rin ng paningin niya!Kinusot niya ang mga mata niya hanggang sa luminaw ang paligid."Kiara?"Argh! Lintik na babaeng ‘to! Hindi na naman yata uminom ng gamot! Ang aga-aga, nanggigising na naman! Padarag niyang tinabig ang kamay nito. May sinasabi si Kiara, pero hind
KANINA pa mainit ang ulo ni Erika dahil sa natanggap na tawag mula sa Daddy niya. Pinauuwi siya nito ng San Ignacio dahil birthday ng Lolo Damian niya.Napabuntong-hininga na lang siya. Mahal niya ang lolo niya pero wala siyang balak umuwi ng San Ignacio. Paniguradong kukulitin lang siya ng Daddy niya na mag-take over na sa kompanya nila, na ayaw na ayaw niya naman.Hindi niya kayang manatali sa isang lugar ng mahabang panahon at iyon ang mangyayari once na pumayag siya sa gusto ng Daddy niya.Ano siya bale?Bakit naman siya magpapakahirap magtrabaho kung may mga empleyado naman na kayang gawin iyon?At isa pa, malay niya naman sa pagma-manage? Sarili niya ngang buhay hindi niya ma-manage ng ayos, yun pa kayang dambuhalang kompanya? Ni hindi nga siya nakapagtapos ng kolehiyo.Tinamad na siyang ipagpatuloy ang pag-aaral ng 3rd year na siya sa kolehiyo sa pang apat na kurso niya. Feeling niya kasi niloloko niya lang ang sarili. Wala naman kasi siyang natututunan sa lahat ng mga itinutur
PARANG MATATANGGAL na ang ulo ni Erika sa lakas ng pagyugyog sa kanya ng kung sinong walang-hiya at walang-pusong gumigising sa kanya!Ang sakit ng ulo niya, sobra! Kahit gusto niyang imulat ang mga mata, hindi niya magawa. Parang may pumipiga sa bungo niya, at ang mga mata niya, parang sinemento—ang bigat, ang hirap idilat!Umungol na lang siya, nagpoprotesta sa brutal na paggising sa kanya. Ano bang problema ng taong ‘to? Hindi ba nito alam na kailangan niya ng pahinga?Pakiramdam niya, kaunting-kaunti na lang at tuluyan nang malalaglag ang ulo niya!Sa inis, napilitan siyang bahagyang idilat ang isang mata, pilit na tinitingnan kung sino ang walanghiyang nangangahas guluhin ang mahimbing niyang tulog. Pero ang labo pa rin ng paningin niya!Kinusot niya ang mga mata niya hanggang sa luminaw ang paligid."Kiara?"Argh! Lintik na babaeng ‘to! Hindi na naman yata uminom ng gamot! Ang aga-aga, nanggigising na naman! Padarag niyang tinabig ang kamay nito. May sinasabi si Kiara, pero hind
Lumayo si Erika ng bahagya, pinagmasdan ang namumungay na mga mata ni Juancho. Sensual niyang pinadaan ang mga daliri sa labi nito, hinaplos na parang sinusuri kung totoo ba ang nangyayari."Come with me, babe," bulong niya sa tainga nito, bago siya hinila papasok sa bahay.Dumaan sila sa likuran upang walang makakita. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib sa excitement. Para siyang teenager na unang beses gagawa ng kalokohan.Pagkaakyat sa hagdan, binuksan niya ang pinto ng kanyang silid at agad itong isinara.Wala pang isang segundo, muling naglapat ang kanilang mga labi. Halatang hindi bihasa si Juancho sa ganito—ang paghalik nito ay may pag-aalangan, may bahid ng kaba. Napangiti siya. Lumayo siya nang bahagya."Stay," awat niya nang akmang aabutin siya ni Juancho.Dahan-dahan niyang inabot ang zipper ng kanyang dress sa likuran at unti-unting ibinaba iyon habang hindi inaalis ang titig sa mga mata ng binata. Nakita niyang napalunok ito nang sunod-sunod.Hinayaan niyang dumulas paba
Isang linggo na ang lumipas mula nang bumalik si Erika sa San Ignacio, at isang linggo na rin siyang kinukulit ng kanyang ama tungkol sa pag-takeover ng negosyo. Palagi silang nauuwi sa pagtatalo. Bakit ba hindi na lang tanggapin ng daddy niya na hindi siya bagay sa opisina? At para saan pa ang kinikita ng pamilya nila kung hindi niya gagastusin? Nakakabaliw na talaga! Lahat ng ito, kasalanan ng gagong si Marius.Kung hindi lang talaga siya kailangang magtago, hinding-hindi siya magtitiis dito.Inubos niya ang natitirang alak sa kanyang baso. Ngayon ay pista sa San Ignacio, kasabay ng kaarawan ng kanyang lolo, si Don Damian Arcega, ang patriarco ng mga Arcega. Maraming bisita sa Villa, at halos lahat ng kanyang mga pinsan ay naroon, maliban kay Sabrina. Umalis ito noong fourth-year high school pa sila, at hanggang ngayon, wala pang nakakaalam kung nasaan na ito.Guilty pa rin si Erika sa pagkawala ng pinsan niya. Hindi sila magkasundo noon bago ito umalis, at kahit hindi niya aminin n
Halos limang oras nang nasa daan si Erika. Ramdam na niya ang pamamanhid ng kanyang mga binti at ang kirot sa kanyang puwetan. Gosh, ang hirap palang magmaneho nang ganito katagal!Nagmamadaling umalis siya kanina sa condo matapos ang insidenteng muntikan na siyang ikamatay. Imbes na bumalik para kunin ang gamit, dumaan na lang siya sa mall para mag-withdraw ng pera at mamili ng mga bagong damit. Mabuti na lang at palaging may nakaipit na credit card sa likod ng kanyang cellphone case.Nagpilit si Patty na samahan siyang magpa-blotter laban kay Marius, pero tinanggihan niya ito. Hindi na siya nag-abala pang makipagmatigasan sa isang baliw na lalaking walang ibang nais kundi sirain ang kanyang buhay. Ang mas mahalaga sa kanya ngayon ay makalayo.At ito nga, nasa daan na siya papuntang San Ignacio—ang lugar na matagal na niyang tinalikuran.Nang makita niya ang isang paradahan ng tricycle, inihinto niya ang kanyang Porsche at ibinaba ang bintana. Isang matandang vendor ang nagtitinda sa
Pero makapal ang balat nito kaya kinukulit siya nang kinukulit.Huminga muna siya nang malalim. Kulang sa pang-unawa si Marius kaya hindi uubra na sabayan niya ang galit nito. Kailangan niyang utuin si Marius para tigilan siya kahit ngayon lang. Isa pa, ayaw niya rin na may masabi siyang masakit na salita na mas dadagdag sa sama ng loob nito. Hindi niya naman kasi ito masisisi kung patay na patay ito sa kanya. Wala e, diyosa siya. "Marius... can we talk, baby? Like a two sensible adults? Hmm?" Mas pinalambing niya ang boses niya. Hinawakan niya pa ang kamay nitong mahigpit na nakakapit sa braso niya at marahang hinaplos iyon. Saglit na tinitigan siya nito pero mayamaya rin ay lumuwag na ang pagkakahawak sa kanya. Kinuha niya ang kamay nito at ginagap."I know what you feel, baby... and it's... normal..." umpisa niya. Parang maamong tupa naman itong nakikinig sa kanya. Mabilis naman siyang naghahagilap ng idudugtong sa sasabihin niya. Inagat na ingat siyang ma-trigger na naman si Mari
KANINA pa mainit ang ulo ni Erika dahil sa natanggap na tawag mula sa Daddy niya. Pinauuwi siya nito ng San Ignacio dahil birthday ng Lolo Damian niya.Napabuntong-hininga na lang siya. Mahal niya ang lolo niya pero wala siyang balak umuwi ng San Ignacio. Paniguradong kukulitin lang siya ng Daddy niya na mag-take over na sa kompanya nila, na ayaw na ayaw niya naman.Hindi niya kayang manatali sa isang lugar ng mahabang panahon at iyon ang mangyayari once na pumayag siya sa gusto ng Daddy niya.Ano siya bale?Bakit naman siya magpapakahirap magtrabaho kung may mga empleyado naman na kayang gawin iyon?At isa pa, malay niya naman sa pagma-manage? Sarili niya ngang buhay hindi niya ma-manage ng ayos, yun pa kayang dambuhalang kompanya? Ni hindi nga siya nakapagtapos ng kolehiyo.Tinamad na siyang ipagpatuloy ang pag-aaral ng 3rd year na siya sa kolehiyo sa pang apat na kurso niya. Feeling niya kasi niloloko niya lang ang sarili. Wala naman kasi siyang natututunan sa lahat ng mga itinutur