“You think I would fall from your trap?” Nangunot ang noo ko kuno at tinitigan lang siya. “Are you kidding me? Using you, I thought you figured out that I want you.” Maangan ko at kunyare ay hindi ko napigilan ang bahagyang pagtaas ng boses na ikinagulat niya. “I-I mean.. I-I didn’t mean to— fine. You heard it right, I hate this,” mariing sabi ko kuno at napaiwas tingin, sana ay maniwala siya. “Tsk.” Nakagat ko ang ibabang labi ng marinig ang singhal niya. “I’ll go home.” Nahihiya ko kunong sabi. “I can’t take the awkwardness I just did, because of what you said.” Maarte kong sabi, nakakasuka Mayella. Hindi ko alam na ganito ka ka-plastic. “And it’s your fault okay? Your fault. Don’t you tease me.” Mahina siyang natawa, ganiyan nga makuha ka sa panloloko ko. “Sure, I’ll drop you off.” Nakangiting sabi niya kaya naman nang makasakay sa sasakyan niya ay alas nuebe na rin, nang nasa harap ng condo ko ay kinawayan ko siya ng maayos at nang humarap sa veranda ng pad ko sa ta
Mayella’s Point of View. Salubong ang kilay kong pinakikiramdaman ang tingin ni Eros habang nakaupo ako sa vanity mirror, “I’ll be leaving tomorrow, babalik na ako sa condo ko.” Napairap ako. “Edi bumalik ka po,” pabulong na sagot ko. “Anong impormasyon ang nakuha mo sa pag aligid aligid kay Santiago?” Naupo siya sa kama kaya hinarap ko siya. “Lahat ay alam ko na, dahil nabanggit mo na sila sa akin. Sa tingin ko tulad ko ay niloloko niya rin ako tulad ng ginagawa ko sa kaniya.” Mahinahon na sagot ko. “But I love seeing him head over heels for me. Parang aso na pinaamo.” Nakangising dagdag ko, natigilan ako ng sandaling tumayo si Eros at sa harapan ko pa dahilan para tingalain ko siya. Halos umawang ang bibig ko ng ilagay niya ang hinlalaki sa pagitan ng labi ko at sa nakakainis na pakiramdam ay hinayaan ko siya. “Does this give you butterflies?” Napakurap ako at tsaka ako tumayo at inalis ‘yon. I boldly stared at him before pushing him to bed that he didn’t expect, ngumi
That night, we made it and after waking up he have his things kaya naman bahagya akong nalungkot dahil nasanay ako sa presensya niya. “Matagal tagal ulit tayong magkikita dahil aasikasuhin ko ang kaso ng mommy mo.” Paalala niya at binigyan ako ng head pat. “I’ll watch you win my mom’s case, Eros.” Nakangiting sabi ko. “Thank you,” lumapit ako sa kaniya at yumakap. “If ever you need me, call me.” Paalala niya at tinapik tapik ang likuran ko kaya kinawayan ko siya. Ngumiti siya bago umalis, ang nangyari ay ginawa ko ang mga kailangan kong gawin upang magamit si Rocco Santiago, mapasunod siya sa buong linggo na ‘yon ay tagumpay naman. Lumipas ang ilang mga araw ay nginitian ko si Rocco na nasa harapan ko, ngunit nangunot ang noo ko ng makita si Baron na kasunod niyang lumapit sa akin sa table namin. “Why is he with you?” Kalmadong tanong ko. “Well, he’s my brother. Classmates naman kayo noon so I’m sure okay lang?” Tumango ako at tinitigan si Baron. “You’re beautiful aga
Nang makapasok ay sinaraduhan na ako ni Isaiah ngunit nakita ko ang kuya nilang lahat, si Kuya Ashanti. “Isaiah!” Malakas na tawag nito sa nakababatang kapatid dahilan para bumalik si Isaiah sa loob. Napatitig ako kay Eros ng makita ko na may bandage ang gilid ng noo niya dahilan para lumapit ako. “N-Napano ka?” Tanong ko. “Nauntog lang.” Sagot niya at dahan dahan na naupo. “Anong nangyari?” Tanong ni Kuya Ashanti kay Isaiah. “May nalagay na sila sa iniinom ni Mayi, kaya pinasuka ko siya dahil gumana kaagad yung gamot. She was almost near to that,” explain ni Isaiah na hindi ko buong naunawaan. “Almost to what?” Tanong ko. “I’m sure you know what it is,” napatitig ako kay Kuya Ashanti na seryoso ang mukha at alam ko naman ang plano kung bakit ako pinaiinom ng ganoon. Siguro ay matutulad ako sa mommy ko pag nagkataon. “Ako na mag-eexplain, panigurado hindi mo sasabihin ang katotohanan.” Sagot ni Ashanti. “You don’t have to,” pigil ni Eros. “Ano ‘yon kuya?” Tanong ko.
Nang makarating sa bahay ay hindi mapakali ang daddy ko na pabalik balik sa lakad. “Dad.” Tawag ko.Sana ay hindi nila pinarating. “You heard what happened to Eros?” Huminga ako ng malalim at tumango.“Kagagaling ko lang po doon,” sagot ko.“Mga demonyo talaga,” dama ko ang galit sa tinig ni daddy ng sabihin niya ‘yon.“Patay na yung abogadong kinausap niyo nang nakaraan anak,” tinitigan ko si mommy.“Gumagalaw na ang mga Santiago, pumunta rin sila dito kanina.” Napatitig ako kay daddy sa sinabi niya.“May ginawa po ba sila?”“Binantaan nila ako, hindi ko alam kung anong plano nila pero anak naiintindihan ko kung gaano mo kagustong ipanalo ang kaso ng mommy mo pero ilang abogado na ang namatay dahil sa kaso ng mommy mo.” Nangunot ang noo ko sa sinabi niya.“Hindi ba’t isa pa lang?”“Si Rocco na lang ang buhay sa mga naging abogado natin, lahat ng pagkamatay nila alam kong sila ang may kagagawan dahil ‘yon rin ang banta na ibinigay nila kay Eros.” Kumuyom ang kamao ko sa narinig.“Pag
Napaatras ako at nagtalukbong ng kumot. “Anak.. Mayi,” napaalis ako mg kumot ng marinig si mommy.Bakit?Tumayo ako at lumapit sa pinto ko, binuksan ko ‘yon at mukhang nagising lang si mommy. “Bakit po?” Ngumiti siya.“Gising pa siya, pasok ka na.” Nangunot ang noo ko at sinilip ang kinakausap ni mommy at halos nanlaki ang mata ko ng makita si Eros.Ang naka-benda niyang kamay ay nanatili doon habang ang isa ay may hawak na paper bags. “Good morning,” nakangiting bati niya napalunok akong tinitigan siya, nakasuot lang siya ng T-shirt na puti at itim na jogging pants tapos ay slides in slipper na gucci.“Papasukin mo na ang bisita mo,” nakangiting sabi ni mommy.“O-Opo,” sagot ko at binuksan ang pinto ko.“Hindi ka raw makatulog kung kaya’t samahan mo na muna Eros ha.”“Sure thing, tita.” Nang magpaalam na si mommy ay pumasok ako sa loob, isinarado ko naman ang pinto at ni-lock ‘yon.“B-Bakit ka nandito?” Tanong ko gulat na gulat.“I messaged it?” Tanong niya, nangunot ang noo ko at ki
“Nandoon sila Shobe at ang mga kaibigan ko.” Sagot ko. “Does your condo building have an available pad to buy?” Huminga ako ng malalim sa tanong niya. “Fine, to my condo. We’ll ask about that, attorney.” Ngiwing sabi ko, hindi na siya sumagot at nang makarating sa condo ko ay pumunta kami sa information lobby to ask. “Uhm excuse me,” pag-agaw pansin ko sa babae. “Yes ma’am, how may I help you?” Nakangiting sabi nito kaya matipid akong ngumiti. “Do you have available condominium pads that are ready for a buyer?” Sandali itong tumigil at hinarap ang computer. “I’ll look into it ma’am, wait a minute. I’ll be back in a sec,” ngumiti ako at hinintay siya while Eros is standing behind me waiting like a freaking child. “We have a standard pad, the normal one. It has one big aircon, one bedroom and one bathroom.” Kasabay nito ay ang pagpapakita niya sa amin ng mga litrato kaya naman napatango tango ako, double standard pala ang samin kung ganoon dahil dalawang bedroom at dalawan
“Napano ka attorney?” Lumabas si Espi na bahagya pang basa ang buhok kaya naman ngumisi ako. “Accident,” nakangiting sagot ni Eros. “Hala, car accident? Buti hindi ka nagka-amnesia? Ganoon sa palabas eh—“ “Oh that’s in dramas, not in reality. You could even bump your head hard or break your skull but still you can’t forget your heartbreak.” Isaiah explained which made Espi roll her eyes. “Fine,” sagot ni Espi at tsaka ngumiti kay Eros. “Attorney, baka naman pa-pirma na ng clearance.” Parinig ni Espi. “You passed late, tapos na ang pirmahan.” Masungit na sabi ni Eros kaya naman pinanood ko lang sila. “Luh attorney, parang ‘di kaibigan oh—“ “I don’t recall being friends with you, and even if so I won’t accept you.” Ngumuso si Espi at lumapit sa akin. “Huwag mong jojowain ‘yan, hindi ako boto sa kaniya—“ “Unless you don’t want to graduate law Espiranza.” “Luh attorney, ‘di na mabiro oh.” Patawa tawang sabi ni Espi pero alanganin. Sandaling nanatili si Isaiah at E
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya o dahil sa titig niyang parang binabasa ang buong pagkatao ko, pero hindi ako mapakali sa sasakyan. Everything between us will change? Anong ibig sabihin niya roon? At bakit parang may alam siyang hindi ko alam? Huminga ako nang malalim at pilit na binalewala ang kung anong gulo sa dibdib ko. Ayoko nang bigyan ng kulay. Kung may binabalak siyang kalokohan, hindi ako papayag. “Enzo,” matigas kong sabi. “Hmm?” Hindi man lang siya nag-abala na lingunin ako, pero naroon pa rin ang ngiti sa labi niya. “Hindi ako pumayag. Hindi ako sasama sa gala.” Tila ba inaasahan na niya ang sagot ko dahil napailing na lang siya at napangisi. “Oh, you will.” Nagtaas ako ng kilay. “At paano mo naman nasigurado ‘yan?” “I sent an invitation to your hospital’s board of directors.” Halos mapanganga ako. “You what?!” “Yeah. Your name’s already on the guest list, and guess what?” Binalingan niya
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Pagkatapos ng pang-aasar niyang ‘yon, nagpatuloy kaming kumain, pero hindi ko na siya halos tiningnan. Baka kasi makita niya kung gaano ko na pinipigilan ang sarili kong hindi ngumiti. Lintek na Enzo. Kahit kailan hindi ko siya natalo sa mga asaran namin. Kahit noong mga panahong mag-best friends pa lang kami, laging siya ang may huling banat, laging siya ang may pang-aalaska na hindi ko masabayan. Akala ko ba, Aria, hindi mo na siya hahayaang makaapekto sa’yo? Pero heto ako ngayon—hindi mapakali, hindi makatingin nang diretso, at parang may butteflies sa sikmura tuwing ngingisi siya. Damn it. “I feel like I deserve a reward,” biglang sabi niya habang inaayos ang manggas ng suit niya. Napasulyap ako sa kanya, pinipilit maging deadpan. “Para saan?” He smirked. “For making you smile.” Napaigtad ako. “Anong—Hindi ako nakangiti!” “Tanggi ka pa,” natatawa niyang sabi. “Kitang-kita ko kanina. Akala mo hindi ko nahuli ‘yung maliit na ngi
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Pagdating ko sa coffee shop na malapit sa ospital, halos kalahating oras na ang lumipas pero wala pa rin si Enzo. Hindi naman ako naiinip, pero bakit parang may kaunting kaba sa dibdib ko? Umorder ako ng cappuccino at umupo sa sulok kung saan hindi ako madaling mapansin. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ako nag-aalalang makita ako ng ibang tao kasama si Enzo. Alam naman ng lahat na magkaibigan kami noon pa, hindi ba? Pero bakit parang may ibang pakiramdam ngayon? Ilang minuto pa ang lumipas nang biglang bumukas ang pinto at pumasok si Enzo. Suot pa rin niya ang itim niyang suit, bahagyang magulo ang buhok, at mukhang pagod. Pero kahit pagod siya, hindi pa rin nawawala ang presensya niyang kayang punuin ang isang buong silid. Dire-diretso siyang lumapit sa akin at walang sabi-sabing umupo sa harapan ko. “Late ka,” bungad ko, sinadyang gawing impit ang tono para hindi mahalata ang pang-aabang ko sa kanya. Tumaas ang isang kilay niya
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Pagkapasok namin sa opisina niya, agad akong umupo sa sofa habang siya naman ay tumayo sa harap ng mesa, niluwagan ang tie niya at bumuntong-hininga. Ngayon ko lang talaga napansin—he looked exhausted. Ang Enzo na kilala ko ay laging maayos, laging handa sa kahit anong laban, laging may pang-asar na ngiti sa mukha. Pero ngayon, para siyang may bitbit na buong mundo sa balikat niya. “You sure you’re okay?” tanong ko ulit, mas mahinahon na ngayon. “I’m fine, doc.” Iyon lang ang sagot niya, pero halatang hindi siya okay. Pinagmasdan ko siya habang dumaan siya sa gilid ng mesa, kinuha ang basong may tubig at uminom. Ang bawat galaw niya ay parang mabigat, pero hindi niya ito ipinapahalata. Napansin yata niyang hindi ako natitinag sa pagtitig sa kanya kaya napangisi siya nang bahagya. “You’re staring.” Napaayos ako ng upo. “Wala kang pakialam.” “Hmm, let me guess… you missed me?” tukso niya, pero halata sa tono niya na gusto lang niyang
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Then suddenly, for a moment, I was reminded of the fiancé he’s been hiding before. Are they married now? While we are eating, I suddenly wanted to ask him. “How are you and your wife?” malumanay ang pananalita ko ngunit napahinto siya. “Wife?” pag-uulit niya na tila ba nabingi siya sa aking inulat. Ang asul niyang mata ay nakatuon sa akin ngunit ang tingin niya ay nangengwestyon. “Y-You had a fiance before I left,” pabulong na asik ko. Napahinto siya lalo at tila naunawaan ang sinabi ko. “Oh, about that. My fiance left, so we didn’t really got married.” On his remarks, napahinto ako. Iniwan rin siya? Is it because of me? Napatingin ako sa kanya, pilit iniintindi ang sinabi niya. “Your fiancée left?” mahinahon kong ulit, pero sa totoo lang, may kung anong bigat ang bumagsak sa dibdib ko. Tumango siya at muling sumubo ng pagkain, parang kaswal lang ang usapan na ‘to para sa kanya. “Yeah. She left, just like that.” May bahagyang pait sa
=Aria Maeve Sienna’s Point of View= Putangina. Ang kapal talaga ng mukha ng lalaking ‘to. “As if,” masungit kong sagot habang ibinaba ang folder sa mesa niya nang may diin. “Nandito lang ako kasi baka kailangan mo ‘to sa kaso mo. Period.” Tumango-tango siya, pero halata sa ngisi niya na hindi siya naniniwala. “Right. And you just happened to pass by my law firm with those records in hand?” Nagtaas ako ng kilay. “Exactly.” “And that totally doesn’t sound like an excuse?” Huminga ako nang malalim at tumingala, pilit pinipigilan ang sarili ko na sipain ang lamesa niya. “Enzo, putangina ka talaga. If you don’t need the records, I’ll leave.” “Woah, woah.” Pinatong niya ang siko niya sa mesa, nakangisi pa rin. “Don’t be so defensive, doc. You’re starting to sound guilty.” “Guilty saan?” “Missing me.” Binigyan ko siya ng deadly glare, pero mukhang mas lalo lang siyang na-eentertain. “Alam mo, attorney, gusto talaga kitang suntukin minsan.” “Go ahead. Pero baka lalo kan
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Pagkatapos ng ilang segundong pagtititigan namin ni Enzo, ako na ang unang umiwas ng tingin. Hindi ko alam kung bakit, pero parang gusto kong umiwas sa paraan ng pagtitig niya—masyadong sigurado, masyadong kampante na kaya ko ang lahat, kahit ako mismo kanina lang ay muntik nang matalo ng kaba. Huminga ako nang malalim at naglakad papunta sa lounge. Pagod na pagod ako, pero alam kong hindi pa tapos ang araw ko. Saktong pag-upo ko pa lang sa couch ay naramdaman ko ang presensya ni Enzo sa tabi ko. Hindi ko na rin nagawang magulat. Pakiramdam ko, kahit saan ako magpunta, parang may radar siya pagdating sa akin. “Stress reliever?” tanong niya sabay abot ng isang boteng tubig. Tinanggap ko iyon nang hindi siya tinitingnan. “Hindi mo ba ako bibigyan ng energy drink? Alam mo namang hindi ko kailangan ng tubig lang.” “You’re a doctor. Alam mong hindi maganda ang sobrang caffeine.” Napanguso ako at uminom ng tubig bago siya sinulyapan. Nakasa
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Ilang araw ang lumipas, sinubukan kong ibaling ang atensyon ko sa trabaho, pero parang sinadya ni Enzo na guluhin ang sistema ko. Tuwing may meeting kami tungkol sa kaso, hindi ko alam kung paano niya nagagawang balansehin ang pagiging seryosong abogado at pagiging panggulo sa isipan ko. Katulad ngayon. Nakaupo kami sa isang pribadong restaurant kung saan niya ako dinala para pag-usapan ang magiging approach namin sa deposition. Ang kaso? Hindi ako makapag-focus dahil sa paraan niyang tumitig sa akin—parang may ibang agenda maliban sa kaso. “Can you stop looking at me like that?” iritable kong sabi habang binubuklat ang folder sa harap ko. Nag-angat siya ng tingin mula sa baso ng whiskey niya at ngumiti. “Like what?” Napairap ako. “Like you’re thinking of something other than work.” “Hmm, guilty,” walang kahirap-hirap niyang inamin. “Pero sino bang may kasalanan? Hindi ko naman ginustong maadik sa presensya mo, doc.” Napaat
=Aria Maeve Sienna’s Point Of View= Nagtagal pa kami sa opisina niya, hindi nagmamadaling tapusin ang usapan, hindi rin nagmamadaling umalis. Parang kahit wala kaming sinasabi, may sariling paraan ang hangin sa pagitan naming dalawa para magkaintindihan. “So,” basag niya ulit sa katahimikan. “What now, doc?” Napakunot ang noo ko. “What do you mean?” Umayos siya ng upo, ini-cross ang isang paa sa ibabaw ng tuhod niya, all casual and confident—Enzo Fuentabella in his natural state. “You’re cleared from the case. Wala ka nang dapat ipag-alala. Pwede ka nang bumalik sa dati mong routine, wala nang istorbo na kagaya ko.” Nagkibit-balikat ako, nag-aalangan kung dapat ko ba siyang seryosohin. “That’s good, right?” Ngumiti siya, pero hindi ito ‘yong usual na mapang-asar niyang ngiti. “Right.” Tumingin siya sa akin nang matagal, as if waiting for something. Nang hindi ako nagsalita, siya na ulit ang nagpatuloy. “Pero tell me honestly, doc… did you really want me gone?” Napalunok a