BACK TO SNOW LOCATION... " May dadaanan pa po ba tayo, Ms.?" Tanong ni Tiara sa asawa ng kanyang amo. Kanina pa sila nakatambay sa loob ng van habang naka-park sa parking lot ng isang condominium. Napalingon na si Tiara kay Snow dahil hindi man lamang ito tumugon. Nakatulalang nakatuon ang mga mata sa labas ng bintana. Bakas ang lungkot sa mga mata nito lalo na't kagagaling lamang nito sa pag-iyak. Hindi naman siya nag-abalang tanungin ito lalo na't baka personal ang dahilan. " Magsabi ka na lang kung anong oras tayo uuwi ng Sapphirean Building," aniya rito. Doon lamang napalingon si Snow kay Tiara. Nasa unahan ito, nakaupo sa tabi ng driver. Seryoso ang expression nito, na tila hindi nagbabago. Kahit nga siguro sampalin si Tiara ay gan'on pa rin ang reaksiyon nito. " Let's go to Rubbean Building, may dadaan lang ako roon" aniya at kaagad namang pinaandar ni Tyrone ang makina. Rubbean Building is a sister building of Sapphirean. Iisa lang kasi ang may are ng dalawang building na
" We should c-contact the police by now. Oh my God...oh my god... I don't want something bad to happen with Marcus" saad ni Feurene. Halata ang panic nito dahil hindi nito magawang mag-type ng maayos sa hawak nitong cellphone. Nanginginig ang mga kamay nito. Nag-alala siya sa kalagayan ng dalawa ngunit hindi niya akalain na magkakaganito si Feurene, na masaksihan niya itong nanginginig dahil sa labis na pagkabahala. Pakiramdam niya ay hihimatayin na lamang ito bigla dahil sa nerbyos. Feurene really loves Marcus that much at ngayon lang nakita ni Snow na ganito pala kalala ang pagmamahal ni Feurene sa ex-fiancé niyang si Marcus. Naisipan ni Snow namang i-dial ang numero ni Demetri. Dapat kay Demetri siya labis na nag-alala hindi kay Marcus. Si Demetri ang asawa niya. Habang tinatawagan si Demetri hindi niya naman maiwasan na mapalingon sa tatlo niyang bodyguard. May kino-contact rin ang mga ito na sa hinuha niya ay mga tauhan rin ni Demetri. " I already contacted the police, Snow. T
Demetri is gasping for breath and drenched in sweat, crouches behind a large rock, his eyes scanning the area for any sign of danger. They’ve been relentlessly pursued by their enemies for hours, and backup has yet to arrive. He’s lost all contact with Pluto and is now struggling with a gunshot wound to his shoulder.Napasilip siya sa kasama niyang tauhan. Nakaupo na ito sa lupa at nayuko ang ulo. Hinawakan niya ang buhok nito upang iangat ang ulo ng lalaki at inilapit ang taenga upang alamin kung humihinga pa ba ito. Napaupo naman siya sa tabi ng lalaki. Tuluyang natumba sa lupa ang bangkay ng kasama niya. Mukhang siya na lamang ang natitirang buhay.Kung magtagal pa siya rito ng ilang minuto, malamang hindi na siya makakalabas ng buhay sa kagubatang ito. Bigla siyang naalarma nang marinig ang tunog ng nababaling maliliit na sanga at mga tuyong dahon na naapakan. Alam niyang mga kalaban ito na walang kapaguran sa pagtugis sa kanya. Mahigpit niyang hinawakan ang natitirang sandata, ha
“Demetri, tadtad ka na talaga ng mga sugat at peklat sa katawan. Magpahinga ka na nga,” ani Grace habang maingat na tinatahi ang sugat na bigla na lamang bumukas nang nagpilit siyang maupo sa kama.“‘Di maaari,” malamig na tugon niya sa kapatid na babae ni Vaughn, na isa ring doctor.“Magpahinga ka na bilang isang Mafia Boss. Maawa ka sa katawan mo, lalo na sa kaluluwa mo,” seryosong anito.“Sabihin mo yan kay Vaughn, huwag sakin,” sagot niya na may pag-ismid.Malakas na napabuga ng hangin si Grace. “Bahala kayo. Basta ako... ito na ang huli kong pagtulong,” pagsukong saad ni Grace at tuluyan nang nilagyan ng panibagong patch ang sugat ni Demetri.Pareho naman silang napalingon sa pinto noong may kumatok." Pasok! " Napasilip si Pluto." Pasok ka," saad ni Grace kay Pluto at mabilis nitong niligpit ang gamit."Kailangan ko nang umalis. Maraming pasyenteng naghihintay sa akin," dugtong pa ni Grace bago naisipan silang iwan."Bakit?" tanong ni Demetri sa tauhan. Humakbang ito palapit s
“T-Tiara...”sambit ni Snow habang nakaupo silang magkatabi sa sasakyang dumukot sa kanila. Nanlalamig at nanginginig ang kanyang mga kamay habang inabot ang kamay ni Tiara na naka-posas. Ngunit, kalmado pa ring napalingon sa kanya si Tiara, tila ba walang pakialam kahit na sila ay na-kidnap. "I h-hope Tyrone and Rogue are okay," dugtong ni Snow, kahit halata ang takot sa kanyang boses. Noong may humarang sa kanilang dinaanan, hindi na sila nagawa pang makapanlaban. Sobrang daming sasakyan ang nakaabang, kaya’t naisipan na lamang nilang magpaubaya. Hindi na siya nanlaban nang siya na mismo ang sadya ng mga armadong lalaki. Sinama ng mga ito si Tiara dahil nakiusap siya na isama ito, kahit na alam niyang madadamay lamang ang lady bodyguard niya kung sakaling patayin siya ng mga kidnapper. Nasa 20 minuto na ang biyahe at hindi niya matukoy kung nasaan na sila. Hindi maiiwasan ni Snow ang mag-alala kay Marcus at gayundin kay Demetri. Gusto na sanang itanong kay Tiara kung buhay pa ba
Author's Note: The rest chapters will be on FIRST POINT OF VIEW for a deep emotional connection with the character. Thank you for understanding. ***** ~ Demetri's POV " Nakita niyo na?" I asked one of my men who was controlling the mini drone we flew to find out what was happening inside. We were communicating using a monitoring earpiece device. " Yes, Boss. Nakita ko na po sila," tugon ng kausap ko. " Is she okay? " Agarang pagtatanong ko tungkol sa asawa ko. Hindi nawala ang kaba sa dibdib ko dahil sa nangyare. Baka kasi ano na ang ginawa ng grupo ni Ryndell sa aking asawa. " It seems she's fine. Mukhang kasama niya po si Marcus. Tapos si Tiara naman ay nasa kalayuan ng kanilang lokasyon, mukhang nakatali sa upuan at bantay sarado ng mga tauhan." "Alright, let’s move fast and smart. This is Ryndell’s hideout, and there are surely more guards inside the mansion, not just outside. We’ll go in quietly, so have your silencer guns ready. Our mission is to rescue all three—fail
Snow's POVPagkarating namin sa Sapphirean building, diretso na kami papasok ng private elevator. Marahan lamang ang lakad ko habang nasa likuran ko naman si Tiara at Tyron. Nakasakay na si Demetri sa wheelchair habang tulak-tulak ito ni Rogue. Mukhang malala yata ang kalagayan ng aking asawa kasi hindi naman ito sasakay ng wheelchair kung hindi malala ang kalagayan nito.Pagkapasok namin sa private elevator, tumabi ako kay Demetri kahit alam kong mabigat pa rin ang loob nito sa akin. Nakaramdam ako ng pagod habang umaarangkada paitaas ang lift. Ang dami nangyare ngayong araw. A series of unexpected events unfolded. Napasilip ako sa suot kong relo. Medyo nabigla nga ako noong makita ko ang oras. Alas 3 na pala ng umaga, hindi ko man lamang namalayan ang oras. At tuluyan akong napahikab.Noong makapasok kami ng penthouse, umalis na rin ang tatlo. Ilang beses pa akong napahikab at alam kong pansin iyon ni Demetri. Antok na antok na talaga ako." Matulog ka na," ani Demetri. Gano'n pa ri
**Demetri's POV** Naka-upo ako sa sofa habang inaantay ang mensahe ni Feurene. Inamin na pala ng babaeng 'yon ang sabwatan namin at halatang nilaglag ako ng gaga. Naibalik ko ang paningin ko sa cellphone kong nakalapag sa center table nang bigla itong nag-vibrate. "She's here. Kararating lang niya," text ni Feurene sa akin. Inantay ko ang sunod na mensahe nito, lalo na't nagta-type pa siya. "I sent you a DM with a proof pic in Messénger. Try to check it, dummy," dagdag pa nito. Kaagad kong binuksan ang Méssengér app at bumungad sa akin ang litrato nina Marcus at Snow, magkayakap ang dalawa. Humigpit ang pagkakahawak ko sa cellphone bago ko naisipang pabagsak na ilapag iyon sa center table habang naghihintay sa next chat ni Feurene. Sandali akong napahilamos ng mukha at napatakip ng mga mata. Walang mintis, kay Marcus talaga pupunta ang asawa ko. Nagtungo muna siya sa condo unit ng kapatid tapos sinamahan ang ina na tumungo sa hospital. Hindi ko alam kung sino ang pinuntahan ni Sn
Dear Readers, Thank you for reading this story. Masaya ako para sa lahat ng nagpatuloy na basahin ito at sa walang sawang pag-aantay, kahit ang tagal-tagal kong mag-update. Sana huwag ninyong kalimutang mag-rate kahit papaano. Your rating has a huge impact and the power to help every author, as it allows us to reach and attract more readers. And then... Gusto ko lang i-share nang kaunti ang writing journey ko habang sinusulat ang librong ito. I started writing this more than two years ago, but then I went on a long hiatus. This was my first mafia book, and when I left it, it only had 34 chapters. Ang totoo niyan, minalas ako... na-reset ang phone ko, at nabura ang mahigit 50 chapters na naisulat ko na at kulang na lang sa edit. I was so brokenhearted at that time. Mas masakit pa siya sa naramdaman ko noong nag-break kami ng boyfriend ko, lalo na’t kasabay pa ng mental health struggles ko. Nawalan ako ng gana magsulat, kaya nagdesisyon akong huminto muna. But last year, when
Nakita ko kung paano siya napalunok, kung paano bumigat ang paghinga niya habang nakatitig sa katawan ko. Hindi niya itinago ang paghanga sa kanyang mga mata. Lumapit ako sa kanya, marahang hinawakan ang kanyang baba at iniangat ito upang magtama ang aming mga mata. Dahan-dahan kong pinadulas ang mga daliri ko pababa sa kanyang leeg, hanggang sa marating ko ang suot niyang necktie. I held the tie between my fingers and slowly, sensually, removed it from his collar. Hindi siya kumibo. Tahimik lang niya akong pinanood habang isa-isang lumuluwag ang buhol ng necktie niya sa ilalim ng aking mga daliri. Nang tuluyan ko iyong matanggal, kaagad ko iyong ibinigay sa kanya. At ngayon, nakatingin lang siya sa akin, ngunit sa kanyang mga mata, nababasa ko na ang kasunod na mangyayari. Pinagdikit ko ang dalawa kong kamay sa harapan niya, habang nakititig lamang sa kanya, at walang pag-aalinlangang sinabing... "Tie me now." Bahagyang napaawang ang kanyang bibig, tila nagulat sa sinabi ko. "A
Noong tuluyan na silang maglaho sa paningin ko. Ramdam ko na parang may dumagan na bigat sa dibdib ko habang pinagmamasdan silang unti-unting nawawala sa paningin ko. Nang hindi ko na sila matanaw, napabuntong-hininga ako at nagdesisyong bumalik sa cabin. Pagkapasok ko sa loob, isinara ko ang pinto at napasandal saglit dito. Tila nawala lahat ng lakas ko. Tumungo ako palapit sa kama. Mula sa pagkakatayo, halos matumba ako sa rito. Naupo ako roon, saka dahan-dahang isinampa ang aking mga paa at niyakap ang aking mga tuhod. Walang tunog sa buong silid, tanging mabibigat kong paghinga ang maririnig. At doon na ako bumigay. Bumagsak muli ang mga luha ko. Para silang malakas na buhos ng ulan na matagal nang pinipigil ng langit. Muling sumagi sa isipan ko ang lahat ng pinagdaanan naming apat, ang sakit ng bawat sugat na iniwan ng nakaraan, ang sakripisyong kinailangan naming gawin para sa pagmamahal, ang kasinungalingang pumuno sa pagitan namin, ang pagtatraydor na naglagay ng lamat sa t
Natigilan ako nang biglang sumunod si Feurene sa mag-ama, may dala siyang payong. Maalinsangan kasi ang panahon kahit walang araw. Ngunit bago pa siya tuluyang makalapit sa dalawa, dumako ang tingin niya sa akin. Napahinto siya. Nagtagpo ang mga mata namin. At sa sandaling iyon, napansin rin ako ni Marcus. Mula sa masayang tagpo ng isang pamilyang naglalaro sa dalampasigan, bigla na lang silang parehong nakatingin sa akin. Hindi ako nag-alinlangang lumapit. Tatlong metro na lang ang pagitan namin nang ngumiti ako. "Hi! How are you?" bati ko sa kanila, bago ko nilingon ang batang karga-karga ni Marcus. Napakaganda ng bata, kitang-kita ang pinaghalong katangian nina Marcus at Feurene. "How old is she?" tanong ko kay Marcus. "Two years old," sagot niya sa mahinahong tinig. Tumango ako bilang tugon. Muli kong ibinaling ang tingin kay Feurene, ngunit hindi siya makatingin sa akin. "Hindi mo ba na-miss ang pag-arte, Feurene?" tanong ko sa kanya. Noon ko lang siya nakitang lumingon,
Maging ang paghinga ko ay tila nahinto. Ang lalaking iyon… Nakita ko kung paano siya may ibinulong kay Mayor, at agad namang tumango si Mayor sa kanya. Ilang sandali lang ay dahan-dahang iniangat ng lalaki ang kanyang tingin at nagtama ang mga mata namin. Nanlaki ang mga mata ko. M-Marcus... He is alive! Kaagad siyang umiwas ng tingin. Kahit mahaba na ang kanyang buhok at may balbas pa siya, sigurado ako—si Marcus iyon. Habang hawak ko pa rin ang mikropono, nagpatuloy ako sa pagkanta. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya, hindi alintana ang bigat ng damdamin ko sa sandaling iyon. Pilit kong pinanatili ang kumpiyansa sa boses ko, hanggang sa natapos ko ang kanta. Nagpalakpakan ang mga tao, at kasama na siya sa mga pumalakpak. "Isa pa!" sigaw ng crowd, halatang gusto pa nilang marinig akong kumanta. Hindi ko sila binigo. Muli kong tinugtog ang electric guitar at sinimulan ang panibagong kanta. Sa buong pag-awit ko, naroon lamang siya sa likod ni Mayor, nakiki-jamming sa musika
**Snow's POV**"Miss Snow, smile ka naman diyan," request ni Salim. Siya ang photographer at videographer na kasama namin for documentation para sa aming community outreach dito sa Isla ng South View Pablo.Kakadaong lamang namin sa pantalan gamit ang isang superyacht na pagmamay-ari ng isa sa mga boss ng Sandstorm Management. Walang special treatment sa SM, talagang pinagamit lang nila sa amin ang yate para hindi na mahirapan ang team namin na makarating sa islang pupuntahan. Malayo pa naman ito sa mainland.Habang bumababa ang anchor ng yate, ramdam ko ang banayad na paggalaw ng tubig. Ang hangin ay preskong-presko, dala ang halimuyak ng dagat at sariwang hangin mula sa isla. Sa di-kalayuan, kitang-kita ang dalampasigan na may puting buhangin. Napapalibutan ang isla ng malalaking puno ng niyog at makukulay na bahay-kubo. Kahit nasa laot pa lang kami, rinig na ang masasayang tugtugin at hiyawan ng mga tao.Napilitan akong ngumiti habang kinukunan ako ng litrato ni Salim."Ayos na?" t
**Demetri's POV** "Oh? You're here?" Gulat na tanong ni Demetria nang madatnan niya ako sa loob ng penthouse habang nakaupo sa harap ng grand piano. Ang mapanuring tingin niya ay agad na sumipat sa akin, para bang nagtataka kung bakit narito pa ako ngayon. Napalingon ako sa kanya, saka sinipat ang itsura niya mula ulo hanggang paa. She looks absolutely breathtaking today, dressed in an elegant shimmering light blue gown that drapes gracefully over her figure. The soft, glistening fabric catches the light with every movement, perfectly complementing her fair complexion. "Saan ang punta mo?" tanong ko habang tinitingnan siya. "I was invited to High Society Brunch Gathering," sagot niya nang walang pag-aalinlangan, kasabay ng mahinang buntong-hininga. "Oh? That sounds like a wonderful gathering," sagot ko, bahagyang itinaas ang kilay habang pinagmamasdan siya. Napailing siya bago pinaikot ang mga mata, halatang hindi sang-ayon sa sinabi ko. "If I had a choice, I wouldn’t go," sag
At doon kami nagpatuloy, walang alinlangan, walang pahinga. Hindi siya tumigil hangga’t hindi ko pa nararating ang pangatlo kong órgasmo. Paulit-ulit niyang dinala ako sa rúrok ng sarap, at ako naman, walang nagawa kundi tanggapin ang bawat ulos niya na parang hindi ko na kakayanin pa, pero gusto ko pa rin. We did it until 3 AM. I was so freaking exhausted. Parang naubos ang lakas ko sa lahat ng posisyong ginawa namin. Halos lahat ng posisyon ay nakatayo kami. Nakakapagod talaga kapag palaging nakatayo, parang hindi ko na maramdaman ang mga binti ko. Ewan ko ba kung saan humuhugot ng lakas si Demetri. He is so damn good at standing positions. Marahan akong kumilos sa kama, pakiramdam ko ay parang binugbog ang buong katawan ko sa matinding pagod. Gusto ko siyang yakapin, kaya noong pagtagilid ko at kinapa ko siya, nagulat ako nang wala siya sa tabi ko. Kaagad kong iminulat ang mga mata, bahagyang nanlalabo pa sa antok, at napatingin ako sa puwesto niya sa kama. Wala siya. Tul
Ang mainit at matigas niyang pagkalalaki, naninigas sa ilalim ng kanyang sweatpants. I barely had time to react before my face brushed against it, feeling every inch of his throbbing length even through the fabric. My breath hitched, heart pounded wildly as the realization sank in, he was aroused, painfully hard, and it was all because of me. Ginamit ko ang aking mga kamay upang ilabas iyon mula sa suot niyang pants. Ramdam ko ang bigat at init nito sa palad ko, matigas, namimintig sa pananabik. I gave him a fellatio while he was busy ravishing mine with his mouth. His tongue worked relentlessly, sending waves of pleasure through me, habang ako naman ay pilit na inaangkin siya gamit ang aking bibig. It was such a wild position... an erotic standing 69. My body hung in the air, fully exposed, completely at his mercy. After feeling the warmth of my mouth, he started humping his hips against my face, pushing himself deeper with each thrust. Napakapit ako sa kanyang hita, pilit na