ธิชาได้แต่แอ่นตัวรับความเสียว แม้เป็นเพียงปลายลิ้นที่แสนธรรมดา กับผู้ชายอย่างคาร์เตอร์.. ไม่คิดว่า จะทำได้ขนาดนี้!“อะ อื่อ~” สายตาคมเหลือบมองอยู่พักใหญ่ ยิ่งสันจมูกโด่งๆนั่นสัมผัสกับเนินอูมฉันแบบไม่ได้ตั้งใจ ก็ชวนเคอะเขินสิ้นดี พี่เตอร์ดูไม่รังเกียจกันสักนิด ยิ่งจังหวะที่ฉันพยายามผลักหัวมีเขาออก ก็เหมือนจะโดนสอดแหย่ลึกเข้าไปกว่าเดิม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงดูดจ๊วฟจ๊าบ จนฉันแทบจะอยากมุดหน้าหนีความเปียกชุ่มขยายอณาเขต ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำลายของพี่เขาหรือเพราะ… ของฉันกันแน่“อยะ อย่าเล่นพิเรนทร์นะ อื่ออ!”“ตรงไหนที่พิเรนทร์?”“กะ ก็..” ก็ที่ทำอยู่นี่ไง>ก็ได้แต่พูดในใจ เพราะเอาเข้าจริงก็ไม่ได้อยากให้เขาหยุดสักนิด อยากโดนเล่นงานจนหมดแรงแล้วสลบไปแบบนั้นเลย แต่.. ไอ้การทำแบบนี้นี่มันครั้งแรกเลยนะ ฉันขอเวลาจัดการกับอารมณ์สักหน่อยไม่ได้เหรอ“อะ อ๊าา!!” ซนเป็นบ้าเลย! ดันจี้จุดเสียวซะเต็มๆแบบนี้เกิดฉันฉี่แตกขึ้นมาจะทำยังไงกัน!เหมือนจะรับรู้ถึงคำขอร้องของฉัน พี่เตอร์ยอมดันตัวเองขึ้นจากตรงนั้น ใช้หลังมือปาดที่ริมฝีปากตัวเองก่อนจะเลียมันด้วยท่าทีที่อยากจะ.. จับกดหัวเขาลงตรงนั้นอีกสักรอบ จะทำอ
แปลกที่ฉันอึด.. ไม่ว่าจะกี่ครั้ง.. ฉันก็อึดเสมอธิชานอนคว่ำเท้าคางกับเตียง ผ้านวมห่อร่างเปลือยแบบหลวมๆ เธอนอนมองคาร์เตอร์ที่หลับพริ้มไป เหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด ฉันเผลอยิ้มกับใบหน้าของพี่เตอร์ไปหลายครั้ง ก่อนจะใช้นิ้วชี้ไล้วาดโครงหน้าและสันดั้งสวยๆซ้ำไปซ้ำมา“เห็นเงียบๆนี่.. แซ่บเอาเรื่องเลยน๊า~” รักจังวะ.. รักเลยแหละ ธิชาเขยิบตัว จุมพิตที่ริมฝีปากนุ่ม คาร์เตอร์ที่ไร้แว่นสวมไม่ได้ดูแปลกตาสักเท่าไหร่สำหรับธิชา แต่ไรขนอ่อนๆใต้สะดือนี่สิ.. ชวนสยิวใจซะเหลือเกิน อยากจะปลุกขึ้นมาต่ออีกสักยกสองยกธิชาชื่นชมใบหน้าของคาร์เตอร์อยู่นาน นี่ยังไม่เช้าหรอก ฉันจะทำอะไรต่อดีละ นอนขดอยู่แบบนี้กับ..พูดบ้าๆอะไร ที่นี่แกทำได้ก็แค่นอนเท่านั้นแหละธิชาคิดได้แบบนั้นแต่ก็เหมือนใจจะยังไม่ยอมหลับสักที ธิชาเลยต้องจำใจลุกขึ้นจากเตียง แทนที่จะนอนพักอย่างไร้เรี่ยวแรง กระเป๋าเดินทางนี่.. สมบุกสมบันเหมือนกันแฮะ ว่าแต่รวยมหาศาลขนาดนี้ บินไปต่างประเทศบ่อยขนาดนี้.. ไม่คิดจะเปลี่ยนมันสักหน่อยนะเหรอ ธิชายืนมองกระเป๋าเดินทาง ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างคุ้มราคา ก่อนจะลากมันเก็บที่มุมห้อง“นี่เธอ.. ยังมีแรงลุกขึ้นมาลากกระเป๋า
มหาวิทยาลัย เอเเบค..และแล้ววันงานก็มาถึง โหลใสขนาดสูงเกิน195ซม เต็มไปด้วยเม็ดคริสตัลที่เปรียบเสมือนคะแนนโหวต ใครกันจะได้ตำแหน่งคนดังแห่งมอในปีนี้ไปครองหูดับ หูอื้อ คอแห้งผาก ให้ตายเถอะ! ร่างกายฉันผลิตน้ำลายเองไม่ด๊ายยยย!!!“แฮ่ก แฮ่ก ขะ ขอยาดมหน่อย ฉันหายใจไม่ทัน”“แกโอเคไหมเนี่ย”“ไม่สักนิด อึ้ก” ฉันตอบบุ๊คไป ฉันไม่โอเคจริงๆแม้ว่าแขนขาตอนนี้.. จะถูกยกชี้ฟ้าเพื่อเอาไอ้สิ่งที่เรียกกันว่า ครีมพอก มาพอกตามตัวฉันเพื่อให้ขาวผุงผ่องและรับกับแสงไฟบุ๊คยืนโบกยาดมไปมา สีหน้าของธิชาไม่โกหกสักนิด นอกจากจะกังวลจนออกทางสีหน้าแล้ว ท่าทีที่กระดิกเท่าไปมา กลืนน้ำลายซ้ำๆ และเสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นทุกครา“แก.. โอเคจริงๆไหมเนี่ยToT”“ไม่ไหวก็ต้องไหวอะ..”“จริงๆไม่ต้องฝืนก็ได้นะ ถ้าจู่ๆแกเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา.. มันจะ”“ถึงต้องเอาเรื่องจดหมายของพ่อมาบิ้วต์ตัวเองนี่ไง”“..จะ จดหมาย?”“อ่า ชั่งเถอะ.. ฉันดู เหมือนภูติพงไพรแห่งป่าเขาแล้วหรือยัง”ธิชาลุกขึ้นยืน หมุนตัวเเบบเก้งๆกังๆให้กับเพื่อนสาว รองเท้าก็ส้นเข็มสูงกี่นิ้วไม่รู้แหละ รู้แค่ว่า.. “เหมือนแล้ว สวยมาก เซ็กซี่มาก.. ว่าแต่”“มีอะไรไม่โอเคเหรอ! คืนนี
“อ้าว..” ชิริวแค่นเสียงทัก เมื่อเห็นว่าคาร์เตอร์พุ่งตรงมาทางนี้ หมับ! ก่อนจะคว้าแขนคนเป็นเพื่อน เพราะดูเหมือนว่าคาร์เตอร์จะใจลอยไปถึงไหนต่อไหน ถึงขั้นเดินผ่านตนโดยไม่เห็นตนอยู่ในสายตา“มึงเป็นไรเนี่ย?”“..ห๊ะ? อ้อ เปล่า” ครั้นจะเดินหนีชิริวอีกครั้ง ก็ถูกรั้งแขนเอาไว้“เป็นเหี้ยไรก็บอกดิ ถ้ามึงเป็นห่วงธิชาละก็ สบายใจเหอะ ยัยนั่นบู้ทะลุอยู่แล้ว”“….”“เงียบ คือไรวะ? ช่างเหอะ ยังพอมีเวลาก่อนจะถึงเวที ไปให้กำลังใจหน่อยก็ไม่เสียหาย” คาร์เตอร์ทำเพียงเดินตรงไปหาธิชา “แม่เจ้า.. มันคงไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบ.. ฉันแก้ผ้าเดินบนนั้นใช้ม้ะ?” ธิชาที่แต่งตัวตามคอนเซปเรียบร้อย เมื่อถึงเวลาเช็คเสื้อผ้า ก็พลันสะกดสายตาของทุกคนในห้องไว้ที่ตัวเองอย่างไม่มีใครขัดขืนร่างบางในชุดสีเนื้อมีลายใบไม้ใสๆ ความสั้นและลูกเล่นของชุด สร้างความสวยที่แปลกตาราวกับเป็นคนละคน“สวยมากก”“นี่เธอคือคนที่ตบพิชชี่จนหงายหลังจริงๆเหรอเนี่ย? นุ่มนิ่มอย่างกับเทพธิดาแหนะ” บรรดาคนที่ได้เข้าร่วมประกวดจากผลคะแนนโหวตในรอบแรกต่างจ้องตาไม่กระพริบ และพากันวิจารณ์ธิชาไปในทางที่.. ดี“..ฉันก็มีเรื่องอื่นให้น่าจำหรือเปล่าละคะ==^”“ตั่งแต่เก
ใจเต้นตึกตักแรงเหมือนกันนะเนี่ยเอาจริงๆ.. ธิชาที่ยืนอยู่หลังเวทีเกาะผ้าม่านแน่น มือเต็มไปด้วยเหงื่อ ถึงแม้ว่าเวทีการประกวดมันไม่ใช่เวทีใหญ่อะไรเลยก็ตาม แต่การถูกจับจ้องก็แอบทำให้เธอเป็นกังวลถ้าไม่รัก ไม่ทำขนาดนี้นะบอกเลย==^ธิชาพยายามทำให้ตัวเองไม่ประหม่าทั้งวิ่งวนไปมาในบริเวณย่อมๆ และกระโดดตบแปะอยู่คนเดียว“นี่ หล่อนจะเพี้ยนไปถึงเบอร์ไหนยะ” พี่กะปอมเดินเข้ามาก่อนจะคว้ามือฉันและสอดมือประสาน“ใจเย็นๆสิ แล้วมองตรงไปข้างหน้า” ก่อนจะจับไหล่ฉันให้หันออกไปข้างหน้า มองเห็นพี่เตอร์ชายผู้เพรียบพร้อมตั้งแต่เส้นผมจรดซอกนิ้วตรีน“จ้องเขาเอาไว้ นั่นแหละ.. ปลายทางของเธอ” เสียงกระซิบข้างหูมีพลังประหลาด มันทำให้ฉันจับจ้องไปที่พี่เตอร์คนเดียวไม่สนใจผู้อื่น ท่วงท่านั่งที่งดงามไร้ที่ติ ใบหน้าคมชัดราวกับพระเจ้าปั้นออกมาเป็นอย่างดี แถมรอยยิ้มที่มุมปากนั่น ก็ส่งมาที่ฉัน..ราวกับใครใช้เอกเฟกต์อย่างจงใจ หมอกควันจัดแสงให้พี่เตอร์โด่ดเด่นเหนือกว่าใคร แสงประกายจากสรวงสวรรค์กำลังสายแสงลงมาที่…โครม! แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ห้วงปกติ เพราะช่างไฟทำไฟตกแตกกระจาย ควันหมอกที่ว่าก็มาจากเวทีตรงหน้า และแสงระยิบระยับที่ทอเป
ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันแหละ.. คิดไปเกินครึ่งว่าไม่ได้พูดถึงฉันในทางที่ดีสักเท่าไหร่ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่ขอแก้ไขอดีตนะ เรื่องตบตีกับพิชชี่ฉันจะไม่ขอให้มันไม่เกิดขึ้น แต่ฉันจะขอให้มันเกิดขึ้นนี่แหละ แต่แค่ว่า.. ฉันคงทำตัวอ่อนแอใสซื่อมากกว่าที่เป็น จะรับบทเป็นอินังน่าสงสาร ถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า… เลอะเทอะอีกแล้ว! แกเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกธิชา หยุดคิดอะไรที่มันไม่มีวันเป็นจริงสักที!! ครั้นหมายเลขของตัวเองถูกเรียก การถอนหายใจของธิชาก็ดังพอที่จะทำให้หลายๆคนที่ได้ยินหัวเราะตาม เธอเองก็มีแฟนคลับติดตามหลังจากฉากตบที่ห้องน้ำเป็นที่พูดถึงสำหรับคนที่เคยถูกพิชชี่รังแก “ธิชาา~ วุ้วว~” อะจ๊าา~ ฉันได้แต่ตอบทุกคนในใจ สีหน้าตอนนี้เหมือนอมอะไรไว้ในปากจนรอเวลาระเบิด ยิ่งส่งซิกส์ขอความช่วยเหลือจากสี่หนุ่มตรงนั้น.. แม้แต่พี่เตอร์ก็ไม่ตอบรับความอ้อนวอนทางสายตา ส่วนคนที่ดูจะขำฉันมากที่สุดคงไม่พ้นพี่ริว “ตลกสัส” เนี่ย! พูดคำนี้ด้วย! ไม่น่าถวายความเคารพให้เป็นลูกพี่เลย>การเดินโชว์ตัวจบลงเท่านั้น ก่อนจะถึงเวลาลงคะแนนด้วยเม็ดคริสตัล ที่หลายคนได้ให้คะแนนไปแล้ว และอีกหลายคนที่ยังไม่เลือกให้คะแนนใคร
ธิชาถูกพามานั่งเพื่อหลบหลีกจากผู้คน เธอทิ้งตัวลงทันทีที่อยู่ในพื้นที่ปลอดภัย คาร์เตอร์นั่งยองๆตรงหน้าเธอ จัดการเกลี่ยทรงผมและสัมผัสใบหน้าเธอเบาๆ“โล่งดีเนอะ”“..มะ มันก็โล่งอยู่หรอก แต่ทีหลังอะ” ธิชานิ่งไปครู่ สูดยาดมสองสามทีจนเต็มปอด ก่อนจะรัวลิ้นไฟแล่บ“จะทำอะไรก็บอกกันก่อนสิ! รู้ไหมว่าเมื่อกี้หนูจะเป็นลมจริงๆนะ! ให้ตายเถอะมือไม้ก็เย็นไปหมด หัวใจนี่แทบจะทะลุซี่โครงมากองอยู่ที่พื้นเลยนะ! เกือบจะตายจริงๆแล้วรู้ไหม ไอ้พี่บ้าเอ้ย!” แล้วรีบสูดยาดมเข้าจมูกอีกหลายยก“รีแอคชั่นจะเป็นไงบ้างนะ เรื่องของเรา..” ก่อนจะพูดอย่างเสียงอ่อย“กังวลกับเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้นะ”“เรื่องนี้มันต้องคิดป้ะคะ.. หนูนะ ฉกวัตถุโบราณประจำมหาลัยมานะ..”“แล้วทำไมไม่คิด ว่าของแบบนี้.. มันก็เลือกเจ้าของเหมือนกัน”“…สงสัยจะมีเวลาว่างมากจนฉกฉากในซีรี่ย์มาทำคะแนนใช่ไหม”“เหอะ ฉันคิดเองทั้งหมดเลยนะ”ธิชานิ่งไป ก่อนจะรับชามะนาวอุ่นๆจากคาร์เตอร์ ก่อนจะรู้ตัวอีกทีเธอและเขาก็อยู่ในพื้นที่นอกงานซะแล้วร่างบางนั่งจิบชามะนาวที่ได้รับจากอีกฝ่าย ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อขอให้ร่างสูง“เรา กลั
ธิชาและคาร์เตอร์จับมือประสาน พากันจูงและเดินเอื่อยเฉื่อยเข้าบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัดฉันไม่ได้เมานะ เพราะเจตจำนงภายในจิตใจคือฉัน.. ต้องอ่านจดหมายของพ่อให้ได้ในวันนี้ คิกคิก~สายสะพายที่คล้องกับตัวให้ความรู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมาอีกนิด แม้ว่ามันไม่ใช่ตำแหน่งระดับระเทศเลยก็ตามที แต่มันก็พอจะทำให้ฉันมีนามสกุลใหม่ติดท้าย พร้อมกับการันตีได้ว่า.. ฉันยังคง คู่ควรกับพี่เขา“ที่เคยพูดว่าจะให้รางวัลที่บู้จนเจ็บตัวในตอนนั้น จำได้หรือเปล่า?”“..รางวัล? อะ อ้อ จำได้สิ หนูล้มไปได้ตั้งสองคนวันนั้น^^”“….”“จะให้รางวัลวันนี้เหรอ~” ธิชาแค่นถามแล้วเกาะแขนคาร์เตอร์ ซุกซบใบหน้าจนแก้มยู่ติดแขนแกร่ง“ถามไปงั้นแหละ”“ไม่ให้จริงๆเหรอ~” ซึ่งร่างสูงแค่นเสียงหัวเราะก่อนจะวากแขนคล้องคอบาง “อยากได้อะไร?” ดวงตาเปร่งประกาย ธิชาเหมือนดีใจจนดวงตาใสแป๊ว แต่สุดท้ายก็บู้ปากและนิ่งไป “ขอเป็นพี่ได้ไหม”“ยังไง?”“ขอเป็นพี่ที่อยู่ข้างๆหนูแบบนี้ได้ไหม?” ก่อนจะหยุดอยู่กลางบ้านท่ามกลางความมืดสงัด แต่คาร์เตอร์ก็ยังมองเห็นธิชาโดดเด่นอยู่เสมอ อาจเป็นเพราะ.. เขาไม่เคยมองใครนานได้เท่ากับเธอและอาจป็นเพราะ.. คือเธอคนเดียวเท่านั้น
พี่เตอร์บอกให้ฉันรออยู่บนรถใช่ไหมละ แล้วทุกคนคิดว่าฉันทำตามหรือเปล่า? ถ้าคิดว่าฉันจะรั้นละก็อยากจะบอกว่าคิดผิด! ฉันยังนั่งอยู่บนรถ แต่ไม่ได้นั่งรอให้เวลาเสียเปล่านะ ฉันให้บุ๊ควิดิโอคอลหาฉันและดูการอภิปรายอะไรสักอย่างที่เป็นคำตอบได้ว่า พี่เตอร์กลับมาด้วยสาเหตุอะไรสาเหตุแรกเลยคือประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับวิทยาลัยที่ได้ทำการเปิดที่อเมริกาเป็นที่เรียบร้อย สร้างความฮือฮาไม่น้อยเลยกับนักศึกษาทุกช่วงชั้นปีที่ได้รับรู้ ก็นะ.. มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนที่ไม่มีสัญชาติของบ้านเมืองเขาจะดำเนินการเปิดมหาวิทยาลัยที่นั่น ต่อให้เป็นเอกชนก็ตาม แต่พี่เตอร์และคุณแม่พี่เขาทำได้ นอกจากจะมีเงินแล้ว พรรคพวก หรือเส้นใหญ่ต้องใหญ่เอาเรื่องเลยถึงทำทุกอย่างจนถึงขั้นที่สำเร็จได้ขนาดนี้ธิชามองมือถือ ตั้งใจฟังเสียงที่คาร์เตอร์พูดออกมา การเดินไปมาไม่อยู่กับที่ของพี่เขาทำให้นักศึกษารู้สึกไม่อึดอัดกับสิ่งที่ต้องตั้งใจฟัง.. แต่แล้ว..นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม! ตอนที่เดินมาทางนี้ พี่เตอร์ก้มมองกล้องด้วย! มองเหมือนสายตาเราได้ประสานกันและหยุดอยู่ตรงหน้ากล้องที่บุ๊คยังคงวิดิโอคอลกับฉัน‘และอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน.. ฉันไม่
“ขอบคุณนะพี่ ป่านนี้ใครต่อใครเม้าท์กันแล้วมั้งว่าพี่เป็นผัวน้อยหนู^^”“คงงั้น”“ไว้เดี๋ยวหนูทำคุ้กกี้แล้วกัน ค่าตอบแทน”“ไม่ต้องอะ ไอ้เตอร์ให้ค่าเสียเวลาฉันคุ้มอยู่ ไม่งั้นฉันไม่เสียเวลามารับส่งเธอหรอก เมียก็ไม่ใช่”“จ้าาา ไปได้แล้ว” ฉันโบกมือบ๊ายบายแทนคำลา พี่ริวเหมือนตัวแทนพี่ชายที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมี เขาจัดการให้ฉันแทบทุกอย่าง แม้บางครั้งจะเหมือนทำส่งๆไปงั้น แต่ก็ทำให้ ก็ถือว่าดีเหลือแสนแล้วกับคนอย่างพี่ริว เพราะถ้าไม่ได้สนิทกันจริงละก็ ไม่มีทางที่คนอย่างพี่ริวจะเสียเวลาทำอะไรเด็ดขาดพอกลับมาถึงบ้าน ความเงียบมันก็แอบทำให้รู้สึกเหงา อยากจะไปนั่งดื่มชิวๆที่ร้านเหล้าก็กลัวคิดถึงพี่เตอร์จนใจแตก ลากผู้ติดมือกลับมาหนะสิ ช่วงหลังไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานแล้วด้วยโดยเฉพาะพี่เตอร์…หิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมาไม่ว่าเปล่าธิชา ส่งข้อความหาคาร์เตอร์ดั่งความรู้สึกหิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมา จะซื้อกินอยู่แล้วนะ!ส่งไปแบบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายกดอ่านมัน อีกไม่นานฉันก็จะจบการศึกษาแล้วด้วย.. ไม่รู้ว่าจะกลับมาหากันได้ไหม เลยไม่อยากคาดหวังฉันกลายเป็นธิชาที่ใครต่อใครรู้จักในฐานะแฟนของพี่เตอร์ ไม่ว่าจะรุ่น
1ปีผ่านไปมหาวิทยาลัย เอแบค“พี่โกง!”“โกงบ้าอะไร แพ้แล้วอย่าพาลดิวะ!”“ถ้าไม่โกงจะกินรอบวงทุกรอบแบบนี้ไงวะ! ถอดเสื้อออกมาเลยนะ!”“ถอดทำห่าไร!”“ก็พี่ต้องซ่อนไพ่ไว้แน่ๆ! คนกะล่อนอย่างพี่ไม่มีทางชนะใสๆหรอกน่า!! ถอดเสื้อเดี๋ยวนี้เลย!”ณ อาคารตึกคณะของอัลฟ่า ชิริว เรียว อัลฟ่า บุ๊คและธิชานั่งเล่นไพ่กันอย่างเสียงดังโวกเวยโวยวาย คนตัวน้อยโบ้ยว่าชิริวคนหน้าตายสันดานเสียกำลังโกงเธอจนแทบจะหมดตัว“แพ้ก็แค่จ่ายนี่หว่า! ตาละห้าบาทเหมือนกูหลอกเอาบ้านมึงอะ!”“ห้าสิบบาทก็เงิน! หมดตัวแล้วรู้ไหม! รู้ไหมว่าต้องยืนหลังขดหลังแข็งทำงานนานขนาดไหนกว่าจะได้มา! สารภาพมาซะดีๆ! ไม่งั้นหนูประจานแน่!”“เป็นถึงเมียไอ้เมียไอ้เตอร์ ไหงมันปล่อยให้เมียมันมีเงินห้าสิบบาทติดตัววะ!”“ตาละห้าบาทก็ให้พี่เขาไปเถอะน่าา แค่นี่เอง^^*” บุ๊คร้องเตือน“ตาละห้าบาท แต่กินฉันเป็นสิบรอบ! ฉันเสียไปแล้วห้าสิบบาท!”“ถ้าหวงเงินห้าสิบบาทขนาดนั้น ไม่เก็บตังค์ไว้หยอดกระปุกละวะ!! มาชวนชาวบ้านเขาเล่นไพ่ทำไม!” ชิริวสวนกลับ ก่อนจะเริ่มวิ่งหนีธิชาที่ไม่ยอมแพ้“รับจ๊อบพิเศษเว้ย!”“กูละปวดหัวกับพวกมัน” เป็นเรียวที่พูดขึ้นมา เขานั่งเกลี่ยไพ่ในมือแ
“เฮ้ออ~” ธิชาถอนหายใจหลังจากนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านของคาร์เตอร์ บ้านหลังโตที่เขาอยู่คนเดียว บ้านหลังโตที่เป็นคนละหลังกับบ้านที่คุณแม่ของพี่เขาคอยเทียวไปเทียวมา..ฉันนั่งกินขนมหวานๆหวังเบาเทาอาการหงุดหงิดที่ใจ ไม่รู้จะปากหนักไปเพื่ออะไร แค่บอกว่าไม่ให้ไปมันก็จบใช่ไหมละ ปากหนักไม่รู้เวล่ำเวลาเลยจริง!ฉึ่บ ฉึ่บ ก่อนจะมีเสียงเท้าเดินเบาๆดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อกี้คุณแม่บ้านบอกว่าจะไปรดน้ำต้นไม้นี่นา รดเร็วหรือเปล่านะ ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย“คุณแม่บ้านคะ รดน้ำเสร็จแล้วเหรอ มีอะไรให้หนูช่วยไหม หนูกำลังหัวร้อนพี่เตอร์แบบสุดๆไปเลยดะ.. คะ คุณแม่” แต่กลับกลายเป็นคุณแม่พี่เตอร์ซะงั้น ธิชารีบยืนขึ้นแล้วยกมือไหว้ทันทีและอยู่ในท่าสำรวม“..ลูกฉันไปสร้างเรื่องอะไรอีกละ” ท่าทีสง่างามจนน่าเกรงขามนี่บางทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คนเป็นแม่เดินไปที่โต๊ะทานอาหาร วางกระเป๋าแบรนด์ดังอย่างเบามือ“..มะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย”“เรื่องเล็กน้อย? ถึงขั้นต้องพึ่งขนมเท่าภูเขาแบบนั้น?”“….”“เล่ามาเถอะ อย่างน้องฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนเธอ.. ลูกชายฉันสุภาพก็จริงแต่มันซื่อบื้อกับเรื่องแบบนี้ที่สุด”ฉันควรทำยังไงละ เ
•PICCHYย้อนกลับไป…วันเกิดเหตุ…ชิริวนั่งหักนิ้วตัวเองเงียบๆอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากข้อนิ้วของตัวเอง และค่อยเงยหน้าเมื่อคนเป็นเพื่อน.. ทักถาม“มึงจะเอาไง ไอ้เตอร์ไม่รับสาย” อัลฟ่าเก็บมือถือใส่กระเป๋า เขายืนมองพิชชี่ที่นั่งตัวสั่นราวกับลูกหมาตกน้ำอยู่บนเตียง สายตาของชิริวจ้องมองเธอแน่นิ่งและน่ากลัว“..เอาไง จัดการดิ”“อย่านะ! ฉะ ฉันจะไม่ทำอีก! ฉันจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”“..ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้”“ครั้งนี้จริงๆ! จริงๆนะ!”“ก่อนหน้านี้เธอทำให้เด็กปีหนึ่งลาออกไป คราวนั้นเธอก็พูดกับฉันแบบนี้”เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับธิชาไม่ใช่ครั้งแรกที่พิชชี่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง หลายครั้งหลายคราที่เธอมักจะแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคาร์เตอร์ และใช้สิทธิ์ของคนเป็นพ่อที่มีอำนาจข่มเหงรังแกผู้ที่ด้อยกว่าครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือชิริว ไม่ต่างจากครั้งก่อน.. พิชชี่ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้เพราะดูเหมือนว่าชิริว.. ไม่มีความเชื่อหลงเหลืออยู่บนหน้าเขาเลยชิริวนั่งบนเตียงที่จับพิชชี่มัดตรึงเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วกดดันความรู้สึกอีกฝ่ายด้วยการ.. คีบชายเสื้อ
คอหอยของเธอคนนั้นยังอยู่ดีหรือเปล่านะ?… อยากจะเปลี่ยนชื่อเรื่องหนังให้ซะเดี๋ยวนี้ หลังจากหนังจบ ธิชาก็เดินก้มหน้าก้มตาออกจากโรงด้วยความอาย ผิดกับคาร์เตอร์ที่เดินล้วงกระเป๋าของเสื้อคลุมเท่านั้น เดท เดทแรกอย่างเป็นทางการอิชั้นชวนผู้มาดูหนังโป๊!!! ฉันสรุปกับตัวเองสั้นๆแบบนี้เลย แม้หนังที่ดูมันจะไม่ใช่เชิงหนังโป๊ มันเป็นหนังเรทR ที่แค่มีฉากอย่างว่าเด็ดดวงแทบจะเห็นทุกซอกทุกมุม! ยอมใจนักแสดงมาก ฉันคงไม่โลกสวยจินตนาการว่านางเอกในเรื่องกำลังกินกล้วยที่ถูกตัดต่อเป็น.. ไอ้นั่น นึกออกไหม ==^หมับ! แต่แล้วธิชาก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ ไม่ใช่ฝีมือใครนอกจากคาร์เตอร์“ไม่ต้องเขินแล้ว”“..ไม่อะ! มันเขิน”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย?” คาร์เตอร์พยายามตะล่อมเธอให้ใจเย็นลง ธิชายืนนิ่งอยู่นานก็จะส่ายหัวอย่างไม่มีแบบแผนพร้อมกับใบหน้ายู่ยี่“ไปนั่งเล่นที่มอ?”“…ได้ด้วยเหรอ?”“ทำไมจะไม่ได้ อยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น”“อื้ม เอาแบบนั้นเลย” ให้ตายสิ ถึงฉันจะไม่กลัวอะไรในโลกนี้ก็ตามแต่ฉันก็ไม่ใช่หญิงใจกล้ากับเรื่องแบบนี้นี่หว่า ให้เวลาฉันหน่อย ขนาดกับพี่เตอร์เองทุกวันนี้ยังไม่ค่อยจะชินเลย หลังจากดูหนังจบ ก็ยังอยู่ในเวลา
ฉันพาพี่เตอร์มาที่วัด เพราะอัฐิของพ่อฉันแบ่งไว้ทั้งหมดสองส่วน จะพูดว่าสองส่วนก็คงจะไม่ถูก ฉันเก็บกระดูกของพ่อไว้ที่บ้านส่วนนึงแต่มันไม่เยอะเลย เป็นเศษที่เหลือให้ได้จับต้องมากที่สุดเพียงไม่กี่ชิ้น ส่วนที่เหลือฉันก็เอาไว้ที่วัด แค่ตอนนั้นมีความเชื่อว่าถ้าให้พ่ออยู่ที่นี่ พ่อคงจะได้ฟังเสียงพระสวดมนต์ แต่ที่ฉันเก็บส่วนนึงไว้ที่บ้าน เพราะตอนนั้นฉันยังรู้สึกว่า แม้เป็นเพียงเถ้าฝุ่น แต่ฉันยังรู้สึกสบายใจ ยังรู้สึกว่าพ่อยังคงอยู่ใกล้ๆกับฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันคิดผิดหรือถูก แต่ยอมรับเลยว่าในนาทีที่รู้ว่าเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป เราแค่ต้องการที่พักพิงทางใจ เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเขาโกฐของพ่อธิชายังคงใหม่และสะอาดอยู่เสมอ คาร์เตอร์มองเห็นตรงนี้แต่ตนก็ไม่ได้พูดอะไร ธิชาคงจะหาเวลามาทำความสะอาดสถานที่ของพ่อบ้างไม่มากก็น้อยดอกไม้ถูกวางในแจกันหน้ารูป มีหลายจังหวะที่ร่างสูงเหลือบมองธิชา เธอมีรอยยิ้มและแววตาที่สดใสเวลามองผ่านรูปของคนเป็นพ่อ คาร์เตอร์ยิ้มบางๆ เขาวางดอกไม้ใส่เเจกันอีกข้าง และมองรูปภาพตรงหน้า จดจำใบหน้าของคนที่เขาได้ยื้อชีวิตได้เป็นสิบปีจากการช่วยเหลือเพี
รู้สึกตัวอีกที.. ก็เหมือนจะเช้าแล้วสินะ ธิชาดันตัวเองลุกขึ้นนั่งกับเตียง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้านวมพื้นใหญ่ที่หอบกายสร้างความอบอุ่น ข้างกายไร้คาร์เตอร์เฉกเช่นเมื่อคืน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกพับอย่างเป็นระเบียบ และเสื้อยืดตัวโคร่งก็วางเตรียมไว้ให้ที่ปลายเตียงฉันสวมเสื้อที่ว่าแล้วลองเปิดผ้าม่านดู ไม่มีใครเลย ไม่มีคนงานสักคน.. ก่อนจะมีกลิ่นอาหารหอมๆลอยเตะจมูก เลยตัดสินใจลงเดินลงมาที่ชั้นสอง.. แม้จะสวมเสื้อตัวใหญ่ และโนบราก็ตาม ก่อนจะสบายใจเพราะแม้แต่ในตัวบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนตัวสูงหัวยุ่งเหยิงในครัว“รับบทพ่อบ้านเหรอ?”“ได้หรือเปล่าละ?” หน้าสด ผมยุ่ง.. คือมันดีมากกก~ ธิชานั่งเท้าคางกับเค้าน์เตอร์ สายตาจ้องมองที่คาร์เตอร์ราวกับจะจับฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะหยิบผักสดที่ถูกเตรียมไว้เหมือนเป็นเครื่องเขียงของอาหารเช้า ธิชายัดมะเขือเทศราชินี มะเขือเทศลูกเล็กเข้าปาก ขบเคียวด้วยท่าทียั่วเย้าแม้แต่คาร์เตอร์กับจับสังเกตได้“ถ้าจะลงมาตามเพื่อไปต่ออีกละก็ รอแป๊บ ยังทำอาหารไม่เสร็จ”“แล้วถ้าไม่ต้องรอจนทำอาหารเสร็จละ?”กึก.. มือที่จับตะหลิวไม้ชะงัก ร่างสูงวางมือจากการผัดข้าวผัดอเมริกัน แล้
กลับกลายเป็นฉันที่เปียกปอนขนาดนี้ พี่เตอร์รับบทผู้ปกครองหัวใจที่แสนอบอุ่น ไม่มีการพูดแทรกแม้แต่น้อย มีเพียงการสวมกอดเพียงเท่านั้น แต่ถึงจะอย่างนั้น ไออุ่นที่ได้รับมันก็เกินใจจะต้านจริงๆ ฉันไม่อาจหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว หยุดไม่ได้แล้วจริงๆ..ครั้นนาทีสวมกอด ธิชาคำนึงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ภาพของพ่อยังชัดเจน แม้จะเป็นเพียงการนอนติดเตียงก็ตาม ยังคงชัดเจนไม่มีเสื่อมสลาย ตั้งแต่ตอนที่ต้องแอบขโมยยาเพื่อมารักษาพ่อ วิ่งหนีจนได้รับบาดแผล อาหารแต่ละมื้อที่ต้องแบ่งกันกิน แม้แต่มาม่าซองเล็กๆ เรายังต้องแบ่งกันกินคนละครึ่งภาพจำพวกนั้นชัดเจนเสมอ เธอเคยเกือบยอมแพ้และโทษโชคชะตา ชีวิตที่อดทุกข์ได้ยากในตอนนั้นไม่มีแสงสว่างให้มองเห็นสักนิด จนกระทั่งเด็กชายคนที่ว่า.. เด็กชายในชุดสะอาดสะอ้าน ที่ให้โอกาสเธอในตอนนั้นเหมือนแสงสว่างเพียงเเสงเดียวที่ส่องทาง เพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีเพื่อพ่อ.. และกลับไปเจอเด็กชายคนนั่นอีกครั้งธิชาสะอื้นก่อนจะเงียบในเวลาต่อมา เธอปาดน้ำตาที่เปื้อนไปทั้งหน้า อาจเป็นพี่เตอร์.. ที่ทำให้เธอกล้าแสดงความอ่อนแอออกมาขนาดนี้ ไม่ต่างจากตอนนั้น จากตอนที่เด็กสาวนอนร้องไห้อยู่กลางถนนมือหนา