ให้ตายสิ.. เผลอหลับไปตอนไหนนะ…ธิชาหรี่ตาเพราะไฟที่เปิดค้างไว้ทำให้แสบลูกตา ก่อนจะค่อยคว้าหาผ้าที่เหน็บติดมา บังที่ตาเพื่อช่วยให้ปรับสายตาได้เร็วขึ้นไลน์~ ก่อนจะได้รับข้อความจากไลน์Carter มาเจอกันที่ร้านไอ้ริว ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ“เรื่องอะไร..” ก่อนจะมองเวลาที่มือถือ“เย็ดแม๋มึง! ตายแล้วววว!!! ทำงานนี่หว่าาาา!!” ธิชากระโตกกระตากเพราะมันใกล้จะถึงเวลาทำงานของเธอเต็มที จะคุยเรื่องอะไรก็เอาไว้ทีหลังแล้วกัน!! ธิชารีบวิ่ง คว้านั่นคว้านี่เพื่อที่จะเตรียมตัวไปทำงาน เธอจะลาอีกไม่ได้เพราะไม่อย่างนั้น.. ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่านี่นั่นนู่นฉันช็อตตูดระเบิดแน่!!!ฉันทำงานที่โรงหนัง เป็นคนคอยฉีกตั๋วก่อนที่จะให้คนเข้าโรง.. แต่ด้วยนวัตกรรมใหม่ ตอนนี้เริ่มมีตู้กดบัตรให้คนที่จะมาดูหนังกดกันเองได้เลย แต่ก็ยังมีพนักงานยืนประจำแต่ละตู้ สำหรับคนที่ไม่กล้ากดเอง ก็จะมีพนักงานในส่วนนี้คอยบริการให้ด้วยความที่ฉันทำงานที่นี่มานาน ทุกแผนกที่นี่ ฉันทำได้หมด ยกเว้นก็แต่กดฉายหนังนี่แหละที่ยังไม่เคยทำ ถึงจะไม่ใช่งานหรูหราอะไรมาก แต่งานนี้ก็ช่วยส่งเสียชีวิตฉันและพ่อได้มาอย่างยาวนาน เพราะฉะนั้นฉันเลยผูกพันธ์กับงานนี้ เพร
ขาเรียวสาวเท้าเดินด้วยความเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่กับที่แล้วหันกลับไปหาคนตัวสูง“แบบนี้หนูไม่โอเคเลย หนูออกงานก่อนเวลาเลิกแบบนี้ หนูโดนหักเงินนะ ค่าใช้จ่ายหนูก็มี หนูทำงานชั่วโมงหลักร้อย แต่กับพี่มันไม่ใช่ เพราะงั้นช่วยเข้าใจความต่างตรงนี้ด้วย”“…..”“ทีหลังก็รับสายฉัน”“วันนี้ต้นเดือนคนดูหนังเยอะมาก และหนูกำลังจะไปโทรหาพี่ แต่แค่”“ยืนกอดกับมันก่อน”“ไม่ใช่.. หนูแค่เย่อถังไซรัปแรงไปหน่อยแล้วก็จะล้ม พี่กอล์ฟเขาก็แค่เข้ามาช่วยทัน แค่นั้นเอง” อารมณ์เหมือนฉันกำลังจะโดนโกรธ แต่จะโกรธเรื่องอะไรละ? คนทำงาน ถ้าจะคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้.. ไปตายให้หนอนแดกซะเถอะ!ธิชาถอนหายใจ เธอเสียเงินที่จะทำให้เงินเดือนของเธอเพิ่มขึ้นไปซะแล้ว.. แต่ก็ตอกบัตรออกมาแล้วนิ ธิชาก็เลยพยายามไล่ความคิดที่ว่านี่ออกไป“ช่างเถอะ.. ทีนี้ พี่มีอะไรหรือเปล่า”“เหนื่อยไหม”“..ห้ะ?” ไม่พูดเปล่า คาร์เตอร์เดินเข้าประชิดตัวของธิชา ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมทัดใบหูบางด้วยน้ำหนักมือที่อ่อนโยน“ฉันถามว่าเหนื่อยหรือเปล่า”“…เหนื่อยสิ ยืนตลอดไม่ได้นั่งเลย แถมคนก็เยอะมาก” ธิชาอึ่กอัก เพราะอีกฝ่ายทำให้เธอวางตัวไม่ถูก“ไปขึ้นรถ”“….”“เดี๋ยวพาไปที่ท
เส้นผมสีน้ำเงินรับแสงไฟสลัวได้ดี กรอบแว่นนั่น.. โอ้ยยย!! หยุดคิดสักที!!“เป็นอะไร?”“..หนูเกลียดผมสีน้ำเงินของพี่”“….”“เกลียดกรอบแว่นนั่นด้วย” ธิชาปากบู้ แก้มของเธอแดงฝาด“….”“..เกลียดทุกอย่างเลย”“ทำไม?”“..เพราะมันทำให้หนูใจเต้นแรง” ธิชาเม้มปากก่อนจะตักอาหารตรงหน้าเข้าปากน้อยๆของเธอ คาร์เตอร์ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ แต่กลับหยิบแก้วไวน์ขึ้นดื่ม แล้ววางซ้อนส้อมไว้ที่จานอย่างสุภาพ“ฉันจะทำให้เธอชอบมันสักวัน”“….”“เพราะนั่น คือฉัน”อารมณ์เขินค่ะที่เป็นอยู่เนี่ย ฉันโดนเขาจูบครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะอยากปฎิเสธแค่ไหนแต่ร่างกายไม่เชื่อฟังเอาซะเลย ก็ไม่เถียง ว่ามันดีมากซะจน.. เคลิ้มอยู่ทุกครั้งไป “หนูอิ่มแล้ว”“งั้นก็ไม่ต้องฝืน” ฉันนั่งมองพี่เขาดื่มไวน์อยู่อีกสักพัก สักพักในที่นี้คือดื่มไปแค่สองแก้ว แต่ใช้เวลาเหมือนดื่มไปเป็นโหลๆ“สองแก้วแล้วนะ พี่ขับรถไหวเหรอ”“ไหว”“..หนูไม่เชื่อใจยังไงก็ไม่รู้ หนูว่าหนูขับเอง แล้วพี่เองก็อย่าห้ามกัน ของแบบนี้มันอันตราย”“เธอไหว?”“หนูกินไปสองแก้วในห้านาที ไม่ใช่หลักชั่วโมงแบบพี่ ขับรถได้สบาย”ถึงแม้จะไม่เห็นแววตาหรือสีหน้าที่เอียงไปทางเมา แต่พี่เตอร์ก็
“..พี่เมาใช่ไหม”“ฉันมีสติ”“….”“รู้ว่ากำลังจะทำอะไร”“..ระ เราหยุดไหม”“ไม่”“ถ้าอยากหยุด.. ก็ตบฉันเอาละกัน” พี่เตอร์คว้ามือฉันไปประคองหน้าเขา แล้วมองกับด้วยสายตาหยาดเยิ้ม.. มองขนาดนี้ใครจะไปกล้าตบวะ ถึงธิชาจะมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็เลือกจะเบือนหน้าหนี แล้วด้วยท่าทางแบบนี้ ก็ทำให้คาร์เตอร์หยักยิ้มอย่างพอใจ แล้วฝังใบหน้าลงที่ต้นคอสวยทันทีไซร้ซอกคออย่างเนิบนาบ ริมฝีปากขบต้นคอราวกับหยอกล้อ เขาจะมาเก่งกับฉันไม่ได้นะ หัวใจจะวาย“อึ้ก~” เสียงอึ่กอั่กเล็ดลอดจากธิชาครั้งแล้วครั้งเล่า“จะทำให้เสร็จ แบบไม่ต้องเห็นอะไรเลย” พลันเสียงกระซิบที่ข้างหู เล่นเอาฉันแทบจะใช้ฟันกัดปากตัวเอง ร่างกายถูกขยับนิดหน่อย ฉันลอบหลับตาครั้งแล้วครั้งเล่า ไฟสลัวในห้อง อากาศเย็นๆ กลิ่นห้องหอมๆ แถมตัวคนที่กำลังซุกซนกับร่างกายของฉันก็หอมจนเกินบรรยาย เอาไงดี.. ธิชา แกจะเอายังไงครั้นเมื่อมัวแต่สอบถามความสมัครใจของร่างกายตัวเอง ก็ถูกอีกฝ่ายทำให้ร่างกายคล้อยตามไปถึงไหนต่อไหน ใบหน้าของคาร์เตอร์ซุกต้นคอซ้ายที ขวาทีซ้ำย้ำอยู่อย่างนั้น แล้วมันทำให้ฉันพอใจกับความรู้สึกที่ได้รับมากๆนี่ฉัน.. ถึงฤดูกาลผสมพันธุ์แ
• CARTERร่างสูงนั่งนวดขมับด้วยความปวดหัว และหนักอึ้ง ไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิด เพราะเขา.. ไม่ได้ขืนใจธิชาอย่างวาจาสัตย์ของเขาธิชานอนหลับนิ่ง เธอเกือบจะร้องไห้ใส่ผม แต่ก็ไม่.. น่าจะเพราะจัดการกับสภาวะที่ตัวเองได้รับไม่เป็น เธอถึงได้แต่นอนแดดิ้น คว้านั่นนี่ราวกับคว้าดาวคว้าเดือนที่เอื้อมไม่ถึง ใบหน้าที่ยังคงแดงระเรื่อ และผิวพรรณที่นวลขาวราวแสงออร่า ยังสะดุดตาแม้ผ้าปูที่นอนของผมจะเข้มแค่ไหนก็ตามถึงแม้การใช้ประโยชน์จากเธอมันจะทำให้ผมไม่ต้องถูกคลุมถุงชนไปช่วงเวลาหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าผมอยากจะเล่นกับความรู้สึกของเธอ.. อย่างเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้.. ผมแค่ปล่อยใจ ปล่อยอารมณ์แค่นั้นเอง แล้วมันคงจะทำให้เรา.. ใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยไม่มีระยะห่างส่วนเรื่องที่ผมขอเธอเป็นแฟน ถ้าผมไม่รู้สึกว่าเชื่อใจเธอ หรือเธอเป็นคนไม่ดี ผมไม่ทำอยู่แล้ว ผมไม่ได้ให้เธอทำฟรีๆ การเป็นแฟนผมมันธรรมดาขนาดนั้น แต่ขอเวลาสักหน่อย คาร์เตอร์ เดินไปหยิบบุหรี่แล้วจุดสูบ เขาเดินไปที่ระเบียง ที่ทอดสายตาเห็นวิวตึกราบ้านช่องที่เต็มไปด้วยแสงไฟ เขาคือคนที่อยู่สูงกว่าใครหลายต่อหลายคน เขาเพรียบพร้อมทุกอย่าง แต่กลับมีความสุขน้อยกว่าคนที่แ
“แกอะ มันเป็นมนุษย์พิเศษ”“อะไรนะ? มนุษย์พิเศษ?”“ใช่.. แกมีพลังบางอย่างที่ทำให้ฉันหรือคนรอบข้างคล้อยตามความคิดความรู้สึกของแก”ธิชาหยุดใช้พู่กันละเลงที่ผ้าใบแล้วหันมองคนเป็นเพื่อน บุ๊คยังคงวาดพู่กันลงบนผ้าใบด้วยรอยยิ้ม“ฉันพูดเรื่องจริงนะ แล้วฉันก็.. ดีใจมากที่ได้รู้จักมนุษย์พิเศษอย่างแก” บุ๊คอมยิ้มหน้าภาพวาดของตัวเอง ก่อนจะหันไปหาธิชาที่กำลังทำท่าทางเหมือนจะปล่อยพลังออกมาจากฝ่ามือ“…เป็นอะไรอะ?”“ก็แกบอกว่าฉันเป็นมนุษย์พิเศษ ก็เลยลองปล่อยพลังดู.. ไม่เห็นมีอะไรเลย”“ไอ้บ้าา” บุ๊คหัวเราะกับท่าทางของธิชา ธิชาเองก็ไม่ต่าง เธอทำความเข้าใจได้ว่าอย่างบุ๊คที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างมีกรอบมีขีดลิมิตของชีวิต โลกของคนแบบนี้มักจะแคบเสมอ ได้เห็นแค่ในสิ่งที่ถูกตั้งใจให้เห็น อยู่ในโลกเศษหนึ่งส่วนสี่ของโลกทั้งใบ.. มองไม่เห็นความยากจนข้นแค้น มองไม่เห็นคนที่ลำบากแต่ต้องออกไปใช้ชีวิตฉันสาบานเลยว่า ถ้าวันนึงฉันมีลูก ฉันจะไม่เลี้ยงเขาแบบนี้ ฉันจะเลี้ยงเขาให้ลำบาก เพราะเวลาที่มันไม่มี.. มันจะไม่ตาย แต่ถ้าเลี้ยงให้เขาสบาย.. มันจะตายเวลาที่เขาไม่มี“ฉันไม่ได้พิเศษอะไรหรอกนะ ฉันแค่พยายามเอาตัวรอดทุกทางที่จะทำให้
ห้องพยาบาล“อยู่เฉยๆ ขอดูหน่อย”“อยู่ห่างกันร้อยเมตรยังรู้ว่าโนเลย จะดูอะไรนักหนา”“ไม่ดื้อกับฉันมันจะตายไหม?”“..ก็อาจจะตายก็ได้” ธิชาบ่นอุบ แรงเท้าคาร์เตอร์แรงไม่ใช่น้อย ถ้าสมองฉันจะมีเลือดคลั่งนี่ไม่แปลกใจเลย“..ถ้าแรงเยอะขนาดนี้ ก็น่าจะออมมือหน่อยสิคะ”“ถ้าฉันออมแรง ฉันจะยิงประตูได้ไหม”“….”“เธอต่างหาก ไม่คิดว่าเธอจะมาดูฉัน”“หนูไม่ได้มาดูพี่ซะหน่อย”“ในสนามเธอจะรู้จักใครนอกจากฉัน?”“…หนูแค่โดนบุ๊คลากมาต่างหาก” ธิชาเม้มปาก คาร์เตอร์ยังคงลูบไปมาที่บริเวณปูดนูน ก่อนจะหันไปหาของที่ฉันหิ้วพะรุงพะรังติดมาด้วย“…นี่อะไร?”“มีคนให้มาค่ะ หลายคน”“หลายคน?”“..คลิปถีบพิชชี่นั่นแหละ ดูเหมือนจะมีคนชอบและคนไม่ชอบหนูเพิ่มขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนเลย”“…เพราะเธอแปลก”“หนูไม่อยู่เฉยๆหรอกนะ ถ้าโดนทำร้ายก่อน”ฉันพูดออกไปแบบนั้นเพราะฉันคิดแบบนั้นจริงๆ เมื่อพี่เตอร์เห็นว่าความปูนระบมมันไม่ได้ร้ายแรงอะไรขนาดนั้น เขาถึงยอมหยุดสัมผัสบริเวณที่ฉันเจ็บในที่สุด แต่ก็ไม่ออกไปจากห้องสักที“..มีอะไรหรือเปล่า”“ยังไม่อยากออกไป”“….”“ให้คนซาก่อน”“ยังไม่ชินอีกเหรอ ไอ้การที่คอยมีคนตามกรี๊ดแบบนี้” พี่เตอร์เดินไปที่บา
พอถึงเวลา ธิชาก็มารอคาร์เตอร์ตามที่นัดกันเอาไว้ ยืนหลบอยู่ใต้ต้นไม้ได้ไม่นาน ก็ดูเหมือนเจ้าของรถจะมาถุงแล้วเหมือนกันฉันมองซ้ายมองขวาก่อนจะรีบวิ่งแล้วหย่อนตัวเข้ารถด้วยความเร็ว ส่วนพี่เตอร์เข้ามาทีหลัง เขาแค่นเสียงหัวเราะกับท่าทางของฉันด้วยนะ แต่เอาเถอะ มันคงดูเป็นเรื่องตลกในสายตาเขา แต่สำหรับฉัน.. ฉันแค่พยายามไม่สร้างเรื่องให้กับตัวเองก็เท่านั้น“พี่อยากจะไปจริงๆเหรอ?”“อืม ทำไม?”“..เปล่าค่ะ”“..ไม่อยากกลับไปหรือไง?” ธิชาเหลือบมองหน้าคาน์เตอร์ ก่อนจะยิ้มแห้งให้กับเขา“..ก็ไม่เชิง จริงๆหนูไม่อยากมีความทรงจำที่นั่นแล้ว แต่พ่อหนูกลับไม่เคยลืม”“….”“ไม่เคยลืมว่าเราลำบากกันขนาดไหน ไม่เคยลืมว่าผู้คนที่ใจร้ายใจดำมองเราสองคนเหมือนตัวอะไร..”“….”“พ่อเลือกที่จะจำทุกอย่าง เพราะพี่”“เพราะฉัน?”“อื้ม พี่เป็นคนเดียวที่ช่วยเหลือเราสองคน นั่นเลยเป็นสาเหตุที่พ่อเลือกจะจำทุกอย่างที่นั่น ผิดกับหนูที่พยายามจะลืมเท่าไหร่.. พี่ก็เป็นคนที่ทำให้หนูจำได้ทุกทีเหมือนกัน”“แล้วมันดีกับเธอหรือเปล่า”“…ก็ดีค่ะ ดีตรงที่ พี่ทำให้หนูพยายามทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น แล้วก็คิดจะขอบคุณพี่ แบบเดียวกับพ่อ”“ถ้าฉันลืมเธอก
พี่เตอร์บอกให้ฉันรออยู่บนรถใช่ไหมละ แล้วทุกคนคิดว่าฉันทำตามหรือเปล่า? ถ้าคิดว่าฉันจะรั้นละก็อยากจะบอกว่าคิดผิด! ฉันยังนั่งอยู่บนรถ แต่ไม่ได้นั่งรอให้เวลาเสียเปล่านะ ฉันให้บุ๊ควิดิโอคอลหาฉันและดูการอภิปรายอะไรสักอย่างที่เป็นคำตอบได้ว่า พี่เตอร์กลับมาด้วยสาเหตุอะไรสาเหตุแรกเลยคือประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับวิทยาลัยที่ได้ทำการเปิดที่อเมริกาเป็นที่เรียบร้อย สร้างความฮือฮาไม่น้อยเลยกับนักศึกษาทุกช่วงชั้นปีที่ได้รับรู้ ก็นะ.. มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนที่ไม่มีสัญชาติของบ้านเมืองเขาจะดำเนินการเปิดมหาวิทยาลัยที่นั่น ต่อให้เป็นเอกชนก็ตาม แต่พี่เตอร์และคุณแม่พี่เขาทำได้ นอกจากจะมีเงินแล้ว พรรคพวก หรือเส้นใหญ่ต้องใหญ่เอาเรื่องเลยถึงทำทุกอย่างจนถึงขั้นที่สำเร็จได้ขนาดนี้ธิชามองมือถือ ตั้งใจฟังเสียงที่คาร์เตอร์พูดออกมา การเดินไปมาไม่อยู่กับที่ของพี่เขาทำให้นักศึกษารู้สึกไม่อึดอัดกับสิ่งที่ต้องตั้งใจฟัง.. แต่แล้ว..นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม! ตอนที่เดินมาทางนี้ พี่เตอร์ก้มมองกล้องด้วย! มองเหมือนสายตาเราได้ประสานกันและหยุดอยู่ตรงหน้ากล้องที่บุ๊คยังคงวิดิโอคอลกับฉัน‘และอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน.. ฉันไม่
“ขอบคุณนะพี่ ป่านนี้ใครต่อใครเม้าท์กันแล้วมั้งว่าพี่เป็นผัวน้อยหนู^^”“คงงั้น”“ไว้เดี๋ยวหนูทำคุ้กกี้แล้วกัน ค่าตอบแทน”“ไม่ต้องอะ ไอ้เตอร์ให้ค่าเสียเวลาฉันคุ้มอยู่ ไม่งั้นฉันไม่เสียเวลามารับส่งเธอหรอก เมียก็ไม่ใช่”“จ้าาา ไปได้แล้ว” ฉันโบกมือบ๊ายบายแทนคำลา พี่ริวเหมือนตัวแทนพี่ชายที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมี เขาจัดการให้ฉันแทบทุกอย่าง แม้บางครั้งจะเหมือนทำส่งๆไปงั้น แต่ก็ทำให้ ก็ถือว่าดีเหลือแสนแล้วกับคนอย่างพี่ริว เพราะถ้าไม่ได้สนิทกันจริงละก็ ไม่มีทางที่คนอย่างพี่ริวจะเสียเวลาทำอะไรเด็ดขาดพอกลับมาถึงบ้าน ความเงียบมันก็แอบทำให้รู้สึกเหงา อยากจะไปนั่งดื่มชิวๆที่ร้านเหล้าก็กลัวคิดถึงพี่เตอร์จนใจแตก ลากผู้ติดมือกลับมาหนะสิ ช่วงหลังไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานแล้วด้วยโดยเฉพาะพี่เตอร์…หิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมาไม่ว่าเปล่าธิชา ส่งข้อความหาคาร์เตอร์ดั่งความรู้สึกหิวชะมัด เมื่อไหร่จะกลับมา จะซื้อกินอยู่แล้วนะ!ส่งไปแบบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายกดอ่านมัน อีกไม่นานฉันก็จะจบการศึกษาแล้วด้วย.. ไม่รู้ว่าจะกลับมาหากันได้ไหม เลยไม่อยากคาดหวังฉันกลายเป็นธิชาที่ใครต่อใครรู้จักในฐานะแฟนของพี่เตอร์ ไม่ว่าจะรุ่น
1ปีผ่านไปมหาวิทยาลัย เอแบค“พี่โกง!”“โกงบ้าอะไร แพ้แล้วอย่าพาลดิวะ!”“ถ้าไม่โกงจะกินรอบวงทุกรอบแบบนี้ไงวะ! ถอดเสื้อออกมาเลยนะ!”“ถอดทำห่าไร!”“ก็พี่ต้องซ่อนไพ่ไว้แน่ๆ! คนกะล่อนอย่างพี่ไม่มีทางชนะใสๆหรอกน่า!! ถอดเสื้อเดี๋ยวนี้เลย!”ณ อาคารตึกคณะของอัลฟ่า ชิริว เรียว อัลฟ่า บุ๊คและธิชานั่งเล่นไพ่กันอย่างเสียงดังโวกเวยโวยวาย คนตัวน้อยโบ้ยว่าชิริวคนหน้าตายสันดานเสียกำลังโกงเธอจนแทบจะหมดตัว“แพ้ก็แค่จ่ายนี่หว่า! ตาละห้าบาทเหมือนกูหลอกเอาบ้านมึงอะ!”“ห้าสิบบาทก็เงิน! หมดตัวแล้วรู้ไหม! รู้ไหมว่าต้องยืนหลังขดหลังแข็งทำงานนานขนาดไหนกว่าจะได้มา! สารภาพมาซะดีๆ! ไม่งั้นหนูประจานแน่!”“เป็นถึงเมียไอ้เมียไอ้เตอร์ ไหงมันปล่อยให้เมียมันมีเงินห้าสิบบาทติดตัววะ!”“ตาละห้าบาทก็ให้พี่เขาไปเถอะน่าา แค่นี่เอง^^*” บุ๊คร้องเตือน“ตาละห้าบาท แต่กินฉันเป็นสิบรอบ! ฉันเสียไปแล้วห้าสิบบาท!”“ถ้าหวงเงินห้าสิบบาทขนาดนั้น ไม่เก็บตังค์ไว้หยอดกระปุกละวะ!! มาชวนชาวบ้านเขาเล่นไพ่ทำไม!” ชิริวสวนกลับ ก่อนจะเริ่มวิ่งหนีธิชาที่ไม่ยอมแพ้“รับจ๊อบพิเศษเว้ย!”“กูละปวดหัวกับพวกมัน” เป็นเรียวที่พูดขึ้นมา เขานั่งเกลี่ยไพ่ในมือแ
“เฮ้ออ~” ธิชาถอนหายใจหลังจากนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านของคาร์เตอร์ บ้านหลังโตที่เขาอยู่คนเดียว บ้านหลังโตที่เป็นคนละหลังกับบ้านที่คุณแม่ของพี่เขาคอยเทียวไปเทียวมา..ฉันนั่งกินขนมหวานๆหวังเบาเทาอาการหงุดหงิดที่ใจ ไม่รู้จะปากหนักไปเพื่ออะไร แค่บอกว่าไม่ให้ไปมันก็จบใช่ไหมละ ปากหนักไม่รู้เวล่ำเวลาเลยจริง!ฉึ่บ ฉึ่บ ก่อนจะมีเสียงเท้าเดินเบาๆดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อกี้คุณแม่บ้านบอกว่าจะไปรดน้ำต้นไม้นี่นา รดเร็วหรือเปล่านะ ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย“คุณแม่บ้านคะ รดน้ำเสร็จแล้วเหรอ มีอะไรให้หนูช่วยไหม หนูกำลังหัวร้อนพี่เตอร์แบบสุดๆไปเลยดะ.. คะ คุณแม่” แต่กลับกลายเป็นคุณแม่พี่เตอร์ซะงั้น ธิชารีบยืนขึ้นแล้วยกมือไหว้ทันทีและอยู่ในท่าสำรวม“..ลูกฉันไปสร้างเรื่องอะไรอีกละ” ท่าทีสง่างามจนน่าเกรงขามนี่บางทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คนเป็นแม่เดินไปที่โต๊ะทานอาหาร วางกระเป๋าแบรนด์ดังอย่างเบามือ“..มะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย”“เรื่องเล็กน้อย? ถึงขั้นต้องพึ่งขนมเท่าภูเขาแบบนั้น?”“….”“เล่ามาเถอะ อย่างน้องฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนเธอ.. ลูกชายฉันสุภาพก็จริงแต่มันซื่อบื้อกับเรื่องแบบนี้ที่สุด”ฉันควรทำยังไงละ เ
•PICCHYย้อนกลับไป…วันเกิดเหตุ…ชิริวนั่งหักนิ้วตัวเองเงียบๆอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากข้อนิ้วของตัวเอง และค่อยเงยหน้าเมื่อคนเป็นเพื่อน.. ทักถาม“มึงจะเอาไง ไอ้เตอร์ไม่รับสาย” อัลฟ่าเก็บมือถือใส่กระเป๋า เขายืนมองพิชชี่ที่นั่งตัวสั่นราวกับลูกหมาตกน้ำอยู่บนเตียง สายตาของชิริวจ้องมองเธอแน่นิ่งและน่ากลัว“..เอาไง จัดการดิ”“อย่านะ! ฉะ ฉันจะไม่ทำอีก! ฉันจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”“..ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้”“ครั้งนี้จริงๆ! จริงๆนะ!”“ก่อนหน้านี้เธอทำให้เด็กปีหนึ่งลาออกไป คราวนั้นเธอก็พูดกับฉันแบบนี้”เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับธิชาไม่ใช่ครั้งแรกที่พิชชี่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง หลายครั้งหลายคราที่เธอมักจะแสดงออกถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคาร์เตอร์ และใช้สิทธิ์ของคนเป็นพ่อที่มีอำนาจข่มเหงรังแกผู้ที่ด้อยกว่าครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือชิริว ไม่ต่างจากครั้งก่อน.. พิชชี่ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้เพราะดูเหมือนว่าชิริว.. ไม่มีความเชื่อหลงเหลืออยู่บนหน้าเขาเลยชิริวนั่งบนเตียงที่จับพิชชี่มัดตรึงเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วกดดันความรู้สึกอีกฝ่ายด้วยการ.. คีบชายเสื้อ
คอหอยของเธอคนนั้นยังอยู่ดีหรือเปล่านะ?… อยากจะเปลี่ยนชื่อเรื่องหนังให้ซะเดี๋ยวนี้ หลังจากหนังจบ ธิชาก็เดินก้มหน้าก้มตาออกจากโรงด้วยความอาย ผิดกับคาร์เตอร์ที่เดินล้วงกระเป๋าของเสื้อคลุมเท่านั้น เดท เดทแรกอย่างเป็นทางการอิชั้นชวนผู้มาดูหนังโป๊!!! ฉันสรุปกับตัวเองสั้นๆแบบนี้เลย แม้หนังที่ดูมันจะไม่ใช่เชิงหนังโป๊ มันเป็นหนังเรทR ที่แค่มีฉากอย่างว่าเด็ดดวงแทบจะเห็นทุกซอกทุกมุม! ยอมใจนักแสดงมาก ฉันคงไม่โลกสวยจินตนาการว่านางเอกในเรื่องกำลังกินกล้วยที่ถูกตัดต่อเป็น.. ไอ้นั่น นึกออกไหม ==^หมับ! แต่แล้วธิชาก็ถูกรั้งแขนเอาไว้ ไม่ใช่ฝีมือใครนอกจากคาร์เตอร์“ไม่ต้องเขินแล้ว”“..ไม่อะ! มันเขิน”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย?” คาร์เตอร์พยายามตะล่อมเธอให้ใจเย็นลง ธิชายืนนิ่งอยู่นานก็จะส่ายหัวอย่างไม่มีแบบแผนพร้อมกับใบหน้ายู่ยี่“ไปนั่งเล่นที่มอ?”“…ได้ด้วยเหรอ?”“ทำไมจะไม่ได้ อยู่กับเพื่อนน่าจะดีขึ้น”“อื้ม เอาแบบนั้นเลย” ให้ตายสิ ถึงฉันจะไม่กลัวอะไรในโลกนี้ก็ตามแต่ฉันก็ไม่ใช่หญิงใจกล้ากับเรื่องแบบนี้นี่หว่า ให้เวลาฉันหน่อย ขนาดกับพี่เตอร์เองทุกวันนี้ยังไม่ค่อยจะชินเลย หลังจากดูหนังจบ ก็ยังอยู่ในเวลา
ฉันพาพี่เตอร์มาที่วัด เพราะอัฐิของพ่อฉันแบ่งไว้ทั้งหมดสองส่วน จะพูดว่าสองส่วนก็คงจะไม่ถูก ฉันเก็บกระดูกของพ่อไว้ที่บ้านส่วนนึงแต่มันไม่เยอะเลย เป็นเศษที่เหลือให้ได้จับต้องมากที่สุดเพียงไม่กี่ชิ้น ส่วนที่เหลือฉันก็เอาไว้ที่วัด แค่ตอนนั้นมีความเชื่อว่าถ้าให้พ่ออยู่ที่นี่ พ่อคงจะได้ฟังเสียงพระสวดมนต์ แต่ที่ฉันเก็บส่วนนึงไว้ที่บ้าน เพราะตอนนั้นฉันยังรู้สึกว่า แม้เป็นเพียงเถ้าฝุ่น แต่ฉันยังรู้สึกสบายใจ ยังรู้สึกว่าพ่อยังคงอยู่ใกล้ๆกับฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันคิดผิดหรือถูก แต่ยอมรับเลยว่าในนาทีที่รู้ว่าเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป เราแค่ต้องการที่พักพิงทางใจ เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเขาโกฐของพ่อธิชายังคงใหม่และสะอาดอยู่เสมอ คาร์เตอร์มองเห็นตรงนี้แต่ตนก็ไม่ได้พูดอะไร ธิชาคงจะหาเวลามาทำความสะอาดสถานที่ของพ่อบ้างไม่มากก็น้อยดอกไม้ถูกวางในแจกันหน้ารูป มีหลายจังหวะที่ร่างสูงเหลือบมองธิชา เธอมีรอยยิ้มและแววตาที่สดใสเวลามองผ่านรูปของคนเป็นพ่อ คาร์เตอร์ยิ้มบางๆ เขาวางดอกไม้ใส่เเจกันอีกข้าง และมองรูปภาพตรงหน้า จดจำใบหน้าของคนที่เขาได้ยื้อชีวิตได้เป็นสิบปีจากการช่วยเหลือเพี
รู้สึกตัวอีกที.. ก็เหมือนจะเช้าแล้วสินะ ธิชาดันตัวเองลุกขึ้นนั่งกับเตียง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้านวมพื้นใหญ่ที่หอบกายสร้างความอบอุ่น ข้างกายไร้คาร์เตอร์เฉกเช่นเมื่อคืน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกพับอย่างเป็นระเบียบ และเสื้อยืดตัวโคร่งก็วางเตรียมไว้ให้ที่ปลายเตียงฉันสวมเสื้อที่ว่าแล้วลองเปิดผ้าม่านดู ไม่มีใครเลย ไม่มีคนงานสักคน.. ก่อนจะมีกลิ่นอาหารหอมๆลอยเตะจมูก เลยตัดสินใจลงเดินลงมาที่ชั้นสอง.. แม้จะสวมเสื้อตัวใหญ่ และโนบราก็ตาม ก่อนจะสบายใจเพราะแม้แต่ในตัวบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนตัวสูงหัวยุ่งเหยิงในครัว“รับบทพ่อบ้านเหรอ?”“ได้หรือเปล่าละ?” หน้าสด ผมยุ่ง.. คือมันดีมากกก~ ธิชานั่งเท้าคางกับเค้าน์เตอร์ สายตาจ้องมองที่คาร์เตอร์ราวกับจะจับฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะหยิบผักสดที่ถูกเตรียมไว้เหมือนเป็นเครื่องเขียงของอาหารเช้า ธิชายัดมะเขือเทศราชินี มะเขือเทศลูกเล็กเข้าปาก ขบเคียวด้วยท่าทียั่วเย้าแม้แต่คาร์เตอร์กับจับสังเกตได้“ถ้าจะลงมาตามเพื่อไปต่ออีกละก็ รอแป๊บ ยังทำอาหารไม่เสร็จ”“แล้วถ้าไม่ต้องรอจนทำอาหารเสร็จละ?”กึก.. มือที่จับตะหลิวไม้ชะงัก ร่างสูงวางมือจากการผัดข้าวผัดอเมริกัน แล้
กลับกลายเป็นฉันที่เปียกปอนขนาดนี้ พี่เตอร์รับบทผู้ปกครองหัวใจที่แสนอบอุ่น ไม่มีการพูดแทรกแม้แต่น้อย มีเพียงการสวมกอดเพียงเท่านั้น แต่ถึงจะอย่างนั้น ไออุ่นที่ได้รับมันก็เกินใจจะต้านจริงๆ ฉันไม่อาจหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้อีกแล้ว หยุดไม่ได้แล้วจริงๆ..ครั้นนาทีสวมกอด ธิชาคำนึงนึกถึงเรื่องราวในอดีต ภาพของพ่อยังชัดเจน แม้จะเป็นเพียงการนอนติดเตียงก็ตาม ยังคงชัดเจนไม่มีเสื่อมสลาย ตั้งแต่ตอนที่ต้องแอบขโมยยาเพื่อมารักษาพ่อ วิ่งหนีจนได้รับบาดแผล อาหารแต่ละมื้อที่ต้องแบ่งกันกิน แม้แต่มาม่าซองเล็กๆ เรายังต้องแบ่งกันกินคนละครึ่งภาพจำพวกนั้นชัดเจนเสมอ เธอเคยเกือบยอมแพ้และโทษโชคชะตา ชีวิตที่อดทุกข์ได้ยากในตอนนั้นไม่มีแสงสว่างให้มองเห็นสักนิด จนกระทั่งเด็กชายคนที่ว่า.. เด็กชายในชุดสะอาดสะอ้าน ที่ให้โอกาสเธอในตอนนั้นเหมือนแสงสว่างเพียงเเสงเดียวที่ส่องทาง เพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีเพื่อพ่อ.. และกลับไปเจอเด็กชายคนนั่นอีกครั้งธิชาสะอื้นก่อนจะเงียบในเวลาต่อมา เธอปาดน้ำตาที่เปื้อนไปทั้งหน้า อาจเป็นพี่เตอร์.. ที่ทำให้เธอกล้าแสดงความอ่อนแอออกมาขนาดนี้ ไม่ต่างจากตอนนั้น จากตอนที่เด็กสาวนอนร้องไห้อยู่กลางถนนมือหนา