Chapter 35Amalia.Abala ako sa pagliligpit ng mga i-bebenta namin mamaya sa bayan. Mga gulay ito at prutas na rin para dagdag kita. Idagdag mo pa sa i-bebenta namin ang mga gawang basket ni tay Greg. Kaya mukhang malaki ang kikitain namin mamaya." Iha ayos na ba ang mga dadalhin natin sa palengke?" rinig kong boses ni Nay Rebecca. Binalingan ko siya at ningitian sabay ayos ng mga hibla ng buhok kong pumunta sa mukha ko at dumikit.Tumango ako." Tapos na po. Nakahanda na ang lahat." Sagot ko. " Mabuti-Oh sha, ano pa hinihintay mo? Mag bihis ka na para makaalis na tayo agad." sambit nito. Tumango ako. " Sige po Nay. " sagot ko at bahagya pang pinusod ang buhok ko.Akmang hahakbang na ako para umakyat sa taas ng kwarto ko nang biglang may humawak sa laylayan ng bistida ko.Nilingon ko ito, at yumuko para tignan. Ngumiti ako at pinanggigilan ang malusog nitong pisngi na may natural na mala-rosas na kulay." Bakit munting binibini? May kailangan ka kay mama?" malambing kong tanong.
Chapter 36...Their both coloured ash eyes met, instantly.And his heart beats so fast. Specially when she smiled to him sweetly.He gulped.There's only one thing runnings on his mind right now. He could not be mistaken. She could be..Mine..Sambit ng isip niya. For the first time. His both eyes blinks numerously. Napakagandang bata at mukhang mabait.Iyon agad ang pumasok sa utak niya nang ningitian siya nito.Nilapitan niya ito, dahan-dahan. Ewan, kusa na lang lumakad ang mga paa niya papuntang bata. Para bang may mga sarili itong buhay. Halos hindi niya tinatanggal ang mga mata sa bata. Parang may kung anong bagay ang tumutulak sa kanya para hindi kumurap at hindi umalis ang mga mata sa batang babae.He doesn't know, but he felt comfortable at parang ayos lang na lapitan niya ito.And those were the reasons why his hunch became more bigger.Kailangan niyang makumperma. Na anak niya nga talaga ito.He's hoping... He do squat. Para mag pantay silang dalawa. Na aaliw siya sa m
Chapter 36Amalia.Nakatutok ang atensiyon ko ngayon sa maliit na kahon na inabot kanina ng anak ko sa akin nang na sa bayan pa kami.Nakauwi kami nang hindi pa gumagabi, mabilis kasing na ubos ang paninda namin. Simula nang bumalik si Maliyah sa amin kanina.Na kinapagtataka ko, hanggang ngayon. Eh sino ba naman ang hindi mag tataka? Kung bigla na lang dumating sa harap ng pwesto namin kanina ang sandamakmak na mga tao. Halos pag agawan pa ang paninda namin.Ang weird lang.Hindi naman ganun dati.Kung meron man akong pinapasalamatan, iyon ay walang na saktan sa nangyareng iyon.Napabugtong-hininga ako. At kinuha ang kahon para buksan. Hindi ko alam pero, napangiti ako.Siguro dahil sa angking ganda ng bagay na ito.Hindi ko rin alam kung deserve kong suotin ito. Halatang mahal at orihinal. Na halos tanging mga may maraming pera lang ang kayang bilhin ito.Isang singsing.Gawa sa ginto at mamahaling bato na kulay pula. Isang dyamante.Kinuha ko ito sa loob ng kahon at tinignan nang
Chapter 38Amalia.Ala-una na ng hapon, pero hanggang ngayon nandito pa rin ako sa labas ng balkonahe ng bahay namin para hintayin si Maliyah. Hindi pa siya nakakauwi, dapat kaninang alas-onse pa ng tanghali iyon eh.Nag-aalala na ako.Ayukong isipin ito, pero natatakot ako sa pumapasok sa utak ko na baka may nangyareng masama sa kanya. O hindi kaya, na dukot o ano man.Hindi ko kakayanin.“ Iha, isang oras ka ng nandiyan sa pwesto mo, pumasok ka kaya muna.” Rinig kong sambit ni Nay Becca. Nilingon ko siya, kakalabas niya lang galing loob ng bahay at dumeretso sa isang silya at umupo.Napabugtong-hininga ako.“ Ayos lang ako nay, mamaya na ako papasok kung nakabalik na ang anak ko..” Sagot ko rito. Siya naman ngayon ang napabugtong-hininga. Tumayo ito, at lumapit sa akin.“ Alam kong nag-aalala ka. Pero marami namang kasama ang anak mo, at tsaka parang hindi nangyare ito ah, ilang beses na kaya siyang inuwi ni Tania ng lagpas sa tamang oras.” paliwanag niya.“ Baka na wili lang 'nak,
Chapter 39Amalia.“ Iha sigurado ka ba sa pinaplano mo? ”Nag aalalang tanong ni tay Greg. Hindi ko alam, kung ilang beses niya na iyon tinanong sa akin. Kaya sa isa pang pagkakataon tumigil ako sa ginagawa ko at nilingon siya.Bumugtong-hininga ako at mapaklang ngumiti.“ Ganun pa rin po ang sagot ko sa tanong ninyo tay. At iyon ay sigurado. ”deretso kong sagot. Siya na man ngayon ang napabugtong-hininga, sabay kibit balikat.“ Inaalala lang namin ang kaligtasan mo 'nak. Paano kung saktan ka niya ulit? Kayo ng apo ko? Paano kung may— ”“ Ako na po ang bahala doon. Huwag kayong mag alala, hindi ko hahayaang mangyare ang bagay na iyon.”—“ lalo na sa anak ko.”Putol ko sa sasabihin niya.Napayuko siya at napamaywang.Alam kong tudo ang pag-aalala niya sa amin. Pero, ayuko silang madamay. Natatakot ako para sa kanila.At isa pa..S-siguro hindi naman sasaktan ni Eos si Maliyah.Total anak niya rin iyon..Mag kadugo sila..“ Ang akin lang sana, ay alam kong wala akong kakayahan para la
Chapter 40Amalia.“ It's nice to see you again, didn't you miss me? Hmm? ” Prenteng bati nito sa akin nang nakangiti, na para bang walang problema o wala siyang masamang ginawa. Iyong tipong nakikipag kausap siya nang maayos at malumanay.Paatras ako ng paatras, papalapit kasi siya sa akin. At ewan ko ba, ang bibigat ng mga hakbang ko.It was as if my feet had cement, which made it difficult for me to step.Parang napako ang mga mata nitong nakatitig sa akin, nang walang kurap, kahit isa. Nilabanan ko ang mga titig niya. I'm sweating because of the tension that slowly builds between of us. Pero kabaliktaran sa sistema ko na halos kulang na lang mag yelo ako sa subrang lamig.“ Bakit hindi mo subokang mag salita Amalia? Imposible namang na putol bigla ang dila mo.” dugtong nito nang seryuso.He never changed. Ganun pa rin siya. Ang kakisigan at ang angking kagwapohan nito ay hindi na bura.Parang na dagdagan lang.Tsk! Bakit ko ba iniisip ang bagay na iyon?Napalunok ako, at palihim
Chapter 41“ Mawalang galang na po sa inyong dalawa, pero pinapatawag po kayo ni Mon Senior Monteluna.” Singit ng babaeng katulong sa mag ina. Napa tingin sina Amalia sa kanya. Tumango si Amalia rito.“ Susunod kami..” simpleng tugon ni Amalia rito. Tumango ang babae.“ Hihintayin ko kayo sa labas ng kwartong ito..” responde niya. Tumango lang si Amalia at bumaling sa anak.Tumayo siya at nilahad ang mga kamay nito kay Maliyah.“ Tara anak.” anyaya nito.Tinanggap ni Maliyah ang kamay nito. Pinag siklop nila ang mga daliri nilang pareho. Tumingala si Maliyah sa kanya.“ Hindi mo po ako bubuhatin?Masakit paa ko mama.” nakanguso nitong sambit. Napangiti si Amalia, alam niyang hindi masakit ang paa nito, at gusto lang mag pabuhat. “ Sige na nga! Basta baba ka mamaya ah.” sambit ni Amalia sa anak. Ngumiti si Maliyah at tumango-tango.She spread her both arms widely.“ Buhattt!! ” masayang sambit nito na agad namang binuhat ni Amalia. Mabuti nalang magaan pa si Maliyah. Kaya hindi ito m
Chapter 42 ♠.Amalia.Unti-unti kong minulat ang aking mabibigat na mga mata. Madilim na palibot ang sumalubong sa akin. Napapikit ako ulit, at napaiba ng posisyon sa pag kakahiga. Doon ko lang napagtanto na nakahiga ako sa malambot na kama.Mag-isa.Dali-dali akong napabalikwas nang bumalik ang diwa ko sa katinuan na kalagayan. Parang biglang nawala ang pagod at antok ko. Nilibot ko ang buong silid gamit ang mga mata ko. Kung hindi ako nag kakamali, ito ay isang silid-tulogan. Pero teka? Bakit ako nandito? Sino ang nagdala rito sa akin??Pumikit ako ulit, at pinilit na inalala ang nangyare kanina. Biglang naalala ko lahat at agad na napadilat ng mga mata. Si Eos..Bumilis ang tibok ng puso ko na kahit ako mismo hindi alam kung kinakabahan ba ako o natatakot sa posibleng masamang bagay na mangyare. Naalala ko na, may kung ano-siyang ginawa sa akin dahilan para mawalan ako ng malay nang ilang oras.Napatingin ako sa bintanang na tatakpan ng manipis na kurtena. Doon ko na realize na ga
.6 months later..* Fast forward *" Okay.....-Oo na nga!.....-Wala sa'kin, na kay Bora, she borrowed it. May pag gagamitan daw siya......-That was I didn't know. Hindi ko alam if sa'n niya gagamitin..... Okay fine....sure, sige I'll end this call na. Bye bud. "Agad na binababa ni Laxus ang cellphone nito nang matapos ang paguusap na iyun. Napabugtong hininga siya at mabilis na tinahak ang grand stairs para bumaba. Pasipol-sipol at nakapamulsa pa itong bumaba sa hagdan. " Psst!! Monteluna, hoy! "Napatigil siya sa paghakbang nang may tumawag sa apelyedo niya. Kunot-noo itong hinanap ang taong tumawag sa kanya. Tumaas ang kilay niya nang makita si Antonio na nasa taas ng hagdan. Bumaba rin ito." What? Do you need something? I'm in rush. " Sambit nito kay Antonio." Hmm, teka lang. " Pigil nito sabay lagok ng alak sa baso niya.Tinignan siya ni Laxuz at mas lalong tumaas ang kilay nito." Masyado pa naman yatang maaga para maisipan mong uminom ng alak. " Saad ni Laxuz sabay tingin n
Epilogue* 2 years later...*Amalia.Dahan-dahan kong binuksan ang bintana. Malamig na simoy ng hangin at busilak ng haring araw ang unang sumalubong sa akin. Napapikit ako at dinama ang sariwang hangin na dumapli sa aking balat.Mukhang maganda ang araw ngayon ah.Bumaling ako sa likod ko. Para tignan ang anak kong na mahimbing pa rin ang pagkakatulog niya sa ibabaw ng kama namin. Napangiti nalang ako.Napadungaw ulit ako sa bintana nang may biglang tumawag sa akin. Hinanap ko siya gamit ang mga mata ko.Otomatikong napangiti ako nang makita si Manong Efren sa ilalim. Nasa ibabaw kasi ng ika-dalawang palapag ng bahay ang kwarto namin. Kumaway ako.Halata na galing siya sa kanyang bukid, dahil may dala siyang isang basket ng mangga.Ang aga niya naman yatang umani.“ Ang umaga ay kasing ganda mo ngayon Amalia!! ” Bati nito sa akin na may kasamang ngiti.“ Magandang umaga rin poo!! ” Bati ko rin sa kanya. Sumaludo ito sa akin at pag kuwan, ay agad na pinagpatuloy ang paglalakad. Inayo
Chapter 54......“ Mama sa'n tayo 'punta? ” Inosenteng tanong ni Maliyah sa ina niyang hawak-hawak ang malambot at maliit na kamay nito. Sinulyapan niya ang anak, at binigyan ng ngiti.“ Hahanap tayo ng pwedeng labasan o pagtagoan anak. ” Malumanay nitong sagot sa anak, sabay bigay ng munting ngiti at umiwas ulit ng tingin. “ Tago? Baka hindi tayo mahanap ni Papa Mama.” Pangungulit nito at napanguso. Binalingan niya ulit ang anak. Pero saglit lang iyun tinu-on ang pansin sa dinadaanan nila.Ngumiti siya ulit ng tipid at bahagyang pinisil ang palad ng anak. Alam niya kasing nag aalala ito.Ganito ang anak niya kapag nakakaramdam ng pag aalala. Tanong nang tanong. Iyung tipong hindi mapakali. “ Mahahanap niya tayo 'nak, huwag kang mag alala. ” Hinimas niya ang buhok ng anak.Bigla siyang napatigil ng pag lalakad, dahilan para mauntog ang anak sa hita niya. Hindi naman iyun masakit, pero napahimas parin si Maliyah sa noo nito at nakasimangot na tumingala sa ina.Humigpit ang kapit ni
Chapter 53....Kasalukuyang tumatakbo si Amalia, hindi para mag hanap ng malalabasan, kundi para hanapin ang anak. Hindi niya na alam kung saang parte na siya ng mansion ngayon. Actually wala na siyang paki' kung na saan man siya ngayon. Ang importante lang sa kanya ay mahanap niya ang anak niya sa madaling panahon.Marami na siyang na sayang na oras. Pinag dadasal niya nalang na walang masamang nangyare kay Maliyah.Bigla siyang napatigil sa pagtakbo sabay atras at tago sa pader, nang may namataan na mga kalaban na nakatayo sa dulo. Bumilis ang tibok ng puso niya. Sinubokan niyang pumikit at humigop ng maraming hangin at lakas ng loob para pakalmahin ang sarili niya. Kaya mo'to Amalia...Bulong ng utak nito sa kanya. Bumuga siya ng hangin at kinuyom ang mga kamao bago gawin ang ninanais. Unting-unti niyang sinilip ang mga nakatayong mga kalaban. Doon niya lang nakita na nag babantay ito sa isang silid.May mga hawak itong mahahabang armas na kinalamig ng buong katawan niya. Napalun
“ A-Anong gagawin natin? Nahanap niya tayo, malalagot at mapapahamak tayo Eos..” Tarantang tanong ni Amalia kay Eos at pabalik-balik ang tingin sa pinto, kung saan na sa labas nito si Havyris, kumakatok nang marahas at gustong pumasok.Napalunok ito ng laway. Marami ng pumapasok sa utak niya na posibleng mangyare kapag naabotan sila.Pwede silang masaktan.Tumingin sa kanya si Eos at hinawakan siya sa pisnge nang maingat. Pinapakalma niya ito sa pamamagitan ng pag himas ng mukha nito gamit ang hinlalaki niya.Ngumiti siya.“ Don't worry, it won't happen. Basta sundin mo lang ang ipapagawa ko sa iyo. ” Sagot ni Eos sa kanya nang malumanay. Napakurap ito ng mga mata.Nag tataka siya kung ano ang gustong ipagawa ni Eos sa kanya. “ A-Ano iyun? ” Tanong nito gamit ang na nginginig na boses. Kahit ang buong katawan nito...Nanlalamig sa nerbiyos at pag alala.Eos holds her right hand and pulled her. Nag paubaya ito. Nag tataka siya kung saan siya dadalhin ni Eos.“ Sa'n tayo? A-Anong gag
Chapter 52....“ He's dead. ” He added, and smiled like an innocent one, who never make any mistakes. He couldn't hide from his face, that he was little amazed by Amalia's reaction. Amalia couldn't believe what she heard from Eos. Because for her, it's very impossible for Haradouz to die so quickly.Very impossible!!May naiisip pa siya na baka nag bibiro lang si Eos. But she knows that Eos never joke. In fact, he hates joke so much.Masyado itong seryuso sa buhay.She shook her head slowly. Parang pinapahiwatig niya kay Eos na hindi ito na niniwala sa kanya.“ H-Hindi 'yan totoo. Alam kong nag sisinungaling ka l-lang.... Hindi ba? 'Di baa?? ” Her eyes got teary. Kulang nalang bumagsak ang mga luha niya. But she trying to stop it.Ayaw niyang umiyak. Kaya hanggang kaya niyang pigilan ang mga luha niya. Gagawin niya.Eos just looked at her. Momentous and heartfelt. After a couple of seconds, he open his mouth. Ready to fall into conversation again.“ Do I look? ” Tanong niya kay Am
Chapter 50...MALAKAS na bumagsak si Amalia sa sahig, nang biglang sumabog ang pader ng silid na kinaruruonan nilang tatlo. Halos mapasigaw ito sa sakit dulot ng pagkabagsak niya sa sahig. Parang dumoble ang kirot na nararamdaman niya ngayon.Napahawak ito sa likod ng baywang niya at ulo. Parang na hihilo siya at nanginginig ang buong katawan.Sino ba kasi ang may gawa nun?She tried to stand up carefully, but sadly she failed to do it. It seems like her body was suffering on intense pain. She need help.She really need help right now.But where? And whom?Minulat niya ang mata niyang nakapikit dahil sa hapdi na may kasamang kirot. Darkness welcomed her when she opened her eyes.Wala siyang makita. Subrang dilim, puro alikabok at mga basag na semento lang ang na kakapkap niya sa sahig.Anong gagawin niya?Paano na ito?She wants to shout for help. But looks like her tongue was cut by a cat. Wala siyang lakas.Wala siyang lakas para sumigaw at sumingi ng tulong kahit kanino.She hat
Chapter 49Amalia.Napatingin ako sa kanya. “ E-Eos.. ”Tawag ko sa pangalan niya. Halos pabulong. Hindi ko malaman kung anong emosiyon ang bumabalot sa mukha niya ngayon.Hindi siya nakatingin sa akin.Kundi kay Haradouz.Titig na subrang talim at parang gusto niya iyong atakihin.“ Come here. He's dangerous Animal. Hindi ka bagay lumapit sa kanya. ” Matigas nitong utos sa akin, walang kurap at walang tingin sa deriksiyon ko na kinakurap ko.Tinignan ko si Haradouz na ngayon ay umiigting ang panga at parang nag pipigil.Anong nangyayare?Tumingin sa akin si Haradouz at ngumiti. “ Huwag kang maniwala sa kanya. Come with me, I'll show you if where's your daughter.” Pangungumbinsi niya sa akin. Gusto kong sumama, dahil gusto kong makita at makasama na ang anak ko. Pero... Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko. Parang may parte sa akin na nag sasabing huwag sumama.Ang problema...Hindi ko alam kung ano ang rason.Nag pabalik-balik ang tingin ko kina Haradouz at Eos. Hindi ko a
Amalia.Unti-unti kong idinilat ang mga mabibigat kong talukap. Halos wala akong maaninag dahil masyadong malabo ang paningin ko. Kaya ipinikit ko nalang ulit ang mga mata ko. Randam ko rin na masakit ang buong katawan ko. Lalo na ang ulo ko.Parang inuntog ang ulo ko sa matigas na bagay, dahilan para kumirot nang subra.Ano ba kasi ang nangyare?Sinubokan kong gumalaw ang mga braso ko. Pero parang may kung anong pwersa ang pumipigil sa magkabilang braso ko. Dahilan, para hindi ako makagalaw nang maayos.Pinilit kong imulat ang mga mata ko, kahit Malabo pa rin. Unang sumalubong sa akin ang madilim na lugar.Wala akong makita, kahit isa.Subrang dilim.Na saan ako?Bakit ang dilim?Sinubokan kong umupo, at doon lang ako napainda nang malala. Ang sakit.Ang sakit ng buong katawan ko at ulo.“ A-Ahh..” mahinang daing ko, nang biglang kumirot ang ulo ko. Kaya agad akong napasapo sa may gilid ng ulo ko. Kumunot ang mga kilay ko, hindi dahil sa parang may kung anong likido ang na tuyo sa n