Stay tuned for more updates!
Alexus’ POV Mabilis na isinara ni Luna ang pinto ng kwarto niya. Ilang segundo lang akong nakatayo roon, nag-aalangan kung susundan ko ba siya o hahayaan ko na lang siyang umiwas na naman sa akin. Pero hindi na ako ang dating Alexus na hahayaang lumayo siya. Hindi na ako ang lalaking tahimik na lang na maghihintay. Dahil sa gabing ‘to, sigurado na ako. I want her back. Kahit pa anong mangyari. Mabilis kong tinungo ang pinto ng kwarto niya at kumatok. “Luna, open the door.” Tahimik. “Luna.” Muli akong kumatok, mas malakas ngayon. Pero wala pa rin. Napaawang ang labi ko sa frustration. Ayaw ko nang hintayin na mawala na naman siya. Dahil hindi ko na kayang mawala ulit siya. Wala nang babala, binuksan ko ang pinto gamit ang spare key card na nakuha ko kanina. Kung aayawan niya ako, kailangan niya akong harapin ng harapan. Pagpasok ko, nakita ko siyang nakatalikod sa akin, nakatayo sa tabi ng bintana at nakatingin sa city lights ng Paris. Pero kita ko ang bahagyang paggalaw ng
Alexus’ POV Hindi ko alam kung ilang segundo lang kaming tumitig sa isa’t isa, pero pakiramdam ko, isang buong buhay na ang lumipas. Luna looked at me with hesitation, pero may halong lungkot sa mga mata niya. Para bang gusto niyang maniwala sa mga sinabi ko, pero natatakot siyang umasa. Naiintindihan ko siya. Matapos ang lahat ng nangyari sa amin, matapos ang sakit na pinagdaanan namin pareho, paano ko ba siya mapapaniwala ulit? Paano ko ba siya mapapakalma, kung sa loob-loob ko, ako mismo hindi ko alam kung paano ko aayusin ang lahat? Huminga ako nang malalim at marahang hinawakan ang kamay niya. Ramdam ko ang bahagyang panginginig niya sa pagdampi ng palad ko sa kaniya, pero hindi siya umiwas. Isang mahinang ngiti ang lumabas sa labi ko. "Are you scared of me, Luna?" "Hindi," mahina niyang sagot, pero hindi pa rin niya ako matitigan nang diretso. "Hindi?" Umangat ang isang kilay ko. "Then why do you look like you’re about to run away again?" Napakagat siya sa labi at iniiw
Alexus’ POV Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, tila nilulunod ang sarili sa mga salitang binitiwan ko. Kitang-kita ko ang emosyon sa mga mata niya—takot, pangamba, at higit sa lahat… pag-aalinlangan. Pero may isang bagay akong mas nakita—ang damdaming pilit niyang itinatago. Hindi ko man marinig mula sa kanya, ramdam ko. Mahal pa rin niya ako. At hinding-hindi ako papayag na itanggi niya iyon sa sarili niya. Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, hinayaan ang hinlalaki kong gumuhit sa kanyang balat. “You don’t have to decide now,” ulit ko, mas mahinahon ang tono. “Pero Luna, hindi ako aalis sa buhay mo this time. I will stay, whether you like it or not.” I saw the flicker of resistance in her eyes. Of course, she wouldn’t make this easy for me. “Ano ‘to, Alexus?” mahina niyang tanong, pilit na lumalayo pero hindi ko siya binitiwan. “Ano ‘tong ginagawa mo?” Huminga ako nang malalim bago marahang ngumiti. “I’m fighting for what’s mine.” Napakurap siya, kita ko ang pagka
Alexus’ POV Nang maramdaman kong tuluyan siyang bumigay sa halik ko, para akong nawalan ng kakayahang mag-isip. Wala na akong ibang pakialam kung 'di ang babaeng yakap-yakap ko ngayon. I held her closer, feeling the way she molded against me. Every inch of her felt like she belonged right there—sa mga bisig ko. Pero bigla siyang umatras. Naputol ang halik namin nang maramdaman ko ang marahang pagtulak niya sa dibdib ko. “Alexus…” bulong niya, tinatapik ang balikat ko para makawala. Pero imbes na bitawan siya, lalo ko pa siyang hinapit. “Anong ginagawa mo?” tanong niya, pero hindi niya ako tiningnan sa mata. I smirked. She’s flustered. Naramdaman ko ang bahagyang panginginig niya habang hawak ko siya sa baywang. “Bakit hindi mo ako matignan?” bulong ko sa kanya, marahang inaayos ang ilang hibla ng buhok na bumagsak sa pisngi niya. Lalong uminit ang pisngi niya. “I just—Alexus, let me go…” “Gusto mo ba talaga?” I leaned in, my voice dropping to a whisper. “Sabihin mo nang d
Alexus’ POV Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto kaming nanatili sa gano’ng posisyon. Ang mahalaga lang sa akin ngayon ay nasa bisig ko si Luna—ang babaeng matagal ko nang gustong yakapin ulit. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa ilalim ng palad ko. Ang bilis ng tibok ng puso niya na sumasabay sa akin. Ang paraan ng paghinga niya—mabigat, malalim, parang pinipilit pigilan ang isang bagay na matagal na niyang kinikimkim. Pero wala na siyang ligtas ngayon. Luna already admitted that she still loves me. Hindi ko na siya bibigyan ng pagkakataong itanggi pa iyon. Dahan-dahan kong inilayo ang mukha ko sa kanya, but my arms remained around her waist, keeping her close. “Alam mo bang ang tagal kong hinintay ‘to?” mahina kong sabi, nakatitig sa mga mata niyang namumungay pa rin matapos ang halik namin. Hindi siya sumagot, pero kitang-kita ko ang emosyon sa mga mata niya—takot, kaba, at pagnanasa. “Ilang taon din akong nabuhay sa galit dahil iniwan mo ako,” I continued, tracing m
Alexus’ POV Tahimik lang si Luna habang nakaupo sa tabi ko sa private jet. Kahit na pilit niyang tinatago, ramdam ko ang tensyon sa katawan niya. Hindi niya kailangang magsalita para malaman kong nag-aalala siya. Mula nang makatanggap siya ng tawag mula kay Cara, nagbago ang aura niya. Para bang muli siyang binalot ng takot at pangamba. Sinulyapan ko siya. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, tila malalim ang iniisip. Napabuntong-hininga ako at saka marahang hinawakan ang kamay niya. Hindi siya tumanggi, pero hindi rin siya tumingin sa akin. "Luna," mahina kong tawag. Saglit siyang napakurap bago ako tiningnan. “Hmm?” “I know you’re scared,” mahina kong sabi. “Pero hindi kita hahayaang harapin ito nang mag-isa.” She sighed. “Alexus—” “I mean it,” putol ko. “Kung ano man ang gustong sabihin ni Cara, I don’t care. What matters to me is you and Bella. Walang sinuman ang makakasira sa atin.” Nakita kong saglit na lumambot ang ekspresyon niya, pero saglit lang iyon bago siya
Alexus’ POV Tahimik lang si Luna habang minamaneho ko ang sasakyan pauwi. Ilang beses ko siyang sinulyapan, pero nanatili siyang nakatanaw sa bintana. Halatang malalim ang iniisip. Malamang tungkol pa rin kay Cara. I gripped the steering wheel tighter. Ilang beses ko nang nasabi sa kanya na walang namagitan sa amin ng pinsan niya, pero hindi ko siya masisisi kung may duda pa rin siya. Lalo na’t may ebidensyang ipinakita si Cara—kahit na peke naman. Damn it. I have to do something para tuluyang mawala ang pangamba ni Luna. Pagdating namin sa bahay, bumaba siya agad nang hindi man lang lumilingon sa akin. "Luna," tawag ko. Hindi siya huminto. Napailing ako at mabilis siyang hinabol. Pagkapasok namin sa loob, hinawakan ko ang braso niya para pigilan siyang magtuloy-tuloy sa kwarto. She froze. Dahan-dahan siyang humarap sa akin, at doon ko nakita ang lungkot sa mga mata niya. Fuck. I hate seeing her like this. "Ano na namang gusto mo, Alexus?" mahina niyang tanong. "Stop run
Alexus' POV Pagkababa pa lang namin ng sasakyan sa harap ng bahay ko, halos hindi pa ako nakakababa nang biglang may maliit na katawan na sumalubong sa amin. "Tito Alexus!" sigaw ng matinis na boses ni Bella habang mabilis akong niyakap sa bewang. Agad akong yumuko at marahang hinaplos ang ulo ng bata. Isang matamis na ngiti ang sumilay sa kanyang labi, at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang may kung anong bumigat sa dibdib ko. "Miss na miss na kita, Tito Alexus!" Napangiti ako kahit may bahagyang kirot sa dibdib ko. Napalapit na talaga sa akin ang batang ito, at hindi ko maikakailang may kakaibang koneksyon akong nararamdaman sa kanya. "Miss na rin kita, Bella," sagot ko bago yumuko at mas mahigpit siyang niyakap. Narinig ko ang mahinang paglinya ng boses ni Luna sa tabi ko. "Bella, hija, let Tito Alexus rest first—" "Hindi!" mariing protesta ng bata habang mariing yumakap sa akin. "Dapat kasama ko si Tito Alexus!" Natatawang umiling ako at binuhat si Bella sa braso k
Brent’s POV Napamura ako habang pilit kong inaayos ang pagmamaneho. Mahigpit ang hawak ko sa manibela, pero ang atensyon ko ay nasa babaeng lasing na lasing na nasa tabi ko. She was completely out of it. Hindi ko alam kung gaano karaming alak ang nainom niya o kung may halong kung ano ang ininom niya, pero hindi ito normal. Her body was heating up—ramdam ko iyon dahil panay ang dikit niya sa akin, at kahit malamig ang aircon ng sasakyan, nag-iinit ang katawan niya. Damn it. "Brent..." Mahina niyang tawag, parang may kung anong lambing sa boses niya. "You’re so handsome... Why are you so handsome?" Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “Just stay still, Bella,” malamig kong sagot, hindi ko siya tinapunan ng tingin dahil alam kong kung makikita ko siya ngayon—mukhang lasing, mapungay ang mata, at may bahagyang namumulang labi—baka lalo akong mahirapan. Nang makarating kami sa villa, mabilis akong bumaba ng sasakyan at pinagbuksan siya ng pinto. Pero bago pa ako makagalaw, bigla ni
Brent’s POVNapamura ako sa loob-loob ko habang mabilis kong nilalabas si Bella mula sa bar. Hindi na niya maitutuwid ang sariling mga paa, kaya wala akong choice kundi buhatin siya. Ang kanyang katawan ay bahagyang nakasandal sa akin, at kahit sa ganitong estado, ramdam ko pa rin ang init ng balat niya sa ilalim ng maninipis niyang kasuotan.Alam kong malakas uminom si Bella, pero hindi siya ganito. Hindi siya basta-basta natutumba sa alak. Kung ano man ang nasa baso niya kanina, sigurado akong hindi lang basta alak ‘yon.Lumabas kami sa bar, at sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyon. Gusto ko siyang pagalitan, sigawan, at ipamukha sa kanya kung gaano siya ka-reckless. Pero hindi ko magawa. Hindi ngayon. Hindi sa ganitong estado niya.“Ang init,” bulong niya, kasabay ng pag-ungol at pag-galaw ng katawan niya sa braso ko.Bago pa ako makapag-react, naramdaman kong lumapat ang malalambot niyang labi sa leeg ko.I froze.“Damn it, Bella.” Mariin akong nap
Bella's POV Buong maghapon kaming nagpakasaya ni Brent sa pagligo, ngunit habang papalapit ang gabi, hindi ko maiwasang maramdaman ang lungkot sa nalalapit naming pagbalik sa Manila. Bukas na ang flight namin, at sa susunod na araw, birthday na ni Daddy.Pero bago matapos ang trip na ito, may isang bagay akong gustong gawin—uminom.“Brent, gusto kong tikman ‘yong local drinks nila rito,” sabi ko habang naglalakad kami pabalik ng villa.Agad siyang napatingin sa akin na para bang may sinabi akong hindi katanggap-tanggap. “At bakit naman?”“Because I want to experience Coron the right way. Hindi puwedeng uuwi akong hindi natitikman ang specialty drinks nila.”Nagtaas siya ng kilay. “Hindi ka puwedeng malasing.”“Hindi naman ako malalasing, no.”Napabuntong-hininga na lang siya, pero halatang ayaw niya sa idea ko.Pagkalipas ng isang oras, nakabihis na ako—isang itim na tube top at denim shorts ang napili kong isuot. Medyo daring, pero hello? Nasa isla kami, at gabi na. Sino ang mag-aal
Bella's POV Ang tubig sa Twin Lagoon ay kasing linaw ng kristal, at ang sikat ng araw na dumadampi sa ibabaw nito ay nagpapakintab sa tila salamin na dagat. Hindi ako mapakali sa excitement habang hinahaplos ng hangin ang balat ko.Nasa loob na ako ng bangka, handang-handa nang lumusong, nang mapansin kong nakapamulsa si Brent sa gilid, malalim ang titig sa akin na para bang may hindi siya gustong mangyari. At nang magtama ang mga mata namin—ayun na, alam ko na.Napailing ako nang bahagya. “Brent, what’s your problem now?”Hindi siya sumagot. Bagkus, marahang lumapit siya sa akin at may iniaabot—isang tuwalya.Tinaasan ko siya ng kilay. “Seriously?”Nakatikom lang ang panga niya. “Takpan mo ‘yan.”“Excuse me?”Tinapunan niya ng tingin ang suot kong navy blue two-piece swimwear. Hindi ito sobrang revealing, pero halata sa mukha niya na hindi siya komportable."Maliligo ako," madiin kong sabi, habang hinahatak ang tuwalya palayo sa kamay niya.“Sa villa ka na lang maligo.”Halos matawa
Bella's POVNagising ako nang maaga dahil sa sunod-sunod na pag-ring ng cellphone ko. Pagkaabot ko rito, hindi ko na kinailangang tingnan ang caller ID—alam kong si Brent iyon. Wala nang ibang manggigising sa akin nang ganito kaaga maliban sa kanya."Hello?" Ang garalgal na boses ko ang bumungad sa kanya habang pinipilit kong idilat ang mga mata."Good. Gising ka na," tugon niya, malamig pero may bahid ng pangungutya. "May pupuntahan tayo. Gumayak ka na."Kahit inaantok pa, napilitan akong bumangon. Naging mabilis ang kilos ko matapos marinig ang excitement sa boses ni Brent. Iilan lang ang pagkakataong ganito siya kasabik sa isang bagay, kaya hindi ko iyon palalampasin."At saan naman tayo pupunta, boss?" tanong ko habang tumatayo mula sa kama at nag-unat ng katawan."Sa Twin Lagoon," sagot niya. "Sikat 'yon rito sa Coron. Sayang naman ang bakasyon mo kung hindi mo makikita."Napangiti ako. Matagal ko nang gustong makita ang Twin Lagoon. Isa ito sa mga pinaka-magandang destinasyon di
Bella’s POVTumingin ako sa orasan at napansing may dalawang oras pa bago matapos ang araw na ito. Today is March 30—ika-32 na kaarawan ni Brent. Kahit alam kong hindi niya ipinagdiriwang ang birthday niya dahil sa 5th death anniversary ng kapatid niya, gusto ko pa rin kahit paano iparamdam sa kaniya na may dahilan pa rin para maging masaya sa araw na ito.Naglakad ako papunta sa kusina at naghanap ng kahit anong matamis. Napangiti ako nang makita ang isang chocolate cupcake na natira mula sa hapunan namin kanina. Mabilis kong kinuha iyon at naghanap ng kandila. Maswerte akong may nakita akong maliit na birthday candle sa isang drawer.Sinindihan ko ang kandila at agad na bumalik sa veranda ng kwarto ni Brent. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko, pero gusto kong bigyan siya ng kahit kaunting kasiyahan ngayong araw.Pagpasok ko sa kwarto, nakita kong nakatayo pa rin siya sa veranda, nakatingin sa malayo, hawak ang bote ng alak. Kita sa mukha niya ang lungkot at tila malalim na inii
Bella’s POV Pagkababa ko mula sa kwarto, agad akong natigilan sa nakita ko—isang eleganteng hapag-kainan na may nakahandang masasarap na pagkain. Ang buong dining area ay may romantikong ambiance, may kandilang nakasindi sa gitna ng mesa, at may maliliit na petals ng rosas na kumakalat sa paligid. Napakunot ang noo ko. Ano na namang drama ito ni Brent? Lalo pa akong nagtaka nang makita siyang nakatayo sa tabi ng mesa, hawak ang isang bouquet ng pulang rosas. Mukha siyang seryoso, pero may bahagyang pilyong ngiti sa labi niya. Lumapit ako nang dahan-dahan, pilit inaalam kung may mali ba akong nagawa para bigyan ako ng bulaklak ng lalaking ito. "For you," aniya, iniaabot sa akin ang bouquet. Tiningnan ko lang iyon saglit bago muling ibinaling sa kanya ang tingin. "Anong okasyon?" nagtatakang tanong ko habang iniirapan siya. "Hindi naman tayo mag-jowa, bakit mo ako binigyan ng bulaklak?" Nakita kong bahagyang napangisi si Brent bago umiling. "Pwede bang huwag mo akong susungitan ng
Bella's POV Maingat akong binaba ni Brent sa upuan, pero hindi ko maiwasang mapangiwi nang maramdaman ko ang hapdi ng mga kalmot ni Claudia. "Huwag kang gagalaw," seryoso niyang sabi habang kinukuha ang first aid kit. Agad siyang lumuhod sa harapan ko at sinimulang gamutin ang mga sugat ko. "Tsk. Kalmot lang ‘yan," sabi ko habang sinusubukang alisin ang braso ko mula sa hawak niya. Pero agad kong pinagsisihan ang ginawa ko nang maramdaman ang matinding hapdi. Napairap ako at napangiwi sa sakit. "Huwag na kasing magmaldita," aniya, sabay higpit ng hawak sa braso ko para hindi ko na ito maigalaw pa. "Ano pala ang ginawa mo kay Claudia? Bakit kayo nag-away?" Napataas ang kilay ko. "Bakit hindi si Claudia ang tanungin mo?" pamimilosopo ko. Umiling siya at tiningnan ako nang masama. "Bella—" "Baliw ang ex-fiancée mo, Brent," mataray kong putol sa kanya. "Nakakaloka. Feeling niya, pag-aari ka pa rin niya! Akala mo kung sino siya kung makapanghila ng buhok." "At ikaw? Ano'ng ginawa mo
Bella’s POV Hapon na nang bumalik kami sa villa. Pagod man, masaya akong kahit papaano ay hindi kami nag-away ni Brent ngayong araw. Hindi man kami nag-uusap nang madalas, sapat na sa akin ang tahimik at maaliwalas na atmosphere sa pagitan namin. Pagkapasok ko sa villa, naramdaman ko ang kumakalam kong sikmura. Agad akong lumabas para maghanap ng makakain. Napangiti ako nang makita ang isang matandang lalaki na nagtitinda ng chicharon sa may kalsada. Isa iyon sa paborito kong pagkain! “Manong, pahabol po!” halos pasigaw kong sabi habang patakbong lumapit sa kanya. Muntik na akong madapa sa pagmamadali, pero hindi ko na iyon ininda. Pagkatapos kong bumili, nagpasya akong bumalik na sa villa. Ngunit bago pa ako makalayo, bigla na lang may humila sa braso ko. “Ano ba?!” galit kong sigaw habang pilit na binabawi ang braso ko. Nang makita ko kung sino ang humawak sa akin, agad akong napakunot-noo. Si Claudia. Ang ex-fiancée ni Brent. Napapikit ako ng mariin. Great. Just great. "So