Maya-maya ay dumating na si Zara at ang iba sa Joy Japanese restaurant sa Wanda Plaza. Ang restaurant ay puno ng mga booth at maliliit na pribadong silid.
“Hello, pwede ko bang itanong kung saang booth ang mag-asawang dumating mga isang oras na ang nakalipas? Ang ganda ng babaeng katulad ko, naka orange na palda, talo naman ang lalaki. Saang kwarto sila ngayon?" tanong ni Zara.Naalala ng hostess sina Karen at Alex. Gayunpaman, nang makita niyang napakaraming tao ang kasama ni Zara, hindi siya nangahas na basta-basta ibunyag ang impormasyon ng kanyang customer.“Walang masyadong kwarto dito, kaya hanapin natin sila isa-isa,” sabi ni Zara sa iba. Sinimulan nilang hanapin ang bawat kwarto sa restaurant.Samantala, sa isang booth, kinuha ni Karen ang isang maliit na brown na bote sa kanyang bulsa at nagbuhos ng pulbos sa baso ni Alex habang siya ay nasa banyo. Mabilis niya itong hinalo gamit ang kanyang mga daliri.Ito ay isang bagay na espesyIlang oras ang nakalipas, dinala ni Janice si Debbie sa practice room para hilingin sa pinakamahusay na music teacher ng kumpanya na gabayan siya sa kanyang pagsasanay sa pagkanta.Si Debbie ay napakatalino, at nakatanggap na siya ng papuri at pabor mula sa mga guro ng musika. Medyo nasiyahan din si Janice na kanina pa nakatingin sa gilid.Habang siya ay nagsasanay, isang dalaga ang pumasok sa silid ng pagsasanay, na sinundan ng tatlo pang bata at naka-istilong babae.Nagpahinga sandali si Janice sa music teacher bago tinawag si Debbie at ang apat na babae para lumapit.“Debbie, itong apat na babae ang iba pang miyembro ng grupo. Let me introduce you,” sabi ni Janice habang nakangiti sa kanya, “This is Melissa Kennedy.”Isang babaeng may hikaw ang ngumiti kay Debbie. Gayunpaman, may bakas ng pangungutya at pang-aalipusta sa kanyang ngiti.Pagkatapos ay ipinakilala ni Janice ang dalawa pang babae, na tinawag na Katie Jackson at Ol
Napahawak si Melissa sa sulok ng lyric sheet ni Debbie. Nagulat si Debbie at nakitang nakatayo na ngayon sa tabi niya si Melissa at ang iba pang mga babae. Sinusubukan niyang magsanay, at kailangan niya ang sheet na iyon, kaya bakit sinusubukan ni Melissa na kunin ito? Natigilan siya saglit bago sumigaw si Melissa, "Bitawan mo!"Sa sobrang takot ni Debbie ay nanginginig siya habang binitawan ang lyric sheet. Tumingin siya kay Melissa na may masamang ekspresyon. Bakit siya naging masama sa kanya? Lumubog ang puso niya.Napakabait ni Janice kay Debbie, pero mukhang hindi siya nagustuhan ni Melissa at ng kanyang mga kaibigan.“Huwag masyadong seryoso,” pabirong sabi ni Melissa, habang bumababa sa isang swivel chair. Umupo sa tabi niya sina Katie at Olivia, habang si Rita ay nanatiling nakatayo, nakatingin kay Debbie na may malabong ngiti."Hoy, bagong babae, dahil sumali ka sa aming banda, kailangan mong sundin ang aming mga patakaran." Ngumisi si Meliss
Pagkaalis na pagkaalis ni Rita ay sumubsob si Debbie kay Alex at niyakap ito ng mahigpit na humahagulgol.Noong binugbog siya ni Melissa at ng iba pang mga babae, naramdaman ni Debbie na mag-isa. Ngayong nasa bisig na siya ni Alex, nakaramdam siya ng init at ligtas."Bakit nila sinasabi ang mga kakila-kilabot na bagay tungkol sa aking ina?" tanong niya. “Alam ko kung gaano kahirap ang buhay ng nanay ko. Nagsusumikap siya araw-araw. At sa tuwing ako ay may sakit, siya ay bumangon ng maaga at lumalabas upang kumuha ng gamot para sa akin. Hindi siya nagrereklamo. Wala akong pakialam kung pagtawanan man nila ako o patulan, pero bakit kailangan nilang bastusin ang nanay ko?” Nang maalala niya ang pagmumukha ni Melissa nang bastusin niya ang ina ni Debbie, hindi na napigilan ni Debbie ang kanyang emosyon. Nabasag ang boses niya, at naapakan siya sa lupa, nanginginig ang buong katawan.“Okay lang, Debbie,” sabi ni Alex. Nang makita siyang ganito, lalo
Si Alex ay nagmamaneho sa mga kalye sa isang daang milya bawat oras.Ang ilan sa iba pang mga driver sa kalsada ay natakot, habang ang ilan ay nalilito sa mga nangyayari. Karamihan sa kanila ay nakaturo sa kanyang taillights at minumura siya. Wala siyang pakialam sa buhay niya.Hindi pinansin ni Alex ang pulang ilaw sa isang intersection, at ang isang lalaking nakasakay sa electric bike ay kailangang lumihis upang maiwasan siya. Ang lalaki ay pinadala ng nakahandusay, at sa oras na siya ay bumangon, si Alex ay medyo malayo na.Dumating sila sa General Hospital sa loob ng dalawampung minuto."Ilang pulang ilaw ang tinakbo mo?" tanong ng may-ari ng sasakyan, masakit ang ekspresyon. "Mawawalan ako ng lisensya!"Sa panahon ng mad dash sa ospital, ang puso ng may-ari ng kotse ay nasa kanyang bibig, at siya ay nagsisisi na pinahintulutan si Alex na magmaneho ng kanyang kotse. Walang halaga ng pera ang katumbas ng panganib sa kamatayan.Walang pakialam si Alex
“Mom,” sabi ni Debbie, nakatingin sa mukha ng kanyang ina. Napuno ng luha ang kanyang mga mata."Wag kang umiyak, Debbie." Ngumiti ng mahina si Carla. Gusto niyang punasan ang mga luha ni Debbie, pero hawak ni Debbie ang kamay niya."Mama, huwag kang gumalaw!" Alam ni Debbie kung gaano kahina ang kanyang ina. “Ano ang pakiramdam mo? May sakit ka ba?”Parang dinudurog ang puso niya nang maisip niya kung gaano kasakit ang tinitiis ng kanyang ina.Bahagya lang umiling si Carla. “Hindi naman masakit. Hindi naman masakit.”“Alex, aalagaan mong mabuti si Debbie, ha?” Tanong ni Carla habang unti-unting nabaling ang tingin kay Alex. Sa simula pa lang, nakita na niya ang matinding pagmamahal nito kay Debbie.“Mom…” sabi ni Debbie, naiintindihan ang kahulugan ng mga salita ng kanyang ina.“Yes, Mrs. Stonehill, I will take good care of Debbie,” seryosong sabi ni Alex habang nakatin
Tatlong oras na umiyak si Debbie sa araw na iyon. Nang sa wakas ay kumalma na siya, pinakiusapan ni Alex si Sam na alagaan si Carla. Inayos ni Sam na i-cremate ang bangkay ni Carla at inilagay ang kanyang abo sa isang libingan sa New York. Sinamahan ni Alex si Debbie sa libing, at nang makita niya ang puntod ni Carla, umiyak siya ng matagal. Sa limang araw mula nang pumanaw si Carla, talagang nanlumo si Debbie. Hindi siya pumasok sa anumang klase sa paaralan, at hindi rin siya pumunta sa pagsasanay kasama ang mga Dream Chasers. Nag-aalala si Alex sa kanya. Kung hindi niya agad ipagsama ang sarili niya, magkakasakit siya. Nang umagang iyon, maaga siyang nagising, lumabas para bumili ng tinapay at gatas, at pagkatapos ay bumalik sa villa. Ilang araw na ang nakalipas, si Debbie ay tumatangging kumain. Pagkatapos ay nagsimula siyang kumain ng kaunti sa gabi. Ngunit ngayon, nagulat si Alex, kumain siya ng isang buong mangkok ng cereal at dalawang hiwa ng toast.
“Anong ginagawa mo? Wag kang magpakatanga, hindi siya kamukha ng kausap mo. Tingnan mo ang damit niya. Hindi siya mas maganda sa isang pulubi sa kalye,” sabi ni Sharon. Hindi maganda ang kanyang impresyon kay Alex, higit sa lahat dahil sa paraan ng pagtitig nito sa kanya. Hindi sumagi sa isip niya na siya ang unang nang-aasar sa kanya at may katwiran ang titig nito."Just stop talking for a minute," sabi ni Kelly habang sinulyapan si Sharon. Pagkatapos ay tumingin siya kay Alex at sinabing, “Hello, Alex.”“Sorry, aalis na ako.” Hindi rin gusto ni Alex si Sharon, at ipinagpalagay niya na ang kanyang kaibigan ay dapat na hindi kasiya-siya tulad niya. Nagsimula na siyang maglakad palayo.“Ngayon tingnan mo ang ginawa mo,” bulong ni Kelly habang sinulyapan si Sharon. Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ng kaibigan at sinundan siya ng mga ito.Nakaramdam ng uhaw si Alex at habang naglalakad siya sa cafeteria, nagpasya
Para mas gumaan ang pakiramdam ni Kelly, itinuro ni Sharon si Alex at marahas na sinabi, “Bulag ka ba? Pinaalis ka ni Kelly, at tinanggihan mo talaga siya? I guess you must realize na hindi ka sapat para sa kanya."Hindi alam ni Alex ang sasabihin. Nagkamali si Sharon sa kanyang akala, ngunit hindi siya pumayag na lumabas kasama si Kelly."Bigyan mo ako ng dahilan," nakangiting sabi ni Kelly habang sinusubukang pigilan ang kanyang pagkabigo.“May girlfriend na ako,” kibit-balikat niyang sabi. Hindi alintana kung sinsero man si Kelly sa kanyang nararamdaman o hindi, hindi niya ito guguluhin.Nang marinig ang paliwanag na ito, medyo gumaan ang pakiramdam ni Kelly. Hindi naman sa hindi niya ito gusto. Pinatunayan din nito na siya ay isang mabuting tao. Na siya ay isang lalaking hinahangaan niya."Eh paano kung may girlfriend ka? I bet kasing galing ko siya. Baka kung sumama ka sa akin saglit, makikita mo na mas gusto mo ako kaysa sa girlfriend
Nang maipakita na ni Phillipa si Alex sa kanyang dorm, mabilis siyang nakahanap ng sariling silid.Napatingin sa kanya ang tatlo niyang bagong roommate habang papasok siya at naisip na maling kwarto ang napuntahan niya. Nang tumawag sila sa tanggapan ng administrasyon at nakumpirma na siya nga ang kanilang bagong kasama, sinimulan niyang i-unpack ang kanyang mga gamit.Labis na curious ang tatlong roommate sa katotohanang nagawa niyang lumipatisa pa. Nagsinungaling siya sa kanila na ito ay dahil mahirap ang kanyang pamilya, atMga espesyal na patakaran sa ad ng Washington state h university para sa mga taong katulad niya na nagbigay-daan sa kanya na lumipat.Nang makita ng tatlong kasama sa silid na mura ngunit bagong damit ang suot ni Alex, nagtanong silahigit pa tungkol sa kanyang background. Sinabi niya sa kanila na nagtrabaho siya sa isang food truck sa loob ng dalawang buwan noong tag-araw upang kumita ng pera. Lahat sila ay nakiramay sa kanya, a
Saglit na tumayo si Alex sa labas ng pinto at pinakinggan si Nelly na umiiyak sa kanyang silid. Nakaramdam siya ng kakila-kilabot. Bumuntong hininga siya at bumalik sa kanyang kwarto para magpahinga.Kinabukasan, nang makita siya nito, parang bumalik siya sa dati niyang sarili. Hindi niya alam kung ano ang gagawinsabihin, kaya hindi niya nabanggit ang kanilang pag-uusap noong nakaraang gabi. Nagtulungan sila sa food truck gaya ng dati.Makalipas ang tatlong araw, huling araw na niya itong magtrabaho bago siya nagsimula sa unibersidad kinabukasan. Nang gabing iyon, bumalik siya sa kanyang rental room at nagsimulang mag-impake ng kanyang gamitbagay. Maya-maya, nagluluto siya ng chicken soup nang marinig niyang may kumakalabog sa pinto. Pagbukas niya, nagulat siya nang makitang nakatayo si Nelly na may hawak na plato ng pancake.Inilapag ni Nelly ang plato sa mesa at nakangiting sinabing, “Pakikain sila. Ginawa ko sila para saNagulat si Alex at na
Tumingin si Flora kay Alex at magiliw na nagsalita, ngunit matatag ang kanyang mga mata. Tapos natahimik siya.Kilalang-kilala niya si Ken at alam niyang walang paraan na lalabag siyautos ng pamilya at palihim na tinutulungan ang kanyang anak. Ilang beses na niya itong tinanong, ngunit alam niyang inilalagay niya ito sa mahirap na posisyon. Ayaw niyang makipagsapalaranaggravating him or turning him against Alex so that if ever na magulo talaga siya, hemagdadalawang isip na tulungan siya.“Mr. Stokes, I would like to have a private word with my son,” sabi niya sa kanya.“Of course,” sagot ni Ken habang nakatayo at naglakad papunta sa pinto.Pagkatapos ay muli siyang tumalikod at magalang na sinabi, “Mrs. Ambrose, sinabi ng pamilya na hindi mo dapat tulungan si Alex. Napakahusay na nagawa niya sa ngayon. Payo ko, huwag mong sirain ngayon.”Si Ken ay nagtrabaho sa pamilya Ambrose sa loob ng tatlumpung taon.
“Paano siya—” sabi ni Lester.Nagtataka siyang tumingin kay Ken. Nakangiting tumingin sa kanya si Ken. Hindi napigilan ni Lester ang manginig, at tumunog ang kanyang utak. Kailangan niyang mag-react nang may pag-iingat.Walang dahilan si Dreck para magsinungaling sa kanya.“Mr. Stokes, pasensya na! Na-offend kita.” Sa sobrang takot ni Lester ay napaluhod siya.Kahit na hindi pa niya nakilala si Ken, marami na siyang narinig tungkol sa kanyang mga ginawa. Bukod sa pagigingmagalang sa mga tao mula sa lahat ng antas ng pamumuhay, siya ay mas nakakatakot, dahil sinasabing hawak niya ang hindi bababa sa dose-dosenang mga buhay sa kanyang mga kamay. At kanina pa siya naging masungit sa lalaking ito. Kung siya ay nasa masamang panig ni Ken, ang mga kahihinatnan ay maaaring hindi maisip. Gusto ni Lester na alisin ang galit ni Ken sa lalong madaling panahon, kaya ang pagluhod sa harap niya ang pinakamagandang ideya niya.“Huh
“Mr. Yates, ang galing mo talaga! Halos hindi lumalabas si Mr. Dreck para batiin ang sinuman”, sabi ng isang tao mula sa karamihan.“Oo, ang Ruby ay isa sa mga nangungunang hotel sa Washington, DC. Ang kayamanan ni Mr. Dreck ay hindi bababa sailang milyong dolyar. Kahit dumating ang mga lokal na mayayaman, hindi siya nagpapakitatao. We're outsiders to him, but not to Mr. Yates”, nakangiting sabi ng isang babae.“May kinabukasan ang pagsunod kay Mr. Yates”, sabi ng isang lalaki na may malaking ngiti.Ang mga bisita ay pawang pinupuri si Lester, ngunit siya ay ngumiti lamang ng alanganin. Wala pa siyaNaisip niya kung bakit pupuntahan siya ni Dreck. Kahit na siya ay may ilang mga nagawa sa kanyapangalan sa Washington, hindi ganoon kalaki ang negosyo niya. Sa mga tuntunin ng kanyang kayamanan, maaaring hindi siyaranggo sa nangungunang tatlong daan sa lungsod.Ngunit, gayon pa man, huminto si Dreck, na
Ibinaba ni Alex ang kanyang kutsilyo at tinidor at tumayo.Nang makita ng grupo na nakasuot siya ng maruruming damit na may gulo-gulo ang buhok na parang lalaki sa isang stall sa kalye, nagsimula silang magbulungan.“Mukhang basag-basag ang lalaking iyon” bulong ng isang babae.“Anong ginagawa niya? Walang galang na pumunta sa pagpupulong na ito nang nakasuot ng ganyan”, sagot ng isang lalaki.“Shh... siguro ayaw ng mga tao na magpakitang gilas, pero mayaman talaga sila. Maraming mayayamanmga taong gustong magpanggap na mahirap”, nudged another.Kalmadong sinabi ni Alex, “Hello, everybody. Ang pangalan ko ay Alex, at nagmamaneho ako ng food truck kasama ang isang kaibiganmagbenta ng mga bagay sa mga lansangan ng Washington, DC Isa sa aming pinakasikat na mga bagay ay pancake.Kung titigil ka balang araw, pwede kitang gawing libre." Isang matamis na ngiti ang ibinigay niya at umupo.Nang matapos
Nakaupo sa likurang upuan ng kotse ang isang lalaking nasa edad kwarenta.Humihihit siya ng sigarilyo, nagbuga ng smoke ring, at sinabing may malumanay na ngiti, “Hindi mo ba nakikita ang batang iyon na mukhang napakasira? Wala yata siyang trabaho. Kailangan niya ng pera ng matandang babae, para makakain siya.”"Ngunit pagkatapos ay pumasok siya sa Ruby Hotel?" sabi ng driver.“Hoy, para kang tanga. Hindi mo ba nakikita na hindi niya kayang kumain? Baka naghahanap siya ng trabaho? I think pumasok siya sa Ruby para humingi ng trabaho bilang security guard or something. Mahirap malaman kung ano ang ginagawa niya,” sagot ng kanyang amo."Matalino ka naman boss." Napakamot ng ulo ang driver at nagtanong, “Nga pala, boss, hindi mo ba ililibre ang lahat sa kanilang pagkain sa Ruby ngayong gabi? Malapit na mag-alas otso. Hindi mo ba kailangan umakyat ngayon?”“Diba ikaw lang ang driver ko, o pinapatakbo mo rin ang schedule
“Salamat,” sabi ni Alex kay Nelly. Hindi siya tumingin sa kanya. Nagpatuloy lang siya sa pagkain“Bakit ka nagpapasalamat sa akin? I think that two women are eyesores,” she said.Medyo nakaramdam siya ng hiya sa kanya. Naisip niya na kung siya lang ang nasa trak niya pagkatapos niyang umalis araw-araw, tiyak na nalulungkot siya."Bakit mo sila pinahintulutan nang husto?" tanong niya, habang nakaupo siya sa isang stool at pinagmamasdan siyaNatigilan siya at sumagot, “Tatanda na kaming magkaklase. Ilang salita lang ang sinabi nilaHindi nila ako sinubukang bugbugin o ano pa man. Ayokong maging katulad nila. Kung magsisimula akong mang-insulto gaya ng ginagawa nila, baka maging katulad nila ako.”“Oh… mas mahaba ang pasensya mo kaysa sa akin. Kung may magalit sa akin, makakakuha ako ng sampubeses na mas nagagalit sa kanila," sabi niya. Wala siyang sinabi.Sa kanyang pitong taong pagsasanay sa kah
Tinitigan ni Leona si Alex, saka dahan-dahang tumayo at lumapit sa kanya. Medyo nataranta ang mga taong nanonood, lalo na si Darryl, na nakakuyom ang mga kamao.May nagtanong, “Anong ginagawa niya? Sigurado, hindi siya ang pipiliin niya?”Sumang-ayon ang kanyang kaibigan, "Mukhang handa niyang sirain ang kanyang pamilya dahil sa isang butil ng mais.""Hindi ako makapaniwala," sabi ng isa pang lalaki.Natigilan din si Alex, at kumirot ang puso niya habang iniisip, sa wakas ay aamin na ba si Debbie na kilala niya ako?Agad siyang lumapit kay Alex, tiningnan siya nang diretso sa mata, ngumiti, at sinabing, “Gusto kong magpasalamat sa iyo. Ang sarap ng mais mo. It made me feel very emotional and, because of this, I know for sure that you are deeply in love with your girlfriend, Debbie. Sobrang naantig ako sa pagmamahal mo. Napakaswerte niya na may nobyo na nagmamahal sa kanya ng kasing lalim ng pagmamahal mo, pero hindi talaga ako siya. Gayunpa