"Gusto mo akong umalis? Gusto mo akong mawala sa buhay mo? Kung pwede lang sana matagal ko nang ginawa iyon! Pero hindi ko kaya!"Pagsumbat sa akin ni Clara habang nakatalikod ako sa kaniya. Rinig kong humihikbi siya sa pag-iyak. Nasasaktan siya ng sobra.Ang lungkot lungkot. Parang sinasaksak ang puso ko. Hindi ko mapigilan ang mga luha ko. Patuloy lamang ako sa pag-iyak."Ginawa ko ang lahat Lucas. Ibinigay ko sayo ang lahat. Hindi ako nagkulang. Pero bakit siya pa rin? Ang sakit lang sa pakiramdam na si Iris pa rin ang hinahanap mo Lucas!" Naramdaman kong unti-unting bumuhos ang ulan sa pagitan namin ni Clara. Hanggang sa maramdaman kong nabasa ang aking katawan ng ulan. Ang lamig lamig sa pakiramdam.Patuloy ang paghikbi ni Clara. Namamanhikan ang kaniyang puso. Ramdam kong nakatingin siya sa aking habang umiiyak.Pagdurusa ang kaniyang nararamdaman. Tama siya. Ginawa niya ang lahat para sa akin. Dahil sa sobrang pagmamahal niya sa akin sinira niya ang pagkatao ko.Iyon ba ang pa
"Putangina Clara! Asawa mo ako! Tapos hanggang ngayon nagsisinungaling ka pa rin sa akin!"Sabay sabay na pumatak ang mga luha ni Clara. Napatigil siya sa paghaplos sa mukha ko. Napahagulhol siya sa pag-iyak. Nakatingin lamang siya sa akin. She shook her head.Hindi siya makapaniwalang nasigawan ko siya. Lungkot ang nakikita ko sa kaniyang mga mata. Nasasaktan ang puso niya.Dahil sa galit kong nararamdaman kay Clara. Halos durugin ko siya sa aking paningin. Galit ang sumasakop sa puso ko. Galit na walang sinuman ang makakapigil."Hindi kita niloko kahit kailan Lucas!" she shook her head again.Gusto ko siyang kaawaan pero hindi ko magawa. Dahil sa ginawa ni Clara nagbago ang pagkatao ko. Nagbago ang lahat."Mahal kita Lucas! Hindi kita kayang lokohin! Hindi ko magagawa iyon!" "Sinungaling ka! Sinira mo kami ni Iris. Sinira mo ako!" pagsumbat ko kay Clara habang humihikbi ako sa pag-iyak.Nangingilid lamang ang mga luha ko. Ang sakit sakit. Para akong pinapatay ng sakit sa aking dibd
Clara's POV Nanginginig ang paa ko at napahagulhol ako sa pag-iyak. Iniwan na lamang ako ng taong pinakamamahal ko. Hindi ko mataggap na nagbago na ang pagkatao niya.Matagal kong pinangarap si Lucas para angkinin bilang asawa. Mahaplos siya na walang pag-aalinlangan. Makasama at magbuo ng isang masayang pamilya.Pero balit ang sakit? Ang hirap tanggapin! Nakakapanghina! Hindi ko mawari ang lungkot sa puso ko. Sobra akong nahihirapan.Kahit sabihin kong huwag kang umalis. Kahit sabihin kong hindi ko kakayanin ang mawala ka Lucas. Kahit sabihin kong kailangan kita Lucas. Hindi niya pa rin ako maririnig. Hindi niya pa rin ako maiintindihan. Hindi niya pa rin ako mamahalin. Aalis at aalis pa rin siya. Iiwan niya pa rin ako kasi nasasaktan ko siya. I'm sorry Lucas! Hindi ko sinasadyang saktan ang puso mo. Hindi ko sinasadyang magsinungaling. Hindi ko sinasadya Lucas. Patawarin mo ako.Napahagulhol ako sa pag-iyak. Para akong mabaliw. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko? Iniwan na lam
Napatayo ako sa aking kinauupuan. Hindi ako mapakali. Pumapatak lamang ang mga luha ko. Hindi maalis ang kirot sa aking dibdib.Pinagtitinginan lamang ako ng mga tao dahil sa hitsura ko. Para na akong baliw sa paningin nila dahil sa suot ko. Natuyo na ang aking damit kakatayo ko rito.Wala na akong pakialam kung ano ang iniisip nila tungkol sa akin. Ang iniisip ko ngayon ay ang kalagayan ni Lucas. Ang laligtasan ng asawa ko."What happened? Napanuod ko ang balita? Where is my son?"Halos hindi ako makapaniwala nang dumating ang mom ni Lucas. Kita ko ang labis napag-aalala sa kaniyang mga mata.Agad ko siyang niyakap at napahikbi ako sa kaniyang balikat. Napahagulhol ako sa pag-iyak. Lubos akong nag-aalala sa kalagayan ni Lucas."I'm sorry mom? Nakabangga si Lucas! Hindi niya sinasadya! Mabuti na lang agad ko siyang napuntahan!"Dama ko ang pag-agos ng aking mga luha. Nangingilid lamang ito sa aking mga mata. Sumisikip ang aking dibdib sa pag-iyak.Ramdam kong napahikbi ang mom ni Luca
Iris's POVUnti-unting pumapatak ang mga luha ko. Lungkot ang nananaig sa puso ko. Kahit anong gawin ko ay hindi pa rin ako magaging masaya.Lumalaki na si Andrie. Hindi ko matanggap na lalaki siya isang broken family. Hindi ko man iyon pinangarap para sa kaniya. Pero kailangan kong tanggapin dahil iyon ang totoo. Mahimbing lamang ang kaniyang pagkakatulog habang pinagmamasdan ko. Ang cute niyang bata. Ang bait at matalino. Malambing. Napakaswerte ko para sa kaniya. Hayaan mo anak. Dahil nandito naman ako. Nandito si mommy. Hinding-hindi kita iiwan anak. Mahal na mahal kita Andrie. Anak ko. Ikaw na lang ang mayroon ako.Hindi ko hahayaan na mawala ka sa akin. Gagawin ko ang lahat para protektahan kita. Ayaw ko nang mawala ka sa paningin ko. Palagi kitang aalagaan anak.Marahan kong pinunas ang mga luhang nangingilid sa aking mga mata. Hindi ko namalayan ay humihikbi na pala ako sa pag-iyak. Ang hina ko pagdating sa sarili ko. Ang hina-hina ko.Marahan kong hinalikan si Andrie sa kan
"Buo na ba talaga ang loob mo na pupuntahan natin si Lucas?" pag-aalinlangang tanong ni Ann sa akin.May kaba at takot man sa puso ko. Pero kailangan kong puntahan si Lucas. Kailangan kong alamin kung maayos ang kalagayan niya.Pag-aalala ang nasa puso ko para kay Lucas. Hindi ako mapapakali kung hindi ko malalaman ang kalagayan niya. Pagmamahal pa rin ang nararamdaman ko para sa kaniya. Kung hindi niya ako matatanggap. Basta gusto ko siyang dalawin at alamin ang kalagayan niya. Sapat na iyon para maipadama ko sa kaniya ang pagmamahal ko. Na nandito pa rin ako.Basta para sa akin hindi ako nagkulang. Mabuti na yong maging sapat ka sa isang tao kaysa magkulang. Alam ko naman na nagbago na si Lucas. Nagbago na ang taong minahal ko."Wala na akong magagawa Ann. Hindi ako mapalagay kung hindi ko malalaman ang sitwasyon ni Lucas. Kaya pupuntahan natin siya."Pagkatapos kong iparke ang sasakyan sa parking lot. Bumaba na kami ni Ann. Kailangan namin silipin ang kalagayan ni Lucas. Para magi
"No!" I shook my head.Nangingilid lamang ang mga luha ko. Napalingon ako kay Lucas. Napahikbi ako sa pag-iyak dahil sa kalagayan niya.Puno ng aparato ang kaniyang katawan. He is dying. Hindi ko matanggap ang kalagayan niya. Hindi pa rin siya nagigising.Napalingon ako kay Clara at sa mom ni Lucas. Matinding galit ang humaharap sa kanilang mga mukha."Hindi ko ginawa 'yon. Hindi ko magagawa iyon kay Lucas Clara." mahinang sambit ko. Humihikbi lamang ako sa pag-iyak. Bahagya akong napapunas ng mga luha ko."Huwag mo na kaming paikutin sa kasinungalingan mo Iris. Tanggapin mo na ang katotohanan. Ginawa mo ito para sirain kami. Kaya itigil mo na 'to."Lumiliyab lamang ang galit sa mga mata ni Clara. Napailing siya nang ilang beses. Ipinapakita niya na ako ang may gawa ng lahat. Na ako ang may kasalanan."Pumunta ka rito kasi gusto mong ituloy ang paninira mo. Gusto mong sirain ako tama?" pagduro niya sa akin ng kaniyang mga salitang iyon.I shook my head. Bahagya kong pinunas ang mga luh
"Mommy!" nakangiting sa lubong sa akin ni Andrie pagkapasok ko ng mansion. Ang sigla niya para sa lubungin ako nang ganoon.Bitbit lamang niya ang kaniyang airplane toy. Ginulo ko ang buhok niya at pilit na ngumiti sa anak ko. Ang cute na bata ni Andrie habang lumalaki. Nagiging kamukha niya si Lucas. Ang kaniyang ama.Parang tinapunan ng karayom ang puso ko ng mga segundong ito. Bigla ko na lang naalala ang kalagayan ni Lucas. Naghihirap siya ngayon dahil sa akin.Hindi ko matanggap na ako ang dahilan ng lahat. Siguro kung pinatawad ko siya nang mga panahon na nagmamakaawa siya. Siguro hindi sana mangyayari iyon sa kaniya.Itinago ko ang lungkot sa likod ng aking mukha. Pinagmamasdan ko lang si Andrie. Ayaw kong maging marupok sa harapan ng anak ko.Mariin kung pinisil ang pisngi ni Andrie. Nakangiti pa rin ako sa kaniya. Nakakaaliw ang mukha niya pagmasdan. Napakabait niyang bata.Mariin kong hinalikan si Andrie sa noo. Pakiramdam ko nawalay siya sa akin nang matagal. Minsan na siya