Sa tingin niyo ba naniniwala talaga ang isang in-love na Zach na si jhaira ang pumatay sa lola niya? Hehehe, abangan sa next chapter.
Tahimik na nakaupo si Jhaira sa loob ng malamig na opisina ng kulungan, nakayuko at nakapikit, pilit nilalabanan ang bigat sa dibdib na parang hindi siya makahinga.Sa labas, maririnig niya ang mahihinang usapan nina Zach, Uno, at ng mga pulis. Ngunit kahit malinaw ang tunog, parang dumadaan lang iyon sa kanya. Hindi niya maintindihan. Hindi niya marinig. O baka ayaw niya lang marinig.Kasi ang totoo, wala naman siyang gustong marinig.Dahil kahit isang beses—Hindi siya nilapitan ni Zach.Ni isang sulyap, wala.Ni isang salita, wala.Mas pinili nitong makipag-usap sa iba, habang siya? Naiwan sa isang tabi, tila hindi na mahalaga. Tila hindi siya ang babaeng minsan nitong ipinangakong hindi iiwan.Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin sa kanyang mga kamay, sa pulang marka ng posas na pilit niyang nilalabanan ang hapdi. Pilit niyang inuunawa kung paano siya nauwi sa ganitong sitwasyon.At bago pa niya napigilan, pumatak ang luha niya.Muling bumalik sa isip niya kung paano siya nilayua
Bumuntong-hininga si Jhaira, pinagmamasdan ang nakahandang almusal sa lamesa. Masyadong tahimik. Masyadong malungkot.Alam niyang si Zach ang naghanda nito para sa kanya. Alam niya ring may dahilan kung bakit siya lang ang mag-isang kakain ngayon.Paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang bilin ng binata—huwag munang lumabas ng condo. Mas ligtas siya rito, lalo na’t mainit pa rin ang dugo ni Emily sa kanya. Sinabi na niya kay Zach ang lahat ng nalaman niya—kung paano nakita ng CCTV si Risa sa opisina bago nangyari ang pananaksak sa lola nito. Hindi na rin nagtagal bago tuluyang makumpirma ng mga awtoridad ang pagkakakilanlan ni Risa. Nahanap siya sa footage—pumasok sa opisina ni Zach nang wala nang tao, at kasabay ng pagdating ng lola nito, nahuli siyang may kinakalikot na gamit. Doon nangyari ang trahedya.Ngayon, pinaghahanap na ng mga pulis sina Risa at Diane. Pero si Emily… pilit pa ring ipinapasa sa kanya ang kasalanan.Napailing si Jhaira habang bumagsak ang katawan niya sa upuan
Pagkatapos ng tawag na ‘yon, matagal lang na nakatulala si Jhaira sa hawak niyang cellphone. Kahit hindi na niya naririnig ang boses ng ina niya, ramdam pa rin niya ang bigat ng mga salitang iniwan nito—ang pagmamahal, ang takot, ang determinasyon nitong protektahan siya kahit anong mangyari.Napabuntong-hininga siya, pilit na pinapakalma ang sarili. Hindi siya pwedeng humina ngayon. Hindi siya pwedeng matakot.Alam niyang may mga nagmamahal sa kanya, pero alam din niyang sa bandang huli, siya lang ang makakapaglaban para sa sarili niya.Napatingin siya sa pagkain sa harap niya—halos hindi pa niya nagagalaw. Wala siyang ganang kumain, pero alam niyang kailangan niya ng lakas. Bago pa siya muling makasubo, biglang tumunog ang doorbell ng condo.Napabalikwas siya.Nanatili siyang nakaupo sandali, nakikiramdam.Bawal siyang lumabas. ‘Yon ang bilin ni Zach. At alam niyang hindi basta-basta may pupunta rito nang hindi sinasabi sa kanya.Muling tumunog ang doorbell.Dahan-dahan siyang tumay
“Mas makakabuti kung iinumin niyo po ito, ma’am.”Napalingon si Jhaira sa lalaking nag-abot sa kanya ng bote ng tubig. Isa siya sa mga guwardiyang dumakip kay Risa kanina. Mapanuri niyang pinagmasdan ang matikas nitong tindig at ang seryosong ekspresyon sa mukha. Ngunit sa kabila ng maamong kilos nito, may kung anong hindi niya maipaliwanag sa paraan ng pagtitig nito sa kanya—parang may isinasalba o may itinatago.Dahil sa naninikip niyang dibdib, tinanggap niya ang bote at marahang tinungga ang tubig. Ramdam niya ang panunuyo ng lalamunan niya, at kahit papaano’y naibsan nito ang panggigipit sa dibdib niya. Ngunit ang bigat sa kanyang loob ay nananatili pa rin, mas lalo pang bumibigat sa bawat segundong lumilipas.Sa kanyang isipan, paulit-ulit na bumabalik ang duguang imahe ni Risa—namimilipit sa sakit, desperadong lumalaban, at humihingi ng saklolo. At ang huling sinabi nito bago tuluyang hinila ng mga guwardiya palayo:“HINDI MO ALAM ANG TOTOONG NANGYAYARI, JHAIRA!”Napapitlag siya
Halos hindi gumagalaw si Jhaira habang pinagbuksan siya ng kanyang ama ng pinto ng sasakyan. Ramdam niya ang panlalamig ng kanyang mga daliri, hindi alam kung dahil sa kaba o sa magkahalong emosyon na bumabalot sa kanya. Napalunok siya habang unti-unting lumabas ng sasakyan, sinundan ng tingin ang malawak na harapan ng bahay na minsan na niyang tinirhan.Walang nagbago.Ang mataas na gate, ang malalaking bintana, at ang marmol na hagdanan—lahat ay katulad pa rin ng dati. Pero ngayon, sa kabila ng pagiging engrande ng mansyon, may bumabalot na kalungkutan dito. Parang mas lumawak ang katahimikan, parang mas humigpit ang hangin.Napapitlag siya nang marinig ang pagsara ng pintuan ng kotse sa kaniyang likuran gawa ng ingay ng kaniyang ama. Hindi niya alam kung dahil sa kaba o sa matagal nang hindi pagkasanay na nasa piling nito, pero pakiramdam niya'y bumibigat ang bawat hakbang niya.Pagbukas ng pintuan ng mansyon, agad siyang sinalubong ng isang pamilyar na mukha—si Nanay Celly. Napaku
Tahimik na nakaupo si Jhaira sa gilid ng malaking kama habang pinagmamasdan ang paligid ng silid na ibinigay sa kanya. Hindi ito ang dati niyang kwarto—mas malaki ito, mas elegante, pero hindi niya maramdaman ang tunay na koneksyon dito. Gayunpaman, hindi niya rin maitanggi ang aliwalas na hatid ng pagiging ligtas sa loob ng mansyon.Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng gulo, nakaramdam siya ng kahit konting kapayapaan."Anak, naayos ko na ang gamit mo," malambing na sabi ni Nanay Celly habang inaayos ang mga damit sa loob ng malaking aparador.Napangiti siya nang bahagya habang pinagmamasdan ang matanda—siya lang ang bagay na hindi nagbago sa bahay na ito. Sa kabila ng lahat ng nangyari, andito pa rin ito, at ramdam niya ang tapat na pagmamahal nito sa kanya."Nay, hindi niyo naman kailangang gawin 'yan. Ako na po." Bumangon siya at tinulungan itong itupi ang ilang damit."Hay, hindi ka pa rin nagbabago," natatawang sabi nito, pinisil ang kanyang pisngi. "Kahit noon, kahit pa an
Malakas na ingay ng pag-aalboroto sa labas ng kwarto ang gumising kay Jhaira.Napabalikwas siya ng bangon, ang puso niya agad na bumilis ang tibok. Mula sa labas, naririnig niya ang sigawan, ang magkasalungat na tunog ng kaba at galit sa mga boses ng mga tao. May mga yabag ng paa, nagmamadali, tila may tinatakasan. At isang nakakakilabot na tunog ang tuluyang nagpahinto sa kanya—Gunshot.Nanlamig ang buo niyang katawan.Dali-dali siyang lumabas ng kwarto, halos matumba siya sa pagmamadali. Pagkalabas, nakita niya ang buong mansyon na nagkakagulo. May mga babaeng natatarantang tumatakbo, habang ang ilang guwardiya ay may hawak na baril, alerto at handang makipaglaban.Agad niyang hinanap si Nanay Celly, at nang matagpuan ito sa gitna ng kaguluhan, mabilis niya itong nilapitan. "Nay! Ano’ng nangyayari?!"“Anak, may nakapasok sa mansyon!” sagot nito, kita ang matinding pag-aalala sa mukha. “Nasa labas ang papa mo… siya mismo ang humaharap sa kanila!”Lalo siyang kinabahan. Nagsimula nang
Mabilis na huminto ang sasakyan, halos lumipad si Jhaira palabas ng pinto bago pa ito tuluyang magpreno. Parang wala na siyang pakialam kung may masaktan siya sa pagmamadali — kailangan niyang makita si Papa.Ang malamig na hangin ay dumampi sa mukha niya, pero hindi iyon sapat para palamigin ang apoy ng kaba sa dibdib niya. Isa-isa niyang nilapitan ang mga sasakyang nakasunod sa kanila — kumakatok, pilit na binubuksan ang mga pinto."Papa! Nasaan ka?!" halos pasigaw na tawag niya habang patuloy sa paghahanap. Bawat pagbukas ng pinto ay nagdadala ng panibagong pag-asa — at panibagong pagkadismaya. Iba't ibang mukha ng mga tao ang bumungad sa kanya — mga guwardiya, kasambahay, pati na rin mga taong tila hindi niya kilala — pero kahit isa, wala roon ang ama niya.Nang makita niya si Nanay Celly na bumaba mula sa isang van kasama ang ilang kasambahay, para siyang nabuhusan ng ginhawa."Nay!" Mabilis siyang tumakbo papunta rito, niyakap ito ng mahigpit na tila doon siya kumukuha ng lakas.
Hi po sa mga readers at nag aabang sa story, first of all po alam kong matagal ng wala akong update pero huwag po kayong mag worry dahil hindi pa po end ng story yung last chapter na ini update ko.Busy lang po talaga me sa upcoming exam ko bukas and sa friday so please po bear with me and paki hintay po ang pagbabalik nila zach at jhaira, after po ng exam talaga ay babawi ako sa mga chapters na i u-update ko. Take note po: puwede po kayong mag message saakin sa f*, nag re-reply po ako doon sa lahat ng gusto niyo pong sabihin either positive or negative comment ang sasabihin po ninyo. (f* name: MAyka Faye, profile 3 cute cats)Muli po, naway maintindihan ninyo ang aking sitwasyon ngayon and thank you po sa patuloy na nag su-support sa story. Thank you po
Tahimik na nakaupo si Jhaira sa tabi ni Lola ni Zach habang iniisip kung paano ipapaliwanag ang lahat. The old woman's presence was comforting, but the weight of everything still pressed down on her. Hindi niya alam kung paano magsisimula, pero alam niyang wala na siyang ibang kakapitan.Sa huli bumuntong hininga siya sinimulan ang pag e-explain mula sa pinaka-umpisa hanggang sa humantong na nawalan ng alalala si zach"Lola..." she started, her voice slightly shaky. "S-si A-ace-----kilala niyo po ba siya?"Napakunot-noo ang matanda. Bago ito bumuntong hininga, hinawakan ng matanda ang kamay niya"Ace is zach's childhood friend, bata palang sila ay magkasama nila... Ace liked my grandson ever since pero hindi siya gusto ni zach that's why nagkahiwalay na din sila paglaki nila, but i'm surprise na pati si Ace ay ginagamit ng asawa ko para makuha niya ang gusto niya sa apo namin... I felt sorry for zach and also for you jhaira, I'm sorry"Napakuyom ng kamao si Jhaira. "He wants me out of
Jhaira's hands trembled as she clenched them into fists, her nails digging into her palms. Ang buong katawan niya ay nanginginig sa galit habang nakatitig sa babaeng mahigpit pa ring nakahawak kay Zach—si Ace. Hindi na niya kaya. Hindi niya hahayaang may ibang babaeng umaangkin sa lalaking siya mismo ang pinakasalan.Hindi siya nagdalawang-isip. Sa isang mabilis na kilos, hinila niya si Ace palayo kay Zach, dahilan upang mabitawan nito ang braso ng lalaki. Halos napasigaw si Ace sa gulat, pero bago pa ito makasigaw ng protesta, hinila na siya ni Jhaira palabas ng kwarto.Pagkasara ng pinto, binitiwan niya ito nang malakas, halos matumba ito sa sahig."Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?" galit na tanong ni Ace, pilit inaayos ang sarili niyang postura.Matalim ang tingin ni Jhaira rito, punong-puno ng poot at determinasyon. Hindi siya makakapayag. Hinding-hindi."Huwag na huwag mong nilalapitan ang asawa ko," madiin niyang sabi, ang boses niya ay mababa pero puno ng pananakot. "For your
Nakahinga nang malalim si Jhaira bago lumapit kay Zach. Pilit niyang nilalabanan ang kaba sa dibdib, pero habang palapit siya, mas lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Parang may bumabalot na malamig na hangin sa paligid, s********p sa natitira niyang lakas. Ang tibok ng puso niya ay parang kulog na umaalingawngaw sa loob ng kanyang dibdib.“Zach…” mahinang tawag niya, halos hindi lumalabas ang boses niya. Pakiramdam niya, isang maling hakbang lang ay guguho na ang mundo niya.Napatigil ang babae sa tabi ni Zach at tumingin sa kanya. Isang mabilis na pagsipat lang, pero sapat para maramdaman niya ang bigat ng tingin nito. Ngunit hindi niya iyon pinansin. Ang gusto lang niya ngayon ay makita si Zach, makausap siya, yakapin siya. Ang tanging nais niya ay marinig ang boses nito, maramdaman ang init ng kanyang presensya.Pero hindi niya inasahan ang sumunod na nangyari.Dahan-dahang lumingon si Zach sa kanya, ngunit ang ekspresyon sa mukha nito ay hindi ang pamilyar na titig na puno ng pa
Malamig ang simoy ng hangin sa loob ng sasakyan, pero hindi iyon sapat para pakalmahin si Jhaira. Pawis na pawis siya kahit na halos sagad na sa lamig ang aircon. Nanginginig ang mga kamay niyang mahigpit na nakahawak sa laylayan ng kanyang damit, habang ang puso niya ay parang binabayo ng napakabilis na tibok."Diyos ko, please… huwag namang mapahamak si Zach..."Napapikit siya ng mariin, pilit nilalabanan ang matinding takot na bumabalot sa kanyang sistema. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lang ang kaba niya—pero hindi niya rin alam kung paano niya iyon pipigilan.Naiisip niya pa lang ang posibilidad na nasaktan si Zach nang malubha, parang gusto na niyang mawalan ng malay.Kailangan niyang makita ito. Kailangan niyang marinig mismo mula kay Zach na ayos lang siya.Bumagal ang sasakyan, hudyat na narating na nila ang ospital. Sa sobrang pagka-atat, hindi na niya hinintay na pagbuksan siya ng driver. Agad niyang binuksan ang pinto at bumaba, halos hindi na iniinda kung sumasakit
"Zach… do I really have to stay?"Mahinang tanong ni Jhaira habang nakaupo sa kama, nakatingala kay Zach na kasalukuyang nagsusuot ng coat. Kanina pa niya ito pinagmamasdan—mula sa paraan ng pagbuhol ng necktie, pag-aayos ng coat, hanggang sa pagsuyod ng mga daliri nito sa buhok. Kahit hindi pa ito umaalis, parang nararamdaman na niya ang malamig na pakiramdam ng pagiging mag-isa.Napahinto si Zach sa pagsasara ng coat at lumapit sa kanya. Dahan-dahang itinukod nito ang tuhod sa gilid ng kama, hinawakan ang kanyang pisngi, at hinaplos iyon gamit ang mainit nitong palad. Ang init na iyon—ang pamilyar na lambing sa mga kilos nito—ay tila gustong pakalmahin ang lungkot sa kanyang mga mata."Baby, I need to be there," he murmured softly, pinapakalma ang nadarama niya. "Gising na si lola… I need to see her."Alam ni Jhaira iyon. Naiintindihan niya. Of course, it’s his grandmother. Matagal na nilang ipinagdarasal ito, kaya dapat ay masaya siya ngayon. Pero kahit anong pilit niyang ikumbinsi
"Anak, kumain ka na ba?"Malambing ang tinig ni Jaem habang marahang bumukas ang pinto ng kwarto ni Jhaira. May dala siyang tray ng pagkain—isang bagay na bihira niyang gawin noon, pero mula nang malaman niyang buntis ang anak niya, hindi na siya mapakali kapag hindi ito natututukan.Napatingin si Jhaira sa ina. Matamlay ang ngiti niya habang bahagyang umayos ng upo sa kama. "Hindi pa po, Ma… parang wala akong gana."Mabilis ang naging kilos ni Jaem. Nilapag niya ang tray sa bedside table at naupo sa gilid ng kama. Walang pag-aalinlangan niyang hinawakan ang kamay ng anak, marahang hinimas iyon, para bang gusto niyang iparamdam kung gaano siya nag-aalala."Jhaira, you can’t skip meals," mahinahong sabi niya, pero may bahid ng pag-aalala sa tono. "Hindi lang ikaw ang pinapakain mo, anak, pati ang baby mo."Napayuko si Jhaira, marahang tinapik ang tiyan niya. Ilang linggo pa lang, pero parang ang dami nang nagbago sa kanya. Hindi lang sa katawan, kundi pati sa emosyon niya. Madalas siya
Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan, pero hindi dahil sa kakulangan ng tunog. Sa katunayan, naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso niya, ang bahagyang pagsinghot niya mula sa mga natitirang luha sa pisngi, at higit sa lahat—ang pabugso-bugsong paghinga ni Zach habang nasa manibela.Mula sa gilid ng kanyang mata, kita niya kung paano ito mahigpit na nakakapit sa manibela, halos mamuti ang mga daliri sa tindi ng hawak. Paulit-ulit na hinihigpitan at niluluwagan ang kapit, na parang hindi alam kung paano ibabaling ang tensyon sa katawan."Fuck," bulong nito, ramdam niya ang inis at kaba sa tinig nito."Zach..." mahinang tawag niya.Hindi ito lumingon, pero nakita niya ang pagngiwi ng labi nito, parang nahihirapang magsalita."Should I speed up? Or slow down?" bulong nito, halos parang tinatanong ang sarili imbes na siya. "Shit. Ano bang dapat kong gawin?! Mas mabilis ba para makarating tayo agad? Pero paano kung may mangyari sa inyo?! Baka masyado akong mabangis sa pagmamaneh
"Ako ang nagtulak sa kotse. Ako ang dahilan kung bakit nasa coma ngayon ang mama mo..."Nakita niya kung paano bahagyang natigilan si Zach. Pansamantala, parang huminto ang paghinga nito. Ngunit hindi nagbago ang paghawak nito sa kanya—banayad pa rin, puno ng init, puno ng pagkalinga."Jhaira..."Nilunok niya ang pag-aalinlangan at pilit itinuloy ang sasabihin."Ako ang nagtulak sa sasakyan..." Mahina ang tinig niya, halos hindi marinig. "I didn't help her."Hinawakan ni Zach ang kanyang mukha gamit ang parehong kamay. Hinaplos ng hinlalaki nito ang pisngi niyang basa ng luha, pinapawi ang bawat patak na hindi tumitigil sa pagbagsak. Hindi ito nagalit. Hindi ito sumigaw. Hindi nito tinulak palayo ang kanyang mga kamay.Tinitigan lang siya nito.Maitim at malalim ang titig ng lalaki—hindi niya mabasa, hindi niya mawari kung ano ang iniisip nito. Pero isang bagay ang sigurado—hindi ito nagtatanim ng galit sa kanya.Hanggang sa marahang bumuntong-hininga si Zach. Hinawakan nito ang kanya