Bl Apocalypse

In my previous life, the apocalyptic haunts descended without warning, and the whole world plunged into a living hell. After two days of starvation, my husband and mother-in-law tied me to a chair. I begged them desperately, but they did not spare me. Instead, to keep their "food" fresh, they sliced the flesh straight from my leg. When I was reborn, I spent every last cent of my fortune to hold a grand, extravagant funeral, for myself. My husband and mother-in-law thought I had lost my mind. However, what they had not known was this: anyone who buried themselves could claim the treasures laid to rest in their own coffin: golden coins that could command the anomalies of the end times. Which meant that with this extravagant funeral, I would stand invincible when the apocalypse arrived. That time, without me as their "meat" and scapegoat… I would see how long they lasted.

借金の肩代わり条件は、「住み込みで働くこと」。 雇い主は、若く、成功していて、完璧で。
そして、俺にだけ距離が異常に近かった。 仕事のはずだった。
生活のための取引のはずだった。 だが気づけば、交友関係は制限され、
外泊は禁止され、
帰る場所は彼の部屋だけになっていた。 「君は俺の管理下にある」 それは保護か、それとも監禁か。
優しさと檻の区別がつかなくなったとき、恋はもう逃げ場を失う。

孤独を抱える作曲科の学生・篠原響は、高校時代のトラウマから「同性しか愛せない自分は気持ち悪い」と思い込み、ひとり静かに作曲だけを続けていた。
 そんな響の前に現れたのが、声楽科に通う明るく情熱的なシンガー・藤堂晴真。
晴真は偶然耳にした響の曲に心を奪われ、「この歌を、俺に歌わせてくれ」と迫る。
人懐っこく、真っ直ぐにぶつかってくる晴真に、響は戸惑いと恐怖を覚える。
けれど同時に、誰にも触れさせなかった心を揺さぶられていく。 やがて二人は共に音楽を作り始めるが、周囲の目は厳しかった。
「普通じゃない」と陰口を叩かれ、プロデューサー・鷲尾誠司からは「売れる歌を作れ」と圧力をかけられる。


離婚したばかりの藤崎悠真は、もう二度と恋をしないと決めていた。 孤独な日々を埋めるのは仕事と味気ない日常だけ。そんな彼の前に突然現れたのは、クールで義理堅い青年・橘蓮。初対面のはずなのに「君を見つけられて幸せだ」と真っ直ぐに告げる彼に、悠真は戸惑うばかり。けれど、蓮が自分の笑顔を見るたびに照れ、真剣に向き合ってくる姿に、揺れ動く心を抑えられなくなっていく。 ──男同士の恋に未来はあるのか？　 失った愛の先に待っていたのは、“初めてのときめき”だった。

ภาคต่อของย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค90 ตัวละครหลักในภาคแรกได้หลงเข้าไปในยุค90 เขาได้พาคนรักในยุค90กลับมาในอนาคตด้วย แต่ต้องพบกับความเปลื่ยนแปลงในปัจจุบันที่ส่งผลมาจากอดีต และเมื่่อเขาต้องกลับไปในอดีตอีกครั้ง แต่คนรักของเขาต้องอยู่ในอนาคต เขาต้องหาทางกลับไปในอนาคตอีกครั้ง

เรื่องราวของเพื่อนสนิทสองคนต้องผิดใจกัน เพราะรักผู้ชายคนเดียว จึงทำให้เกิดเรื่องราวที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

รื่องราววุ่นๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อ คิน (28 ปี) เชฟไฟน์ไดนิ่งระดับมิชลินสตาร์ผู้รักความสมบูรณ์แบบ ได้กว้านซื้อตึกแถวเก่าแก่เพื่อสร้างร้านอาหารฝรั่งเศสสาขาใหม่ ทำให้ เหนือ (22 ปี) ทายาทร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง" ที่สืบทอดวิชาควงกระทะเหล็กมาจากแม่ ต้องเผชิญกับวิกฤตโดนไล่ที่กะทันหัน ด้วยความปากแจ๋วและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เหนือท้าคินแข่งทำอาหารเพื่อยื้อเวลาให้ร้านของแม่ แต่ด้วยประสบการณ์ที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เหนือพ่ายแพ้ราบคาบและต้องยอมตกเป็น "ลูกจ้างขัดดอก" ในครัวสุดเนี้ยบของคินเป็นเวลา 3 เดือน!

นักศึกษาหนุ่มในยุคปัจจุบันได้หลงเข้าไปในอดีตยุค90 เขาต้องไปเป็นนักศึกษาในยุค90 และเจอคนที่เขารักในยุคอดีต แต่เมื่อกลับมาในยุคปัจจุบันเขาอายุมากกว่าเป็น20ปี นักศึกษาหนุ่มต้องฟันฝ่าอุปสรรครักนี้ไปให้ได้

ย้อนวันวานไปกับชีวิตมัธยมปลายช่วงวัยของรักแรก การจับมือ การจูบ การกอดรวมถึงการออกกำลังกาย(บนเตียง) คุณอยู่ในช่วงไหน? ส่วนของผมนั้นเกิดขึ้นตอนม.ปลาย เรื่องนี้จะรวมชีวิตสุดโก๊ะโบ๊ะบ๊ะสารพัดสารเพในช่วงวัยม.ปลายให้หายคิดถึง เรื่องย่อ เป็นเรื่องราวของ กันต์ ชายที่โดนบูลลี่ กลั่นแกล้ง รังแกสารพัดหนำซ้ำยังมีปมเรื่องหน้าตาหลังถูกปฏิเสธความรักในวัย14ปีจากนั้นเขาก็สูญเสียความมั่นใจในตัวเองโดยการใช้ชีวิตปกปิดใบหน้ามาตลอดและในช่วงม.ปลายเขาได้ย้ายโรงเรียนไปที่แห่งใหม่แรกๆชีวิตก็สงบสุขดีแต่หลังจากมีเด็กใหม่ย้ายเข้ามาหน้าตาที่ปกปิดไว้มาตลอดกลับถูกเปิดเผยอย่างไม่คาดคิด

"รักแรกพบอะไรวะ ไร้สาระ " ประโยคนี้ออกมาจากปาก"กานต์ " เจ้าพ่อเพลย์บอยหนุ่มเจ้าสำราญ ตัวพ่อแห่งวงการเกย์รุก เขาไม่เคยศรัทธาในความรัก มองว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องไร้สาระ เขาคือทายาทเศรษฐีชื่อดังระดับหมื่นล้าน แต่กลับไม่เอาไหนในสายตาพ่อตัวเอง กานต์เป็นคนทะเล้น ขี้เล่น อบอุ่น ถึงแม้จะโตมาจากครอบครัวที่ไม่ได้รักเขาเท่าไหร่นัก เขาจึงพยายามเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายให้คนอื่นมาตลอด จนกระทั่งเขาได้พบ"พลับพลึง "แพทย์หนุ่มไฟแรงผู้ที่ถูกโอบล้อมมาด้วยความรักตั้งแต่ยังเด็ก พลับพลึงเป็นคนที่ยิ้มแล้วโลกสดใส ซึ่งทำให้กานต์ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ แต่ดูเหมือนพลับพลึงจะไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่นัก แต่กลับทำให้กานต์สนใจมากขึ้นไปอีก ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรืออะไรเล่นตลก เมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายดันรู้จักกัน กานต์จึงใช้โอกาสนี้ขอหมั้นอีกฝ่าย แม้พลับพลึงจะไม่เต็มใจนักแต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีใจ แต่กานต์กลับทำหน้าที่ของสามีทุกอย่างได้ไม่เคยบกพร่อง "ใจอ่อนให้พี่ยังครับ " "ไม่มีวันครับ.." "โธ่ ใจร้ายจัง แต่นานกว่านี้ก็จะรอนะครับ "