Share

บทที่ 32

Author: แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อเห็นสายตาผิดหวังของจี้อี่หนิง หัวใจเสิ่นเยี่ยนจือก็ราวกับถูกจับไว้แน่น เขาเจ็บจนหายใจไม่ออก

"อี่หนิง ผมรู้ไม่ว่าตอนนี้ผมจะรับปากกับคุณยังไงคุณก็ไม่มีทางเชื่อ ต่อไปผมจะพิสูจน์ด้วยการกระทำ ผมจะต้องทำได้แน่นอน"

จี้อี่หนิงไม่คิดจะฟังคำรับประกันของเขา เธอเดินผ่านเขาไปเลย

เสิ่นเยี่ยนจือทำท่าจะตามไป แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าดันดังขึ้นมาพอดี

พอรับสายก็ได้ยินเสียงเคร่งขรึมของเลขาก็ดังลอดมา

"ประธานเสิ่น บริษัทมีปัญหาด้านความร่วมมือครับ"

เสิ่นเยี่ยนจือส่ายตาเคร่งขรึม "เดี๋ยวผมไป"

เขาตามไปถึงทางเข้าหมู่บ้านเห็นจี้อี่หนิงนั่งแท็กซี่ออกไป

เสิ่นเยี่ยนจือเม้มริมฝีปากแล้วหมุนตัวขึ้นรถมุ่งหน้าไปบริษัท

หลังจากจัดการเรื่องที่บริษัทเสร็จแล้วถึงค่อยๆ จัดการปัญหาระหว่างเขากับจี้อี่หนิง

ตอนที่จี้อี่หนิงมาถึงร้านอาหาร สือเวยก็รออยู่ที่นั้นแล้ว

"อี่หนิง เธอมาได้สักที เมื่อกี้ฉันได้ยินข่าวเม้าส์มาล่ะ รอเล่าให้เธอฟังเลยเนี่ย"

จี้อี่หนิงนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่าย เอากระเป๋าวางลงบนเก้าอี้ข้างๆ แล้วเลิกคิ้ว "ข่าวอะไร?"

"ได้ยินมาว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนไม่รู้หลิ่วอี๋หนิงไปทำอะไรให้เสิ่นเยี่ยนจือเลยโดนตบในห้อ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 33

    น้ำเสียงที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงดังขึ้นมาพร้อมกัน สือเวยหันหน้าไปมองที่ไม่ไกลด้านหลังตัวเอง ผู้หญิงสวมเดรสสายเดี่ยวสีแดงผิวขาวหน้าตาสะสวย ผมม้วนลอนด์ตัวสูงคนหนึ่งกำลังชี้ชุดสูทที่เธอถูกใจเมื่อรู้ตัวตัวว่าเธอมองอยู่ ผู้หญิงคนนั้นมองกลับมาแล้วยิ้มให้"คุณคะ คือว่าฉันจะซื้อชุดนี้ให้แฟนน่ะค่ะ เดี๋ยวเราก็จะเจอกันแล้ว คุณยกให้ฉันได้ไหมคะ?"สือเวยชอบสูทชุดนี้มากไม่อยากยกให้ แต่อีกฝ่ายก็พูดจาแบบเกรงใจ เธอเลยลังเลพนักงานขายที่อยู่ใกล้ๆ เอ่ยปากว่า "คุณสือคะ ชุดสูทชุดนี้มีแค่ชุดเดียวเท่านั้น คุณเป็นลูกค้าวีไอพีของร้านเรามีสิทธิ์เลือกชื้อได้ก่อนค่ะ"เมื่อได้ยินอย่างนี้ ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วมีแค่ชุดเดียว งั้นเธอต้องซื้อให้ได้"คุณพูดอบบนี้หมายความว่าไง? เลือกปฏิบัติเหรอ?"ผู้ที่หญิงที่อยู่ตรงหน้าท่าทางเอาเรื่อง แต่พนักงานขายก็ไม่ได้ลุกลี้ลุกลนแต่อย่างใด บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มตามมาตรฐาน"คุณค่ะ ลูกค้าวีไอพีร้านเรามีสิทธิ์เลือดซื้อได้ก่อนค่ะ คุณลองดูชุดอื่นดีไหมคะ ชุดสูทร้านเรามีหลายแบบ..."ยังพูดไม่ทันจบก็โดนผู้หญิงคนนั้นขัดขึ้นมาเสียก่อน"ชุดอื่นในร้านคุณโลว์มาก ชุดอื่นให้ฉัน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 34

    จี้อี่หนิงเดินเข้าไปกุมมือเย็นเฉียบของสือเวยแล้วพูดเบาๆ ว่า "เวยเวย มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้ อย่าเสียใจไปเลย"สือเวยพยักหน้า "อืม ฉันรู้"ก่อนที่โจวเส้าชิงจะมาเธอจะไม่เชื่อคำพูดของผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด นอกจากเขาจะมายอมรับด้วยตัวเองไม่นานนักอิงฟานเลขาของโจวเส้าชิงก็มาเขารีบเดินเข้ามาหาผู้หญิงคนนั้นโดยไม่สังเกตเห็นสือเวยกับจี้อี่หนิงที่อยู่ข้างๆ"คุณจู้ ประธานโจวกำลังประชุมอยู่เลยให้ผมมาแทนครับ"จู้อวี่เซวียนเชิดหน้ามองมาทางสือเวยกับจี้อี่หนิง "อ๋อ พวกเขาจะแย่งชุดนี้กับฉัน"อิงฟานหันหน้ามากำลังพูด แต่พอเห็นสือเวยกับจี้อี่หนิงชัดๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป"คุณสือ..."ตอนนี้ในใจของอิงฟานมีแค่สองคำคือซวยแล้วสือเวยเป็นแฟนปัจจุบันของโจวเส้าชิง ส่วนจู้อวี่เซวียนเป็นคู่ขวัญที่โตมาด้วยกันกับโจวเส้าชิง ไม่คืดเลยว่าจู้อวี่เซวียนกลับประเทศมาวันแรกก็จะเจอกับสือเวย แถวยังมีปัญหากันอีกด้วยพอสังเกตุเห็นสีหน้าแปลกๆ ของอิงฟาน จู้อวี่เซวียนก็ขมวดคิ้ว "คุณรู้จักเธอเหรอ?"ตอนนี้อิงฟานไม่กะใจจะตอบคำถามของจู้อวี่เซวียน เพราะตอนนี้สือเวยกำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 35

    "ไม่เป็นแล้ว ฉันยกให้เธอ"ผู้ชายที่มีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานใจจู้อวี่เซวียนชะงัก ยังไม่ทันได้พูดอะไรสือเวยก็หันหลังเดินออกไปแล้วสีหน้าของอิงฟานเปลี่ยนไปอย่างแรง เขารีบตามไป "คุณสือ... เรื่องนี้เป็นการเข้าใจผิด อย่างน้อยคุณก็น่าจะให้โอกาศประธานโจวได้อธิบายนะครับ"สือเวยชะงักฝีเท้าแล้วมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย"เมื่อสามเดือนก่อนเขาไปอเมริกา ฉันติดต่อเขาไม่ได้อยู่สามวัน ต่อมาเขาบอกว่างานยุ่ง เข้าทพงานอยู่จริงเหรอ?"เมื่อเห็นสีหน้าลุกลี้ลุกลนของอิงฟาน สือเวยก็ยิ้มเยาะใส่เขา"ตอนนี้คุณยังพูดได้เต็มปากไหมว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด?"เธอชอบเขามากก็จริง แต่เธอก็ไม่โง่ตอนนั้นที่เธอไม่เซ้าซี้เรื่องนี้ก็เพื่อให้โอกาสโจวเส้าชิง แต่โจวเส้าชิงกลับทำให้เธอผิดหวัง"ระหว่างประธานโจวกับคุณจู้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลยนะครับ วันนั้นเพราสุนัขของคุณจู้เสียชีวิตเธอสภาพย่ำแย่ ประธานโจวเลย...""ไม่ต้องอธิบายแล้ว ไม่จำเป็นแล้ว"ที่จู้อวี่เซวียนกล้าพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าโจวเส้าชิงเป็นแฟนเธอ ก็เพราะการกระทำของโจวเส้าชิงเวลาอยู่กับเ

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 36

    ม่านตาของจี้อี่หนิงหดตัวลงอย่างกะทันหัน เธอสะบัดมือออกแล้วก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง"เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?""คืนนั้นคุณเข้าพักที่โรงแรมเดียวกับอาเล็กของผม จากนั้นหลังจากคุณออกไปได้ไม่นาน อาเล็กก็ออกมาเหมือนกัน ที่สำคัญคือภาพกล้องวงจรผิดที่โรงแรมวันนั้นถูกคนลบไป"หากไม่มีกล้องวงจรปิดที่ไฟถนนในแนวทแยงหน้าโรงแรม เขาคงไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้และบังเอิญว่าภาพกล้องวงจรปิดของโรงแรมถูกลบในช่วงที่เธอเข้าและออกพอดี ถ้าเธอไม่ได้พยายามปกปิดอะไรบางอย่าง จะลบภาพวงจรปิดทำไม?ยิ่งคิดตาของเสิ่นเยี่ยนจือก็ยิ่งแดงปรากฎว่าพฤติกรรมของเสิ่นซื่อที่เขารู้สึกว่าผิดปกติ ตอนนี้มีคำตอบแล้วเมื่อเห็นเขามองเธอด้วยความผิดหวัง จี้อี่หนิงก็หัวเราะเยาะ"เสิ่นเยี่ยนจือ คุณคิดว่าฉันนอกใจคุณเหมือนกัน แล้วมือที่สามก็อาเล็กของคุณเอง?"เสิ่นเยี่ยนจือไม่ตอบ เขามองเธอตาแดงก่ำ แสดงว่าเขายอมรับ"แล้วไงต่อ? คุณคิดว่าฉันนอกใจคุณ แล้วคุณจะทำยังไง?"มือของเสิ่นเยี่ยนจือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ กำแน่นขึ้น คนหนึ่งคือภรรยาของเขาและอีกคนคืออาเล็กของเขา จะให้เขาบอกให้โลกรู้หรือไง?หากชายคนนั้นเป็นคนอื่น เขาจะทำให้ชีวิตของอีกฝ่า

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 37

    ในช่วงสามปีที่แต่งงานกันมา เธอถูกควบคุมทุกอย่าง แต่สิ่งที่เธอได้รับคือการที่เสิ่นเยี่ยนจือนอกใจ ตอนนี้เธอไม่คิดจะทำฝืนตัวเองให้ลำบากอีกแล้ว แบบไหนสบายใจก็เอาแบบนั้นหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ จี้อี่หนิงก็ล้างจาน แล้วชงชาหนึ่งกา หยิบหนังสือมาอ่านที่ระเบียงพลางอาบแดดไปด้วยอ่านไปอ่านมาเธอก็รู้สึกง่วงและหลับไปบนเก้าอี้เอนตื่นมาอีกทีฟ้าก็เริ่มมืดแล้วเธอไปล้างในห้องน้ำ จี้อี่หนิงไม่คิดจะทำกับข้าวเองแล้วเลยหยิบกุญแจเตรียมตัวออกไปกินข้าวข้างนอกพแเปิดประตูก็เห็นเสิ่นเยี่ยนจือยืนอยู่ในเงามืด จี้อี่หนิงตกใจถอยหลังโดยไม่รู้ตัว"อี่หนิง ผมเอง"เสียงของเสิ่นเยี่ยนจือแหบแห้งเล็กน้อย เห็นได้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้มาตลอดทั้งบ่ายจี้อี่หนิงขมวดคิ้ว "คุณรออยู่ตรงนี้ทำไม?""อี่หนิง คุณให้อภัยผมไม่ได้จริงๆ เหรอ?"หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จี้อี่หนิงมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยและพูดว่า "เสิ่นเยี่ยนจือ เมื่อก่อนตอนคุณนอกใจฉันไปกับเลขาของคุณ คุณคงหมดเงินไปเยอะและเปลืองความคิดมากเลยใช่ไหม""หมายความว่าไง?"เมื่อเห็นความสับสนในดวงตาของเขา จี้อี่หนิงก็คิดว่าช่างน่าตลก เขาแสร้งทำเป็นงงทั้งที่เข้าใจหรือเปล่

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 38

    จี้อี่หนิงพยักหน้า "อืม""ถ้าอย่างนั้นคนที่จีบเธอก็ต้องรวยมาก ฉันจำได้ว่าความหมายของสร้อยข้อมือนี้คือฉันจะรักคุณไปตลอดชีวิต คนคนนั้นจะต้องชอบคเธอมาก"ดวงตาของจี้อี่หนิงฉายแววเยาะหยันโดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้ เธอเก็บสร้อยข้อมือกลับเข้าไปในกล่อง"คงงั้นมั้ง"เมื่อเห็นว่าเธอดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เซี่ยงอวี่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อหลังจากที่คลุกคลีกันมาสักพัก เธอรู้ว่าจี้อี่หนิงภายนอกนั้นดูอ่อนโยนและว่าง่าน แต่จริงๆ แล้วเรื่องที่เธอไม่อยากพูดเธอจะไม่พูดถึงเลยสักคำอีกอย่างพวกเขาก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะคุยความในใจกันได้ตอนที่จี้อี่หนิงปิดกล่องสร้อยข้อมือ หลิ่วอี๋หนิงบังเอิญเดินผ่านไปและเหลือบมองสร้อยข้อมือเพชรในกล่อง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาแต่หลังจากเจอถูกสั่งสอนที่บาร์เมื่อก่อนหน้านี้ เธอก็ไม่คิดจะเผชิญหน้ากับจี้อี่หนิงตรงๆ แล้ว เลยจากไปทันทีตอนเย็นพอจี้อี่หนิงเดินออกจากบริษัท เธอก็เห็นเสิ่นเยี่ยนจือยืนอยู่ไม่ไกลเธอเม้มริมฝีปากหยุดเดินแล้วมองไปที่เขาเสิ่นเยี่ยนจือเห็นเธอปุ๊บ เขาก็เดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว"อี่หนิง เย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 39

    แต่จะค่อยๆ คำนวนให้ละเอียดและทวงคืนกลับมาให้ครบหลังจากมาถึงร้านอาหารตะวันตก เธอพบว่าทั้งร้านมีแค่เธอและเสิ่นเยี่ยนจือแค่สองคน สายตาของจี้อี่หนิงมีความประหลาดใจแวบผ่าน"คุณเหมาร้านเหรอ?""อืม คนไม่ชอบที่ที่คนเยอะไม่ใช่เหรอ?""ตอนนี้ฉันชินแล้วล่ะ ต่อไปไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้"เสิ่นเยี่ยนจือมองเธอด้วยสายตาจริงจัง "อี่หนิง เราพลาดอะไรกันไปมาก เพราะเมื่อก่อนยุ่งเกินไป ต่อไปผมจะชดเชยความรู้สึกเป็นพิธีการที่คุณควรได้รับให้คุณให้หมด"สายตาที่เขามองเธอเปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อนตอนที่กำลังลุ่มลงความรู้สึกเจ็บปวดส่งมาจากในใจ จี้อี่หนิงจึงลืมตาขึ้นและกลั้นน้ำตาไว้ถ้าเขาพูดคำพูดเหล่านี้ก่อนที่เขาจะนอกใจเธอ บางทีเธออาจจะทราบซึ้งใจ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกได้แค่ความขมขื่นเท่านั้นตั้งแต่วินาทีที่เขานอกใจเธอ พวกเขาก็ไม่สามารถย้อนกลับไปเหมือนเดิมได้แล้วเมื่อเห็นว่าจี้อี่หนิงไม่พูด เสิ่นเยี่ยนจือจึงอยากจับมือเธอ แต่เธอกลับหลบเขาแววความผิดหวังแวบขึ้นมาในดวงตาของเขา แต่สีหน้าของเขาก็กลับมาสงบอย่างรวดเร็ว"อี่หนิง เราค่อยเป็นค่อยก็ได้ จนกว่าวันที่คุณจะยอมยกโทษให้ผม"จี้อี่หน

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 40

    นายหน้าได้รับโทรศัพท์จากจี้อี่หนิง หลังจากได้ยินว่าเธอฝากให้เขาช่วยขายบ้าน เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ "คุณจี้ คุณแน่ใจนะว่าเป็นบ้านที่เทียนซี?"ในใจเขาเต้มไปด้วยคำถาม ถ้าจี้อี่หนิงมีบ้านที่เทียนซี แล้วจะมาให้ตัวเองหาบ้านหนึ่งห้องให้ทำไม?"อืม เดี๋ยวฉันบอกที่อยู่กับรหัสให้ คุณพาคนไปดู ถ้าขายได้ฉันจะให้คุณ 3% ของราคารวมทั้งหมดเป็นค่าคอมมิชชั่น"จี้อี่หนิงเคยศึกษามาก่อนว่าค่าคอมมิชชันที่นายหน้าได้รับหลังจากขายบ้านได้ โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ระหว่าง 1% ถึง 3% ของราคาบ้าน และราคาตลาดของบ้านที่สร้างเสร็จในเทียนซีน่าอยู่ที่ประมาณ 8 ถึง 9 ล้านหากเขาสามารถช่วยเธอขายบ้านได้ เขาก็สามารถทำเงินได้ไม่น้อย"คุณจี้ ผมมีคำถาม ในเมื่อคุณมีบ้านเป็นของตัวเอง ทำไมคุณไม่อยู่บ้านที่เทียนซีล่ะ จะมาเช่าบ้านในหมู่บ้านเก่าที่ผมหาให้ทำไม"จี้อี่หนิงไม่อยากให้มากความ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ไม่ใช่ของฉันหรอก ของเพื่อนน่ะค่ะ""อ๋อ ผมเข้าใจแล้วครับ คุณส่งที่อยู่และรหัสผ่านมาให้ผม เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปถ่ายรูปภายในบ้านไปเผยแพร่""โอเค รบกวนด้วยนะคะ"หลังจากวางสาย จี้อี่หนิงเปิดโฉนดบ้านเพื่อค้นหาอาคารยูนิตแล

Latest chapter

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 280

    จี้อี่หนิงเม้มริมฝีปากก่อนก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองไปที่จี้เหว่ยหงแล้วพูดว่า “พ่อ ฉันเตรียมจะส่งพ่อไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ หมอเจ้าของไข้ก็เห็นด้วยแล้ว รอให้ร่างกายพ่อดีขึ้นหน่อย ทางโน้นจัดเตรียมเรียบร้อย ฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้พ่อกับคุณน้าเวินไปต่างประเทศค่ะ”พอพูดจบ จี้เหว่ยหงก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่ประเทศนี้ครับ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “พ่อ การแพทย์ต่างประเทศดีกว่าที่นี่นะ แล้วโรคของพ่อก็ต้องพักฟื้น…”จี้เหว่ยหงขัดขึ้น “เธอจะทำอะไรต่อหลังจากส่งฉันกับน้าเวินไปต่างประเทศ? คิดจะสู้กับตระกูลเสิ่นคนเดียวหรือไง?”จี้อี่หนิงก้มตาลง สีหน้าเรียบเฉย “เปล่า ก่อนหน้านี้พ่อไม่บอกให้ฉันหยุดแล้วเหรอ?”“ถ้างั้น ทำไมเธอยังไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นอีก!”จี้เหว่ยหงตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ดวงตามีแต่ความโกรธขณะที่จ้องมองจี้อี่หนิง“ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเสิ่นตอนไหน?”“เธอยังกล้าโกหกฉันอีก! เพิ่งหย่ากับเสิ่นเยี่ยนจือได้ไม่นานก็ไปพัวพันกับอาเล็กของเขา เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?!”จี้อี่หนิงดวงตาหดเกร็ง แววตาเย็นเยียบ “ใครบอกพ่อ?”“ใครเป็นคนพูดสำคัญตรงไหน? สำคัญคือมันเป็น

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 279

    ในน้ำเสียงของเขา กลับมีความรู้สึกน้อยใจปะปนอยู่เล็กน้อยจี้อี่หนิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเงยหน้ามองเขา “ฉันตั้งใจจะเก็บงานทดลองให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขึ้นไป”“ไหน ๆ ผมก็ลงมาแล้ว เธอช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผมตรงนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวผมต้องไปประชุมต่อ”“โอเค ถอดเสื้อก่อนสิ”จี้อี่หนิงก้มลงเตรียมผ้าก๊อซและยา แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแผงอกเปลือยเปล่าของเสิ่นซื่อ มือที่ถือผ้าก๊อซเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเอวแข็งแรงสมบูรณ์ มีกล้ามท้องเป็นมัดถึง 8 ลูก รูปร่างทรงวี ทำให้เขาดูแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลังดิบเถื่อนเห็นจี้อี่หนิงจ้องกล้ามท้องของเขาจนเผลอเหม่อ เสิ่นซื่อกระแอมเบา ๆ “ถ้าเธออยากดู คืนนี้กลับไปผมถอดให้ดูแบบเต็ม ๆ เลยก็ได้นะ”ได้ยินน้ำเสียงล้อเลียนของเขา จี้อี่หนิงหน้าแดงขึ้นมาทันทีอายจริง ๆ!ดันไปจ้องกล้ามท้องของเขาจนเหม่อไปได้!แต่เธอไม่มีทางยอมรับเรื่องน่าอายแบบนี้เด็ดขาด“เมื่อกี้ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ ผู้ชายที่มีกล้ามท้อง ฉันก็เห็นมาเยอะแล้ว คงไม่ถึงกับต้องตะลึงเพราะกล้ามของคุณหรอก”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว “เหรอ? แล้วเธอเคยเห็นของใครบ้างล่ะ?”“เยอะมาก จนจำไม่ได้แล้ว”“ลืมจริง ๆ หรือแกล้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 278

    ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเธอ เสิ่นซื่อหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะปล่อยเธอไปถ้าแกล้งต่อไป คงได้โกรธจริง ๆ แล้วจี้อี่หนิงถอยหลังสองก้าว ใช้มือจัดผมที่ยุ่งเหยิงเพราะการดึงทึ้งเมื่อครู่ให้เข้าที่ มองเสิ่นซื่ออย่างไม่พอใจ“เอาล่ะ อย่าโกรธเลย คืนนี้ผมอาจจะต้องทำงานล่วงเวลา เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งเธอกลับก่อนนะ”จี้อี่หนิงขมวดคิ้ว “แผลของคุณต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล แล้วคุณจะทำงานล่วงเวลาถึงกี่โมง?”“ยังไม่แน่ใจ เรื่องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ซุนสิงทำก็ได้”เห็นเขาดูไม่ใส่ใจ จี้อี่หนิงเริ่มไม่พอใจ หน้านิ่งไม่พูดอะไรเสิ่นซื่อถอนหายใจเบา ๆ “จริง ๆ แล้วไม่เป็นไร แค่แผลถลอก อีกไม่กี่วันก็หายครับ”“หลังเลิกงานฉันจะไปเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คุณ เสร็จแล้วฉันค่อยกลับค่ะ”ประตูลิฟต์เปิดออก จี้อี่หนิงทิ้งคำพูดนี้ไว้ก่อนเดินออกไป ไม่ให้เสิ่นซื่อมีโอกาสปฏิเสธมองแผ่นหลังของเธอที่รีบเดินจากไป เสิ่นซื่อเผลอยิ้มมุมปากอีกด้านหนึ่ง เสิ่นเยี่ยนจือกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึงฉินจืออี้กำลังนั่งดื่มรังนกที่ห้องรับแขก เห็นเขาขมวดคิ้วแน่นก็วางถ้วยลงแล้วถามว่า “เป็นอะไร? หรือว่าคุณปู่ยังไม่ให้คุณกลับไปที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป?”เส

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 277

    วินาทีถัดมา หน้าผากของเธอรู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลเหมือนขนนกที่ปัดผ่านเบา ๆ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้และสะกิดใจเสิ่นซื่อจูบหน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วผละออก ดวงตาของเขามีแววรู้สึกผิด"จี้อี่หนิง ขอโทษนะ เมื่อกี้ผมนึกถึงเรื่องที่เธอเคยเต็มใจทำเพื่อเสิ่นเยี่ยนจือแล้วผมรู้สึกไม่สบายใจ แต่นั่นไม่ยุติธรรมกับเธอเลย"ตั้งแต่ตัดสินใจคบกับเธอ เขาก็ควรยอมรับอดีตของเธอ ไม่ใช่โกรธเธอเพราะเรื่องนั้นจี้อี่หนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบรอบเอวเขาและพิงอกเขาเบา ๆ พลางพูดเสียงแผ่วว่า "อืม"ร่างกายในอ้อมแขนของเขานุ่มนวล กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้ดวงตาของเสิ่นซื่อเปลี่ยนเป็นแววลึกล้ำ"อี่หนิง ถ้ายังกอดต่อไปแบบนี้ ผมไม่กล้ารับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ครับ"น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พยายามระงับ ทำให้หัวใจของจี้อี่หนิงสั่นไหว ความรู้สึกซาบซ่านแล่นไปทั่วร่าง และแก้มของเธอก็เริ่มร้อนขึ้นเธอรีบผลักเขาออก ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองผสมความเขินอาย "ฉันแค่กอดเธอแค่นิดเดียวเอง"เสิ่นซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วน ลูบจมูกตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า "ผมต้องไปประชุมแล้ว ไปกันเถอะ"พูดจบ เขาก็รีบเปิดประตู

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 276

    "ไม่ครับ"จี้อี่หนิงเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงแข็งกระด้างแบบนี้ยังกล้าบอกว่าไม่โกรธอีกเหรอ?"คุณโกรธอะไร? เพราะฉันคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือเหรอ?"เสิ่นซื่อสายตาดูลึกซึ้งขึ้น "ผมไม่เด็กขนาดนั้น""งั้นคุณโกรธเรื่องอะไร?"เมื่อกี้นอกจากจะคุยกับเสิ่นเยี่ยนจือไปสองสามคำ จี้อี่หนิงก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าจะทำให้เขาโกรธเลยอีกอย่าง เธอกับเสิ่นเยี่ยนจือหย่ากันแล้ว และเธอก็พูดกับเขาต่อหน้าด้วย เขาจะมีอะไรต้องโกรธ?เสิ่นซื่อเงียบไปสักพักก่อนจะพูดเสียงต่ำ "สิทธิบัตรยารักษาโรคหัวใจที่เขาเอามาตอนนั้น เป็นของคุณเหรอ?"จี้อี่หนิงชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้า"อืม ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้าทำงานที่เสิ่นซื่อกรุ๊ป ผู้ถือหุ้นยังไม่ยอมรับเขา แล้วตอนนั้นฉันก็แต่งงานกับเขา ถ้าเขาดี ฉันก็ต้องดีไปด้วย ฉันเลยยกให้เขาไปค่ะ"เสิ่นซื่อแสยะยิ้มออกมา น้ำเสียงแฝงความประชด "คุณดูจะดีกับเขาจังเลยนะ"ตอนนั้นเสิ่นเยี่ยนจือใช้สิทธิบัตรนั่นแย่งโครงการดี ๆ ไปจากชิงหงหลายโครงการ แถมยังเล่นงานบริษัทของเขาลับหลังอีกถ้าไม่ติดว่าเป็นหลานชาย และเสิ่นซื่อกรุ๊ปก็เป็นธุรกิจของตระกูลเสิ่น เขาคงไม่ปล่อยไปแน่แต่ไม่คิดเลยว่า สิทธิบัตรนั่นจะเป็นข

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 275

    เสิ่นเยี่ยนจือกัดฟันแน่น ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจเขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่า ท่านผู้เฒ่าเสิ่นลำเอียงเข้าข้างเสิ่นซื่ออย่างเห็นได้ชัดแต่ เขาไม่เหมือนเสิ่นซื่อที่มีบริษัทเป็นของตัวเอง และไม่กล้าขัดใจท่านผู้เฒ่าเสิ่นเขารีบก้มหน้าลง สีหน้าดูกระอักกระอ่วน "คุณปู่ คุณพูดถูกครับ... ตอนนั้นผมแค่ใจร้อนไป... อีกอย่าง ฉินจืออี้ก็ท้องลูกของผมแล้ว...""พอเถอะ ฉันไม่อยากมาเสียเวลากับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของพวกเธอ ออกไปซะ"เห็นสีหน้ารำคาญของท่านผู้เฒ่าเสิ่น เสิ่นเยี่ยนจือสูดหายใจลึก แล้วฝืนยิ้มออกมา "ครับ"เสิ่นซื่อจูงมือจี้อี่หนิงออกจากบ้านตระกูลเสิ่นไปจนถึงข้างนอก ถึงได้ปล่อยมือเธอ"รู้ทั้งรู้ว่ามาที่นี่ต้องโดนกดดัน ทำไมถึงยังมาอีก?"น้ำเสียงที่แฝงความไม่พอใจของเขาทำให้จี้อี่หนิงเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ฉันไม่อยากให้คุณถูกท่านผู้เฒ่าเสิ่นโดนตีเพราะฉันอีก"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเป็นพ่อของเขา เขาคงไม่มีทางตอบโต้เดิมทีจี้อี่หนิงตั้งใจแค่ใช้เขา ไม่คิดจะมาด้วยซ้ำแต่พอเห็นรูปที่เสิ่นเยี่ยนจือส่งมา หัวใจก็บีบรัดแน่น เจ็บปวดขึ้นมาเฉย ๆตอนนั้น เธอถึงได้รู้

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 274

    ท่านผู้เฒ่าเสิ่นดวงตาเต็มไปด้วยความเวทนา "คุณคิดว่ายังมีโอกาสแต่งงานเข้าตระกูลเสิ่นอีกเหรอ?"ตอนนี้เสิ่นซื่ออาจจะขัดใจฉัน เพราะยังสนใจเธออยู่แต่ไม่นานหรอก เขาจะรู้เองว่าการมีภรรยาที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย กับภรรยาที่ช่วยเขาได้ มันต่างกันแค่ไหนถึงตอนนั้น เขาจะยังเลือกจี้อี่หนิงอยู่ไหม?ถ้าเธอฉลาดพอ ตอนนี้ก็ควรถอยออกไปจากเสิ่นซื่อ"ท่านผู้เฒ่า อาจมีหลายคนอยากแต่งเข้าตระกูลเสิ่น แต่ฉันไม่สนใจ ตอนที่ฉันแต่งกับเสิ่นเยี่ยนจือ เป็นเพราะตัวเขาเอง ไม่ใช่เพราะตระกูลเสิ่นและตอนนี้ที่ฉันอยู่กับเสิ่นซื่อก็เป็นเพราะเขาเป็นเสิ่นซื่อเท่านั้น"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นแค่นเสียงเย็นชา "เธอกล้าสาบานไหม ว่าอยู่กับเขาโดยไม่มีความโลภเลย แค่ชอบเขาจริง ๆ?"มือของจี้อี่หนิงที่อยู่ข้างตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอเม้มปากกำลังจะพูด แต่เสิ่นซื่อก็พูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พ่อ พอได้แล้ว อย่าบีบบังคับเธออีกเลย!"ท่านผู้เฒ่าเสิ่นจ้องเขาอย่างเย็นชา "หุบปาก! วันนี้แกต้องเลิกกับเธอ ไม่งั้นเราขาดกัน!"ทันทีที่พูดจบ ห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบเห็นท่านผู้เฒ่าเสิ่นโกรธจนหน้าแดง เสิ่นซื่อเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 273

    ……เสวียนหมิงหมิงโกรธมากหลังจากได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด เธอเดินตรงไปหาผู้หญิงกลุ่มนั้นและพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา: "ฉันว่าทำไมถึงได้กลิ่นอิจฉาแรงขนาดนี้ ที่แท้ก็มีคนอิจฉานี่เอง!"ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มจ้องมองเสวียนหมิงหมิงด้วยความโกรธ "พวกเราพูดความจริง แล้วอีกอย่าง เจ้าตัวยังไม่ได้พูดอะไรเลย แกมีสิทธิ์อะไรมาออกหน้าแทน? อย่าให้คนอื่นใช้เป็นเครื่องมือโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว ยังไงก็ตาม การที่ได้ไต่เต้าไปอยู่กับประธานเสิ่น ใครจะรู้ว่าแอบวางแผนอะไรไว้เบื้องหลังบ้างค่ะ!""ถ้าแกมีความสามารถ แกก็ไปหาเองสิ ไม่มีความสามารถก็หุบปากไป! ยังจะบอกว่าพี่อี่หนิงหน้าตาธรรมดา ต้องการให้ฉันซื้อกระจกให้พวกแกส่องดูตัวเองหรือเปล่าว่าหน้าตาเป็นยังไง?""แก!"เสวียนหมิงหมิงเชิดคางขึ้น "แกอะไรแก? ถ้ามีความกล้า ก็เอาคำพูดที่พวกแกพูดเมื่อกี้ไปพูดต่อหน้าประธานเสิ่นโดยไม่ตกหล่นสักคำ ดูสิว่าเขาจะยังเก็บพวกแกพวกปากเสียไว้ในบริษัทอีกหรือเปล่า!"ผู้หญิงคนนั้นจะพูดอะไรอีก แต่คนข้างๆ ดึงแขนเธอไว้"พอเถอะ ไปกันเถอะ"ผู้หญิงคนนั้นมองเย็นชาใส่เสวียนหมิงหมิง"รอดูเถอะ!"เสวียนหมิงหมิงยืนเท้าสะเอว กลอกตา "ก็รอดูสิ ยังไง? แกจะก

  • ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน   บทที่ 272

    เงียบไปสักครู่ เสิ่นซื่อเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา: "ผมจะไปหลังจากประชุมเสร็จ"ตอนเที่ยง จี้อี่หนิงเพิ่งขึ้นไปถึงชั้นบนสุด ซุนสิงก็ขวางเธอไว้"คุณจี้ ตอนนี้ประธานเสิ่นไม่อยู่ในห้องทำงานครับ""เขายังอยู่ในที่ประชุมหรือ?"ซุนสิงส่ายหน้า มองเธอพลางพูดว่า: "ไม่ใช่ เช้านี้ท่านผู้เฒ่าเสิ่นโทรหาเขา เขากลับไปบ้านเดิมแล้วยังไม่ได้กลับมาครับ"จี้อี่หนิงรู้สึกใจหายวูบ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องเช้านี้"ฉันเข้าใจแล้ว เลขาซุน ขอบคุณที่บอกฉันเรื่องนี้ค่ะ"เห็นว่าสีหน้าเธอแทบไม่เปลี่ยน ซุนสิงขมวดคิ้ว "คุณจี้ คุณไม่ไปหาเขาหรือ?""ถึงฉันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร อีกอย่างถ้าคนในตระกูลเสิ่นเห็นฉันตอนนี้ พวกเขาจะยิ่งอารมณ์เสียค่ะ""เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะคุณ คุณไม่ควรจะแบกรับมันไปพร้อมกับประธานเสิ่นหรือ?"ซุนสิงมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ น้ำเสียงเย็นชาความรู้สึกของเสิ่นซื่อ เขาไม่มีสิทธิ์ถาม แต่ตอนนี้ท่าทีของจี้อี่หนิง ทำให้เขารู้สึกว่าเสิ่นซื่อช่างน่าเสียดายเขาต่อสู้กับตระกูลเสิ่นเพื่อเธอคนเดียว แต่จี้อี่หนิงกลับแค่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขา ไม่มีท่าทีว่าจะร่วมแบกรับเลยสักนิด"เลขาซุน ถ้าเขาต้อง

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status