Share

บทที่ 1066

Author: บุหรี่สองมวน
"ไหนคุณบอกว่า คุณจะดีกับฉันไปตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ?"

"ตอนนี้คุณชายเซียวไม่แคร์ในความรักที่ยาวนานของเรา เพียงเพราะหลินเฟยคนนั้นเนี่ยนะ…"

ฉีฉงเหยาไม่ลดละ เธอพยายามเกาะแขนของเซียวจ้านขวางเอาไว้แน่น พร้อมพูดอ้อนวอนออกมา

"หุบปาก ผมถามว่าตอนนี้คุณเขียนไปแล้วกี่จบ ตอบคำถามของผมด้วย!"

จู่ๆ เซียวจ้านขวางก็รู้สึกรังเกียจแบบสุดๆ

เขาสะบัดแขนของฉีฉงเหยาออกแล้วถามขึ้นมา

"คุณชายเซียว ฉัน...ฉันเขียนสี่ร้อยสามสิบจบแล้วค่ะ…"

และในครั้งนี้ฉีฉงเหยาก็ได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ โดยที่พูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจออกมา

"งั้นคุณก็ยังขาดอีกเก้าพันห้าร้อยกว่าจบ เขียนต่อเถอะ เขียนจบแล้วผมมีเรื่องอยากจะบอกกับคุณ"

เซียวจ้านขวางถอนหายใจ พร้อมพูดด้วยท่าทีที่หมดอดทน

เมื่อฉีฉงเหยาเห็นสีหน้าของเซียวจ้านขวางแบบนี้แล้ว

จู่ๆ เธอก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที โดยแอบคิดความเป็นไปได้ว่า

หรือว่าคุณชายเซียวจะสงสารฉันขึ้นมาแล้ว?

ฉันเข้าใจแล้ว ที่คุณชายเซียวทำกับฉันแบบนี้ เขาจะต้องมีความลำบากใจอะไรบางอย่างแน่นอน ความจริงแล้วเขายังแคร์ฉันอยู่มาก!

ไม่อย่างนั้น คุณชายเซียวจะอยู่ต่อและรอให้เธอเขียนเสร็จกว่าหมื่นจบได้อย่างไร

เขาคงกำลังคิดว่
Locked Chapter
Continue Reading on GoodNovel
Scan code to download App

Related chapters

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1067

    "ฮือ...หลินเฟยอย่า...ฉัน...ฉันยังไม่พร้อม..."สงสารก็เพียงแต่เจียงเฉินหยู่คุณหนูใหญ่คนนี้ที่ไม่ว่าจะขอร้องอ้อนวอนสักแต่ไหน เธอก็ไม่อาจหนีรอดไปจากเงื้อมมือของหลินเฟยได้!"อุ๊ย..."หลินเฟยประเดิมด้วยทักษะการใช้ลิ้นที่ยอดเยี่ยมจูบเสียจนร่างกายของเจียงเฉินหยู่อ่อนระทวยดูเหมือนเจียงเฉินหยู่จะตกอยู่ในภวังค์ เนื้อตัวของเธออ่อนปวกเปียก พร้อมซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลินเฟยอย่างไร้เรี่ยวแรงยอมให้หลินเฟยทำทุกอย่างตามใจปรารถนาหลินเฟยใช้แรงดูด พร้อมชำเลืองมองไปแวบหนึ่งและก็ได้พบว่าลิ้นที่บอบบางและชมพูระเรื่อของเจียงเฉินหยู่ถูกดูดจนแดงก่ำ และนุ่มนวลมากขึ้นเรื่อยๆเขาค่อยๆ ลิ้มรสชาติอย่างละเอียดอ่อน ราวกับว่ามันจะละลายในปากเสียให้ได้ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวลเมื่อรู้สึกว่าจูบไปพอประมาณแล้ว หลินเฟยถึงได้จูบเป็นครั้งสุดท้าย และยุติการจูบที่แสนจะยาวนานลง"หลินเฟย ตัวคุณร้อนจังเลย..."เจียงเฉินหยู่หายใจหอบๆ ควันหมอกพร่ามัว ราวกับว่าเธอจะไม่ได้สติอีกต่อไปครั้งสุดท้ายที่หลินเฟยได้เห็นเจียงเฉินหยู่อยู่ในท่าทางแบบนี้ก็ตอนที่อยู่ในโรงแรมของเมืองฉีหลินนั่นเองในครั้งนั้น เจียงเฉินหยู่ได้เผ

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1068

    "ฮะ?""หรือฉันจะท่องผิด...""หรือการฝึกพวกนี้มันเป็นของปลอมทั้งหมด?"และสิ่งที่ทำให้หลินเฟยหงุดหงิดก็คือว่า หลังจากที่เขาท่องเคล็ดวิชาสองบทนี้จนจบ เขากลับไม่ได้ล่องหน หรือเจาะกำแพงได้แต่อย่างใดหลังจากอ่านเนื้อหาในความทรงจำอย่างละเอียดแล้วนั้น หลินเฟยถึงได้ตระหนกขึ้นมาว่าที่แท้ก็เป็นเพราะหลินเฟยเข้าสู่การฝึกลมปราณได้อย่างหมิ่นเหม่มันจึงส่งผลให้เขาสามารถเลือกใช้ทักษะการล่องหนหรือเจาะกำแพงได้ในคราวละหนึ่งอย่างเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ไม่เพียงแต่ต้องท่องเคล็ดวิชาแต่ยังจำเป็นต้องมีสมาธิ ระดมพลังจิตในช่องท้อง และใช้มันร่วมกันเพื่อให้บรรลุผล"งั้นก็ใช้วิชาล่องหนเสียก่อน แล้วค่อยทำเซอร์ไพรส์กับอาเล็ก…"หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้ว หลินเฟยก็ท่องเคล็ดวิชาตามวิธีการในความทรงจำอย่างเงียบๆ อีกครั้งหลังจากท่องจบแล้ว หลินเฟยก็ต้องทนดูร่างกายของตัวเองกลายเป็นลูกบอลสุญญากาศไปต่อหน้าต่อตา!เพียงแต่ว่าพลังจิตในร่างกายที่เพิ่งจะรวบรวมมาได้เพียงนิดนั้น มันกลับถูกใช้ไปเกือบครึ่งแล้ว!"ครั้งหน้าฉันจะไม่ใช้พลังจิตของตัวเองอีกแล้ว เพราะการใช้แสงเงินขาวก็น่าจะได้ผลเหมือนกัน"หลินเฟยดูตื่นเต้นเสีย

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1069

    "อาเล็กครับ อาไม่ได้ฝันไปหรอก มันเป็นเรื่องจริง..."หลินเฟยจูบดวงตาและคิ้วของถังรั่วเสวี่ยอย่างนุ่มนวล"ไม่...นี่ต้องเป็นความฝันแน่ๆ คืนนี้เสี่ยวเฟยพักอยู่กับคุณเจียงในห้อง ไม่ว่างที่จะมาหาฉันหรอก...""ฉันรู้ว่านี่จะต้องเป็นความฝันแน่ๆ แต่ต่อให้มันจะเป็นความฝัน ฉันก็พอใจมากแล้วล่ะ..."ถังรั่วเสวี่ยยังคงหลับตา หายใจหนักๆ และพึมพำกับตัวเอง"อาเล็กครับ อาลืมตาขึ้นมาดูหน่อยสิว่า ตอนนี้ยังเป็นความฝันอยู่หรือเปล่า?"หลินเฟยทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากอดถังรั่วเสวี่ยเอาไว้แน่นพร้อมถอนวิชาล่องหนออกไป"เสี่ยวเฟย...นาย นาย... ทำไมนายมาที่นี่ได้ รีบกลับไปเร็วเข้า ถ้าคุณเจียงรู้จะต้องโกรธอย่างแน่นอน!"ถังรั่วเสวี่ยตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่ หลังจากที่ลืมตาขึ้นมาแล้ว เธอก็ได้เห็นหลินเฟยแสยะยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับมองมาที่เธอ"ไม่เป็นไรหรอกอาเล็ก คุณเจียงหลับไปแล้วล่ะ""ครึ่งคืนหลังผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนอา พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไป ไม่มีใครรู้หรอก..."…………ในค่ำคืนนี้ หลินเฟยได้ใช้การฝึกแบบคู่เป็นครั้งที่สองแล้วและผลลัพธ์ก็เป็นไปอย่างที่หลงอู่พูดเอาไว้ทุกประการถังรั่วเสวี่ยที่ถูกหลินเฟยครอบครองร่า

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1070

    หลังจากนั้นไม่นาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่พึงพอใจเป็นอย่างยิ่งของหลินเฟย ถังรั่วเสวี่ยก็หลับตาลงไปอีกครั้งเพียงแต่ว่า ในครั้งนี้ถังรั่วเสวี่ยไม่ได้หลับตาอย่างสนิทโดยยังเหลือช่องว่างเล็กๆ เอาไว้ เพราะเธอไม่เชื่อหลอกนะว่าหลินเฟยที่ตัวเป็นๆจะสามารถหายตัวจากห้องนี้ไปยังห้องของเจียงเฉินหยู่ได้ภายในพริบตาแต่อย่างไรก็ตาม ฉากต่อจากนั้น มันก็ทำให้ถังรั่วเสวี่ยตกตะลึงจนตาค้าง!เธอเห็นเพียงแต่หลินเฟยขมุบขมิบปาก เหมือนจะพึมพำอะไรออกมา!จากนั้นเขาก็ได้หายวับไปจากสายตาของถังรั่วเสวี่ยทันที!"เสี่ยวเฟย… เสี่ยวเฟยมีคาถาหายตัวอย่างนั้นจริงๆ…""หรือว่าการที่ฉันจูบตรงนั้นของหลินเฟย มันจะทำให้เขาหายตัวได้…""มันจะวิเศษอะไรอย่างนี้!"ถังรั่วเสวี่ยพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจและหลินเฟยที่ล่องหนไปแล้ว ในตอนนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันขึ้นมาเขาตั้งใจรออีกสักพัก จนกระทั่งถังรั่วเสวี่ยได้หลับไปอีกครั้งจากนั้นเขาก็ค่อยๆ เปิดประตู และกลับไปที่ห้องของเจียงเฉินหยู่อีกครั้งโดยที่ในเวลานี้ เจียงเฉินหยู่ยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาซึ่งบนใบหน้ายังมีรอยแดงระเรื่อที่ยังไม่ได้จางหายไปหลินเฟยมองไปมอง

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1071

    "คุณเจียง คุณช่างเป็นแม่บ้านแม่เรือนจริงๆ ต่อไปถ้าผมได้อยู่กับคุณ ผมจะต้องมีความสุขมากๆ"หลังจากแต่งตัวเสร็จ หลินเฟยก็อดไม่ได้ที่จะจูบเจียงเฉินหยู่ไปอีกหนึ่งที"ช่างปากหวานเสียจริงๆ พูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเร็วเข้า"แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ความจริงแล้ว เจียงเฉินหยู่กลับมีความสุขเป็นอย่างมากทั้งคิ้วคางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนหวาน……หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้ว หลินเฟยกับเจียงเฉินหยู่ก็เดินไปที่ห้องของถังรั่วเสวี่ยด้วยกัน พร้อมกับเรียกถังรั่วเสวี่ยลงไปทานมื้อเช้าในระหว่างนี้ เจียงเฉินหยู่ก็ได้ตรวจสอบโทรศัพท์มือถือถึงได้รู้ว่าวันนี้เจียงเฉินหยู่ไม่อยู่บ้าน ดูเหมือนว่าเขาจะออกไปเจรจาธุรกิจแต่เช้าแล้วและนี่ก็ทำให้เจียงเฉินหยู่รู้สึกผ่อนคลายลงได้ไม่น้อย"ป้าถังคะ เมื่อคืนพักผ่อนสบายหรือเปล่าคะ?"ระหว่างที่เดินไปยังห้องอาหาร เจียงเฉินหยู่ก็ถามถังรั่วเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย"เมื่อคืนป้าถังนอนหลับสบายดี ขอบใจคุณเจียงมากนะคะ คุณกับเสี่ยวเฟยล่ะพักผ่อนกันสบายหรือเปล่า?""เสี่ยวเฟยไม่ได้รังแกคุณใช่ไหม?"ถังรั่วเสวี่ยชำเลืองมองไปที่หลินเฟยอย่างประหม

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1072

    "คุณชายเซียว คุณคงช่วยเธอเขียนต่อใช่ไหมล่ะ?"เมื่อเห็นท่าทางที่ประหม่าขนาดนี้ของเธอ ไหนเลยที่หลินเฟยจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเขาเหลือบไปมองเซียวจ้านขวาง พร้อมกับถามออกมา"ผมช่วยเธอเขียนจริงๆ นั่นแหละสหายหลิน""เมื่อคืนผมเห็นว่าเธอเขียนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมใจอ่อนก็เลยช่วยเธอเขียนต่ออีกสามพันกว่าจบน่ะ""เพราะยังไงเสีย การที่เธอทำให้สหายหลินขุ่นเคือง ผมก็มีความผิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ดังนั้น..."ยิ่งเซียวจ้านขวางพูด น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งเบาลงไปเรื่อยๆ"คุณชายเซียว คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วล่ะ ผมรู้ว่าคุณชอบเธอมาก""ผมสามารถเข้าใจได้ว่า ทำไมคุณถึงได้ทำแบบนี้ เพราะหากเป็นผม ผมก็คงจะทำแบบนี้ด้วยเหมือนกัน""แต่อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ครองของคุณจริงๆ""ผมแนะนำให้คุณชายเซียวทบทวนความสัมพันธ์ของพวกคุณอีกครั้งนะ"หลินเฟยไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเซียวจ้านขวางตรงกันข้าม เขากลับถอนหายใจและพูดความในใจออกมา"ฮึ่ม ฉันกับคุณชายเซียวรักกันมาก คุณเป็นคนนอกจะมายุ่งอะไรกับพวกเราด้วย"ก่อนที่เซียวจ้านขวางจะได้ตอบอะไรกลับไป ฉีฉงเหยาก็พึมพำอย่างไม่พอใจขึ้นมาเสียก่อนจากนั้นเธอก็จับมือเซ

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1073

    "คุณต้องการจะให้ผมชดเชยยังไง ผมก็จะตอบสนองคุณทั้งนั้น"เมื่อได้ยินแบบนี้ สีหน้าของฉีฉงเหยาก็แข็งทื่อไปทันที!เธอรีบโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเซียวจ้านขวาง เงยหน้าและถามพร้อมกับกุมหัวใจว่า"คุณชายเซียว คุณคงไม่ได้ล้อฉันเล่นหรอกใช่ไหม?""มันไม่ตลกเลยนะ คุณอย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้จะได้ไหม?""ฉงเหยา ผมไม่ได้ล้อคุณเล่นนะ""จนถึงตอนนี้คุณก็ยังไม่เข้าใจว่า คุณได้ทำผิดอะไรลงไป คุณนี่ช่างน่าสงสารจริงๆ"เซียวจ้านขวางผลักฉีฉงเหยาออกไปเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นมา"คุณมีเบอร์โทรของผม รอให้คุณเสนอเงื่อนไขการชดเชยได้แล้ว คุณก็โทรหาผมได้ทุกเวลา""อย่าหาว่าผมใจร้ายเลยนะ ผมก็จนปัญญาจริงๆ""ขืนอยู่ด้วยกันต่อไป ไม่ว่าจะกับคุณ หรือจะกับผม มันก็คงไม่ได้ลงเอยกันด้วยดี"พอพูดจบ ต่อให้เซียวจ้านขวางจะตัดใจไม่ลงแค่ไหนแต่เขาก็ยังพาฉีฉงเหยาเข้าไปในรถและพูดกับคนขับรถที่อยู่ข้างหน้าว่า"ส่งคุณฉีกลับบ้านของตระกูลฉี เดี๋ยวฉันจะเรียกแท็กซี่ไปที่สนามบิน แล้วกลับตี้ตูโดยตรง ไม่ต้องสนใจฉันหรอก""รับทราบครับ คุณชายเซียว"หลังจากที่คนขับรถตอบรับคำสั่ง เขาก็รีบสตาร์ทรถในทันที"คุณชายเซียว...คุณชายเซียว!""ฉันไม่อย

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1074

    "หลินเฟย คุณยอมที่จะย้ายมาอยู่กับฉันหรือเปล่า?""คุณฟังฉันให้ดีๆ นะ ถ้าคุณกล้าที่จะไม่ยอมย้ายเข้ามา งั้นคุณก็ต้องตายอย่างแน่นอน!"ไหนเลยจะคิดได้ว่า เมื่อเห็นสีหน้าของหลินเฟยแปลกๆ ไปเจียงเฉินหยู่ก็หรี่ตาลง พร้อมคุกคามอย่าง 'ดุดัน' ออกมาแบบนี้!"ผม...ผมก็ต้องตกลงคุณเจียงอยู่แล้ว เพียงแต่ว่า..."จู่ๆ หลินเฟยก็ตึงเครียดขึ้นมา เพราะไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาคัดค้านเจียงเฉินหยู่ได้และสถานการณ์แบบนี้ มันดูอันตรายกับหลินเฟยเป็นอย่างมากเขาไม่สามารถปล่อยให้เจียงเฉินหยู่รู้ว่าเขาซ่อนผู้หญิงไว้ในวิลล่าได้"เพียงแต่ว่าอะไร? รีบพูด คุณรีบพูดเร็วเข้า!"เจียงเฉินหยู่โน้มตัวเข้ามาหาหลินเฟย พร้อมกับถามขึ้นมา"เพียงแต่ว่า ตอนนี้ผมกับคุณเจียงยังไม่ได้แต่งงานกัน ถ้าผมย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของตระกูลเจียงแบบนี้ เกรงว่ามันจะไม่ดีกับคุณเจียงเอาได้นะ!"หลินเฟยพยายามดิ้นรนจนสุดตัว"คุณอย่ามาพูดแบบนี้นะ เมื่อวานคุณไม่ได้พูดแบบนี้สักหน่อย!"เจียงเฉินหยู่หยิกหลินเฟย และพูดอย่างไม่พอใจขึ้นมา"อีกอย่าง ข่าวการหมั้นหมายของเรา ใครเขาก็รู้กันไปทั่วทุกจังหวัดแล้ว ด้วยสถานะของฉัน ด้วยสถานะของคุณ ต่อให้คุณจะย

Latest chapter

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1150

    ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ถังรั่วเสวี่ยก็สัมผัสได้ถึงมือใหญ่ที่อบอุ่นที่แสนจะคุ้นเคยคู่นั้นบนร่างกายของเธอ เป้าหมายของการลูบไล้นั้นชัดเจนเป็นอย่างมากด้วยสัมผัสที่แสนจะคุ้นเคยนี้ มันทำให้ถังรั่วเสวี่ยตื่นขึ้นมาจากความฝัน ทั้งโลภและหลงใหลเป็นอย่างมาก"เสี่ยวเฟย ไม่ได้นะ หยวนหยวนยังอยู่ที่นี่…"ท่ามกลางความมืดในยามราตรี ถังรั่วเสวี่ยมองไม่เห็นหลินเฟย แต่เธอสามารถสัมผัสได้ว่าเป็นหลินเฟยที่อยู่บนตัวเธออุณหภูมิที่ร้อนจัดทำให้ถังรั่วเสวี่ยหายใจถี่ๆ เธอโอบกอดหลินเฟยเอาไว้ และกระซิบเบาๆ ออกมาเดิมทีเธอยังคิดว่าหลินเฟยได้มาตอนกลางวันแล้ว ตอนกลางคืนเขาจะไม่มาเสียอีกคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเฟยจะมาตอนดึกดื่นแบบนี้ได้ช่างเป็นหนุ่มน้อยที่บ้าคลั่งเสียจริงๆ..."ไม่เป็นไรหรอกครับอาเล็ก เธอหลับไปแล้ว ผมเบาๆ หน่อยก็โอเคแล้วล่ะ""อาเล็ก อาน้ำลายไหลแล้วนะ คงจะกระหายน่าดู ให้ผมช่วยดับกระหายให้นะ"หลินเฟยหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปถอดชุดแนบเนื้อของถังรั่วเสวี่ยออกแม้ว่าจะมืดสนิท แต่สำหรับหลินเฟยแล้ว มันไม่ต่างอะไรจากตอนกลางวันใบหน้าที่แดงระเรื่อ รวมไปถึงดวงตาที่พร่าเบลอของถังรั่วเสวี่ยมันยิ่

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1149

    เพราะต้องการรู้ความลับของโลกซ่อนเร้นจากตัวของพวกเขานั่นเองผู้หญิงที่เป็นผู้นำมาจากตระกูลอาจารย์หยินหยางที่ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุดจากทุกคนในประเทศซากุระ ตั้งแต่บุคคลสำคัญไปจนถึงชาวบ้าน!เชียนเย่เจียจื่อจากตระกูลเชียนเย่โดยที่ตัวเธอเองยังเป็นอาจารย์หยินหยางที่มีสถานะสูง ซึ่งสามารถควบคุมพลังของผีและเทพเจ้าได้!"แม้ว่าบางส่วนของร่างกายจะหายไป แต่เขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เป็นวัตถุดิบในการปลุกศพได้ดีจริงๆ""พวกนายสองคนไปเอาตัวเขาขึ้นมา"เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังพูด เชียนเย่เจียจื่อก็หรี่ตาที่เรียวเล็ก พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรงเสน่ห์จากภายในออกมา"รับทราบรับ ท่านเชียนเย่!"ในไม่ช้า ชายทั้งสองก็ได้เดินลงไปช้อนร่างเจียงอู๋เซี่ยวขึ้นมาจากสระ พร้อมหามมาวางที่หน้าของเชียนเย่เจียจื่อ"ให้พวกนายไปตรวจสอบ ได้ความว่าอย่างไรแล้ว?"เชียนเย่เจียจื่อย่อตัวลง มองสำรวจไปยังร่างของเจียงอู๋เซี่ยวโดยไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใดดูเหมือนว่าเธอจะคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี พร้อมกับถามโดยไม่เงยหน้าออกมา"ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับท่านเชียนเย่ พรุ่งนี้เช้าสิบโมง ยอดเขาจิ่วหลงซาน พวกจอมยุ

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1148

    "ในเมื่ออาจารย์ลุงเอ่ยปากออกมาแล้ว อู๋เซี่ยวจะกล้าขัดได้อย่างไรล่ะครับ?""ไม่รู้ว่าอาจารย์ลุงมีเรื่องอะไรที่รบกวนจิตใจอยู่ พูดให้อู๋เซี่ยวฟังหน่อยสิครับ ไม่แน่ว่าอู๋เซี่ยวอาจจะช่วยอาจารย์ลุงแก้ปัญหาได้"ตอนนี้เจียงอู๋เซี่ยวอยู่ในการคุ้มครองของคนอื่น และยังต้องการให้กู่หรูหลงพาเขากลับโลกซ่อนเร้นอีกต่างหากแน่นอนว่าเขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธคำชวนของกู่หรูหลงอยู่แล้ว หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่สักพัก เขาก็พูดขึ้นมาว่า"เอาไว้คุยกันตอนที่ออกไปนอกโรงแรมแล้ว ที่นี่หูตามันเยอะ เรื่องบางอย่างไม่สะดวกที่จะพูดในตอนนี้"กู่หรูหลงไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เขาหันหลังและนำทางอยู่ข้างหน้าเจียงอู๋เซี่ยวเดินตามกู่หรูหลงออกจากโรงแรม จนมาถึงเชิงเขาของจิ่วหลงซานโดยมีสระน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นสระ"อาจารย์ลุงครับ ท่านได้ให้ศิษย์พี่ฮว่าและศิษย์พี่ฉางเล่อไปซื้อยามาให้หลานไม่ใช่เหรอครับ?""ทำไมสองวันมานี้ อู๋เซี่ยวถึงไม่ได้เจอศิษย์พี่ฮว่าและศิษย์พี่ฉางเล่อเลยล่ะครับ"เจียงอู๋เซี่ยวเป็นฝ่ายเอ่ยถามกู่หรูหลงก่อน"อ้อ ไอ้สองคนนั้นไม่รู้ว่าไปเถลไถลที่ไหนแล้ว นี่ก็สองวันแล้วยังไม่กลับมาเลย""วันนี้ข้าออกไปตามหาก็

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1147

    "ผมจะเป็นอะไรไปได้ เสี่ยวหยู่คุณอย่าได้เป็นห่วงเลยนะ""วันนี้คุณออกไปทำงานทั้งวัน เหนื่อยหรือเปล่า?""อยากจะให้ผมบีบๆ นวดๆ ขาให้คุณไหมล่ะ?"เมื่อสัมผัสความเป็นห่วงที่เจียงเฉินหยู่มีต่อเขาหลินเฟยอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเขาดึงเจียงเฉินหยู่ไปนั่งบนเตียง พร้อมพูดเอาอกเอาใจ"เฮ้อ ฉันวิ่งวุ่นมาทั้งวัน แม้แต่ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน คุณว่าฉันเหนื่อยหรือเปล่าล่ะ?""ถือว่าคุณยังมีจิตสำนึกอยู่ ยังรู้จักเป็นห่วงฉัน""เดี๋ยวตอนนวดคุณเบามือหน่อยนะ ฉันล่ะกลัวว่าคุณจะเผลอนวดจนไหล่ของฉันทรุดไปแล้วจริงๆ"เจียงเฉินหยู่พูดล้อเล่น พร้อมกับหันหลังให้กับหลินเฟย"แหะๆ โอเค รับรองว่าผมจะนวดเบาๆ!"หลินเฟยวิ่งไปล้างมือในห้องน้ำ และกลับมาอย่างรวดเร็วเขาวางมือบนไหล่ของเจียงเฉินหยู่และคลำไปจนถึงคอเสื้อของเธอจากนั้นก็เลื่อนไปตามผิวเรียบเนียนไร้ที่ติ พร้อมกับสอดลึกเข้าไป นวด บีบ และหยอกล้อและมันก็ทำให้เจียงเฉินหยู่คร่ำครวญออกมาอย่างทันที"อืม...คนผีทะเล ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ""คุณยังคิดจะมาแกล้งฉันอีก ปล่อยเดี๋ยวนี้ อย่ามาเล่นมั่วๆ!"แต่ทว่ามือของหลินเฟยกลับเอาแต่ใจ พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายว่

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1146

    "ทำได้ครับ สิ่งเหล่านี้มันเป็นเรื่องที่ง่ายมาก พวกเราสองปู่หลานทำได้อยู่แล้วครับ"กู่หรูหลงทำมือคารวะอย่างชาญฉลาดรวมไปถึงกู่เยว่อิ๋งที่ยืนกรานอย่างแข็งขันเมื่อครู่ที่ผ่านมา เธอก็ได้เปลี่ยนทัศนคติและพยักหน้าตอบรับอย่างถ่อมตัวในทันที"โอเค ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกนายปู่หลานก็กลับไปที่โรงแรมจิ่วหลงซานก่อนเถอะ รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้า""ฉันก็จะไปร่วมประลองจอมยุทธ์ด้วยตัวเอง ถึงตอนนั้น หากฉันมีอะไรให้รับใช้ ค่อยเรียกพวกนายปู่หลานก็แล้วกัน"หลินเฟยรำพันอยู่ในใจว่า 'คำสาบานโลหิต' นั้นมีประโยชน์แบบสุดๆ และในเวลาเดียวกัน เขาก็โบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้กู่หรูหลงและกู่เยว่อิ๋งถอยออกไปเสียก่อนซึ่งก็เป็นเวลานี้ที่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบเร่งได้ดังแว่วมา และนั่นก็คือโอวหยางเยี่ยนและโอวหยางชงที่ได้วิ่งตามมานั่นเองเมื่อเห็นหลินเฟยไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามกับกู่หรูหลงที่จากไปโดยเสียแขนไปหนึ่งข้าง และดูแก่กว่าเดิมเป็นอย่างมากแม้แต่กู่เยว่อิ๋งที่เดิมตามหลังก็ก้มหน้าก้มตาราวกับถูกสูบวิญญาณไปอะไรแบบนั้นและนั่นก็ทำให้พวกเขาสองพ่อลูกตกตะลึงจนหน้าถอดสีเลยทีเดียว!"สหายน้อง หรือว่านายจะ

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1145

    น้ำเสียงของหลินเฟยเผด็จการ และเร่งเร้าอย่างหงุดหงิดเต็มที่"คุณปู่คะ เราจะทำอย่างไรกันดี?""หนูอายุยังน้อย หนูยังไม่อยากตายนะคะคุณปู่ พี่เซียวเฟิงกำลังรอหนูอยู่นะคะ…""เพียงแต่ว่าคุณปู่ หากจะให้หนูยอมเป็นทาสรับใช้เขาแล้วละก็ งั้นหนูก็ยอมตายเสียดีกว่า!"กู่เยว่อิ๋งตื่นตระหนก เธอไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นกับกู่หรูหลง"เยว่อิ๋ง กระบวนท่าที่เจ้าเด็กนั่นใช้ ปู่ไม่เคยพบไม่เคยเห็นมาก่อน ปู่ก็ไร้หนทางด้วยเหมือนกัน""ปู่ก็ไม่อยากจะประนีประนอมเหมือนกัน แต่การมีชีวิตอยู่ ยังไงมันก็ดีกว่าตายเป็นไหนๆ""ยังไงพวกเราก็ยอมๆ ไปเถอะ อย่างแย่ที่สุดต่อไปก็ยังมีโอกาสหลบหนีกลับไปที่โลกซ่อนเร้น และไม่ต้องกลับมาเหยียบที่โลกปัจจุบันอีกก็ได้"และกู่หรูหลงที่เพิ่งจะสำเร็จว่าที่มหาจอมยุทธ์ได้เมื่อครู่ที่ผ่านมา อายุของเขาก็ได้ยืดออกไปกว่าห้าสิบปีแล้วซึ่งในอีกห้าสิบกว่าปีข้างหน้า ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีโอกาสสำเร็จขั้นมหาจอมยุทธ์ก็เป็นไปได้กู่หรูหลงยิ่งไม่อยากตายมากกว่าเดิม เขาลังเลอยู่สักพัก ในที่สุดก็ถอนหายใจหนักๆ ออกมา พร้อมกับกระซิบกับกู่เยว่อิ๋ง"ในเมื่อพวกแกยอมมาเป็นทาสฉัน งั้น

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1144

    กู่หรูหลงร้องขอความเมตตาอย่างสุดใจ แต่ทว่าหลินเฟยกลับไม่มีความคิดที่จะปล่อยพวกเขาไปแต่อย่างใดล้างแค้นสิบปีก็ยังไม่สาย ความจริงที่แสนจะเรียบง่ายนี้ หลินเฟยยังคงเข้าใจได้ดีแต่อย่างไรก็ตาม หลินเฟยไม่ได้เป็นปีศาจหรือฆาตกร ให้เขาฆ่ากู่หรูหลงและกู่เยว่อิ๋ง เขาก็ทำไม่ได้ด้วยเช่นกัน"พี่สาว งั้นพี่ก็ดูดกำลังภายในของเขาให้หมดสิ้น แล้วผมจะให้ผู้อำนวยการโม่ขังพวกเขาไปตลอดชีวิตก็แล้วกัน"ท้ายที่สุด หลินเฟยก็ถอนหายใจ และพูดตัดสินใจออกมา"ไม่ต้องหรอก คนคนนี้เจ้าโจมตีด้วยตัวเอง""เจ้าก็เก็บเอาไว้เป็นทาสเถอะ""ต่อไปหากพบจอมยุทธ์โบราณที่แข็งแกร่งจริงๆ ถึงตอนนั้นข้าค่อยดูดพลังลมปราณก็ยังไม่สาย""อีกอย่าง ขอแค่เจ้าควบคุมเขาได้ เจ้าก็สามารถสั่งให้เขาไปตามหาหินวิญญาณและหญ้าวิญญาณในโลกซ่อนเร้นได้ แบบนี้จะทำให้เจ้าสามารถบรรลุข้อตกลงกับข้าได้เร็วขึ้นด้วย"สิ่งที่ทำให้หลินเฟยคิดไม่ถึงก็คือ หลงอู่ได้ให้คำตอบแบบนี้ออกมาและในน้ำเสียงนั้น ยังมีการชื่นชมปะปนอยู่ด้วย"ให้ผมรับไว้เป็นทาส? ผมไม่ได้มีบุญคุณกับพวกเขาเหมือนกับโอวหยางเยี่ยนและลูกชายแบบนั้น มีแต่ความแค้นล้วนๆ เลยก็ว่าได้""แล้วพวกเขาจะยอมมาเ

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1143

    สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและเดือดดาลแบบสุดๆ ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วในตอนนี้!เพราะวิธีการของหลินเฟย เขาไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน!"คุณปู่ คุณปู่รีบถอดเสื้อมาดับไฟเร็วเข้า!"กู่เยว่อิ๋งก็ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมตะโกนเตือนเสียงดังออกไปทันที"ไม่ต้องหรอก ปู่มีวิธีของตัวเอง"กู่หรูหลงถ่ายเทพลังงานลงในแขนที่กำลังลุกไหม้ จากนั้นก็กระทืบเท้าลงไปที่พื้นอย่างเต็มแรงแปร๊ะ แปร๊ะ!แต่ทว่า หลังจากที่กู่หรูหลงได้ดึงแขนออกมา เปลวไฟดวงนั้นก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะมอดลงไปแต่อย่างใด!กู่หรูหลงถอดเสื้อออก และเปลวไฟก็ไหม้แขนของเขาจนเลือดและเนื้อผสมปนเปกันไปหมด!เมื่อเห็นว่าอีกไม่นาน แขนของเขาก็คงจะไหม้ไปเสียทั้งหมดแล้ว!กู่หรูหลงก็ทำได้เพียงอดกลั้นต่อความเจ็บปวด พร้อมกับดึงมีดออกมาตัดแขนข้างขวาของตัวเองออกไปทั้งหมด!เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว เปลวไฟที่แปลกประหลาดนี้ก็จะลามไปทั่วตัวและเผาเขาให้ตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!"ไอ้สารเลว ไอ้เด็กเมื่อวานซืน นี่จริงแกก็ออกมาประจันหน้ากับข้าเลยสิ!""ข้าจะสับแกเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน!"กู่หรูหลงกุมบาดแผลที่เกิดจากกา

  • แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา   บทที่ 1142

    ในขณะนี้ เวลาก็ได้ล่วงเลยมาสองทุ่มกว่าๆ แล้ว ท้องฟ้าไร้ซึ่งดวงจันทร์มีดวงดาวเพียงไม่กี่ดวงที่ส่องแสงกะพริบจางๆ ออกมาภายในภูเขาชิงซาน เมื่อความมืดได้คืบคลานเข้ามา มันจึงทำให้บรรยากาศดูมืดมิดมากยิ่งขึ้นแต่ทว่าความเร็วของหลินเฟยยังไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด เขาสามารถหลบหลีกหินที่นูนสูงเหล่านั้นได้อย่างคล่องแคล่วความมืดในยามค่ำคืน ไม่ได้ทำให้ความสามารถในการใช้ตาทิพย์ของเขาลดลงแต่อย่างใดหลินเฟยหันกลับไปมอง และพบว่ากู่หรูหลงไม่ได้เร็วเท่ากับตอนแรกอีกต่อไปหลินเฟยรู้ดีว่า นั่นไม่ใช่เพราะกู่หรูหลงเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะความสามารถในการมองเห็นของกู่หรูหลงลดลงเมื่ออยู่ในตอนกลางคืนนั้นเองส่วนโอวหยางเยี่ยนและลูกชายที่ติดตามมาท้ายสุดก็ถูกสลัดทิ้งโดยไม่เห็นแม้แต่เงาแล้วในตอนนี้!"กู่หรูหลง อย่างน้อยๆ แกก็เป็นถึงว่าที่มหาจอมยุทธ์ ทำไมช้าอย่างกับเต่าแบบนี้?""ขืนแกยังชักช้าอยู่ ฉันก็คงจะเบื่อจนหลับไปแล้วนะ""ด้วยความเร็วแบบนี้ แกยังคิดจะฆ่าฉันอีกงั้นเหรอ? กลับบ้านไปนอนฝันซะดีกว่า!"หลินเฟยตั้งใจชะลอความเร็ว และหันมาพูดเหน็บแนม"ไอ้หนุ่ม แกอย่าได้ชะล่าใจไปเลย แม้ว่าความเร็วของข้าจะสู้แกไม่ได

Scan code to read on App
DMCA.com Protection Status