พอพี่เหนือขับรถพาฉันมาถึงโรงพยาบาลเขาก็ถือกระเป๋าเสื้อมืออีกข้างจับมือฉันมายังห้องพักฟื้นของแอนนา "พี่เหนือไปไหนมาคะ"พอพี่เหนือเปิดประตูเข้าไปแอนนาก็เอ่ยถามทันที แล้วหลุบสายตามองไปยังกระเป๋าเสื้อผ้า "พี่ไปเอาเสื้อผ้ามาน่ะ"พี่เหนือปล่อยมือฉันแล้วเอากระเป๋าไปวางก่อนที่จะเดินไปที่เตียงนอนแอนนา "รู้สึกดีบ้างหรือยัง"ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับยกมือลูบที่หัวแอนนาต่อหน้าฉันที่ยังยืนนิ่งอยู่หน้าประตู "ก็ยังกลัวอยู่...กลัวว่าพี่เดวินจะมาทำร้ายแอนนาอีก"แอนนาตอบกลับด้วยสีหน้ากังวลแฝงไปด้วยความหวาดกลัว. ในขณะที่คุณเลขาฟ้าเดินมาดึงมือฉันไปนั่งที่โซฟา.โดยที่สายตาฉันยังจ้องไปที่ชายหญิงคู่นั้น "ไอ้เดวินไม่มีทางมาทำร้ายเธอได้อีกแล้ว...พี่จะอยู่ข้าง ๆ เธอ"คำพูดพี่เหนือมันสะกิดใจฉันอยู่เหมือนกัน แต่เลือกที่จะเงียบ."จาร์ คุณฟ้ากลับไปพักผ่อนเถอะครับ ขอบคุณที่มา"พี่เหนือหันมาพูดกับฉันและคุณเลขาฟ้า แล้วหันกลับไปคุยกับแอนนาต่อ "ค่ะ"เป็นเลขารองประธานที่ตอบกลับส่วนฉันยังนั่งนิ่งมองแผ่นหลังพี่เหนือรู้สึกจุกที่อกนิด ๆ อะไรกัน พอถึงปุ๊บก็ไล่ฉันเลยเหรอ "กลับกันเถอะคุณจาร์"คุณฟ้าลุกขึ้นกำลังจะเดินแต่ต้อ
ร่วมชั่วโมงได้ดีแลนก็ออกมาจากห้องทำงานท่านประธานพร้อมกับแฟ้มเอกสารเต็มไม้เต็มมือ เขาเดินยิ้มร่ามาตรงหน้าโต๊ะทำงานฉัน "ผมไปทำงานก่อนนะพี่จาร์"ลูกพี่ลูกน้องท่านประธานเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พอฉันผงกหัวรับเขาก็เดินไปยังห้องทำงานคุณรองประธาน ส่วนฉันก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ พักเที่ยง...ระหว่างที่กำลังเก็บของเพื่อจะไปทานข้าว พี่เหนือก็เดินออกมาจากห้องทำงาน เขาหันมาที่ฉันพร้อมกับก้าวขาเดินมาที่หน้าโต๊ะทำงาน ฉันรีบลุกขึ้นแล้วคลี่ยิ้มหวาน "พี่เหนือ ระ.ร...""วันนี้คงไม่ได้ไปทานข้าวด้วยนะ..นัดแอนนาไว้น่ะ"ฉันยังพูดไม่จบประโยคพี่เหนือก็แทรกพูดขึ้นมาก่อน "...."ฉันยืนนิ่งจ้องหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่จุกในอก "ไปก่อนนะ"ท่านประธานหนุ่มยกแขนดูนาฬิกาข้อมือแล้วกำลังจะก้าวขาเดินไป"เดี๋ยวค่ะ..."เขาหยุดชะงักแล้วหันมาที่ฉัน "...จาร์ขอไปด้วยได้ไหม"พูดจบพี่เหนือก็เบนหน้าไปทางอื่นแล้วลอบหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะหันมาพูดกับฉัน "แอนนาไม่ได้ทำอาหารเผื่อเธอ เอาไว้คราวหน้าล่ะกัน"จุก มันจุกแล้วจุกอีกแทบจะหายใจไม่ออก พอชายหนุ่มพูดจบเขาก็เดินไปโดยไม่ได้สนใจฉันเลย ฉันฟุ่บตัวลงนั่งที่เก้าอี้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา ต
ตอนนี้ฉันนั่งฟังเสียงคลื่นกระทบลงที่หาดทรายโดยมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลานั่งอยู่ข้าง.ๆ ฉันแหงนหน้าบนไปบนท้องฟ้าที่มีดวงดาวเป็นล้านดวงแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก "เฮ้อ""บอกพี่ได้หรือยังว่าไม่สบายใจเรื่องอะไร"ฉันหันขวับไปที่คนถามแล้วคลี่ยิ้มเจื่อน ๆ "พี่กษะเคยมีแฟนหรือเปล่าคะ"ฉันเลือกที่จะไม่ตอบแต่กลับตั้งคำถามแทน "อืม....""....ก็มีคนที่ชอบนะแต่ก็ไม่ได้เป็นแฟนกัน"พี่กษะคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วยกมือเกาท้ายทอย "ใครเหรอคะ"ฉันขมวดคิ้วถามเพราะอยากรู้ "พูดไปจาร์ก็ไม่รู้จักหรอก....ว่าแต่ทำไมอยู่ ๆ ถึงถามพี่แบบนี้ล่ะ""...."ฉันก้มหน้าลงเม้มปากทั้งสองเข้าหากันแน่น "มีปัญหากับคุณเหนือ?"ฉันเงยหน้ามองเพื่อนพี่ชายแล้วลอบหายใจเบา ๆ "....."ฉันพยักหน้าช้า ๆ แล้วเบือนหน้าจ้องมองไปที่ทะเลสีดำ เพราะตอนนี้มันค่อนข้างดึกแล้ว "พอจะบอกพี่ได้ไหมว่าจาร์มีปัญหาอะไรกับคุณเหนือ"พี่กษะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนอบอุ่น "จาร์คิดว่า...เขาไม่ได้รักจาร์"ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือดวงตาเริ่มเห่อร้อนราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว."ทำไมถึงคิดแบบนั้น""ถ้าเขารักจาร์คงไม่ปล่อยให้จาร์รอแบบนี้"พอพูดจบน้ำตาฉันก็ไหลออกมาท
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...ฉันพอเริ่มทำใจได้บ้างแล้วแหละ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันอยู่แต่กับตัวเองเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียวด้วย วันนี้ฉันก็เพิ่งจะได้กลับมา และคิดว่าจะไปช่วยงานพี่จ้านที่โรงงานทันที ไม่อยากให้ตัวเองว่าง เดี๋ยวคิดอะไรฟุ้งซ่านอีก "ซื้ออะไรมาฝากแม่บ้าง"พอก้าวขาเข้าบ้านเสียงคุณนายแม่ก็ดังขึ้นทันที "ไม่ได้ซื้อ"ฉันตอบกลับแล้วอมยิ้ม แม่ฉันลุกขึ้นจากโซฟาเดินมาตีแขนฉันดังเพียะ! "โอ๊ย แม่"ฉันร้องราวกับเจ็บปวดมาก"ทำไมเป็นคนขี้งกแบบนี้ไปเที่ยวทั้งทีไม่มีของฝากให้พ่อแม่พี่ชายบ้างเลยหรือไง""ก็จาร์ไม่มีตังค์หนิ"ฉันสวนกลับ"เฮ้อ..ฉันคงคาดหวังกับแกมากไปหน่อย"แม่บ่นพึมพำแล้วหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เดิม ฉันก็เดินตามไปติด ๆ "โอ๋ แม่ไม่งอนนะ คราวหน้าจาร์จะซื้อของมาฝากแบบจุก ๆ เลย"ฉันโอบกอดแม่ไว้แน่นแล้วพูดง้อท่าน "ไม่ต้องเลย"แม่สะบัดตัวออก"แล้วจะให้จาร์ทำอะไรคุณนายแม่ถึงจะหายงอน""ไปงานวันเกิดหลานคุณเทียนกับฉัน"ฉันเบิกตาโตด้วยความตกใจหลังจากที่แม่พูดจบ "ห๊ะ! งานวันเกิดหลานคุณน้าเทียน?"วันเกิดน้องทอยสินะ ฉันจำได้ว่าพี่เหนือชวนฉันไปซื้อของขวัญให้หลานตัวเอง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป"ทำ
ด้านเรอา ขณะที่จาร์กับแอนนาพูดคุยกันอยู่บังเอิญเรอาเข้าไปได้ยินพอดี เธอแอบฟังทั้งคู่คุยกันจนแยกย้าย เรอารู้สึกโกรธแอนนามากที่ไปพูดจาทำร้ายจิตใจจาร์ซึ่งเธอรู้สึกเอ็นดูจาร์เป็นพิเศษ จึงรู้สึกโกรธแทน "ทำไมต้องพูดให้จาร์เสียใจด้วย เธอก็รู้ว่า..""กับจาร์ต้องใช้ยาแรง ๆ เธอจะได้ไม่มามัวจมปลักเสียใจอยู่แบบนี้"แอนนาแทรกพูด "เธอหมายความว่าอะไร""ถ้าจาร์เลิกรักพี่เหนือเร็วขึ้น เราอาจจะได้เห็นพี่เหนือเป็นคนตามตื้อจาร์เร็วขึ้นไงค่ะ"แอนนาพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากสีหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่างในใจ "เธอกับพี่เหนือ...""แอนนารู้มาตลอดว่าพี่เหนือหมดรักแอนนาไปนานแล้ว แต่เขาแค่สงสารแอนนา พี่เหนือกำลังสับสนหัวใจตัวเอง แอนนาจึงอยากจะช่วยให้เขาหายสับสนสักที""เธอกำลังจะบอกว่าพี่เหนือรักจาร์?"แอนนาผงกหัวรับ "แอนนาบอกเขาแล้วนะ แต่เขายังยืนยันว่ารักแอนนา...เลยต้องสั่งสอนสักหน่อยรุ่นพี่ของแอนนาคนนี้ดื้อมาก ๆ"จาริณี (จาร์)หลังจากคุยกับแอนนาเสร็จฉันก็ลากแม่กลับบ้านทันที ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เหม็นความรัก เหอะ! เอาจริง ๆ ที่แอนนาพูดมันก็ทำให้ฉันหน้าชาไปเหมือนกัน พูดขนาดนี้ตบฉันยังดีซะกว่า แต่คำพูดของแอนนาม
หนึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันโฟกัสทำแต่งานมีได้เจอเพื่อนบ้าง แต่ที่ได้เจอกันแทบจะทุกวันก็คงเป็นพี่กษะ เราสองคนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่พี่ชายฉันพึงพอใจไม่น้อย "วันนี้มึงช่วยไปส่งน้องกูด้วยนะ"พอเลิกงานเราสามคนก็เดินออกมาจากออฟฟิศ พอมาถึงโรงจอดรถพี่จ้านก็หันไปพูดกับเพื่อนตัวเอง ปกติทุกเช้าฉันจะนั่งรถมากับพี่จ้านเพราะขี้เกียจขับรถ"แล้วพี่จะไปไหน"ฉันพูดขึ้นทันที "ผมก็อยากจะไปหาสาว ๆ บ้างสิครับคุณจาริณี"พี่จ้านตอบกลับด้วยคำพูดยียวน "จะฟ้องแม่"ฉันพูดแล้วชี้หน้าพี่ชาย"ขี่ม้าสามศอกไปฟ้องเลยครับ"พี่จ้านเอ่ยด้วยสีหน้ากวน ๆ ก่อนที่จะหันไปที่พี่กษะ"ฝากไอ้ตัวแสบด้วยนะ"ว่าจบก็เดินผิวปากอารมณ์ดีไปที่รถตัวเอง."เชอะ"ฉันสบถออกมาสั้น ๆ ด้วยความหมั่นไส้พี่ชายตัวเองในขณะที่พี่กษะยืนหัวเราะฉันอยู่ข้าง ๆ.."แวะทานข้าวก่อนนะ"ระหว่างที่พี่กษะขับรถอยู่เขาก็หันมาพูดกับฉัน "ค่ะ"ฉันตอบกลับไปแล้วคลี่ยิ้มหวานให้กับผู้ชายข้าง ๆ ที่มีหน้าตาหล่อเหลาไม่น้อย แทบเวลายิ้มเขายิ่งมีเสน่ห์เอามาก ๆ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมืองเมื่อได้โต๊ะนั่งแล้วบริกรก็นำเมนูมาให้ฉันกับพี่กษะเลือกดูอาหาร ระหว่างที่กำ
วันนี้ฉันเดินทางไปยังบริษัทพี่เหนือเพื่อไปดีลงานเรื่องก่อสร้างขยายโรงงานโดยมีพี่กษะอาสาขับรถพามา พอรถจอดสนิทที่หน้าบริษัทหัวใจฉันก็เกิดเต้นแรงดัง ตุบ ตุบ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วพรูลมหายใจออกมาก่อนที่จะลงจากรถตามพี่กษะไปติด ๆพี่กษะเดินจับมือฉันเข้ามาด้านในแล้วเดินไปยังประชาสัมพันธ์ด้านหน้า คือก่อนหน้าพี่กษะได้นัดหัวหน้าฝ่ายก่อสร้างสำหรับโรงงานไว้ให้เรียบร้อยแล้วแหละเพราะเขาเคยดีลงานกับบริษัทนี้จึงรู้ว่าหัวหน้าฝ่ายเป็นใคร ต้องติดต่อที่ไหน พอไปถึงพี่กษะก็บอกเจตนาที่มาทันที "ขึ้นไปที่ชั้น 12 ห้องประชุมอยู่ทางซ้ายมือค่ะ"พอพนักงานที่เคาน์เตอร์พูดจบ ฉันกับพี่กษะก็กล่าวขอบคุณ ก่อนที่จะเดินไปยังหน้าลิฟต์ พอประตูลิฟต์ฉันกับพี่กษะก็ก้าวขาเดินเข้าไป จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหน้าเดินตามมา ปรากฎว่าเป็นท่านประธานใหญ่ที่เดินตามเข้ามาในลิฟต์ หัวใจฉันก็เต้นแรงอีกครั้งเมื่อได้เจอหน้าเขา มาคุยงานวันแรกก็เจอเขาเลยเหรอ เวรกรรมอะไรของฉันกันนะ "สวัสดีครับคุณเหนือ"พี่กษะเอ่ยทักทายทันที แต่ท่านประธานได้แต่จ้องมาที่ฉัน "คุณเหนือครับ...คุณเหนิอ"พี่กษะเรียกเขาถึงสองครั้งจึงได้ละสายตาจากฉันหันไปที่คนเรียก "ไม่ท
ณดน(เหนือ)หลังจากที่คุยงานและเซ็นสัญญากับจาร์เสร็จเธอกับกษะก็ขอตัวกลับในขณะที่ผมรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่รู้ว่าทั้งคู่กำลังจะหมั้นกัน ไม่จริงใช่ไหม จาร์ไม่ได้จะหมั้นกับกษะจริง ๆ ใช่ไหม ในหัวของผมแย้งอยู่ตลอด ผมยืนเหม่อลอยคิดแต่เรื่องของจาร์ อยู่ในลิฟต์กับเลขาฟ้า "คุณเหนือคะ""...."จาร์ไม่มีทางหมั้นกับกษะได้หรอกเพราะเธอยังรักผม "คุณเหนือคะ...คุณเหนือ..คะ"ผมหลุดออกจากความคิดสติกลับมาเมื่อมีเสียงหวานดังขึ้นข้าง ๆ ผม "มีอะไรเหรอครับคุณฟ้า"ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ"ฟ้าได้ยินว่าคุณเหนือกำลังจะแต่งงานกับคุณแอนนาเหรอคะ""....."ผมยืนมองเธอนิ่งไม่ตอบอะไร "ขอโทษที่ละลาบละล้วงค่ะ"เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาสีหน้ารู้สึกผิด ...ผมเข้ามาในห้องทำงานเดินไปยังเก้าอี้ประจำตำแหน่งแล้วปลดกระดุมสูทออกก่อนที่จะนั่งแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก"เฮ้อ"ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงนึกถึงวันนั้น วันที่แอนนาบอกผมว่า เธออาจจะท้อง '..แอนนาคิดว่า แอนนาท้อง"พอแอนนาพูดจบผมก็เหยียบเบรคทันที แล้วหันไปที่เธอด้วยอาการตกใจและกังวล'ท้อง?'ผมขมวดคิ้วถามเธออีกครั้งรุ่นน้องสาวผงกหัวรับ 'วันที่เกิดเรื่องพี่เดวินไม่ได้ป้องก
"ลูกสาวของเราไง"ชายหนุ่มที่ฉันหลงรักครั้งแรกพบตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่คนสุขุม เคร่งขรึมแต่เขาเป็นคนช่างฝัน ลูกสาวอะไรกัน บ้าบอ พี่เหนือชึ้นคร่อมร่างฉันแล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าฉันออกอย่างชำนาญ เวลาไม่กี่นาทีเสื้อผ้าฉันก็ถูกโยนทิ้งลงพื้นอย่างกับไม่มีค่า เจ้าของใบหน้าหล่อคมคายโน้มลงมาดูดเลียเม็ดไตที่หน้าอกฉันสลับกันทั้งสองพลางใช้มือบีบเค้นไปด้วย "อะ.."ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บจี๊ดเมื่อถูกมือหน้าบีบที่เต้าอกฉันอย่างแรง"...เบา ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็แตกคามือหรอก"ฉันเอ่ยแกมประชดประชัน "หึ"ชายหนุ่มบนร่างแสยะยิ้มร้าย แล้วจัดการตะโบมตวัดดูดดุนยอดปทุมถันจนเปียกแฉะไปหมด พอสมใจแล้วพี่เหนือก็ขยับกายลงมายังที่ปลายเท้าฉันแล้วอ้าขาทั้งสองข้างแยกจากกัน ก่อนที่จะก้มลงใช้นิ้วแหวกกลีบกุหลาบ จากนั้นก็ใช้ลิ้นแตะไปที่ติ่งเกสร แล้วใช้ลิ้นสากลากวนไปรอบ ๆ "อะ อร้ายย"ฉันครางด้วยความเสียวขนลุกไปทั้งตัว นิ้วเท้างุ้มเข้าหากันด้วยความเกร็ง "พะ พี่เหนือ จาร์เสียววว"พี่เหนือห่อลิ้นแล้วสอดเข้าไปในร่องแคบ ทำให้ฉันร้องอย่างไม่เป็นภาษาด้วยความกระสันที่เขามอบให้ มือทั้งสองข้างกำหมอนไว้แน่น "อะ อ๊ะ พะ พี่~"ฉันเก
หลังจากทานข้าวกับครอบครัวพี่เหนือจนอิ่มเรียบร้อยฉันก็ลาพ่อแม่รวมถึงน้อง ๆ ของเขากลับมาที่บ้านโดยมีพี่เหนือขับรถมาส่ง พอมาถึงท่านประธานหนุ่มหล่อก็เข้าไปคุยเกริ่นเรื่องการหมั้นกับพ่อแม่ฉันทันที "พรุ่งนี้พ่อแม่ผมจะมาพูดคุยอีกทีอย่างเป็นทางการนะครับ"พ่อแม่ฉันไม่ได้โต้แย้งอะไรเพราะเห็นท่าทางลูกสาวที่ดูจะตกลงตั้งแต่หน้าประตูบ้านแล้ว ใช่ ฉันตกลงที่จะหมั้นกับพี่เหนือ "ผมขออนุญาตท่านทั้งสองอีกสักเรื่องได้ไหมครับ"พี่เหนือพูดจบพ่อแม่ฉันก็หันมองหน้ากันแล้วหันไปที่คนพูด "ถ้าผมอยากจะให้น้องตั้งครรภ์ก่อนที่จะแต่งงานจะได้ไหมครับ"เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง"เอาสิ แม่ก็อยากอุ้มหลานเหมือนกัน"แม่ฉันตอบกลับแล้วยิ้มหวาน"ท้องก่อนแต่งสมัยนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาแล้ว..."พ่อฉันพูดด้วยน้ำเสียงขรึม ก่อนที่จะหันมาที่ฉันสลับหันไปที่พี่เหนือ "....แต่พ่อขอเรื่องเดียวฝากดูแลจาร์กับหลานพ่อให้ดี ๆ ล่ะ""ครับผมสัญญาจะดูแลจาร์กับลูกอย่างดี"พี่เหนือตอบรับด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังแล้วเอื้อมมาจับมือฉัน หนึ่งเดือนต่อมา...พิธีหมั้นของฉันกับพี่เหนือก็ถูกจัดขึ้น แน่นอนว่าครั้งนี้งานใหญ่กว่าครั้งที่แล้ว.เพราะฉันหมั้นกับ
พี่เหนือไปรับฉันจากบ้านมาที่ผับพี่ทอร์ชน้องชายต่างมารดา เมื่อตอนเย็นเขาได้พูดคุยกับพ่อแม่ฉันเรียบร้อยก็กลับไปที่บ้านก่อนจึงมารับฉันในช่วงค่ำ ๆพอมาถึงที่ผับพี่เหนือก็จับมือฉันเดินเข้ามาด้านในขึ้นไปที่ห้องวีไอพี15 ซึ่งมีกิ๊ก พี่ไกด์ และแฟนกิ๊กนั่นคือพี่เอกรออยู่ ประตูห้องวีไอพีเปิดเข้าไปทุกคนภายในห้องต่างมองฉันกับพี่เหนือด้วยความแปลกใจ และหลุบตามองที่มือฉันขณะที่ถูกกุมไว้ด้วยมือพี่เหนือ "มาด้วยกันได้ยังไง"เป็นพี่ไกด์ที่พูดขึ้นก่อน"ทำไมจะมาด้วยกันไม่ได้?"พี่เหนือตอบแล้วดึงมือฉันไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ เขา "ผมตกข่าวอะไรไปหรือเปล่า จาร์เพิ่งจะถอนหมั้นกับพี่กษะไม่ใช่เหรอ มันเกิดอะไรขึ้นแล้วทำไม....""เลิกถาม! เดี๋ยวจาร์มันจัดแถลงข่าวให้รู้เองแหละ"กิ๊กแทรกพี่เอกพูดแล้วหันมาที่ฉันด้วยสีหน้ากดดัน "เรื่องมันมีอยู่ว่า...."พี่ไกด์ พี่เอก และกิ๊กตั้งใจฟังกันอย่างพร้อมเพรียงเห็นหน้าทั้งสามก็อดที่จะขำไม่ได้ 'คิกคิก'"จาร์เป็นเมียกูก่อนจะหมั้นกับกษะ"ทุกคนหันขวับไปที่เจ้าของใบหน้าหล่อแม้แต่ฉันหันไปคอแทบเคล็ด "พี่เหนือ!""หรือไม่จริง"ท่านประธานหนุ่มสวนกลับแล้วยักคิ้วใส่ "นี่กูหูแว่วไปใช่ไหม"พี่ไกด์
"...."ฉันถูกชายร่างสูงกอดไว้แน่นมือหนาก็คอยลูบที่หลังเบา ๆ ปากก็พูดจาปลอบใจฉันอยู่ตลอด ฉันพอเข้าใจแล้วล่ะพี่เหนือคงจะคิดว่าฉันเสียใจที่ถูกถอนหมั้น แต่ทำไมนะ ทำไมฉันไม่ผลักเขาออก ยังคงให้เขากอดอยู่แบบนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าโอบกอดของเขาช่างอบอุ่นจัง"พี่จะยืนอยู่ข้างเธอไม่ไปไหน"ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ เอาอีกแล้วหัวใจฉันเกิดเต้นแรงผิดจังหวะอีกแล้ว หลังจากพูดจบพี่เหนือก็ผละจากกอด ฉันรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าลงทันที ชายร่างสูงจับมือฉันไปนั่งที่โซฟา ก่อนที่จะเอ่ยถาม "ทำไมถึงถอนหมั้นกันล่ะ""เอ่อ..."เอาไงดีวะ พูดยังไงดีไม่ได้เตรียมคำพูดไว้ด้วย "ไม่ต้องบอกพี่ก็ได้ ถ้าเธอพูดแล้วจะทำให้เสียใจ"เฮ้อ..ฉันลอบหายใจเบา ๆ หลังจากที่พี่เหนือพูดจบแล้วตีหน้าเศร้า "...."ฉันไม่พูดอะไรก้มหน้าลงแล้วอมยิ้ม "ถ้าพี่จะเป็นคนดูแลหัวใจเธอจะได้ไหม"ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองชายหนุ่มรูปหล่อ"ถึงแม้ว่าพี่จะเคยทำร้ายหัวใจดวงนี้...."พี่เหนือหยุดพูดแล้วหลุบตามองลงที่หน้าอกข้างซ้ายของฉัน"....แต่พี่สัญญาว่าครั้งนี้พี่จะไม่ทำให้หัวใจของเธอต้องเจ็บซ้ำอีกต่อไป"หัวใจฉันเกิดเต้นรัว ๆ จนแทบจะทะลุออกมาจากอก เราสองคนสบตากันอย่างลึกซึ้ง
พักเที่ยง...วันนี้ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้ออกมาจากออฟฟิศก่อนเวลา แล้วออกมายืนชะเง้อรอใครบางคน "จาร์ รอใครน่ะ"ฉันหันไปที่เสียง ก็ปรากฏร่างชายหนุ่มที่เดินล้วงกระเป๋าออกมาจากห้องทำงานใหญ่ "เปล่า ไม่ได้รอใคร"ฉันเลือกโกหกพี่ชายเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันชวนพี่เหนืออดีตคนรักไปทานข้าวกลางวัน "แล้วมายืนทำอะไรตรงนี้ ไม่ไปกินข้าวเหรอ"พี่จ้านเดินมาหยุดยืนตรงหน้าฉันแล้วก็ขมวดคิ้วเอ่ยถาม "ไปสิ พอดีว่า...."ฉันต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรถยนต์คันหรูของพี่เหนือขับเขามาทำให้ดึงความสนใจของพี่ชายของฉันหันไปมองตาม"นั้นมันรถคุณเหนือหนิ"ไม่ทันให้พี่ชายฉันได้ถามอะไร ฉันก็รีบวิ่งไปที่รถพี่เหนือทันที"ไม่ต้องลง"ว่าแล้วฉันก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้าง ๆ เบาะคนขับ ทำให้คนตัวโตหันมามองหน้าฉันด้วยความแปลกใจ "ออกรถเลย"ปากพูดแต่สายตาจ้องไปด้านหน้ารถเพราะฉันเห็นพี่จ้านกำลังเดินมา."ออกรถเร็วสิ"เมื่อพี่เหนือยังไม่ออกรถฉันจึงหันไปบอกเขาอีกครั้ง"ครับ ๆ"สิ้นเสียงท่านประธานหนุ่มก็ขับรถออกมา "ทำไมดูรีบร้อนจัง"ปากหนาเอ่ยพูดขึ้นแต่สายตาจ้องมองไปที่ถนน "...."ฉันนั่งเงียบไม่ตอบอะไรพี่เหนือจึงหันมาที่ฉันเสี้ยววินาที
ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าบ่งบอกว่าไม่น่าเชื่อว่าพี่กษะจะเป็น..."คู่หมั้นมึงเป็นเกย์?"กิ๊กเอ่ยออกมาเบา ๆ "กูไม่รู้"ว่าจบ ฉันก็หันกลับไปมองทั้งคู่ต่อ แต่ต้องเบิกตาโตยกมือปิดปากเมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสองกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม "เฮ้ยย..."ฉันรีบเอามืออีกข้างปิดปากเพื่อนสนิททันที ก่อนที่จะดึงออกมาจากตรงนั้นตอนนี้เราสองคนเข้ามาในห้องน้ำหญิงเราต่างมองหน้ากันแล้วลอบหายใจออกมา "มึงจะเอาไง"เพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง ซึ่งเธออาจจะเข้าใจว่าฉันเสียใจแต่ไม่ใช่เลยฉันไม่ได้มีความรู้สึกอะไรแถมยังดีใจด้วยซ้ำเพราะคำพูดที่พี่กษะพูดกับพี่สกายคล้ายกับว่าเขาทั้งคู่กำลังจะบอกเรื่องของเขากับพ่อแม่ แน่นอนว่าต้องไม่มีงานแต่งฉันกับพี่กษะเกิดขึ้น"กูจะถามเขาตรง ๆ"ฉันบอกความคิดที่มีอยู่ในหัวตอนนี้ ถ้าเขาสองคนรักกันจริง ๆ ฉันนี่แหละก็จะช่วยพวกเขา "ที่ฟัง ๆ มาดูท่าพ่อแม่คู่หมั้นมึงจะไม่รู้เรื่องที่เขาเป็นเกย์นะ"กิ๊กสันนิษฐานเหมือนอย่างฉัน "กูก็คิดเหมือนมึง""ดูมึงไม่เสียใจอะไรเลย"ฉันคลี่ยิ้มหวานให้เพื่อนสนิทแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยมีกิ๊กเดินตามมาติด ๆ เช้าวันต่อมา...พี่กษะม
หลังจากงานหมั้นจบลงฉันก็กลับมาทำงานต่อ ฉันตื่นเช้าอาบน้ำแต่งตัว ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายสายตาก็ไปสะดุดกับแหวนหมั้นที่สวมใส่อยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย แล้วลอบหายใจเบา ๆ นี่ฉันคิดผิดหรือคิดถูกนะ ที่อยู่ดี ๆ ก็เป็นคนที่ต้องถูกผูกมัด โดยที่ฉันไม่ได้มีใจให้กับคู่หมั้นตัวเองเลย."เฮ้อ..."ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วจับสายให้กระชับเดินออกจากห้อง พอลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นพี่กษะนั่งรอฉันอยู่ที่ห้องรับแขกจึงรีบเดินเข้าไปหาทันที "วันนี้มีคนติดรถมาด้วยนะ"เมื่อเดินไปถึงพี่กษะก็ลุกขึ้นแล้วเดินมายืนตรงหน้าฉัน "ใครคะ?"ฉันขมวดคิ้วงานจนเป็นปม "สกาย"ว่าจบ พี่กษะก็คว้ามือฉันแล้วพาเดินออกมา ในขณะที่ฉันยังสงสัยอยู่แต่ไม่ได้ถามออกไปจนมาถึงที่รถพี่กษะที่จอดโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ มองผ่านกระจกไปที่เบาะหลังก็เห็นชายหนุ่มนั่งก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่จนพี่กษะเปิดประตูให้ฉัน เขาจึงเงยหน้าหันมายิ้มให้ "สวัสดีครับจาร์"เขาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ "สวัสดีค่ะ"ฉันก็ทักกลับไปแล้วเข้ามานั่งที่เบาะข้าง ๆ คนขับ ระหว่างที่พี่กษะเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับ "จะอยู่ไทยนานไหมคะ"ระหว่างทางฉันหันไปพูดคุ
สองเดือนผ่านไป...งานก่อสร้างโรงงานได้เริ่มขึ้น พี่เหนือยังคงมาดูงานตามปกติแต่จะพูดคุยกับฉันน้อยมากนอกจากเรื่องงานเราก็แทบจะไม่คุยกันเลย เขาผอมซูบเซียวใบหน้าแก้มตอบลงและดูโทรมมาก แถมยังไว้หนวดอีกด้วย"พักหลังมานี้คุณเหนือเปลี่ยนไปมากเลย พูดน้อยยังยิ้มยากอีกด้วย"นั้นเป็นคำพูดของคุณเลขาฟ้าที่เดินทางมาตรวจงานกับพี่เหนือ "อืม"ฉันก็ได้แต่ตอบกลับสั้น ๆ ยืนมองเขาที่ตรวจงานอยู่ผ่านกระจกใสในออฟฟิศกับคุณเลขาฟ้า "ไม่เหมือนตอนที่คุณจาร์อยู่เลย"ฉันหันขวับไปที่เลขาท่านประธานหนุ่ม "...."ฉันไม่พูดอะไรมองเธอนิ่ง ๆ "คุณจาร์รู้หรือเปล่าคะว่าคุณแอนนากับคุณเดวินพากันไปแต่งงานและจะคลอดลูกที่ต่างประเทศ""ช่วงนี้จาร์ยุ่ง ๆ น่ะเลยไม่รู้ข่าวแอนนา"พูดจบคุณฟ้าก็ผงกหัวรับ "ฟ้าเข้าใจ ไหนจะเรื่องโรงงานไหนจะงานหมั้น...อีกสามวันเองนี่คะ""ใช่ค่ะ อย่าลืมมานะคะ"คุณเลขาฟ้ายิ้มหวาน"ไปแน่นอนค่ะ"พอพี่เหนือตรวจงานเสร็จก็เขียนรายงานส่งให้ฉัน "ไม่มีอะไรแล้วผมตัวกลับก่อนนะครับ"คำพูดคำจาของพี่เหนือก็ดูเป็นงานเป็นการระหว่างที่พูดคุยเรื่องงาน"ค่ะ"ฉันตอบรับจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องตามด้วยคุณเลขาฟ้า จริง ๆ ฉันก็อยากจะบอกเข
สามวันต่อมา...พี่เหนือยังคงมาหาฉันทุกเช้าเป็นประจำ ไม่แค่นั้นเขายังทำแซนวิช ทำเกี๊ยวซ่ามาให้ด้วย ซึ่งฉันก็ไม่ได้กินของเขาหรอกแต่ไม่ได้ใจร้ายถึงต้องเอาทิ้งมันลงถังขยะ เหมือนอย่างเขา ฉันแจกจ่ายให้กับพนักงานออฟฟิศไปแบ่งกันทาน "ไม่ลองชิมฝีมือพี่หน่อยเหรอ"วันนี้ก็เช่นกันเขาทำแซนวิชมา "ตอนที่จาร์ทำให้ พี่ก็ไม่เคยแตะมันเลยไม่ใช่เหรอ ดีนะที่จาร์ยังใจดีไม่โยนมันทิ้งเหมือนพี่"ฉันสวนกลับ "...."ท่านประธานหนุ่มยกยิ้มเจื่อน ๆ "ทำไรไว้ก็ได้แบบนั้น"ฉันพึมพำพร้อมก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองซึ่งพี่เหนือยังคงนั่งอยู่ตรงกันข้ามไม่ยอมไปสักที "เธอจะไม่ยกเลิกหมั้นจริง ๆ เหรอ"ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของใบหน้าหล่อแล้วลอบหายใจเบา ๆ ที่ผ่านมาเขามักจะพูดให้ฉันยกเลิกที่จะหมั้นกับพี่กษะอยู่ตลอด ถ้าไม่ยกเลิกก็จะขอให้ฉันเลื่อนเวลาหมั้นออกไป "ไม่! ยังไงจาร์ก็จะไม่ยกเลิกพี่หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ"ฉันพูดอย่างหนักแน่น "จะไม่ให้พี่พูดได้ยังไงกันก็ในเมื่อพี่กำลังจะเสียคนที่พี่รักไป"จู่ ๆ หัวใจของฉันก็เต้นแรงผิดจังหวะขึ้นมาเมื่อได้ยินคนตรงหน้าพูดคำว่ารักกับฉันเป็นครั้งแรก ฉันจ้องหน้าเขานิ่งราวกับถูกมนต์สะกด "...."เสียคน'