Chapter 26[26/1]ใยบัวพาลูกกลับมาถึงที่บ้านก็เกือบจะ 5 โมงเย็นแล้ว พอก้าวขาเข้ามาในบ้านก็เห็นพ่อของลูกนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นก่อนแล้ว วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันหยุดที่เขาไม่ได้เข้าไปทำงานและปกติชลกันต์ก็จะเล่นกับใยไหมอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าวันนี้ใยบัวได้ขออนุญาตว่าจะไปบ้านยายจันทน์หอม เขาก็เลยต้องอยู่บ้านคนเดียว“คูมพ่อ!! คูมพ่อดูพี่หมีของน้องไหมสิ ตัวใหญ่ไหมคะ?” ใยไหมเห็นแล้วว่าพ่อตัวเองนั่งรออยู่ ก่อนจะรีบอวดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่ได้มาล่าสุดวันนี้“พี่ภาครับ พาใยไหมขึ้นห้องไปทีครับ”ชลกันต์ลุกขึ้นมาจากโซฟาที่นั่งรอก่อนหน้านี้ และไม่ได้ตอบลูก ก่อนจะตะโกนเรียกพี่เลี้ยงของใยไหมที่อยู่ในห้องครัวให้ออกมาพาลูกสาวของเขาขึ้นไปด้านบนก่อน เพราะว่าตอนนี้เขามีเรื่องอยากจะคุยกับแม่ของลูกก่อนนภาพาใยไหมขึ้นไปบนห้องเรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็ถึงคิวที่เขาจะต้องคุยกับแม่ของลูกให้รู้เรื่อง“ไปไหนมา?” ชลกันต์รีบเข้าประเด็นเลยทันทีที่ลูกสาวขึ้นไปด้านบนแล้ว“บัวบอกแล้วไงคะ ว่าไปบ้านยายจันทน์หอม” ตอนนี้ใยบัวมองดูสีหน้าของชลกันต์ที่ท่าทางราวกับกำลังเอาเรื่องเธออยู่ จนเริ่มแอบหวั่นกลัวในใจแล้วว่าเขาจะรู้เรื่องร่างสูงค
[26/2]1 สัปดาห์ต่อมา...,ชลกันต์นึกอย่างไรก็ไม่มีใครอาจจะรู้ได้ ในความผิดปกติจากการกระทำของเขามันทำให้ใยบัวเกิดความสงสัยและแปลกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนวันนี้เขาชวนลูกและเธอออกมาเที่ยวทะเลด้วยกัน ตั้งแต่เมื่อวานหลังทานข้าวมื้อเย็นด้วยกันเสร็จ เขาบอกกับเธอแค่เพียงว่าจะพาลูกมาเปิดหูเปิดตาเที่ยวต่างจังหวัดบ้าง ใยบัวยังไม่ทันได้ตอบตกลงอะไรไป เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจองตั๋วเครื่องบินและที่พักเรียบร้อยให้แล้วคนที่ดูตื่นเต้นที่สุดเห็นทีว่าจะเป็นลูกสาวตัวเล็กคนนี้เลย ตั้งแต่นั่งเครื่องมาจนถึงที่โรงแรมใยไหมยังไม่หยุดพูดเลยสักครั้ง เอาแต่ถามพ่อกับแม่ว่าทะเลเป็นแบบไหน และมีอะไรอยู่ในทะเลบ้างเด็กน้อยวัย 2 ขวบ 9 เดือนอย่างใยไหม ช่างอยากรู้อยากเห็นไปทุกเรื่องที่ผ่านหูผ่านตา“คูมพ่อขา เยาจาไปเย่นน้ำกันด้วยไหมคะ?” ขณะที่เพิ่งถึงที่พัก คนเป็นแม่ยังไม่ได้จัดข้าวของออกมาจากกระเป๋าเลยด้วยซ้ำ แต่ลูกสาวดันอยากจะไปเล่นน้ำก่อนเสียแล้วร่างสูงของคนเป็นพ่อ เดินเข้ามาอุ้มเจ้าตัวเล็กเอาไว้ ก่อนจะพาไปนั่งเล่นในส่วนของระเบียงที่พัก พอมองออกไปจากตรงนั้นมันสามารถเห็นทะเลสวยๆ อย่างเต็มตา จนเด็กหญิงใยไหมถึงกับกรีด
Chapter 27[27/1]“ว้าว! คูมแม่สวยจังเยยค่า”ใยไหมดูชอบใจยิ่งนักเมื่อได้เห็นคนเป็นแม่อยู่ในชุดว่ายน้ำแบบวันพีช ทว่ามีคนที่ยังคิดต่างจากใยไหมก็คือชลกันต์นั่นเองหลังจากที่ไปแวะทานข้าวที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พัก ก็เลยเป็นโอกาสที่ลูกสาวตัวน้อยของพวกเขาจะได้อ้อนให้ผู้ใหญ่พาแวะร้านชุดว่ายน้ำด้วยชลกันต์หลีกเลี่ยงความต้องการอันแรงกล้าของมใยไหมไม่ได้เลย จนต้องจำยอมไปแบบนี้ ชุดว่ายน้ำแบบวันพีชตัวนี้ลูกสาวเป็นคนเลือกเอง โดยที่ใยไหมก็ไม่รู้หรอกว่าการเลือกชุดนี้ให้คนเป็นแม่ได้ใส่ มันจะทำให้คนรอบข้างหันมามองแล้วทำหน้าอย่างไรชายหาดกว้างขวางยามเย็นแบบนี้ผู้คนเนืองแน่น มารอชมพระอาทิตย์ตกดิน ดังนั้นการที่ใยบัวใส่ชุดแบบนี้เพื่อเอาใจลูก กลับยิ่งทำให้คนเป็นสามีอย่างชลกันต์ ถึงกับหมดอารมณ์พาลูกเล่นน้ำไปเลย“ใยไหมครับ พ่อว่าเรารีบกลับรีสอร์ตกันเถอะครับ หนูไม่หิวข้าวเหรอ?”“เราเพิ่งกิงมาเองนะคะคูมพ่อ”“เฮ้อออ!!”ชลกันต์เลยได้แต่ยอมเล่นน้ำต่อกับลูกไป ทั้งที่สีหน้าตอนนี้แทบจะพุ่งใส่เหล่าชายแปลกหน้านับสิบที่อยู่แถวนี้ และกำลังมองมาที่ภรรยาของเขาด้วยแววตาหิวกระหาย“คุณไม่หนาวรึไง?
Chapter 27[27/2]หลายวันถัดมาหลังจากกลับมาจากเที่ยวต่างจังหวัดกันแล้ว ชลกันต์และใยบัวก็กลับมาทำหน้าที่ของตนเองอย่างปกติ แต่ที่ไม่ค่อยปกติเท่าไหร่คือการวางตัวของแต่ละคนอยู่ด้วยกันมาจนลูกจะได้ 3 ขวบแล้ว ทว่าเรื่องวันนั้นที่เขาทำกับเธอและหลายเรื่องที่เกิดขึ้นตอนไปเที่ยวทะเลด้วยกัน มันทำให้ใยบัวมองว่าชลกันต์แปลกไป ทั้งการกระทำหลายอย่างที่ตอนกลับมาเขาไม่เคยทำแบบนี้เลยด้วยซ้ำอย่างวันนี้ก็เช่นกันหลังเลิกงานเขาเข้าครัวมาช่วยทำอาหารมื้อเย็นด้วย ทั้งๆ ที่ท่าทาง เก้ๆ กังๆ ของเขาบ่งบอกได้เลยว่าไม่เคยเข้าครัวมาก่อน แต่ก็ดูเหมือนเขาจะตั้งใจเรียนรู้งานครัวจากใยบัวเป็นพิเศษอย่างเมื่อวานนี้ก็เช่นกัน เขาโทรให้ใยบัวมาส่งอาหารมื้อเที่ยงให้ถึงห้องทำงาน จากนั้นพอเธอกับลูกจะกลับ เขาก็ยังไม่ให้กลับแถมยังยึดตัวลูกเอาไว้ ทำให้ใยบัวไม่สามารถปฏิเสธเขาได้เลยตอนนี้อาหารมื้อเย็นถูกเสิร์ฟด้วยมือของชลกันต์ ส่วนใยบัวยังอยู่เคลียร์ของที่ห้องครัวเล็กน้อย เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบล้างมือออกมาเตรียมทานด้วยกันส่วนใยไหมตอนนี้ก็อยู่กับพี่เลี้ยงแล้ว พอให้ข้าวให้นมเสร็จก็นอนดูการ์ตูนเล่นอยู่หน้าโทรทัศน์กับนภาแล้ว ทั้ง
Chapter 28[28/1]“ยิ้มอารมณ์ดีอะไรแต่เช้าคะคุณลูก? มีเรื่องดีๆ อะไรหรือเปล่า บอกแม่ได้ไหม?”คุณหญิงวิมลรัตน์มานั่งจิบกาแฟชั้นล่างของโรงพยาบาลในช่วงเช้า และวันนี้ตั้งแต่เข้ามาทำงานแล้วเธอยังเห็นลูกชายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่ลูกชายคนเดียวของเธอเป็นแบบนี้เนื่องจากสาเหตุอะไรกันแน่ชลกันต์วางมือจากแก้วกาแฟร้อนในมือก่อนจะหันมายักไหล่บอกคุณหญิงกลายๆ ว่าไม่มีอะไร ก่อนจะหันมาสนใจโทรศัพท์ของตัวเองต่อ วันนี้ภรรยาที่บ้านไม่มีแรงทำอาหารและเตรียมกาแฟให้เขาอย่างเช่นเคย ก็เลยต้องมาฝากท้องไว้ที่ร้านในโรงพยาบาลแทน“นี่ตากันต์ เดี๋ยวนี้ลูกชักจะเอาใหญ่แล้วนะ มีเรื่องอะไรที่แม่ควรรู้ก็บอกมาเถอะ”“เปล่าจริงๆ ครับแม่”“เดี๋ยวนี้ติดโทรศัพท์หรอลูก? มีเรื่องงานสำคัญหรือเปล่า”“ขึ้นข้างบนกันดีกว่าครับแม่ วันนี้ไม่มีเคสผ่าตัด... ผมอยากเคลียร์งานแล้วรีบกลับบ้านครับ”อันนี้ยิ่งแปลกหนักไปกันใหญ่กว่าเดิม จนคุณหญิงเชื่อแล้วว่าที่บอกไม่มีอะไรคือลูกของเธอกำลังมีอะไรบางอย่างอยู่นั่นเอง ปกติลูกชายคนนี้เป็นคนบ้างานจะตายไปแม้จะไม่มีเคสผ่าตัดหรืองานสำคัญ เธอก็ไม่เคยเห็นลูกชายคนนี้บ่นอยากกลับบ้าน
Chapter 28[28/2]“ผมเตรียมยาเอาไว้ให้คุณบัวแล้วนะครับ”“หื้ม? คุณหมอไปเอายาพวกนี้มาจากไหนคะ?”“สามีคุณเป็นหมอและก็เป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลนะครับ หึหึ… ในบ้านของพวกคุณต้องมีของพวกนี้อยู่แล้ว”“จริงสินะ” ใยบัวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในบ้านมีตู้ยาขนาดใหญ่อยู่ ถือว่าเป็นคลังยาสามัญขนาดใหญ่ที่สุดแล้วสำหรับเก็บไว้ในบ้านร่างบางรีบตักข้างเข้าปากให้ไว แม้ว่าจะรู้สึกไม่หิวและกลืนมันไม่ลงก็ต้องฝืนก่อนเพราะอยากหายเร็วๆ เพื่อที่จะได้ดูแลลูกสาวต่อ ขนาดแค่ครึ่งวันที่ติดอยู่บนห้องนี้เธอยังคิดถึงใยไหมแล้ว นี่ถ้าเป็นวันหรือสองวันจะคิดถึงเจ้าตัวแสบขนาดไหน“แค่กกกๆๆ!!”เพราะการรีบกินของใยบัวนั้นทำให้ต้องสำลักข้าวออกมา จนตอนนี้หน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว ตุลาที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เห็นดังนั้นจึงรีบหยิบน้ำในแก้วยื่นให้คนป่วย“ใจเย็นสิครับคุณบัว ค่อยๆ เคี้ยวสิครับ”“แค่กๆๆ!!”“เดี๋ยวผมป้อนดีกว่าครับ” ว่าแล้วก็รีบยื่นแก้วน้ำให้ใยบัวดื่มทันที เห็นอาการของคนป่วยในตอนนี้แล้วเขาก็อดสงสารไม่ได้เลยจริงๆขณะที่ถือแก้วน้ำให้คนป่วยดื่มอยู่นั้น ตุลาเผลอจ้องใบหน้ามนนั้นเข้าอย่างต้องมนต์สะกดเอาไว้ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากมองแต่ใบหน้านี้นัก
Chapter 29[29/1]“ผมพูดแทงใจดำหรอ? คุณถึงรับไม่ได้น่ะบัว”ชลกันต์ก็ยังไม่หยุดพูดชลกันต์ก็ยังไม่หยุดพูดจาดูถูกเหยียดหยามใยบัวจนตอนนี้คนที่นั่งฟังกลับยิ่งต้องปวดหัวขึ้นมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเขามีปัญหามากมายกับเรื่องนี้ได้อย่างไร แต่ที่รู้ๆ คือตอนนี้เธอทนฟังมันไม่ไหวแล้วร่างบางหันหน้าหนีอีกคน ก่อนจะโน้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง เพราะไม่อยากได้ยินเสียงหรือเห็นหน้าของเขาอีกต่อไปแล้ว การหนีแบบนี้แม้ว่าจะไม่ช่วยมากเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้ผ้าห่มผืนหนาผืนนี้มันคือเซฟโซนตัวเลือกเดียวที่เธอมีอยู่พอหนีเข้ามาอยู่ในผ้าห่มแล้ว เธอก็ฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ก่อนจะปล่อยโฮออกมาพร้อมทั้งก้อนสะอื้นลูกใหญ่ที่ตามกันมาติดๆชลกันต์ชะงักงันคำพูดของตนเองลง หลังจากที่ได้มองการกระทำของคนที่เขาพ่นคำดูถูกใส่ ตอนนี้ใยบัวมุดเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาอย่างไม่กลัวว่าตนเองจะหายใจลำบาก จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากคนด้านในผ้าผืนหนานั่นจากที่ตอนแรกคิดว่าเขาเป็นคนถูกกระทำ ด้วยความโมโหที่มีชายอื่นบุกมาถึงห้องนอนของภรรยาสาว ทว่าตอนนี้เขากลับเจ็บมากกว่าเรื่องเมื่อครู่นี้อีกเป็นร้อยเท่า ภายในก้อนเนื้อ
Chapter 29[29/2]“คุณแม่ครับ ผมอยากจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุดครับ”“ห๊ะ!? ว่ายังไงนะตากันต์?”ภายหลังจากที่กลับมาจากเที่ยวทะเลสองวันถัดมาชลกันต์ก็เข้ามาหาคุณหญิงวิมลรัตน์ถึงห้องทำงานทั้งที่ปกติจะเป็นคุณหญิงเองมากกว่าที่ขยันไปหาลูกที่ห้องทำงานทว่าวันนี้มันกลับดูแปลกตาไปหมด ตั้งแต่เดินเข้ามาแล้วรีบเปิดประเด็นเลยแบบนี้ ชลกันต์ต้องไปโดนยาตัวไหนมาแน่นอนเลย คนเป็นแม่อย่างคุณหญิงวิมลรัตน์ถึงกับเป็นกังวลขึ้นมาแบบงงๆ“ผมจะแต่งงานกับบัว”ชลกันต์ไม่สนใจอาการของคุณหญิงวิมลรัตน์แม้แต่น้อย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้อันที่จริงเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงนึกอยากแต่งงานกับแม่ของลูกขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้ สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือเขาไม่อยากให้ใยบัวไปจากเขา และไม่อยากให้ใยบัวตกไปเป็นของคนอื่นเลย แม้แต่เข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นเขาก็ไม่ต้องการคุณหญิงวิมลรัตน์คิดว่าตัวเองหูฝาดไปหรือไม่ ที่อยู่ดีๆ ลูกชายจะแต่งงานกับแม่ของลูกทั้งๆ ที่ก่อนหน้าทั้งเธอและท่านผู้ว่าฯ พูดหว่านล้อมอยู่บ่อยครั้ง แต่ลูกชายกลับมีท่าทีปฏิเสธมาตลอด แล้ววันนี้นึกอย่างไรถึงอยากแต่งขึ้นมาก็ไม่รู้ หรือว่าเขากำลังอำคุณหญ
Special X[ปกป้อง x ใยไหม]บอสตัน เป็นเมืองที่มีวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยมากกว่าร้อยแห่ง มีนักเรียนต่างชาติมากกว่าหลักแสนคน เมืองนี้ถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่มีการศึกษาดีที่สุดของโลก และยังเป็นเมืองที่สร้างโอกาสในการทำงานให้แก่เหล่านักเรียนอีกมากมายแน่นอนว่าในบรรดานักธุรกิจในเมืองไทยหลายต่อหลายคน ล้วนอยากส่งเสริมให้ลูกของตนเองนั้นได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และหนึ่งในตัวเลือกหลักของคนกลุ่มนี้ก็มักจะส่งลูกตนเองมาเรียนกันที่นี่" ปก ดูสิ ตอนนี้ชุดของเพชรเปื้อนไปหมดแล้วเนี่ย เพราะยัยบ้านนอกนั่นคนเดียวเลย เจอกันในคลาสก็ทำให้ฉันหงุดหงิดแล้วนะ นี่ยังจะมาเจอกันข้างนอกอีก หึ่ยย!"สาวสวยร่างระหงรีบกอดแขนออเซาะเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังจากที่ตัวเองโดนผู้หญิงอีกคนซุ่มซ่ามทำน้ำกาแฟหกเลอะใส่ตัวน้ำเพชรเป็นหญิงสาวชาวไทยที่เติบโตในต่างแดน หล่อนย้ายมาอยู่กับครอบครัวตั้งแต่สมัยยังเด็กแล้ว ทั้งชีวิตของหล่อนได้รับการศึกษาที่ดีจากเมืองนี้มาโดยตลอดจนกระทั่งหล่อนโต ก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่บอสตันอีกเช่นเคย เมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ หล่อนก็แยกย้ายจากเพื่อนเก่าที่เคยเรียนมาด้วยกันสมัยไฮสคูล จะเหลือก็แต่ ‘ปกป
Special IXpart 2“เข้ามาก่อนก็ได้ครับ” ชลกันต์บอกคนที่เอาแต่ยืนนิ่งเข้าทรงอยู่หน้าประตู ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงและเริ่มขยับตัวตาม“ขอโทษค่ะ รักไม่รู้ว่าอาจารย์หมอมีแขก”ใยบัวมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกันกับผ้าเช็ดหน้าที่เธอคนนี้ถืออยู่ ผ้าผืนนั้นมันคือผืนที่เธอเป็นคนซื้อให้สามีเอง แล้วที่เธอบอกว่าหมอกันต์ลืมเอาไว้ในกระเป๋าของเด็กผู้หญิงตรงหน้า มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน นี่สามีเธอกลายเป็นคนขี้ลืมของไว้ในกระเป๋าคนอื่นได้ด้วยงั้นเหรอ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณ...?”“รักค่ะ คุณคงจะเป็นภรรยาของอาจารย์หมอใช่ไหมคะ? ตัวจริงสวยกว่าในรูปในกระเป๋าตังค์ของอาจารย์อีกนะคะเนี่ย”“กระเป๋าตังค์?” ใยบัวยกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม ขณะที่เด็กผู้หญิงคนนี้ยังยืนพูดอยู่ กลิ่นน้ำหอมของเธอถูกพัดโชยเข้ามาเตะปลายจมูก กลิ่นนี้ที่ใยบัวเคยได้สัมผัสมันมาก่อน มันคือกลิ่นเดียวกันกับที่เคยติดอยู่บนเสื้อเชิ้ตที่เคยซักให้สามี และเมื่อครู่นี้ผู้หญิงคนนี้ยังบอกอีกว่าเคยเห็นรูปของเธอในกระเป๋าเงินของสามีเธออย่างนั้นเหรอเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?ใยบัวเปลี่ยนอิริยาบถการนั่ง ก่อนจะเดินเข้าหาสามี เธอแตะไหล่หนาเอาไว้มั่นมือ จากนั
Special IXpart 1“สวัสดีค่ะคุณบัว …แต่งตัวสวยจังเลยนะคะ ดึกแล้วแท้ๆ” นางพยาบาลสาวสวยที่รับหน้ามี่ประจำหน้าห้อทักทายขึ้น เมื่อเห็นว่ามีแขกคนสำคัญของเจ้าของห้องนี้มา“ขอบคุณค่ะ คุณฝน พอดีบัวคิดว่าคุณหมออยู่เวรดึกน่าจะหิว บัวก็เลยทำกับข้าวมื้อดึกแล้วก็รีบเอามาให้ค่ะ”เธอถือปิ่นโตใบเล็กยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่คุยอยู่กับพยาบาลหน้าห้องของสามี อันที่จริงเธอก็รู้อยู่แล้วว่าต่อให้ตนเองไม่ทำมา อย่างไรซะสามีของเธอก็ออกไปหาอาหารทานข้างนอกได้อย่างสบายอยู่แล้ว แต่ที่อุตส่าห์ทำมื้อดึกมาให้เขาตอนนี้ ก็เพราะว่าอยากมาให้เห็นกับตาตัวเองมากกว่า ว่าเรื่องที่เธอสงสัยอยู่มันเป็นมาอย่างไรกันแน่“แหม…. ช่างเป็นภรรยาที่เอาใจใส่มากเลยนะคะ แต่คุณบัวคงมาช้าไปแล้วมั้งคะ”“?” ใยบัวยกคิ้วขึ้นสูงเป็นเครื่องหมายคำถาม ขณะที่พยาบาลสาวพูดให้เธอได้เกิดความสงสัย“ก็คุณหมอน่ะ เพิ่งจะเอาไปกินก๋วยเตี๋ยวโต้รุ่งกับน้องรัก เมื่อตะกี้นี้เองค่ะ”“รัก?” เธอไม่คุ้นหูกับชื่อนี้มาก่อนเลย“อ๋อ ก็น้องต้องรัก ที่เป็นเด็กเอ็กเทิร์นของแผนกเราน่ะค่ะคุณบัว คนนี้เก่งใช้ได้เลยนะคะ…. ถ้าไม่เก่งจริงก็คงไม่ได้คำชื่นชมจากปากคุณหมอกันต์ง่ายๆ หรอกค่ะ ค
Special VIIIหลังจากที่ผ่านพ้นช่วงกลางวันไปแล้ว ก็ถึงเวลาส่งลูกเข้านอนที่ห้องพักของพี่เลี้ยงที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ เด็กๆ ดูตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้นอนกับนภา เพราะที่ผ่านมานภาจะมาทำงานที่บ้านของเจ้านายเฉพาะช่วงตอนกลางวันเท่านั้น เธอทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นโอกาสที่จะได้นอนกับพี่เลี้ยงในค่ำคืนนี้จึงเป็นคืนพิเศษสำหรับเด็กน้อยทั้งสอง“ป้าภาขา~ วันนี้น้องไหมจะนอนฝั่งนี้นะคะ” พอเข้ามาห้องของพี่เลี้ยงแล้ว เด็กหญิงก็รีบอุ้มตุ๊กตากระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงทางฝั่งที่ตัวเองได้เลือกเอาไว้เลย“แอร๊~ อี่ๆ” ส่วนเจ้าหนูใยแก้วก็ไม่น้อยหน้าพี่สาวเลย แม้จะยังไม่ประสีประสาอะไร ทว่าก็ยังอยากจะสื่อสารออกมาเหมือนคนอื่นๆ และเมื่อเห็นพี่สาวขึ้นไปนอนบนเตียงบ้าง ใยแก้วก็อยากจะทำเหมือนอย่างพี่สาว โดยที่ชี้นิ้วเล็กๆ ไปทางอีกฟากมุมของเตียง เป็นการสื่อว่าเจ้าหนูตัวน้อยอยากจะได้พื้นที่ตรงนั้นคนมาส่งเด็กทั้งสองอย่างใยบัวถึงกับอดขำเจ้าตัวแสบไม่ได้ ใยแก้วกำลังมีพฤติกรรมเลียนแบบพี่สาวของตัวเอง ไม่ว่าใยไหมจะทำอะไรหรือพูดอะไรน้องสาวของเธอก็มักจะทำตามเสมอ“บัวฝากด้วยนะคะพี่ภา”“ได้เลยค่ะ คุณบัวไม่
Special VIIชลกันต์ทำตามที่ตนเองรับปากกับลูกเมียเอาไว้ได้อย่างที่พูดจริงๆ เพราะวันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะได้เดินทางไปเที่ยวจริงๆ แล้ว เด็กหญิงใยไหมดูเหมือนจะดีใจมากเป็นพิเศษเพราะนานๆ ทีจะได้ไปเปิดหูเปิดตาไกลบ้านตัวเองคราวนี้ชลกันต์ถึงขั้นให้โบนัสพี่เลี้ยงเด็กอย่างนภาเป็นตั๋วเครื่องบินไปกลับ รวมทั้งที่พักแบบฟรีๆ ในครั้งนี้ด้วย เนื่องจากกลัวว่าภรรยาของเขาจะเหนื่อยหากทั้งเที่ยวและยังต้องดูแลลูกน้อยทั้งสองอีก ดังนั้นการพาพี่เลี้ยงเด็กไปด้วยอาจจะเป็นผลดีมากกว่าส่วนเด็กหญิงใยแก้วที่ยังไม่ประสีประสาอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่จะพาตนเองไปไหน เพียงแต่เห็นพี่สาวมีท่าทางดีอกดีใจจนออกนอกหน้า เห็นดังนั้นแล้วก็อดตื่นเต้นตามพี่สาวไม่ได้“คิกกๆ คูมแม่ขา~ ทำไมเยาต้องขึ้นเครื่องบินไปคะ? ทำไมเยาไม่ยั่งยดไปอ่า” เด็กหญิงใยไหมหยุดสนใจไอศกรีมในมือของตัวเองก่อนจะตั้งคำถามที่ยังสงสัยมานานแล้ว“เรานั่งรถไปไม่ได้หรอกนะคะ มันไกลมากกก”“ใช่แล้วจ้ะใยไหม” พี่เลี้ยงเด็กพูดเสริมคุณแม่ของเด็กตัวน้อย“ใช่ครับลูก ที่ที่เราไปมีแต่ทะเลภูเขาล้อมรอบ พ่อขับรถไปเองไม่ไหวหรอกนะครับ”“อ๋อออ อย่างงั้นเองหยอ”“ครับ”ชลกันต์นึกขำก
Special VIหลายวันถัดมาหลังจากที่ชลกันต์กลับบ้านดึกวันนั้น ใยบัวก็เริ่มตงิดในใจมากขึ้นแล้ว วันนี้โชคดีที่ใยไหมไปโรงเรียนและเจ้าตัวเล็กก็ไปนอนกับคุณยายที่จันทบุรีแล้ว กว่าจะกลับกรุงเทพฯ ก็น่าจะตอนเย็นเลยคุณแม่ลูกสองจึงถือโอกาสเข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยภายในโรงพยาบาลของสามี อันที่จริงในวันแต่งงานนอกจากสินสอดทองมั่นที่เธอควรจะได้แล้ว คุณหญิงและท่านผู้ว่าฯยังมีเมตตากรุณายกหุ้นส่วนในเครือโรงพยาบาลในเธอได้มีสิทธิ์เป็นเจ้าของร่วมอีก ซึ่งเธอเองก็ซาบซึ้งน้ำใจของพ่อกับแม่สามีเป็นอย่างมากวันนี้ร่างบางแต่งตัวด้วยชุดออกแนวเป็นทางการสักหน่อย เพราะมีคุยธุระกับคุณหญิงวิมลรัตน์และคุณหมอตุลา เรื่องสาขาในเครือที่ต่างจังหวัดอีกด้วย เพราะเห็นว่าจะลงทุนซื้อเครื่องมือการแพทย์แบบใหม่เพิ่มอีกทุกสาขาดังนั้นในฐานะหุ้นส่วนสำคัญที่เจ้าของโรงพยาบาลให้เกียรติคนอย่างเธอก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อีกทั้งถ้าหากเด็กน้อยที่บ้านโตขึ้นจนดูแลตัวเองกันได้แล้ว เธอก็อยากจะเข้ามาทำงานช่วยกิจการครอบครัวบ้าง“หนูบัวจ้ะ แม่คิดว่าเครื่องมือแพทย์ของบริษัทที่ตาตุลย์เสนอมาให้มันก็ราคาค่อนข้างสูงมากเลยนะ หรือหนูคิดว่าไง?” แม่สามีทั
Chapter V“วันนี้จะลงมือซักผ้าเองเลยเหรอคะคุณบัว?” สาวใช้คนเดียวเอ่ยถามภรรยาของเจ้าของบ้าน เมื่อเห็นว่าเธอกำลังถือตะกร้าผ้าลงมาด้านล่างทางห้องซักล้างเดิมทีใยบัวและนภาต่างก็ช่วยเรื่องงานบ้านกันเสมออยู่แล้ว เพราะใยบัวเองก็ไม่ได้ทำขนมส่งลูกค้าอย่างเช่นเคยเนื่องจากต้องมีเวลาให้ลูกๆ ทั้งสองคนมากกว่านี้“ชุดทำงานของคุณหมอน่ะค่ะพี่ภา ไม่เยอะเท่าไหร่”“ขยันจังนะคะ จริง ๆ ให้พี่ซักให้ก็ได้ค่ะ”“ไม่เป็นไรเลยค่ะ บัวอยากซักเอง”“งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูคุณหนูๆ ก่อนนะคะ”“ค่ะ”จากนั้นคุณแม่ลูกสองจึงเดินถือตะกร้ามาถึงห้องซักผ้า เพื่อทำการซักมือ เนื่องจากเสื้อผ้าของผู้เป็นสามีส่วนมากจะเน้นโทนสีขาวรวมทั้งชุดกราวนด์อีก 2-3 ตัวนี้ด้วย จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องขยี้ด้วยมือมาถึงขั้นตอนที่ต้องจุ่มผ้าแต่ละผืนลงใส่น้ำ แม่บ้านจำเป็นอย่างใยบัวไม่รอช้า ก่อนที่หยิบชิ้นแรกขึ้นมาเพื่อเตรียมซัก ทว่าก่อนที่จะได้ลงไปในกะละมัง มือบางกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อได้กลิ่นของน้ำหอมที่ตนเองรู้สึกไม่คุ้นชินกับมันเลยสักนิด“หืม.... กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงนี่?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อดมกลิ่นบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้เป็นสามีกล
Special IVก๊อกๆๆๆ“เชิญครับ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นานเจ้าของห้องก็กล่าวอนุญาต จากนั้นก็มีร่างของหญิงสาวสวมใส่ชุดกาวน์สีขาวทรงสั้นเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใช่แล้ว... คนที่เข้ามาเมื่อครู่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากหมอด้วยกัน“พอดีว่ารักจะมาปรึกษาเรื่องเคสคนไข้กับอาจารย์หมอนิดหน่อยน่ะค่ะ พอจะมีเวลาว่างไหมคะ?” ต้องรักเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 6 หรือเรียกกันง่ายภาษาหมอว่า Extern หรือเอาแบบแปลไทยเป็นไทยเลยก็เรียกได้ว่า ‘นิสิตแพทย์เวชปฏิบัติ’ต้องรักมาฝึกงานที่นี่ได้ 2 สัปดาห์กว่าแล้วตามที่หลักสูตรกำหนด ที่เธอเลือกมาโรงพยาบาลแห่งนี้ก็เพราะว่าชลกันต์เคยไปอบรมที่คณะแพทย์อยู่บ่อยครั้งหญิงสาวนักศึกษาแพทย์หน้าตาสะสวยอย่างต้องรัก ปลาบปลื้มผลงานและรูปร่างหน้าตาของหมอชลกันต์เป็นทุนเดิม ยิ่งพอรู้ว่าเขาคือทายาทเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้แล้ว มีหรือที่เธอจะไม่อยากมาทำงานที่นี่“ได้สิครับ ตอนนี้ผมยังพักเบรกอยู่” หมอหนุ่มรุ่นพี่อนุญาตแล้ว พลางกับผายมือออกมาตรงหน้าเป็นเชิงสัญลักษณ์ให้อีกฝ่ายนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้า ต้องรักพยักหน้าขอบคุณก่อนจะนั่งลง พร้อมกับเอกสารในมือที่ถือมาด้วย“เป็นเคส OR ออร์โธป
Special III“กรี๊ดดดด!!!”ปึกก!!เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจตามมาด้วยเสียงของหล่นลงพื้น ภายในสวนหย่อมข้างๆ กับสนามฟุตบอลขนาดเล็กของโรงเรียน ในช่วงพักกลางวันเด็กๆ ต่างวิ่งเล่นซุกซนกันไปมาอย่างสนุกสนาน หนึ่งในนั้นยังมีเจ้าตัวจิ๋วชั้นอนุบาล 2 อย่างใยไหมกับปกป้องอยู่ด้วยและเสียงที่กรีดร้องออกมาเมื่อครู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากขาประจำของเราอีกเช่นเคยใยไหมโดนปกป้องแกล้งอีกครั้งอย่างที่เคยเป็น เพราะเหตุนี้เลยทำให้เด็กทั้งคู่ไม่ชอบอยู่ด้วยกันเท่าไหร่นัก แม้ใยไหมจะแสบและซนเวลาอยู่ที่บ้าน ทว่าพอมาโรงเรียนเธอก็มักจะแพ้ความแสบซนของเด็กที่ชื่อปกป้องแบบขาดรอยวันนี้ก็เช่นกันที่ปกป้องเอาหนอนตัวเขียวตาโตตาหน้าน่าเกลียดมาใส่ไว้ในรองเท้าของใยไหม ขณะที่เธอกำลังวิ่งเล่นนอยู่กับเพื่อนอีกคนและได้ถอดรองเท้าเอาไว้ไม่ไกลมากนัก เพื่อให้ตนเองวิ่งได้อย่างสะดวกมากขึ้น พอกลับมาจะใส่รองเท้าอีกครั้งกลับต้องเจอสิ่งที่ไม่คาดคิด จนต้องโยนรองเท้าทิ้งไป“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า แบร่ๆ” เด็กชายตัวโตดูเหมือนจะพอใจในผลงานของตนเองเป็นอย่างมาก จนกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่“ฮึกก!! เยาจาฟ้องคูมพ่อกับคูมแม่ ฮือออๆๆ ~”“ฟ้องไปเลยเ