Chapter 13[13/2]“พี่ภาคะ เดี๋ยวมาช่วยบัวยกของเข้าไปไว้ห้องคุณหมอหน่อยค่ะ”ใยบัวเดินเข้ามาเรียกแม่บ้านที่ควบตำแหน่งพี่เลี้ยงใยไหมไปด้วย นภาเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่นานแล้ว และถ้าให้เดาก็คงจะอยู่ตั้งแต่เลี้ยงลูกของปิ่นหยกนั่นแหละ“มาครับพี่ภา เดี๋ยวผมดูใยไหมให้” คนที่เดินเข้าบ้านมาตามหลังเอ่ยบอกกับพี่เลี้ยงของลูกสาว พร้อมกับเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยเดินเล่นไปมาโชคดีที่นภาเป็นคนที่ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย หล่อนไม่เคยถามใยบัวเลยสักนิดว่าเป็นอะไรกับเจ้านายของหล่อน ในแต่ละวันที่มาทำงานที่นี่ช่วงกลางวันใยบัวจึงไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจที่มีนภามาคอยช่วยดูแลบ้านหลังนี้ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกถูกชะตากับพี่เลี้ยงคนนี้มากกว่าอีกใยบัวพานภาเข้ามาในห้องของเธอกับลูก ตรงหน้าตู้เก็บของมีกล่องแบรนด์เนมหลายกล่องถูกวางเอาไว้นอกจากกล่องแบรนด์หรูแล้วยังมีอีกกล่องหนึ่งที่เป็นกล่องสีดำไม่มีชื่อใดๆ สลักเอาไว้ และใยบัวเองก็ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นอะไรในกล่องนั้นเลยสักนิด เพราะมันไม่ใช่ของของตนเอง“กล่องนี้ของคุณหยกนี่คะ?”“ใช่ค่ะ” ร่างบางพยักหน้าตอบ“อ้าว! กล่องอันนี้อยู่ที่นี่เองเหรอ”นภาเดินเข้าไปดูกล่องเหล่านั้นใก
Chapter 14[14/1]ลูกสะใภ้คนใหม่ของท่านผู้ว่าฯ นอกจากทำหน้าที่เป็นแม่ครัวในมื้อนี้แล้ว ยังต้องรับบทเป็นแม่บ้านให้อีกเนื่องจากนภาถึงเวลาเลิกงานนานแล้วชลกันต์ที่เป็นถึงเจ้าของบ้านไม่ได้บอกกล่าวใยบัวล่วงหน้าเลยด้วยซ้ำว่าพวกท่านทั้งสองจะอยู่ค้างแรมที่นี่ขนาดพวกท่านจะมาเขายังเพิ่งเดินมาบอกตอนที่รถมาจอดถึงหน้าบ้านแล้วเลยด้วยซ้ำตอนนี้ด้านล่างคงจะพากันรุมนางฟ้าตัวน้อยของเธออยู่ ขณะที่คนเป็นแม่อย่างเธอต้องมาทำความสะอาดปัดที่นอนหมอนมุ้งไว้ต้อนรับพ่อกับแม่สามีในนามเรื่องงานบ้านใยบัวไม่เคยขาดตกบกพร่องอยู่แล้ว อะไรที่ทำได้เธอก็พร้อมจะทำลูกสาวแม่ค้าตลาดสดอย่างเธอถูกสอนเรื่องงานบ้านมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเรื่องแค่นี้ไม่คณามือของใยบัวหรอกห้องนอนนี้เดิมเป็นห้องนอนของคุณหญิงวิมนรัตน์อยู่แล้ว นภาสาวใช้ประจำบ้านหลังนี้เป็นคนบอกกับใยบัวเองมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ชลกันต์เพิ่งแต่งงานกับปิ่นหยกได้ใหม่ๆ บ้านหลังนี้ถูกซื้อมาทำเป็นเรือนหอ และคุณหญิงวิมนรัตน์ได้มาอาศัยอยู่บ้านหลังนี้อยู่สักพักในช่วงที่ปิ่นหยกคลอดลูกชายมาใหม่ๆจากนั้นก็ได้ย้ายกลับไปพักที่เพ้นท์เฮาส์หรูใกล้โรงพยาบาลของตัวเอง เพื่อความสะดวกสบายเรื่อ
Chapter 14[14/2]“บัวเตรียมห้องให้เรียบร้อยแล้วนะคะ เชิญตามสบายเลยค่ะ” หลังจากเตรียมห้องให้เสร็จ สะใภ้คนใหม่กำลังจะเดินลงไปบอกทั้งสอง แต่ก่อนจะได้ลงไป คุณหญิงวิมนรัตน์ก็ขึ้นมาด้านบนห้องพอดี“ขอบใจนะจ๊ะ”คนมาใหม่มองสำรวจความเรียบร้อยภายในห้องที่ดูสะอาดมากกว่าเดิม คุณหญิงพอจะดูออกอยู่แล้วว่าเด็กคนนี้คงจะเก่งเรื่องงานบ้านงานเรือนเอาการอยู่เพราะจากฝีมืออาหารมื้อเย็นที่ได้ทาน ขนาดบอกว่าไม่มีเวลาเตรียมตัวทำ รสชาติยังออกมาดีขนาดนั้น แล้วถ้าตั้งใจทำมันจะออกมาอร่อยขนาดไหนกันแม้ว่าจะเป็นความผิดพลาด แต่คุณหญิงคิดว่าโชคดีแล้วที่ใยไหมมีแม่แบบนี้ และเลี้ยงลูกคนเดียวด้วยคงจะเหนื่อยมากสินะ“สบายมากเลยค่ะ แค่นี้เอง”“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องทำความสะอาดอย่างเดียวหรอกนะจ๊ะ แต่หมายถึงเรื่องที่อุตส่าห์เลี้ยงลูกมาคนเดียวได้ขนาดนี้ ในฐานะคนเป็นแม่เหมือนกัน ฉันอยากจะขอบคุณหนูมากๆ เลยนะ”ขนาดสะใภ้คนก่อนมีพี่เลี้ยงประกบอยู่ด้วยตลอด 24 ชั่วโมงยังเห็นบ่นเหนื่อยเลย แล้วสะใภ้คนนี้ที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเจริญเกียรติวัฒนะอยู่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ สองแม่ลูกจะลำบากมากขนาดไหนแล้วยิ่งได้รู้มาว่าต้องระเห็จระเหไปไกลถึง
Chapter 15[15/1]ร่างบางรีบสาวเท้าเดินกลับออกจากโรงพยาบาล หลังจากที่เสร็จธุระของตัวเองแล้ว แต่ก่อนจะออกไปยืนรอรถเมล์ข้างนอก ก็ไม่ลืมแวะซื้อเครื่องดื่มและขนมไปฝากพี่เลี้ยงที่ดูแลลูกอยู่บ้านร้านกาแฟร้านเดิมในโรงพยาบาลพ่อของลูกเธอ ตอนนี้คงจะเป็นตัวเลือกเดียวที่พอจะซื้อของได้ ครั้นจะออกไปซื้อของนอกก็จะเสียเวลากลับบ้านอีก และอีกอย่างรสชาติของมันก็ใช้ได้เลยล่ะ นภาเองก็คงชอบขณะที่นั่งรอเครื่องดื่มอยู่ ใยบัวก็เหลือสายตาไปเห็นพ่อของลูกกำลังเดินมาทางร้านนี้เหมือนกัน และดูเหมือนว่าเขาจะเห็นเธอแล้วจึงรีบสาวเท้าเข้ามาหา“คุณมาทำอะไรที่นี่?” พอมาถึงก็พุ่งคำถามใส่อีกคนเลย ใบหน้าคมมองแม่ของลูกอย่างตำหนิ ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรกันที่จะต้องมาทำหน้าแบบนี้ใส่“บัวมาทำธุระค่ะ”“ธุระที่ว่านั่นคือการหอบกระเช้ามาให้ไอ้ตุลย์ตั้งแต่เช้างั้นหรอ?”“ค่ะ” เธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือปิดบังอะไรอยู่แล้ว ในเมื่อเจตนามาที่นี่เพื่อขอบคุณหมอตุลย์จริงๆ แล้วทำไมชลกันต์ถึงต้องมองคาดโทษเธอขนาดนั้นชลกันต์นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับใยบัว ขณะที่สายตาคนรอบร้านก็ต่างมองกันอย่างสงสัย แต่ตอนนี้เขาได้แคร์สายตาเหล่านั้นเลยเพรา
Chapter 15[15/2]ห้องนอนสีขาวสะอาดตา ตอนนี้มีหญิงสาวเจ้าของห้องคนใหม่อาศัยอยู่ แม้ว่าเจ้าของห้องคนเดิมจะไม่อยู่แล้วแต่ยังทิ้งคราบความทรงจำเอาไว้ให้เจ้าของบ้านได้หวนพูดถึงจนทุกวันนี้อยู่แต่ไม่ว่าเขาจะพูดถึงอย่างไร ใยบัวไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ตราบใดที่เขาไม่ทำร้ายกล่องแก้วตาดวงใจของเธอให้บอบซ้ำ ด้วยการเห็นลูกคนอื่นดีกว่าลูกในไส้ของตัวเอง ใยบัวก็จะไม่แตะต้องเรื่องส่วนตัวของเขาสมาร์ทโฟนเครื่องล่าสุดที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ถูกต่อสายปลายทางไปยังผู้เป็นแม่ของหญิงสาว หลังจากที่ป้อนนมลูกเสร็จก็ปล่อยให้อยู่กับพี่เลี้ยงต่อ ส่วนตัวเองก็ขึ้นมาคุยกับปลายสายด้านบนของห้องนอนแทบทุกครั้งที่มีการติดต่อหาบัวแก้ว ใยบัวจะปลีกตัวออกจากลูกสาวตัวน้อยของเธอก่อน ที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะรังเกียจหรือรับไม่ได้ที่จะให้แม่ตัวเองรู้เห็นความจริงที่ปิดซ่อนเอาไว้ทว่าเป็นเพราะกลัวว่าครั้นบัวแก้วได้รับรู้ความจริงแล้วจะเสียใจและผิดหวังในตัวลูกสาวคนนี้หรือไม่ที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังไปมีอะไรกับสามีเพื่อนสนิทตั้งแต่ก่อนเขาจะเข้าห้องหอกันเสียอีก“อีกสักพักบัวจะกลับไปหานะแม่”(สักพักของแกนี่นานเป็นปีแล้วนะ ฉันรอไม่ไหวหรอกนะไอ้ลู
Chapter 16[16/1]“วันหยุดสัปดาห์นี้คุณต้องไปบ้านใหญ่กับผมและก็ลูกนะ”เจ้าของบ้านเดินเข้ามาออกคำสั่งกับแม่ของลูกถึงในครัว ตอนนี้นภากลับบ้านตัวเองไปแล้ว จะเหลือก็เพียงแค่คนในบ้านเท่านั้นที่จะต้องทำความสะอาดต่อเอง ซึ่งหน้าที่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากใยบัวคนที่ยืนล้างจานและเคลียร์ของเขาในห้องครัวอยู่นั้น เลยต้องหยุดการกระทำของตัวเองลง เพื่อจะหันหน้ามาคุยกับคนที่เข้ามาใหม่“บ้านคุณยายหมอตุลย์หรอคะ?”“หึ! ข่าวไวดีนะ”“แล้วเราจะไปทำไมกันที่นั่น?”ใยบัวพยายามไม่ต่อล้อต่อเถียงกับอีกคน แค่อยากรู้ว่าที่เธอได้ข่าวมาจากหมอตุลย์มันคือเรื่องจริงใช่หรือไม่ และเขาจะพาเธอกับลูกไปที่นั่นทำไมกัน“ไปให้ผู้ใหญ่โกนผมไฟ ต้อนรับขวัญใยไหม”“บ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่หมอตุลย์หรอคะ?”คราวนี้ได้ความกระจ่างแล้ว ทว่ายังมีอีกอย่างที่ยังค้างคาใจของเธออยู่ เพราะตอนที่คุยโทรศัพท์กับหมอตุลย์ ได้ยินว่าเขาจะให้แม่ทำอาหารไว้รอและบ้านคุณยายที่ว่านั้นก็คงจะเป็นบ้านของยายและแม่หมอตุลย์เพราะวันที่ท่านผู้ว่าฯ กับคุณหญิงมาที่บ้านหลังนี้ เห็นบอกว่ายายแท้ๆ ของชลกันต์เสียไปแล้วตั้งแต่เขายังเด็ก“คุณจะอยากรู้ไปทำไม? หรือสนใจมัน
Chapter 16[16/2]หลังจากนิมนต์พระท่านเข้ามาฉันท์เพลเสร็จแล้ว ขั้นตอนถัดไปคือเริ่มเข้าพิธีกรรมทางศาสนาโกนผมไฟหรือพิธีทำขวัญเดือน เป็นประเพณีโบราณเพื่อโกนผมให้กับเด็กแรกเกิด เพราะเส้นผมกับเล็บที่ติดมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ของมารดานั้นไม่สะอาด จึงต้องโกนทิ้งเพื่อให้ขึ้นมาใหม่และนอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าเด็กที่ได้รับการโกนผมไฟนั้นจะเลี้ยงดูง่าย ไม่ดื้อ และมีแต่ความเจริญก้าวหน้า แม้ว่าตอนนี้ใยไหมจะอายุได้ 6 เดือนแล้วก็ตาม ทว่าก็ยังสามารถทำพิธีได้อยู่ ซึ่งก็เอาตามฤกษ์สะดวกพ่อของเด็ก“แอร๊ ....แอ๊~ แมะ”“อย่าเพิ่งร้องนะคะคนเก่ง จะเสร็จแล้วค่ะ แปบเดียวนะลูก” ใยบัวพยายามปลอบลูกตัวน้อยเอาไว้ก่อนที่จะเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา จนอาจจะเสียฤกษ์งามยามดีทุกคนในบ้านออกมารวมตัวผลัดกันตัดผมตัดเล็บให้เด็กตัวน้อย อย่างยินดี ตุลาเองก็เหมือนกันที่ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งเดินทางมาถึงบ้านยายจันทน์หอมได้ไม่นาน แต่กลับดูตื่นเต้นอยากจะทำให้หลานก่อนใครเพื่อน“คงจะตกใจที่เห็นคนมามุงดูแกน่ะ” ยายจันทน์หอมบอกกับแม่ของหลานที่กำลังอุ้มเจ้าตัวน้อยอยู่ในอ้อมอก“ลูกคงเริ่มหิวนมแม่แล้วล่ะครับคุณยาย เรารีบทำดีกว่าครับ”ชลกันต์เห็น
Chapter 17[17/1]1 เดือนต่อมา...,วันนี้ใยบัวพาลูกสาวตัวเล็กมาตามที่หมอนัดเอาไว้ตั้งแต่เช้า หลักๆ คือตรวจความคืบหน้าของการรักษา ตรวจดูฝ้าในปอดว่ามันยังขึ้นมาอีกหรือไม่ และภาพรวมของอาการดีขึ้นมากน้อยแค่ไหนเด็กหญิงตัวน้อยเข้าสู่ช่วงเดือนที่ 7 แล้วพัฒนาการหลายอย่างดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งนี้ก็เพราะว่าได้คำแนะนำจากหมอตุลา ทั้งเรื่องตารางอาหารของลูกสาว และการเสริมทักษะอย่งอื่นให้ลูกเท่าที่หมอตุลาได้อธิบายให้คุณแม่มือใหม่อย่างใยบัวเข้าใจ คือตอนนี้อาการของใยไหมดีขึ้น 80 เปอร์เซ็นต์แล้ว แต่ก็ยังต้องมาหาหมอแบบนี้อีกทุกๆ เดือน ตามแผนการรักษาที่หมอตุลาได้วางไว้กับชลกันต์ส่วนพ่อของลูกที่พาลูกมาตรวจก็นั่งดูผลตรวจด้วยกัน กระทั่งเสร็จเรื่องแล้วเขาก็เป็นคนขับรถกลับมาส่งใยบัวและลูกสาวด้วยตัวเองตอนแรกใยบัวคิดว่าเขาจะขับรถกลับไปทำงานต่อ ทว่าไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้ พอลงจากรถเสร็จเขาก็เดินลงตามมาในบ้านด้วย“หมอไม่กลับไปทำงานหรอคะ?” เมื่อยังเห็นอีกคนเดินตามหลังไม่หยุด ก็เห็นทีต้องหยุดเดินแล้วหันหน้ามาถามก่อน“วันนี้ผมอยากหยุด”“ค่ะ”อยากหยุดก็ช่างเขาสิ โรงพยาบาลนั่นมันเป็นของเขาอยู่แล้วหนิ“หยกจะมาเ
Special X[ปกป้อง x ใยไหม]บอสตัน เป็นเมืองที่มีวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยมากกว่าร้อยแห่ง มีนักเรียนต่างชาติมากกว่าหลักแสนคน เมืองนี้ถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่มีการศึกษาดีที่สุดของโลก และยังเป็นเมืองที่สร้างโอกาสในการทำงานให้แก่เหล่านักเรียนอีกมากมายแน่นอนว่าในบรรดานักธุรกิจในเมืองไทยหลายต่อหลายคน ล้วนอยากส่งเสริมให้ลูกของตนเองนั้นได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด และหนึ่งในตัวเลือกหลักของคนกลุ่มนี้ก็มักจะส่งลูกตนเองมาเรียนกันที่นี่" ปก ดูสิ ตอนนี้ชุดของเพชรเปื้อนไปหมดแล้วเนี่ย เพราะยัยบ้านนอกนั่นคนเดียวเลย เจอกันในคลาสก็ทำให้ฉันหงุดหงิดแล้วนะ นี่ยังจะมาเจอกันข้างนอกอีก หึ่ยย!"สาวสวยร่างระหงรีบกอดแขนออเซาะเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ หลังจากที่ตัวเองโดนผู้หญิงอีกคนซุ่มซ่ามทำน้ำกาแฟหกเลอะใส่ตัวน้ำเพชรเป็นหญิงสาวชาวไทยที่เติบโตในต่างแดน หล่อนย้ายมาอยู่กับครอบครัวตั้งแต่สมัยยังเด็กแล้ว ทั้งชีวิตของหล่อนได้รับการศึกษาที่ดีจากเมืองนี้มาโดยตลอดจนกระทั่งหล่อนโต ก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่บอสตันอีกเช่นเคย เมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ หล่อนก็แยกย้ายจากเพื่อนเก่าที่เคยเรียนมาด้วยกันสมัยไฮสคูล จะเหลือก็แต่ ‘ปกป
Special IXpart 2“เข้ามาก่อนก็ได้ครับ” ชลกันต์บอกคนที่เอาแต่ยืนนิ่งเข้าทรงอยู่หน้าประตู ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงและเริ่มขยับตัวตาม“ขอโทษค่ะ รักไม่รู้ว่าอาจารย์หมอมีแขก”ใยบัวมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกันกับผ้าเช็ดหน้าที่เธอคนนี้ถืออยู่ ผ้าผืนนั้นมันคือผืนที่เธอเป็นคนซื้อให้สามีเอง แล้วที่เธอบอกว่าหมอกันต์ลืมเอาไว้ในกระเป๋าของเด็กผู้หญิงตรงหน้า มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน นี่สามีเธอกลายเป็นคนขี้ลืมของไว้ในกระเป๋าคนอื่นได้ด้วยงั้นเหรอ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณ...?”“รักค่ะ คุณคงจะเป็นภรรยาของอาจารย์หมอใช่ไหมคะ? ตัวจริงสวยกว่าในรูปในกระเป๋าตังค์ของอาจารย์อีกนะคะเนี่ย”“กระเป๋าตังค์?” ใยบัวยกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม ขณะที่เด็กผู้หญิงคนนี้ยังยืนพูดอยู่ กลิ่นน้ำหอมของเธอถูกพัดโชยเข้ามาเตะปลายจมูก กลิ่นนี้ที่ใยบัวเคยได้สัมผัสมันมาก่อน มันคือกลิ่นเดียวกันกับที่เคยติดอยู่บนเสื้อเชิ้ตที่เคยซักให้สามี และเมื่อครู่นี้ผู้หญิงคนนี้ยังบอกอีกว่าเคยเห็นรูปของเธอในกระเป๋าเงินของสามีเธออย่างนั้นเหรอเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?ใยบัวเปลี่ยนอิริยาบถการนั่ง ก่อนจะเดินเข้าหาสามี เธอแตะไหล่หนาเอาไว้มั่นมือ จากนั
Special IXpart 1“สวัสดีค่ะคุณบัว …แต่งตัวสวยจังเลยนะคะ ดึกแล้วแท้ๆ” นางพยาบาลสาวสวยที่รับหน้ามี่ประจำหน้าห้อทักทายขึ้น เมื่อเห็นว่ามีแขกคนสำคัญของเจ้าของห้องนี้มา“ขอบคุณค่ะ คุณฝน พอดีบัวคิดว่าคุณหมออยู่เวรดึกน่าจะหิว บัวก็เลยทำกับข้าวมื้อดึกแล้วก็รีบเอามาให้ค่ะ”เธอถือปิ่นโตใบเล็กยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่คุยอยู่กับพยาบาลหน้าห้องของสามี อันที่จริงเธอก็รู้อยู่แล้วว่าต่อให้ตนเองไม่ทำมา อย่างไรซะสามีของเธอก็ออกไปหาอาหารทานข้างนอกได้อย่างสบายอยู่แล้ว แต่ที่อุตส่าห์ทำมื้อดึกมาให้เขาตอนนี้ ก็เพราะว่าอยากมาให้เห็นกับตาตัวเองมากกว่า ว่าเรื่องที่เธอสงสัยอยู่มันเป็นมาอย่างไรกันแน่“แหม…. ช่างเป็นภรรยาที่เอาใจใส่มากเลยนะคะ แต่คุณบัวคงมาช้าไปแล้วมั้งคะ”“?” ใยบัวยกคิ้วขึ้นสูงเป็นเครื่องหมายคำถาม ขณะที่พยาบาลสาวพูดให้เธอได้เกิดความสงสัย“ก็คุณหมอน่ะ เพิ่งจะเอาไปกินก๋วยเตี๋ยวโต้รุ่งกับน้องรัก เมื่อตะกี้นี้เองค่ะ”“รัก?” เธอไม่คุ้นหูกับชื่อนี้มาก่อนเลย“อ๋อ ก็น้องต้องรัก ที่เป็นเด็กเอ็กเทิร์นของแผนกเราน่ะค่ะคุณบัว คนนี้เก่งใช้ได้เลยนะคะ…. ถ้าไม่เก่งจริงก็คงไม่ได้คำชื่นชมจากปากคุณหมอกันต์ง่ายๆ หรอกค่ะ ค
Special VIIIหลังจากที่ผ่านพ้นช่วงกลางวันไปแล้ว ก็ถึงเวลาส่งลูกเข้านอนที่ห้องพักของพี่เลี้ยงที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ เด็กๆ ดูตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้นอนกับนภา เพราะที่ผ่านมานภาจะมาทำงานที่บ้านของเจ้านายเฉพาะช่วงตอนกลางวันเท่านั้น เธอทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นโอกาสที่จะได้นอนกับพี่เลี้ยงในค่ำคืนนี้จึงเป็นคืนพิเศษสำหรับเด็กน้อยทั้งสอง“ป้าภาขา~ วันนี้น้องไหมจะนอนฝั่งนี้นะคะ” พอเข้ามาห้องของพี่เลี้ยงแล้ว เด็กหญิงก็รีบอุ้มตุ๊กตากระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงทางฝั่งที่ตัวเองได้เลือกเอาไว้เลย“แอร๊~ อี่ๆ” ส่วนเจ้าหนูใยแก้วก็ไม่น้อยหน้าพี่สาวเลย แม้จะยังไม่ประสีประสาอะไร ทว่าก็ยังอยากจะสื่อสารออกมาเหมือนคนอื่นๆ และเมื่อเห็นพี่สาวขึ้นไปนอนบนเตียงบ้าง ใยแก้วก็อยากจะทำเหมือนอย่างพี่สาว โดยที่ชี้นิ้วเล็กๆ ไปทางอีกฟากมุมของเตียง เป็นการสื่อว่าเจ้าหนูตัวน้อยอยากจะได้พื้นที่ตรงนั้นคนมาส่งเด็กทั้งสองอย่างใยบัวถึงกับอดขำเจ้าตัวแสบไม่ได้ ใยแก้วกำลังมีพฤติกรรมเลียนแบบพี่สาวของตัวเอง ไม่ว่าใยไหมจะทำอะไรหรือพูดอะไรน้องสาวของเธอก็มักจะทำตามเสมอ“บัวฝากด้วยนะคะพี่ภา”“ได้เลยค่ะ คุณบัวไม่
Special VIIชลกันต์ทำตามที่ตนเองรับปากกับลูกเมียเอาไว้ได้อย่างที่พูดจริงๆ เพราะวันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะได้เดินทางไปเที่ยวจริงๆ แล้ว เด็กหญิงใยไหมดูเหมือนจะดีใจมากเป็นพิเศษเพราะนานๆ ทีจะได้ไปเปิดหูเปิดตาไกลบ้านตัวเองคราวนี้ชลกันต์ถึงขั้นให้โบนัสพี่เลี้ยงเด็กอย่างนภาเป็นตั๋วเครื่องบินไปกลับ รวมทั้งที่พักแบบฟรีๆ ในครั้งนี้ด้วย เนื่องจากกลัวว่าภรรยาของเขาจะเหนื่อยหากทั้งเที่ยวและยังต้องดูแลลูกน้อยทั้งสองอีก ดังนั้นการพาพี่เลี้ยงเด็กไปด้วยอาจจะเป็นผลดีมากกว่าส่วนเด็กหญิงใยแก้วที่ยังไม่ประสีประสาอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใหญ่จะพาตนเองไปไหน เพียงแต่เห็นพี่สาวมีท่าทางดีอกดีใจจนออกนอกหน้า เห็นดังนั้นแล้วก็อดตื่นเต้นตามพี่สาวไม่ได้“คิกกๆ คูมแม่ขา~ ทำไมเยาต้องขึ้นเครื่องบินไปคะ? ทำไมเยาไม่ยั่งยดไปอ่า” เด็กหญิงใยไหมหยุดสนใจไอศกรีมในมือของตัวเองก่อนจะตั้งคำถามที่ยังสงสัยมานานแล้ว“เรานั่งรถไปไม่ได้หรอกนะคะ มันไกลมากกก”“ใช่แล้วจ้ะใยไหม” พี่เลี้ยงเด็กพูดเสริมคุณแม่ของเด็กตัวน้อย“ใช่ครับลูก ที่ที่เราไปมีแต่ทะเลภูเขาล้อมรอบ พ่อขับรถไปเองไม่ไหวหรอกนะครับ”“อ๋อออ อย่างงั้นเองหยอ”“ครับ”ชลกันต์นึกขำก
Special VIหลายวันถัดมาหลังจากที่ชลกันต์กลับบ้านดึกวันนั้น ใยบัวก็เริ่มตงิดในใจมากขึ้นแล้ว วันนี้โชคดีที่ใยไหมไปโรงเรียนและเจ้าตัวเล็กก็ไปนอนกับคุณยายที่จันทบุรีแล้ว กว่าจะกลับกรุงเทพฯ ก็น่าจะตอนเย็นเลยคุณแม่ลูกสองจึงถือโอกาสเข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยภายในโรงพยาบาลของสามี อันที่จริงในวันแต่งงานนอกจากสินสอดทองมั่นที่เธอควรจะได้แล้ว คุณหญิงและท่านผู้ว่าฯยังมีเมตตากรุณายกหุ้นส่วนในเครือโรงพยาบาลในเธอได้มีสิทธิ์เป็นเจ้าของร่วมอีก ซึ่งเธอเองก็ซาบซึ้งน้ำใจของพ่อกับแม่สามีเป็นอย่างมากวันนี้ร่างบางแต่งตัวด้วยชุดออกแนวเป็นทางการสักหน่อย เพราะมีคุยธุระกับคุณหญิงวิมลรัตน์และคุณหมอตุลา เรื่องสาขาในเครือที่ต่างจังหวัดอีกด้วย เพราะเห็นว่าจะลงทุนซื้อเครื่องมือการแพทย์แบบใหม่เพิ่มอีกทุกสาขาดังนั้นในฐานะหุ้นส่วนสำคัญที่เจ้าของโรงพยาบาลให้เกียรติคนอย่างเธอก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อีกทั้งถ้าหากเด็กน้อยที่บ้านโตขึ้นจนดูแลตัวเองกันได้แล้ว เธอก็อยากจะเข้ามาทำงานช่วยกิจการครอบครัวบ้าง“หนูบัวจ้ะ แม่คิดว่าเครื่องมือแพทย์ของบริษัทที่ตาตุลย์เสนอมาให้มันก็ราคาค่อนข้างสูงมากเลยนะ หรือหนูคิดว่าไง?” แม่สามีทั
Chapter V“วันนี้จะลงมือซักผ้าเองเลยเหรอคะคุณบัว?” สาวใช้คนเดียวเอ่ยถามภรรยาของเจ้าของบ้าน เมื่อเห็นว่าเธอกำลังถือตะกร้าผ้าลงมาด้านล่างทางห้องซักล้างเดิมทีใยบัวและนภาต่างก็ช่วยเรื่องงานบ้านกันเสมออยู่แล้ว เพราะใยบัวเองก็ไม่ได้ทำขนมส่งลูกค้าอย่างเช่นเคยเนื่องจากต้องมีเวลาให้ลูกๆ ทั้งสองคนมากกว่านี้“ชุดทำงานของคุณหมอน่ะค่ะพี่ภา ไม่เยอะเท่าไหร่”“ขยันจังนะคะ จริง ๆ ให้พี่ซักให้ก็ได้ค่ะ”“ไม่เป็นไรเลยค่ะ บัวอยากซักเอง”“งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูคุณหนูๆ ก่อนนะคะ”“ค่ะ”จากนั้นคุณแม่ลูกสองจึงเดินถือตะกร้ามาถึงห้องซักผ้า เพื่อทำการซักมือ เนื่องจากเสื้อผ้าของผู้เป็นสามีส่วนมากจะเน้นโทนสีขาวรวมทั้งชุดกราวนด์อีก 2-3 ตัวนี้ด้วย จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องขยี้ด้วยมือมาถึงขั้นตอนที่ต้องจุ่มผ้าแต่ละผืนลงใส่น้ำ แม่บ้านจำเป็นอย่างใยบัวไม่รอช้า ก่อนที่หยิบชิ้นแรกขึ้นมาเพื่อเตรียมซัก ทว่าก่อนที่จะได้ลงไปในกะละมัง มือบางกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อได้กลิ่นของน้ำหอมที่ตนเองรู้สึกไม่คุ้นชินกับมันเลยสักนิด“หืม.... กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงนี่?” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อดมกลิ่นบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้เป็นสามีกล
Special IVก๊อกๆๆๆ“เชิญครับ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นานเจ้าของห้องก็กล่าวอนุญาต จากนั้นก็มีร่างของหญิงสาวสวมใส่ชุดกาวน์สีขาวทรงสั้นเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใช่แล้ว... คนที่เข้ามาเมื่อครู่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากหมอด้วยกัน“พอดีว่ารักจะมาปรึกษาเรื่องเคสคนไข้กับอาจารย์หมอนิดหน่อยน่ะค่ะ พอจะมีเวลาว่างไหมคะ?” ต้องรักเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 6 หรือเรียกกันง่ายภาษาหมอว่า Extern หรือเอาแบบแปลไทยเป็นไทยเลยก็เรียกได้ว่า ‘นิสิตแพทย์เวชปฏิบัติ’ต้องรักมาฝึกงานที่นี่ได้ 2 สัปดาห์กว่าแล้วตามที่หลักสูตรกำหนด ที่เธอเลือกมาโรงพยาบาลแห่งนี้ก็เพราะว่าชลกันต์เคยไปอบรมที่คณะแพทย์อยู่บ่อยครั้งหญิงสาวนักศึกษาแพทย์หน้าตาสะสวยอย่างต้องรัก ปลาบปลื้มผลงานและรูปร่างหน้าตาของหมอชลกันต์เป็นทุนเดิม ยิ่งพอรู้ว่าเขาคือทายาทเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้แล้ว มีหรือที่เธอจะไม่อยากมาทำงานที่นี่“ได้สิครับ ตอนนี้ผมยังพักเบรกอยู่” หมอหนุ่มรุ่นพี่อนุญาตแล้ว พลางกับผายมือออกมาตรงหน้าเป็นเชิงสัญลักษณ์ให้อีกฝ่ายนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้า ต้องรักพยักหน้าขอบคุณก่อนจะนั่งลง พร้อมกับเอกสารในมือที่ถือมาด้วย“เป็นเคส OR ออร์โธป
Special III“กรี๊ดดดด!!!”ปึกก!!เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจตามมาด้วยเสียงของหล่นลงพื้น ภายในสวนหย่อมข้างๆ กับสนามฟุตบอลขนาดเล็กของโรงเรียน ในช่วงพักกลางวันเด็กๆ ต่างวิ่งเล่นซุกซนกันไปมาอย่างสนุกสนาน หนึ่งในนั้นยังมีเจ้าตัวจิ๋วชั้นอนุบาล 2 อย่างใยไหมกับปกป้องอยู่ด้วยและเสียงที่กรีดร้องออกมาเมื่อครู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากขาประจำของเราอีกเช่นเคยใยไหมโดนปกป้องแกล้งอีกครั้งอย่างที่เคยเป็น เพราะเหตุนี้เลยทำให้เด็กทั้งคู่ไม่ชอบอยู่ด้วยกันเท่าไหร่นัก แม้ใยไหมจะแสบและซนเวลาอยู่ที่บ้าน ทว่าพอมาโรงเรียนเธอก็มักจะแพ้ความแสบซนของเด็กที่ชื่อปกป้องแบบขาดรอยวันนี้ก็เช่นกันที่ปกป้องเอาหนอนตัวเขียวตาโตตาหน้าน่าเกลียดมาใส่ไว้ในรองเท้าของใยไหม ขณะที่เธอกำลังวิ่งเล่นนอยู่กับเพื่อนอีกคนและได้ถอดรองเท้าเอาไว้ไม่ไกลมากนัก เพื่อให้ตนเองวิ่งได้อย่างสะดวกมากขึ้น พอกลับมาจะใส่รองเท้าอีกครั้งกลับต้องเจอสิ่งที่ไม่คาดคิด จนต้องโยนรองเท้าทิ้งไป“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า แบร่ๆ” เด็กชายตัวโตดูเหมือนจะพอใจในผลงานของตนเองเป็นอย่างมาก จนกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่“ฮึกก!! เยาจาฟ้องคูมพ่อกับคูมแม่ ฮือออๆๆ ~”“ฟ้องไปเลยเ