Share

บทที่0004

Author: เจียงเจียง
เขาก้าวออกมาข้างหน้าแล้วตบหน้าข้าอย่างไม่ออมแรง

“เจ้าคิดว่าข้าไม่ได้ยิน เรื่องที่เจ้ากล่าวหาว่าชิงชิงขโมยสัตว์วิญญาณของเจ้าไปหรือไง?”

“เจ้าเป็นลูกสาวของปุโรหิตแท้ๆ แต่กลับกล้าพูดโกหกพกลม ใส่ร้ายน้องสาวแท้ๆ! เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”

“วันนี้เจ้าไม่ต้องเข้าร่วมงานพระราชสมภพของราชามังกรแล้ว กลับไปเก็บตัวทบทวนความผิดซะ หากยังไม่สำนึกอีก แม้แต่ตำแหน่งเจ้าสำนักเจ้าก็อย่าหวังจะได้เป็น!”

ภายในหนึ่งวันนั้น มีข่าวลือแพร่ไปทั่วเผ่ามังกร

พวกนางบอกว่าพลังฝึกปรือทั้งหมดที่ข้าบำเพ็ญอย่างยากลำบากล้วนใช้ทางลัด หากพิจารณากันจริงๆ แล้วเยวี่ยจื่อชิงมีพรสวรรค์มากกว่า

ยังไม่ทันฝึกฝนสัตว์วิญญาณได้ พวกนางก็มั่นใจแล้วว่าเยวี่ยจื่อชิงจะได้เป็นปุโรหิตหญิงคนถัดไป ธิดามังกรแต่ละคนต่างพยายามจะเอาอกเอาใจนาง

ข้ามองสมุนไพรที่อยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเฉยเมย จมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด

“เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าเยวี่ยจื่อชิงใช้วิธีการแบบไหนกันแน่ ถึงสามารถสับเปลี่ยนสัตว์วิญญาณของข้าได้?”

ข้าคิดแล้วคิดอีก ก่อนจะแหงนหน้าหัวเราะลั่น

“ตำแหน่งปุโรหิตหญิงเป็นของเจ้างั้นหรือ? ข้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก!”

ข้าปาดน้ำตาที่รินไหลออกมา รวบรวมสมาธิแล้วโจมตีใส่สมุนไพรอย่างรุนแรง

มันเกิดสติปัญญาแล้ว จึงส่งจิตมาขอร้องข้าด้วยกลิ่นอายที่กำลังอ่อนแรง

ทว่าครั้งนี้ข้าไม่คิดจะใจอ่อนอีกแล้ว ความเกลียดชังบังเกิดเป็นเพลิงโลกันตร์ เผาไหม้สมุนไพรจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ข้าใช้มือปัดเถ้าถ่านสีดำบนฝ่ามือออกอย่างเงียบงัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปยังหุบเขาสันโดษ

ต่างจากครั้งก่อน ข้าเลือกหยิบก้อนหินขึ้นมาแบบส่งเดชด้วยดวงตาไร้แวว จากนั้นก็ใช้คาถาบินกลับไปยังหอตำราของเผ่ามังกร

ข้าสร้างเขตแดนขึ้นมาขวางกั้น จากนั้นก็ค้นหาตำราอย่างคนเสียสติ

ในที่สุด! ข้าก็หาตำราเทพโบราณพบ

ภายในตำราเล่มนั้นบันทึกวิธีการฝึกสัตว์วิญญาณต้องห้ามเอาไว้ ข้าวางหินก้อนนั้นไว้ตรงหัวใจ นัยน์ตาเผยความคุ้มคลั่งดุจมารร้ายออกมา

“ขอบรรพชนมังกรทั้งหลายช่วยคุ้มครองผู้น้อย ข้ายินดีถวายกายา จิตวิญญาณ พลังฝึกปรือทั้งหมด หรือแม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง เพื่อแลกเปลี่ยนสัตว์วิญญาณขั้นสูงสุด!”

หลังท่องคาถาบทสังเวยแล้ว ข้าก็ใช้มือแทนมีด กรีดขั้วหัวใจของตัวเองให้เปิดออก ใช้เลือดสดๆ อาบก้อนหินจนชุ่มโชก

ไม่นานนัก ก้อนหินก็ดูดซับแก่นเลือดทั้งหมดเข้าไป ก่อนจะส่องแสงสีแดงหม่นออกมาท่ามกลางความมืด มันร้อนจนลวกมือของข้าด้วยซ้ำ

ข้ากำหินก้อนนั้นด้วยความตื่นเต้น แทบปิดบังความยินดีในใจไม่อยู่

ข้ามั่นใจว่า วิชาต้องห้ามจะต้องสำเร็จ!

หลังพรูลมหายใจอย่างโล่งอก ข้าก็ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ยกมือกุมหน้าแล้วเปล่งเสียงหัวเราะลั่น

ครั้งนี้ไม่ว่าจะทำอย่างไร เยวี่ยจื่อชิงก็ไม่มีทางขโมยสัตว์วิญญาณของข้าไปได้

ใต้หล้านี้ไม่เคยมีใครทำลายวิชาต้องห้ามโบราณได้ ราชามังกรยังจนปัญญาเลย นับประสาอะไรกับคนกระจอกอย่างเยวี่ยจื่อชิง!

ครั้งนี้ข้าไม่แม้แต่จะกลับไปที่ตำหนักบรรทม ข้ากอดหินก้อนนั้นแล้วผนึกตัวเองไว้ในถ้ำแห่งหนึ่งกลางหุบเขา

ข้าอดหลับอดนอนฝึกฝนสัตว์วิญญาณอยู่หนึ่งเดือนเต็ม จนกระทั่งจิตวิญญาณหลอมรวมเป็นหนึ่งกับก้อนหินและสื่อจิตถึงกันได้ ข้าถึงออกจากการปิดด่านฝึกฝน

ข้ากล้าสาบาน ภายในหนึ่งพันปีนี้ ไม่มีใครในตระกูลมังกรสามารถฝึกฝนได้เหนือกว่าข้า

ชาตินี้ ข้าจะต้องคว้าตำแหน่งปุโรหิตหญิงมาครองได้อย่างไม่ต้องสงสัย!

จนกระทั่งวันแห่งการเลือกปุโรหิตมาถึง ข้าถึงได้พาสัตว์วิญญาณกลับตำหนัก

ทว่าข้าเพิ่งจะกลับเข้ามาในเขตวังมังกร ก็ได้ยินเยวี่ยจื่อชิงอวดสัตว์วิญญาณที่ตัวเองฝึกฝนด้วยท่าทางตื่นเต้น

“ชิงชิง เจ้าเก่งกาจมากจริงๆ! แม้แต่ก้อนหินธรรมดาก็ยังฝึกฝนจนเกิดสติปัญญาได้ ดูท่าแล้วตำแหน่งปุโรหิตหญิงจะต้องเป็นของเจ้าแล้วล่ะ!”

ไม่มีทาง...เป็นไปไม่ได้!

หินก้อนนี้ข้าไม่ได้เป็นคนฝึกฝนเองด้วยซ้ำ แต่เป็นการใช้วิชาที่ฝืนกฎสวรรค์ วิชาต้องห้ามที่ฝืนสร้างสติปัญญาออกมาซึ่งมีข้าเพียงผู้เดียวที่ล่วงรู้

มันจะยอมรับเยวี่ยจื่อชิงเป็นเจ้านาย เหมือนกับผีเสื้อมายาตัวนั้นได้อย่างไร?
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Related chapters

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0005

    ทั้งที่เป็นตอนเที่ยงซึ่งแดดแรงจัด แต่ข้ากลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจร่างกายของข้ากำลังสั่นเทิ้ม กระทั่งจะหายใจยังยากลำบากต่อให้จะขโมยสัตว์วิญญาณของข้าไป แต่ลำพังความสามารถของเยวี่ยจื่อชิงไม่มีทางทำได้แน่เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้ข้าสับสนจนคิดไม่ตกตอนนั้นเอง เยวี่ยจื่อชิงก็สังเกตเห็นข้า นางจึงส่งยิ้มมีเลศนัยแปลกมาทางข้า“พี่สาว ไม่พบกันนานนะ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเลือกปุโรหิตหญิงแล้ว สัตว์วิญญาณของท่านฝึกฝนไปถึงไหนแล้วล่ะ?”นางขยับเข้ามาใกล้ข้าอย่างอวดดี เอ่ยด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย“ต่อให้สัตว์วิญญาณเกิดสติปัญญาแล้ว แต่ความพยายามของเจ้าก็สูญเปล่าอยู่ดี เพราะว่าน้องสาวคนนี้ฝึกฝนสัตว์วิญญาณสีม่วงได้แล้ว”“สัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งสุดในใต้หล้าอยู่ในมือของข้า ตำแหน่งปุโรหิตหญิงก็ต้องเป็นของข้าเช่นกัน! เจ้าถูกกำหนดมาให้ด้อยกว่าข้าเสมอ!”นางคล้ายกำลังมองสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง ใช้มือตบแก้มข้าเบาๆ อย่างดูแคลน ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปความเดือดดาลของข้าพุ่งสูงเทียมฟ้าอย่างฉับพลัน ข้าแผดเสียงลั่นถามนาง“เจ้าใช้วิชาชั่วร้ายแบบไหนกันแน่ เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงขโมย...”ทว่าข้ายังไม่ทันพูดจบประ

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0006

    วันต่อมา ข้าไปที่ลานทำพิธีของเผ่ามังกรตามที่สัญญาไว้ในสถานที่แห่งนั้นมีธิดามังกรมารวมตัวกันจำนวนมาก ทุกคนต่างเฝ้ารอให้สัตว์วิญญาณระดับสูงสุดปรากฏกาย“เจ้าว่าพวกเขาสองคนพี่น้อง ใครจะได้รับเลือกเป็นปุโรหิตหญิง?”“ต้องเป็นชิงชิงอยู่แล้ว! นางฝึกฝนสัตว์วิญญาณสีม่วงได้ นั่นเป็นระดับสูงสุดเลยนะ ใครยังจะเหนือกว่านางได้?”“เจ้าตกข่าวเกินไปแล้ว พี่สาวจอมขี้ขลาดของนางหวาดกลัวจนขอถอนตัวออกจากการแข่งขันไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตำแหน่งปุโรหิตหญิงต้องเป็นของชิงชิงแน่นอน”“ชิงชิงเก่งกาจมากจริงๆ สมแล้วที่เป็นแบบอย่างของเผ่ามังกร”ถึงแม้ยามนี้ผู้คนทั้งหลายจะชื่นชมยกย่องเยวี่ยจื่อชิงแค่ไหน นางกลับไม่แสดงสีหน้ายินดีปรีดาแม้แต่น้อยหากสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่านางหวาดกลัวถึงขั้นตัวสั่นด้วยซ้ำ ขนาดริมฝีปากยังซีดขาวเลยทุกคนรบเร้าให้นางรีบใช้พลังจิตประสานกับสัตว์วิญญาณ แต่เยวี่ยจื่อชิงเพียงแค่กำก้อนหินในมือเอาไว้แน่นนางรู้ดีกว่าใคร ว่าก้อนหินในมือนางไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งนับตั้งแต่ข้าปิดด่านและตัดสินใจล้มเลิกการฝึกสัตว์วิญญาณ ก้อนหินในมือของนางก็กลายเป็นของไร้ประโยชน์แล้วเพื่อทำลายบรรยากาศที่หนักอึ้ง

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0007

    เยวี่ยจื่อชิงเห็นท่าทางสบายอกสบายใจของข้า ก็เดือดดาลจนกัดฟันกรอดๆนางมองสำรวจรอบตัวข้าด้วยความหวาดระแวงรอบหนึ่ง ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้บิดาที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับคลี่ยิ้มมีเลศนัย“พี่สาว ท่านนี่ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ นะ วันนี้ข้าจะเปิดโปงท่านต่อหน้าทุกคนเอง!”นางกล่าวจบก็หยดเลือดจากปลายนิ้วลงบนก้อนหิน“สัตว์วิญญาณระดับสูงสุด ได้โปรดแสดงอภินิหารอันยิ่งใหญ่ ผสานรวมกับข้าด้วยเถิด!”สิ้นเสียงของนาง นกกระเรียนจำนวนหนึ่งก็บินผ่านท้องฟ้า เมฆที่ขอบฟ้าปรากฏระลอกคลื่นสีแดง“ดีมาก นี่เป็นนิมิตหมายมงคล ข้าตัดสินใจแล้ว! ตำแหน่งปุโรหิตหญิงยกให้ชิงชิงเป็นผู้สืบทอด!”พอบิดาเป็นนิมิตประหลาดบนท้องฟ้า ก็ปรบมือหัวเราะลั่นด้วยความดีใจ ประกาศคำสั่งออกมาทันใดผู้คนที่ได้ยินแบบนั้น ก็พากันหันไปคุกเข่าก้มศีรษะให้เยวี่ยจื่อชิงอย่างพร้อมเพรียง“คารวะปุโรหิตหญิงคนแรกของเผ่ามังกร——”ข้ายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน ไม่คิดปิดบังความเย็นชาในดวงตาอีกต่อไป สายตาจ้องตรงไปทางเยวี่ยจื่อชิงนางถูกสายตาของข้าทำให้ตกใจจนเผลอก้าวถอยหลัง จากนั้นก็ยกมือชี้หน้าข้าด้วยท่าทางดุร้าย“เยวี่ยจื่อหลิง เจ้าไม่ได้ยินหรือ

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0008

    “ปีศาจ? มีเพียงวิชาต้องห้ามโบราณเท่านั้นถึงจะอัญเชิญสิ่งชั่วร้ายแบบนี้ออกมาได้? เยวี่ยจื่อหลิงเจ้ากล้าใช้วิชาต้องห้ามที่ขัดต่อกฎสวรรค์หรือ? เจ้ามันเป็นนังแพศยาสารเลว!”เยวี่ยจื่อชิงปรี่เข้ามาทำร้ายข้าด้วยท่าทางคลุ้มคลั่ง ดวงตาของนางแดงก่ำเหมือนถูกจิตมารครอบงำข้าใช้เลือดสาบาน โครงกระดูกขยับมาขวางตรงหน้าข้า แล้วฟาดเยวี่ยจื่อชิงลอยออกไปไกลสิบกว่าเมตรเมื่อเห็นการต่อสู้ตรงหน้า บิดาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็ไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา ข้าจึงคลี่ยิ้มแปลกประหลาดข้าใช้ปลายกระบี่เชยคางของเขาขึ้นมา จ้องมองดวงตาที่หวาดผวาของเขาแน่นิ่ง“ท่านพ่อ นางมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าข้ากันนะ? ชีวิตของนางก็อยู่รอดมาได้เพราะวิชาต้องห้ามโบราณไม่ใช่หรือไง”เขาส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว เอ่ยขอโทษข้าด้วยเสียงตะกุกตะกัก“จื่อหลิงเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน พ่อยอมรับว่าที่ผ่านมาลำเอียงเข้าข้างน้องสาวของเจ้าเล็กน้อย แต่ข้าจะไปใช้วิชาลับต้องห้ามได้อย่างไร?”ข้าฟันแขนของเขาจนขาดกระเด็นโดยไม่กระพริบตา มองเขาล้มลงไปดิ้นพล่านกับพื้นด้วยความเจ็บ“ท่านบอกว่าลำเอียงเล็กน้อยงั้นหรือ สังหารมารดาของข้าเพื่อเมียน้อยที่ท่านเลี้ยงดูเอาไว้ข้างนอก

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0001

    “ร้อยวันหลังจากนี้จะมีการเลือกปุโรหิตอีกครั้ง น้องสาวของเจ้าพรสวรรค์ไม่โดดเด่น บิดาคิดว่าเจ้าน่าจะมีโอกาสฝึกฝนสัตว์วิเศษมากกว่า และกลายเป็นปุโรหิตหญิงคนถัดไป”“นี่เป็นผีเสื้อมายาที่บิดาเลือกให้เจ้าเองกับมือ บิดาหวังจะได้เห็นวันที่เจ้าประสบความสำเร็จนะ”ใบหน้าบิดาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาตบบ่าของข้าด้วยความเอ็นดูและเมตตาความรู้สึกตอนที่โดนตัดแขน ถูกจับโยนลงไปในเพลิงผลาญและถูกเผาทั้งเป็น หวนกลับมาในเสี้ยวพริบตานั้น ร่างกายของข้าอดสั่นสะท้านไม่ได้คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะได้ย้อนกลับมาอีกครั้งยามนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นชาติก่อน ข้าก็รู้สึกขมปร่าในใจ ข้าลอบกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง อยากจะฆ่าสองพ่อลูกหน้าไม่อายนี่ให้ตายเสียเดี๋ยวนี้!บิดาวางผีเสื้อมายาลงบนปลายนิ้วของข้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะสั่งให้คนมอบคัมภีร์โบราณให้ข้าม้วนหนึ่ง“จื่อหลิง นี่เป็นวิชาลับสำหรับฟูมฟักผีเสื้อมายาที่บิดาค้นหาและรวบรวมมาให้เจ้า ความหวังของตระกูลเยวี่ยทั้งหมด ฝากไว้กับเจ้าแล้วนะ”ข้าข่มความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านในใจ แสดงสีหน้าเคารพนบนอบและกล่าวขอบคุณ“ข้าจะไม่ทำให้ความทุ่มเทของท่านพ่อต้องสูญเปล่าเจ้าค่ะ”

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0002

    หลังจากเดินออกมาไกลแล้ว ข้าก็เอาคัมภีร์ลับที่ได้มาไปเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างไม่ลังเลชาติก่อน บิดาฝากฝังกับข้าอย่างหนักแน่น ถึงขั้นช่วยสั่งสอนจนเข้าใจความหมายที่ยากหยั่งภายในเนื้อหาด้วยข้าคิดว่าในที่สุดบิดาก็แบ่งความรักความเอาใจใส่ ให้ข้าที่มีพรสวรรค์มากกว่าหนึ่งส่วนแล้วจนกระทั่งความตายมาเยือน ข้าถึงมองออกทะลุปรุโปร่ง ว่าเขายังคงลำเอียงเข้าข้างเยวี่ยจื่อหลิงแบบไร้เงื่อนไขเพราะว่าเขารังเกียจมารดา ดังนั้นเลยเดียดฉันท์ข้ายิ่งกว่าอะไร ขนาดโดนเยวี่ยจื่อหลิงใส่ร้ายซึ่งๆ หน้า เขาก็ยังไม่ให้โอกาสข้าได้เอ่ยแก้ตัวแม้แต่ประโยคเดียว แล้วยังเผาข้าจนตายทั้งเป็นอีกเขาเอาใส่ใจและทุ่มเทให้ข้าถึงเพียงนั้น เพราะอยากให้ข้าฝึกฝนสัตว์วิญญาณแทนน้องสาวเท่านั้นเองผีเสื้อมายาที่ได้รับมา ก็เป็นสิ่งที่บิดาเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว?พอคิดได้แบบนี้ ข้าจึงหยิบกระจกหยกออกมา แล้วส่องบนตัวผีเสื้อมายาอย่างละเอียดมิเสียแรงที่เขาตั้งใจเลือกเฟ้นมาอย่างดี ขนาดตรงหนวดของมัน ตอนที่ตกกระทบแสงอาทิตย์ยังทอประกายระยิบระยับเลยพริบตาต่อมา เพลิงโลกันตร์ก็ผุดขึ้นกลางฝ่ามือของข้า เผามันจนตายทั้งเป็นผีเสื้อมายาส่ง

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0003

    ฉันไม่เชื่อหรอกว่าใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญถึงเพียงนี้อย่าบอกนะว่าบิดาแอบส่งสายลับมาไว้ข้างกายข้า ข้อมูลรั่วไหลออกไปแล้ว?ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง ข้าก้าวฉับๆ ตรงไปข้างหน้า แล้วดึงชายแขนเสื้อธิดามังกรคนนั้นไว้“เจ้าว่าอะไรนะ? เยวี่ยจื่อชิงฝึกฝนสมุนไพรจนเกิดสติปัญญาหรือ?”ธิดามังกรคนนั้นยังไม่ทันจะได้ตอบ เยวี่ยจื่อชิงที่มีผู้คนห้อมล้อมทั้งหน้าหลัง ก็หยิบสมุนไพรวิเศษออกมาพร้อมรอยยิ้ม“ถูกต้อง ยังไม่ได้บอกเรื่องน่ายินดีกับพี่สาวเลย ตอนนี้ท่านพูดอะไรออกมา สมุนไพรของข้าก็ฟังรู้เรื่องหมดแล้ว”ข้ายื่นมือออกไปตรงหน้าสมุนไพรต้นนั้น ใบอ่อนของมันก็ยื่นมาพันรอบนิ้วของข้าด้วยความผูกพันทันทีข้าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ จากนั้นก็ปล่อยพลังจิตออกไปหยั่งเชิง สมุนไพรต้นนั้นก็แผ่รัศมีที่ข้าคุ้นเคยมากที่สุดออกมามันคือสัตว์วิญญาณที่ข้าใช้จิตวิญญาณของตัวเองบ่มเพาะเลี้ยงดู!“มันคือสมุนไพรของข้า!”กล่าวจบ ข้าก็ปลดปล่อยพลังจิตออกไป มองเห็นสมุนไพรในมือเยวี่ยจื่อชิงทำท่าจะบินตรงมาทางข้าข้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เตรียมจะยื่นมือออกไปคว้าไว้เยวี่ยจื่อชิงที่หูตามือไวรีบปัดมือของข้าอย่างร

Latest chapter

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0008

    “ปีศาจ? มีเพียงวิชาต้องห้ามโบราณเท่านั้นถึงจะอัญเชิญสิ่งชั่วร้ายแบบนี้ออกมาได้? เยวี่ยจื่อหลิงเจ้ากล้าใช้วิชาต้องห้ามที่ขัดต่อกฎสวรรค์หรือ? เจ้ามันเป็นนังแพศยาสารเลว!”เยวี่ยจื่อชิงปรี่เข้ามาทำร้ายข้าด้วยท่าทางคลุ้มคลั่ง ดวงตาของนางแดงก่ำเหมือนถูกจิตมารครอบงำข้าใช้เลือดสาบาน โครงกระดูกขยับมาขวางตรงหน้าข้า แล้วฟาดเยวี่ยจื่อชิงลอยออกไปไกลสิบกว่าเมตรเมื่อเห็นการต่อสู้ตรงหน้า บิดาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็ไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา ข้าจึงคลี่ยิ้มแปลกประหลาดข้าใช้ปลายกระบี่เชยคางของเขาขึ้นมา จ้องมองดวงตาที่หวาดผวาของเขาแน่นิ่ง“ท่านพ่อ นางมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าข้ากันนะ? ชีวิตของนางก็อยู่รอดมาได้เพราะวิชาต้องห้ามโบราณไม่ใช่หรือไง”เขาส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว เอ่ยขอโทษข้าด้วยเสียงตะกุกตะกัก“จื่อหลิงเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน พ่อยอมรับว่าที่ผ่านมาลำเอียงเข้าข้างน้องสาวของเจ้าเล็กน้อย แต่ข้าจะไปใช้วิชาลับต้องห้ามได้อย่างไร?”ข้าฟันแขนของเขาจนขาดกระเด็นโดยไม่กระพริบตา มองเขาล้มลงไปดิ้นพล่านกับพื้นด้วยความเจ็บ“ท่านบอกว่าลำเอียงเล็กน้อยงั้นหรือ สังหารมารดาของข้าเพื่อเมียน้อยที่ท่านเลี้ยงดูเอาไว้ข้างนอก

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0007

    เยวี่ยจื่อชิงเห็นท่าทางสบายอกสบายใจของข้า ก็เดือดดาลจนกัดฟันกรอดๆนางมองสำรวจรอบตัวข้าด้วยความหวาดระแวงรอบหนึ่ง ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้บิดาที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับคลี่ยิ้มมีเลศนัย“พี่สาว ท่านนี่ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ นะ วันนี้ข้าจะเปิดโปงท่านต่อหน้าทุกคนเอง!”นางกล่าวจบก็หยดเลือดจากปลายนิ้วลงบนก้อนหิน“สัตว์วิญญาณระดับสูงสุด ได้โปรดแสดงอภินิหารอันยิ่งใหญ่ ผสานรวมกับข้าด้วยเถิด!”สิ้นเสียงของนาง นกกระเรียนจำนวนหนึ่งก็บินผ่านท้องฟ้า เมฆที่ขอบฟ้าปรากฏระลอกคลื่นสีแดง“ดีมาก นี่เป็นนิมิตหมายมงคล ข้าตัดสินใจแล้ว! ตำแหน่งปุโรหิตหญิงยกให้ชิงชิงเป็นผู้สืบทอด!”พอบิดาเป็นนิมิตประหลาดบนท้องฟ้า ก็ปรบมือหัวเราะลั่นด้วยความดีใจ ประกาศคำสั่งออกมาทันใดผู้คนที่ได้ยินแบบนั้น ก็พากันหันไปคุกเข่าก้มศีรษะให้เยวี่ยจื่อชิงอย่างพร้อมเพรียง“คารวะปุโรหิตหญิงคนแรกของเผ่ามังกร——”ข้ายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน ไม่คิดปิดบังความเย็นชาในดวงตาอีกต่อไป สายตาจ้องตรงไปทางเยวี่ยจื่อชิงนางถูกสายตาของข้าทำให้ตกใจจนเผลอก้าวถอยหลัง จากนั้นก็ยกมือชี้หน้าข้าด้วยท่าทางดุร้าย“เยวี่ยจื่อหลิง เจ้าไม่ได้ยินหรือ

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0006

    วันต่อมา ข้าไปที่ลานทำพิธีของเผ่ามังกรตามที่สัญญาไว้ในสถานที่แห่งนั้นมีธิดามังกรมารวมตัวกันจำนวนมาก ทุกคนต่างเฝ้ารอให้สัตว์วิญญาณระดับสูงสุดปรากฏกาย“เจ้าว่าพวกเขาสองคนพี่น้อง ใครจะได้รับเลือกเป็นปุโรหิตหญิง?”“ต้องเป็นชิงชิงอยู่แล้ว! นางฝึกฝนสัตว์วิญญาณสีม่วงได้ นั่นเป็นระดับสูงสุดเลยนะ ใครยังจะเหนือกว่านางได้?”“เจ้าตกข่าวเกินไปแล้ว พี่สาวจอมขี้ขลาดของนางหวาดกลัวจนขอถอนตัวออกจากการแข่งขันไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตำแหน่งปุโรหิตหญิงต้องเป็นของชิงชิงแน่นอน”“ชิงชิงเก่งกาจมากจริงๆ สมแล้วที่เป็นแบบอย่างของเผ่ามังกร”ถึงแม้ยามนี้ผู้คนทั้งหลายจะชื่นชมยกย่องเยวี่ยจื่อชิงแค่ไหน นางกลับไม่แสดงสีหน้ายินดีปรีดาแม้แต่น้อยหากสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่านางหวาดกลัวถึงขั้นตัวสั่นด้วยซ้ำ ขนาดริมฝีปากยังซีดขาวเลยทุกคนรบเร้าให้นางรีบใช้พลังจิตประสานกับสัตว์วิญญาณ แต่เยวี่ยจื่อชิงเพียงแค่กำก้อนหินในมือเอาไว้แน่นนางรู้ดีกว่าใคร ว่าก้อนหินในมือนางไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งนับตั้งแต่ข้าปิดด่านและตัดสินใจล้มเลิกการฝึกสัตว์วิญญาณ ก้อนหินในมือของนางก็กลายเป็นของไร้ประโยชน์แล้วเพื่อทำลายบรรยากาศที่หนักอึ้ง

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0005

    ทั้งที่เป็นตอนเที่ยงซึ่งแดดแรงจัด แต่ข้ากลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจร่างกายของข้ากำลังสั่นเทิ้ม กระทั่งจะหายใจยังยากลำบากต่อให้จะขโมยสัตว์วิญญาณของข้าไป แต่ลำพังความสามารถของเยวี่ยจื่อชิงไม่มีทางทำได้แน่เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้ข้าสับสนจนคิดไม่ตกตอนนั้นเอง เยวี่ยจื่อชิงก็สังเกตเห็นข้า นางจึงส่งยิ้มมีเลศนัยแปลกมาทางข้า“พี่สาว ไม่พบกันนานนะ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเลือกปุโรหิตหญิงแล้ว สัตว์วิญญาณของท่านฝึกฝนไปถึงไหนแล้วล่ะ?”นางขยับเข้ามาใกล้ข้าอย่างอวดดี เอ่ยด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย“ต่อให้สัตว์วิญญาณเกิดสติปัญญาแล้ว แต่ความพยายามของเจ้าก็สูญเปล่าอยู่ดี เพราะว่าน้องสาวคนนี้ฝึกฝนสัตว์วิญญาณสีม่วงได้แล้ว”“สัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งสุดในใต้หล้าอยู่ในมือของข้า ตำแหน่งปุโรหิตหญิงก็ต้องเป็นของข้าเช่นกัน! เจ้าถูกกำหนดมาให้ด้อยกว่าข้าเสมอ!”นางคล้ายกำลังมองสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง ใช้มือตบแก้มข้าเบาๆ อย่างดูแคลน ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปความเดือดดาลของข้าพุ่งสูงเทียมฟ้าอย่างฉับพลัน ข้าแผดเสียงลั่นถามนาง“เจ้าใช้วิชาชั่วร้ายแบบไหนกันแน่ เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงขโมย...”ทว่าข้ายังไม่ทันพูดจบประ

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0004

    เขาก้าวออกมาข้างหน้าแล้วตบหน้าข้าอย่างไม่ออมแรง“เจ้าคิดว่าข้าไม่ได้ยิน เรื่องที่เจ้ากล่าวหาว่าชิงชิงขโมยสัตว์วิญญาณของเจ้าไปหรือไง?”“เจ้าเป็นลูกสาวของปุโรหิตแท้ๆ แต่กลับกล้าพูดโกหกพกลม ใส่ร้ายน้องสาวแท้ๆ! เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”“วันนี้เจ้าไม่ต้องเข้าร่วมงานพระราชสมภพของราชามังกรแล้ว กลับไปเก็บตัวทบทวนความผิดซะ หากยังไม่สำนึกอีก แม้แต่ตำแหน่งเจ้าสำนักเจ้าก็อย่าหวังจะได้เป็น!”ภายในหนึ่งวันนั้น มีข่าวลือแพร่ไปทั่วเผ่ามังกรพวกนางบอกว่าพลังฝึกปรือทั้งหมดที่ข้าบำเพ็ญอย่างยากลำบากล้วนใช้ทางลัด หากพิจารณากันจริงๆ แล้วเยวี่ยจื่อชิงมีพรสวรรค์มากกว่ายังไม่ทันฝึกฝนสัตว์วิญญาณได้ พวกนางก็มั่นใจแล้วว่าเยวี่ยจื่อชิงจะได้เป็นปุโรหิตหญิงคนถัดไป ธิดามังกรแต่ละคนต่างพยายามจะเอาอกเอาใจนางข้ามองสมุนไพรที่อยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเฉยเมย จมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด“เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าเยวี่ยจื่อชิงใช้วิธีการแบบไหนกันแน่ ถึงสามารถสับเปลี่ยนสัตว์วิญญาณของข้าได้?”ข้าคิดแล้วคิดอีก ก่อนจะแหงนหน้าหัวเราะลั่น“ตำแหน่งปุโรหิตหญิงเป็นของเจ้างั้นหรือ? ข้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก!”ข้าปาดน้ำตาที่รินไหลออกมา

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0003

    ฉันไม่เชื่อหรอกว่าใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญถึงเพียงนี้อย่าบอกนะว่าบิดาแอบส่งสายลับมาไว้ข้างกายข้า ข้อมูลรั่วไหลออกไปแล้ว?ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง ข้าก้าวฉับๆ ตรงไปข้างหน้า แล้วดึงชายแขนเสื้อธิดามังกรคนนั้นไว้“เจ้าว่าอะไรนะ? เยวี่ยจื่อชิงฝึกฝนสมุนไพรจนเกิดสติปัญญาหรือ?”ธิดามังกรคนนั้นยังไม่ทันจะได้ตอบ เยวี่ยจื่อชิงที่มีผู้คนห้อมล้อมทั้งหน้าหลัง ก็หยิบสมุนไพรวิเศษออกมาพร้อมรอยยิ้ม“ถูกต้อง ยังไม่ได้บอกเรื่องน่ายินดีกับพี่สาวเลย ตอนนี้ท่านพูดอะไรออกมา สมุนไพรของข้าก็ฟังรู้เรื่องหมดแล้ว”ข้ายื่นมือออกไปตรงหน้าสมุนไพรต้นนั้น ใบอ่อนของมันก็ยื่นมาพันรอบนิ้วของข้าด้วยความผูกพันทันทีข้าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ จากนั้นก็ปล่อยพลังจิตออกไปหยั่งเชิง สมุนไพรต้นนั้นก็แผ่รัศมีที่ข้าคุ้นเคยมากที่สุดออกมามันคือสัตว์วิญญาณที่ข้าใช้จิตวิญญาณของตัวเองบ่มเพาะเลี้ยงดู!“มันคือสมุนไพรของข้า!”กล่าวจบ ข้าก็ปลดปล่อยพลังจิตออกไป มองเห็นสมุนไพรในมือเยวี่ยจื่อชิงทำท่าจะบินตรงมาทางข้าข้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เตรียมจะยื่นมือออกไปคว้าไว้เยวี่ยจื่อชิงที่หูตามือไวรีบปัดมือของข้าอย่างร

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0002

    หลังจากเดินออกมาไกลแล้ว ข้าก็เอาคัมภีร์ลับที่ได้มาไปเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างไม่ลังเลชาติก่อน บิดาฝากฝังกับข้าอย่างหนักแน่น ถึงขั้นช่วยสั่งสอนจนเข้าใจความหมายที่ยากหยั่งภายในเนื้อหาด้วยข้าคิดว่าในที่สุดบิดาก็แบ่งความรักความเอาใจใส่ ให้ข้าที่มีพรสวรรค์มากกว่าหนึ่งส่วนแล้วจนกระทั่งความตายมาเยือน ข้าถึงมองออกทะลุปรุโปร่ง ว่าเขายังคงลำเอียงเข้าข้างเยวี่ยจื่อหลิงแบบไร้เงื่อนไขเพราะว่าเขารังเกียจมารดา ดังนั้นเลยเดียดฉันท์ข้ายิ่งกว่าอะไร ขนาดโดนเยวี่ยจื่อหลิงใส่ร้ายซึ่งๆ หน้า เขาก็ยังไม่ให้โอกาสข้าได้เอ่ยแก้ตัวแม้แต่ประโยคเดียว แล้วยังเผาข้าจนตายทั้งเป็นอีกเขาเอาใส่ใจและทุ่มเทให้ข้าถึงเพียงนั้น เพราะอยากให้ข้าฝึกฝนสัตว์วิญญาณแทนน้องสาวเท่านั้นเองผีเสื้อมายาที่ได้รับมา ก็เป็นสิ่งที่บิดาเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว?พอคิดได้แบบนี้ ข้าจึงหยิบกระจกหยกออกมา แล้วส่องบนตัวผีเสื้อมายาอย่างละเอียดมิเสียแรงที่เขาตั้งใจเลือกเฟ้นมาอย่างดี ขนาดตรงหนวดของมัน ตอนที่ตกกระทบแสงอาทิตย์ยังทอประกายระยิบระยับเลยพริบตาต่อมา เพลิงโลกันตร์ก็ผุดขึ้นกลางฝ่ามือของข้า เผามันจนตายทั้งเป็นผีเสื้อมายาส่ง

  • เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง   บทที่0001

    “ร้อยวันหลังจากนี้จะมีการเลือกปุโรหิตอีกครั้ง น้องสาวของเจ้าพรสวรรค์ไม่โดดเด่น บิดาคิดว่าเจ้าน่าจะมีโอกาสฝึกฝนสัตว์วิเศษมากกว่า และกลายเป็นปุโรหิตหญิงคนถัดไป”“นี่เป็นผีเสื้อมายาที่บิดาเลือกให้เจ้าเองกับมือ บิดาหวังจะได้เห็นวันที่เจ้าประสบความสำเร็จนะ”ใบหน้าบิดาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาตบบ่าของข้าด้วยความเอ็นดูและเมตตาความรู้สึกตอนที่โดนตัดแขน ถูกจับโยนลงไปในเพลิงผลาญและถูกเผาทั้งเป็น หวนกลับมาในเสี้ยวพริบตานั้น ร่างกายของข้าอดสั่นสะท้านไม่ได้คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะได้ย้อนกลับมาอีกครั้งยามนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นชาติก่อน ข้าก็รู้สึกขมปร่าในใจ ข้าลอบกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง อยากจะฆ่าสองพ่อลูกหน้าไม่อายนี่ให้ตายเสียเดี๋ยวนี้!บิดาวางผีเสื้อมายาลงบนปลายนิ้วของข้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะสั่งให้คนมอบคัมภีร์โบราณให้ข้าม้วนหนึ่ง“จื่อหลิง นี่เป็นวิชาลับสำหรับฟูมฟักผีเสื้อมายาที่บิดาค้นหาและรวบรวมมาให้เจ้า ความหวังของตระกูลเยวี่ยทั้งหมด ฝากไว้กับเจ้าแล้วนะ”ข้าข่มความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านในใจ แสดงสีหน้าเคารพนบนอบและกล่าวขอบคุณ“ข้าจะไม่ทำให้ความทุ่มเทของท่านพ่อต้องสูญเปล่าเจ้าค่ะ”

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status