" คะ? " ฉันตอบออกไปด้วยความสงสัยสุดๆ" ก็เรื่องที่มันว่าเรานะ ยังโกรธมันอยู่เหรอ" อ่อเรื่องนั้น เค้าคงเล่าให้เพื่อนเค้าฟังหมดแล้ว และก็คงเล่าแต่เรื่องที่เสียๆ หายๆ" แอมป์ไม่โกรธพี่เค้าหรอกค่ะ แอมป์ไม่ได้มีสิทธิ์ขนาดนั้น อีกอย่างแอมป์ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่กันต์ จะให้แอมป์อยู่ทำไมคะ อยู่ในฐานะอะไร อี
" มึงก็อย่าพึ่งท้อตั้งแต่ยังไม่เริ่มดิวะ ถ้ารักเค้าจริงมึงก็ต้องสู้ดิวะ "" ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ย " อย่างน้อยๆ ก็มีพวกมันนี่แหละที่อยู่กับผม..." งั้นพวกกูกลับก่อนนะ " ตอนนี้ก็ 2 ทุ่มกว่าแล้วครับ ก็ไม่แปลกที่พวกมันจะกลับ" เออ กลับบ้านดีๆ ฝากส่งงานจดเลคเชอร์ให้กูด้วย " นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ดีอย่างเด
Chapter 47" ไปลานหน้ามอกันไหม "" ไป ไปๆ "" ฉันไม่ได้ถามแก "" หึ้ย ก็แอมป์อยากไป "" ก็บอกอยู่เนี่ยว่าไม่ได้ถามแก ไปไหมแพร " นอกจากจะไม่สนใจฉันแล้วยังเมินฉันอีก" อะไรวะพี่อาร์ม " ฉันเริ่มชักสีหน้าใส่พี่อาร์ม คนเค้าอยากไปก็ไม่ให้ความสนใจเลย" แกนั่นแหละอะไร ฉันชวนเมียฉัน ฉันไม่ได้ชวนแก " หื้มม เม
" แกกับฉันโตมาด้วยกันนะ " นั่นสินะ" พี่อาร์มจะโกรธแอมป์ไหม ถ้าแอมป์.... " ฉันเม้มปากเป็นเส้นตรง ไม่กล้าที่จะพูดต่อ" ....... " แต่พี่อาร์มก็นั่งรอให้ฉันพูดต่อ" แอมป์มีแฟนคนหนึ่ง เราคบกันได้สักพักแล้ว แต่ตอนนี้เลิกกันแล้วล่ะ " พอเล่ามาถึงตรงนี้น้ำตาฉันก็เริ่มคลอเบ้าแล้ว ทำไมนะแอมป์ แกไม่ควรร้องไห้ก
" ฮ่าาๆๆๆ ล้อเล่นเอง " ฉันหัวเราะร่า ขนาดฉันเป็นน้องสาวพี่อาร์มยังหวงแฟนตัวเองเลย" เข้าบ้านไปกันเถอะ ร้อน " จริงๆ มันก็ร้อนนะ คือยืนคุยกันอยู่หน้ารั่วบ้านไง" นั่นใคร เพื่อนอาร์มเหรอ ? "" ไม่น่าใช่นะ ถ้าพวกมันคงไลน์มาบอกก่อน " ฉันกับพี่อาร์มก็เลยหันไปมอง แต่เมื่อได้เห็นตัวฉันก็แข็งทื่อเหมือนโดนสาบ
Chapter 48ตุบผลั๊วะ!!!!ตุบผลั๊วะ ผลั๊วะ!!!" ลุกขึ้นมา ทำไมแค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วเหรอวะ "" มะ....ไม่ " ผมค่อยๆ พยุงร่างของตัวเองที่ล้มลงไปนอนกับพื้นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ขึ้นมาใหม่" ยังไงก็จะไม่ยอม " ผมจะไม่ยอมเด็ดขาด" หึ อึดดีหนิ งั้นเจออีกหมัดเป็นไง " พูดจบมันก็ซัดหมัดมาที่หน้าของผมเต็มๆผล
" หึ้ย ไอ้พี่ชั่ว ! แล้วพี่ก็ออกจากบ้านแอมป์ไปได้แล้ว " แอมป์สะบัดมือออกจากผม แล้วก็พูดอย่างไร้เยื่อใยมาก หลังจากนั้นแอมป์ก็ลากผมออกมาจากบ้าน จนตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าบ้าน หน้าบ้านที่อยู่ใน บริเวรบ้านที่ไม่ใช่นอกรั่ว" มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก แอมป์ไม่อยากเห็นหน้าพี่ ! "#แอมป์
" มานั่งก่อนเถอะแอมป์ " พี่อาร์มที่เห็นฉันเดินไปมาหน้าห้องฉุกเฉินพูดบอกฉัน แต่ฉันคงใจเย็นนั่งรอไม่ไหวหรอก แต่พอหันไปมองหน้าพี่อาร์มก็ต้องจำใจเดินไปนั่ง" ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น "" ก็ฝีมือพี่ไม่ใช่รึไง เล่นบ้าอะไรของพี่ " พอถามถึงสาเหตุฉันก็นึกขึ้นได้ว่าพี่อาร์มมันต่อยพี่กันต์จนมีสภาพนี้" ก็แค่พิสูจ
" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย
Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร
" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน
Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ
" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก
" และสุดท้ายเลย เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ เราเป็นพี่น้องกัน พี่น้องกันแค่นั้น " ฉันขอย้ำอีกรอบ ทำไมตอนอยู่คอนโดพี่มันไม่เป็นแบบนี้วะ ดูรู้เรื่องกว่านี้และไม่มีท่าทีจะกวนตีนแบบนี้เลยปัง!!" ไปดิ จะจอดอยู่ทำไมอีก " เพราะฉันเดินลงมาสักพักแล้วยังไปยอมขับไปอีก พ่อพี่มึงสร้างตรงนี้ไว้เหรอ" โอเค ไปก็ไป แล
Chapter 50" อื้ม ขอบคุณนะที่ยังให้อภัยคนอย่างพี่ " และเราสองคนก็ยิ้มให้กัน อย่างน้อยๆ ช่วงเวลาแบบนี้เราก็ยังยิ้มให้กันได้อยู่" ขอบคุณพี่เหมือนกัน "" แล้วนี่จะอยู่กินข้าวกันก่อนไหม พี่พึ่งกลับมาจากซื้อของมาเลย "" เอ่อ… ไม่ดีกว่าค่ะ แอมป์กลับไปกินพร้อมเมย์ดีกว่า " เพราะเมย์มันก็ซื้อของไปทำอาหารเยอ
" ไอ้เมย์!! " ฉันคิดว่ามันจะหยุดแล้วนะ แต่ไม่ใช่ ไอ้เพื่อนเวรนี่" ฮ่าๆๆ เออไม่แกล้งแล้ว แต่เอาจริงนะมึง ถ้ายังรู้สึกว่ายังรักกันอยู่ก็กลับไปเคลียร์กันให้จบๆ จะได้ดีกันสักที "" แต่ว่าวันนั้น " วันนั้นที่เค้าดูถูกความรักของฉัน ดูถูกฉันมันยังทำให้ฉันกลัว" ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ก็ยังไม่ได้คุยกันแบบเคลีย
ตอนนี้ผมกลับจากเชียงใหม่แล้วครับ กลับมาพร้อมพวกเพื่อนเหี้ยๆ ของผมนี่แหละครับ ผมรู้สึกมีความสุขมากๆ เพราะหลังจากที่อาร์มกลับไปได้สักพักแล้วผมก็ได้รู้จากปากไอ้แทน ครับไอ้แทนนี่แหละครับ มันไม่ตอบผม แต่มันบอกผมว่าก่อนที่พวกมันจะมาถึง แอมป์เป็นคนนอนเฝ้าผมเอง แต่พอพวกมันมาแอมป์ถึงกลับบ้านไป ก็ยังดีนะครับท