ในตอนที่หยางเสี้ยวกำลังเข้าไปรื้อข้าวของในบ้าน หยางเทียนกับหยางฟู่ทั้งสองคนที่กำลังอยู่ในอาการทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น หยางเฟิงที่นอนหลับอยู่บนเตียงก็ตื่นขึ้นมาพอดี ที่หยางเฟิงรู้สึกตัวตื่นเพราะเขาได้ยินเสียงเหมือนคนรื้อข้าวของในบ้าน และก็เป็นไปตามคาด เขาพบว่าในบ้านของเขามีเด็กผู้ชายอายุไม่น่าจะเกิน 10
“เอ๊ะ ท่านแม่ นั่นเด็กที่ไหนมานอนอยู่ในลานบ้านเราเจ้าคะ”“ไหน ๆ ใช่จริง ๆ ด้วย เด็กที่ไหนกันถึงได้มานอนหลับสบายใจอยู่ในบ้านคนอื่นแบบนี้ เป็นเด็กนี่มันก็ดีไปอย่าง ไม่ต้องทุกข์ร้อนกับเรื่องอะไรมากมาย”“แล้วท่านปู่ไปไหนกัน ไม่อยู่บ้านหรือขอรับ”“นั่นสิ ไป ไปดูกันลูกเต้าเหล่าใคร ใช่หลงทางมาหรือไม่”ทางด
หยางเฟยรีบไปเก็บของจำเป็นของตัวเองทันที ที่รับคำจากท่านปู่ อันซื่อมองหน้าสามีแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก นางรีบหันหลังกลับเข้าห้องนอน เก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น ส่วนลูกสะใภ้อย่างเจียงซื่อเองก็รีบกลับเข้าไปยังห้องของตัวเองกับสามี ก็พบว่าได้ถูกหยางเสี้ยวรื้อข้าวของออกมากองเอาไว้แล้ว นางทำได้เพียงเก็บของที่ต้องก
“น้าเล็ก พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะขอรับ” หยางเฟิง“อ่ะ อาเฟิงทำไมเป็นเจ้า”“อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย รีบไปจากที่นี่ก่อนขอรับ ท่านแม่รออยู่ในเมือง”“ตกลง ไปก็ไป”หยางเสี้ยวนอนไปบนหลังต้าเฮยให้มันพาเข้าเมือง ส่วนสองน้าหลานให้ขี่ลาตามหลังมา ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงโรงเตี๊ยม หยางเทียนสั่งอาหารใ
หยางเสี้ยวกลับมาพร้อมหมูป่าตัวใหญ่ เจียงเว่ยเอาไก่ฟ้าที่ถอนขนทำความสะอาดแล้วมายื่นให้กับพี่สาวเพื่อต้มน้ำแกงให้บำรุงให้กับพี่เขย หยางเฟิงเอาไข่ไก่ฟ้าที่เก็บมาไปใส่ในตะกร้าเสบียง แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ไก่ฟ้าหรือว่าไข่ของไก่ฟ้า แล้วก็ไม่ได้อยู่ที่หมูป่าตัวใหญ่ที่ถูกลากมาด้วย แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าเจ
“ต้าไป๋ ทำไมออกมาจากหมู่บ้าน แล้วเจ้าพวกนี้คืออะไร พวกเจ้าทำคนตกใจไปหมดแล้วนะ มีเรื่องอันใดกัน”“โฮ่ง ๆ ข้าแค่มารับ ส่วนเจ้าพวกนี้มาเยี่ยม แล้วจะมาอยู่กับเราด้วยในช่วงหน้าหนาวน่ะสิ ข้าไล่ยังไงก็ไม่กลับภูเขา”“เจ้าเป็นราชาหมาป่าแบบไหนกัน เหตุใดพวกมันไม่ฟังคำสั่งจากเจ้า”“ก็มีแต่พี่น้องของข้าทั้งนั้น
ความทุกข์ใจของท่านปู่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ความทุกข์ใจของหยางเสี้ยวนี่สิ เมื่อไหร่จะผ่านพ้นไปเสียที ตอนนี้เด็กชายทั้งเหนื่อยทั้งง่วงและทั้งหิว พ่อของฉีหลินเข้มงวดกับหยางเสี้ยวมาก ประหนึ่งว่าเขาไม่ใช่เด็กแต่เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งกลางวันไปเรียนที่โรงเรียน ตกกลางคืนก็ต้องไปเรียนในป่า ช่างเป็นชีวิตที่แสนยากล
หยางเสี้ยวกินข้าวเสร็จก็เก็บถ้วยชามของตัวเองไปล้าง ต้าไป๋วิ่งมาจากบ้านท่านปู่ โดยมีพวกของหยางเชวียนตามมาด้วย หลังจากนั้นหยวนเป่ากับเหวินข่ายก็ตามมา “พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะไปบ้านอาจารย์มู่เสียหน่อย”“ได้ เจ้ารีบไปจะได้รีบกลับมา”หยางเสี้ยวควบม้าไปท้ายหมู่บ้าน ที่ตรงนั้นเป็นบริเวณบ้านของอาจารย
“อืม เด็กต้องได้รับการอบรมเลี้ยงดู เราเข้าใจ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”หลังจากลับมาจากจวนจ้านหยางอ๋อง เจ้ากรมพิธีการก็จัดการขายสาวใช้ที่ยุแยงและคอยให้ท้ายบุตรสาวของเขา ออกไปจนหมด นอกจากนี้แล้วยังตำหนิฮูหยินเอกที่ไม่อบรมบุตรสาวให้ดี ฮูหยินเองก็ไ
หลังจากหยางอันทิ้งระเบิดเอาไว้ก่อนหันหลังจากไป สองนายบ่าวกลับจวนไปด้วยความหวานหวั่นในใจ หวาดกลัวว่าหยางอันจะพาจ้านหยางอ๋องบุกมาที่จวน ตอนนี้คุณหนูห้าผู้ที่เคยหยิ่งผยองกลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว สาวใช้ที่ติดตามข้างกายเช่นอิ๋งชุนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ทั้งคู่ต่างโทษกันไปมาสุดท้ายแล้วจึงไปขอค
“พี่เจวี๋ยพวกเราไม่ผิด เหตุใดต้องยอมด้วย เจ้ากรมพิธีการแล้ว อย่างไร หน้าใหญ่มากหรือเจ้าคะ พระสนมเอกแล้วอย่างไร ทำอันใดได้เจ้าคะ ผิดคือผิด ถูกคือถูก จะมาเห็นผิดเป็นถูกกลับขาวเป็นดำแบบนี้หรือเจ้าคะ บอกเลยต่อให้สิบเจ้ากรมพิธีการข้าก็ไม่กลัว หึ” หยางอันสะบัดหน้าหยางอันไม่ยอมเดินกลับไปตามที่เมิ่งเจวี๋ย
เมิ่งเจวี๋ยพาหยางอันเดินออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งหน้าไปยังพ่อค้าขายถังหูลู่ ทั้งสองคนเพียงแค่อยากรู้ว่ารสชาติของถังหูลู่ที่เมืองหลวงกับรสชาติที่บ้านเกิดของพวกเขาถังหูลู่ที่ไหนจะอร่อยกว่ากันเท่านั้น นอกจากนี้การนั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องแคบๆไม่ใช่สิ่งที่หยางอันชอบ “พี่เจวี๋ยท่านดูสิถังหูลู่ของเมืองหลวงมีขนาด
“ท่านอ๋องข้าน้อยมีตาหาแววไม่ ขอท่านอ๋องอภัยด้วยพะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นเถอะเจ้าจะทำให้เรื่องใหญ่โตไปทำไม ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีก็พอ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ ”“ขอบใจเช่นนั้นเราขอตัวก่อน”รถม้าของหยางเสี้ยวเคลื่นที่เข้าไปในเมืองและวิ่งออกไปจนลับสายตา ทหารรักษาประตูเมืองถอนหายใจด้วยความโล่งอก อ๋องทมิฬแม้จ
หลังจากหยางเสี้ยวฝึกจนสำเร็จแล้ว ก่อนที่เขาจะขึ้นไปเที่ยวเล่นที่แดนเทพ จำเป็นต้องสะสางงานก่อน ในระหว่างที่เขาเก็บตัวฝึกเป็นท่านพ่อหยางเทียนกับท่านลุงหยางเทาคอยรับรายงานเรื่องราวต่างๆและคอยแก้ปัญหาเล็กๆน้อยๆแทนเขาอยู่เสมอ โชคดีที่เจ้าเมืองทั้ง 7 หัวเมืองเป็นคนใจซื่อมือสะอาด อีกทั้งยังได้ท่านลุงตู้ป๋อ
“พวกเจ้ามาหาผู้ใดเช่นนั้นรึ”“ท่านพ่อ ข้าเองขอรับ หยางเสี้ยว”“อาเสี้ยวหรือ ใช่อาเสี้ยวจริง ๆ ด้วย เจ้าโตขึ้นมากจนพ่อจำไม่ได้ สามปีแล้วที่เจ้าไม่ได้กลับมาบ้านเลย ตอนนี้ฝึกสำเร็จแล้วหรือไม่ แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน สหายของลูกหรือ”“นั่นลวี่เช่อ เฮยเช่อ ปักษา ต้าไป๋ โหวจื่อ ไป๋หู่ เต่าดำ หลันเช่อ ฉีหลิน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางเสี้ยวเก็บตัวฝึกอยู่สามปี ในที่สุดก็เลื่อนขั้นมาจนถึงขั้นมหายานได้สำเร็จ ตอนนี้เขาสามารถเดินทางขึ้นไปแดนเทพได้แล้ว อีกทั้งสามารถเปิดใช้งานค่ายกลทางขึ้นลงแดนเทพกับตำหนักหมอกทมิฬได้เช่นเดียวกัน จากเด็กน้อยเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้กลับกลายมาเป็นหนุ่มน้อยวัย 14 ย่าง 15 ปี หน้า
ลมหนาวสายหนึ่งพัดมา หยางเสี้ยวรู้สึกว่าวันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก เขามาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามปีแล้ว พอผ่านปีใหม่ครั้งนี้เขาก็จะมีอายุ 11 ปี ในโลกนี้ เวลาเกือบสามปีตระกูลหยางมีการเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้น ตัวเขาเองก็มีภาระแสนหนักอึ้งบนบ่า แต่ตอนนี้ถือว่าทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดีแล้ว ตระกูลหยางจะมี