หยางเสี้ยวควบม้าตามเกวียนทั้งสองเล่มไป เด็กชายยกยิ้มมุมปาก เฮยเช่อบอกแล้วว่ากู้ซื่อจะต้องฝันร้ายไป 7 ราตรี หากทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็เสียสติไปก็เท่านั้น คนอย่างนางต้องเจออะไรที่มันโหดร้ายเสียบ้างจะได้หยุดทำร้ายผู้อื่น และในอนาคตหากนางยังทำเรื่องไม่ดีอีก จะมีงูออกมาเสมอ นี่เป็นการสั่งสอนในระยะยาวของหยา
“ทำไมหรือเจ้าคะท่านพ่อ เหตุใดถึงต้องทำเช่นนั้น แล้วหมายความว่ายังไง ที่ให้อาเสี้ยวแยกบ้านออกไป หลานเพิ่งจะ 8 ยังไม่ 9 ขวบเลยด้วยซ้ำ พวกท่านคิดอันใดกันอยู่ แล้วพี่รองเป็นพ่อแท้ ๆ ทำเกินไปหรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าไม่รู้อะไรก็พูดได้น่ะสิว่าพวกเราทำเกินไป หากเจ้าเห็นเหล่าบรรดาสหายของอาเสี้ยวที่ตามกลับมาจากป่
เกวียนทั้งสองเล่มใช้เวลาเดินทางอยู่ร่วมสองชั่วยาม ในที่สุดก็กลับมาถึงหมู่บ้านลี่จวงเสียที ที่ทางเข้าหมู่บ้าน มีชาวบ้านอยู่สองสามคนที่เพิ่งจะกลับมาจากหาของป่า ต่างทักทายผู้เฒ่าหยางด้วยความเคารพอยู่หลายส่วนใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงบ้านใหญ่หยาง บ้านที่หยางเฟยฮวาอยู่มาตั้งแต่เด็กจนแต่งงานออกไปเมื่อ 4
“ดีใจขอรับพี่ชายชิง”“เสี่ยวไป๋ นี่ชามของเจ้า แม่เอามาให้แล้ว” เสิ่นซื่อเอาชามข้าวของเสี่ยวไป๋มาด้วย เสี่ยวไป๋เป็นที่รักของเสิ่นซื่อมากที่เดียว นางเลี้ยงดูเสี่ยวไป๋มาด้วยความเอาใจใส่“ท่านแม่ ข้าหรือเสี่ยวไป๋กันแน่ที่เป็นลูกของท่าน” หยางเสียน“อะไรกันเจ้าเด็กคนนี้ อิจฉาเสี่ยวไป๋หรือยังไง ไม่ใช่เจ้าบ
ฉั่งฉิกที่พวกเขาเก็บได้วันนี้นับว่ามีมากกว่าเมื่อวาน ยังมีส่วนที่หยางเสี้ยวเหลือเอาไว้เพื่อให้ดอกแก่จนกลายเป็นเมล็ดแล้วค่อยมาเก็บเอาไปปลูกในแปลงทดลอง นอกจากนี้หยางเสี้ยวจะลองขุดต้นที่เก็บเมล็ดแล้วไปลองปลูกดู เฮยเช่อบอกว่าเรื่องดูแลสมุนไพรต้องยกให้สหายของมัน เป็นงูสีเขียวตัวใหญ่ ลูกหลานของมังกรพฤกษ
“ขอรับหลงจู๊ ลำบากท่านแล้วขอรับ”“ไม่ลำบาก ๆ ไม่ลำบากเลย”คล้อยหลังหลงจู๊เดินเข้าไปด้านในได้ไม่นาน เสี่ยวเอ้อร์ที่ทำหน้าที่ชั่งสมุนไพร ก็มาพร้อมกับน้ำหนักสมุนไพร เพื่อส่งต่อให้หลงจู๊เป็นคนจัดการต่อจากนี้“อ้าว เรียบร้อยแล้วหรือ”“ขอรับหลงจู๊ นี่ขอรับน้ำหนักทั้งหมด”“ขอบใจมาก เจ้ากลับไปทำงานเถอะ”“ขอ
หลังจากที่พวกหยางเสี้ยวเก็บลูกดอกแดงมา หานซื่อกับลูกสะใภ้และลูกสาวก็ช่วยกันแกะเปลือกออกจากปุยสีขาวด้านใน ตากแดดจนแห้งดีแล้ว ขั้นตอนต่อมาก็ตีให้เมล็ดแยกออกจากปุยขาว หานซื่อเย็บฟูกนอน ผ้าห่ม หมอน ตามคำบอกเล่าของหยางเสี้ยว หมอนที่ทั้งนุ่ม ฟูกนอนเองก็นุ่มนอนสบาย ผ้าห่มทั้งนุ่มทั้งอุ่น คนบ้านหยางทุกคนต่
ที่สำคัญ หยางเสี้ยวหลานชายของภรรยาคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่มีเด็กชายเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง เมิ่งต้าจินรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ที่ได้แต่งงานกับหยางเฟยฮวาและได้ย้ายมาอยู่บ้านภรรยา“ท่านพี่ ท่านลุกมาทำไมเจ้าคะ ท่านหมอบอกให้ท่านพักให้มาก ห้ามเดินเพราะกระดูกยังไม่สมานตัวดี” ห
“อืม เด็กต้องได้รับการอบรมเลี้ยงดู เราเข้าใจ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”หลังจากลับมาจากจวนจ้านหยางอ๋อง เจ้ากรมพิธีการก็จัดการขายสาวใช้ที่ยุแยงและคอยให้ท้ายบุตรสาวของเขา ออกไปจนหมด นอกจากนี้แล้วยังตำหนิฮูหยินเอกที่ไม่อบรมบุตรสาวให้ดี ฮูหยินเองก็ไ
หลังจากหยางอันทิ้งระเบิดเอาไว้ก่อนหันหลังจากไป สองนายบ่าวกลับจวนไปด้วยความหวานหวั่นในใจ หวาดกลัวว่าหยางอันจะพาจ้านหยางอ๋องบุกมาที่จวน ตอนนี้คุณหนูห้าผู้ที่เคยหยิ่งผยองกลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว สาวใช้ที่ติดตามข้างกายเช่นอิ๋งชุนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ทั้งคู่ต่างโทษกันไปมาสุดท้ายแล้วจึงไปขอค
“พี่เจวี๋ยพวกเราไม่ผิด เหตุใดต้องยอมด้วย เจ้ากรมพิธีการแล้ว อย่างไร หน้าใหญ่มากหรือเจ้าคะ พระสนมเอกแล้วอย่างไร ทำอันใดได้เจ้าคะ ผิดคือผิด ถูกคือถูก จะมาเห็นผิดเป็นถูกกลับขาวเป็นดำแบบนี้หรือเจ้าคะ บอกเลยต่อให้สิบเจ้ากรมพิธีการข้าก็ไม่กลัว หึ” หยางอันสะบัดหน้าหยางอันไม่ยอมเดินกลับไปตามที่เมิ่งเจวี๋ย
เมิ่งเจวี๋ยพาหยางอันเดินออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งหน้าไปยังพ่อค้าขายถังหูลู่ ทั้งสองคนเพียงแค่อยากรู้ว่ารสชาติของถังหูลู่ที่เมืองหลวงกับรสชาติที่บ้านเกิดของพวกเขาถังหูลู่ที่ไหนจะอร่อยกว่ากันเท่านั้น นอกจากนี้การนั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องแคบๆไม่ใช่สิ่งที่หยางอันชอบ “พี่เจวี๋ยท่านดูสิถังหูลู่ของเมืองหลวงมีขนาด
“ท่านอ๋องข้าน้อยมีตาหาแววไม่ ขอท่านอ๋องอภัยด้วยพะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นเถอะเจ้าจะทำให้เรื่องใหญ่โตไปทำไม ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีก็พอ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ ”“ขอบใจเช่นนั้นเราขอตัวก่อน”รถม้าของหยางเสี้ยวเคลื่นที่เข้าไปในเมืองและวิ่งออกไปจนลับสายตา ทหารรักษาประตูเมืองถอนหายใจด้วยความโล่งอก อ๋องทมิฬแม้จ
หลังจากหยางเสี้ยวฝึกจนสำเร็จแล้ว ก่อนที่เขาจะขึ้นไปเที่ยวเล่นที่แดนเทพ จำเป็นต้องสะสางงานก่อน ในระหว่างที่เขาเก็บตัวฝึกเป็นท่านพ่อหยางเทียนกับท่านลุงหยางเทาคอยรับรายงานเรื่องราวต่างๆและคอยแก้ปัญหาเล็กๆน้อยๆแทนเขาอยู่เสมอ โชคดีที่เจ้าเมืองทั้ง 7 หัวเมืองเป็นคนใจซื่อมือสะอาด อีกทั้งยังได้ท่านลุงตู้ป๋อ
“พวกเจ้ามาหาผู้ใดเช่นนั้นรึ”“ท่านพ่อ ข้าเองขอรับ หยางเสี้ยว”“อาเสี้ยวหรือ ใช่อาเสี้ยวจริง ๆ ด้วย เจ้าโตขึ้นมากจนพ่อจำไม่ได้ สามปีแล้วที่เจ้าไม่ได้กลับมาบ้านเลย ตอนนี้ฝึกสำเร็จแล้วหรือไม่ แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน สหายของลูกหรือ”“นั่นลวี่เช่อ เฮยเช่อ ปักษา ต้าไป๋ โหวจื่อ ไป๋หู่ เต่าดำ หลันเช่อ ฉีหลิน
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางเสี้ยวเก็บตัวฝึกอยู่สามปี ในที่สุดก็เลื่อนขั้นมาจนถึงขั้นมหายานได้สำเร็จ ตอนนี้เขาสามารถเดินทางขึ้นไปแดนเทพได้แล้ว อีกทั้งสามารถเปิดใช้งานค่ายกลทางขึ้นลงแดนเทพกับตำหนักหมอกทมิฬได้เช่นเดียวกัน จากเด็กน้อยเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้กลับกลายมาเป็นหนุ่มน้อยวัย 14 ย่าง 15 ปี หน้า
ลมหนาวสายหนึ่งพัดมา หยางเสี้ยวรู้สึกว่าวันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก เขามาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามปีแล้ว พอผ่านปีใหม่ครั้งนี้เขาก็จะมีอายุ 11 ปี ในโลกนี้ เวลาเกือบสามปีตระกูลหยางมีการเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้น ตัวเขาเองก็มีภาระแสนหนักอึ้งบนบ่า แต่ตอนนี้ถือว่าทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดีแล้ว ตระกูลหยางจะมี