Home / โรแมนติก / ลวงรักกับดักแค้น / บทที่ 21 การกลับมาของผู้หญิงที่เคยถูกทอดทิ้ง

Share

บทที่ 21 การกลับมาของผู้หญิงที่เคยถูกทอดทิ้ง

last update Last Updated: 2025-03-13 12:00:31

เสียงลมพัดเบา ๆ ผ่านม่านหน้าต่างของห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนตึกสูงใจกลางกรุงเทพมหานคร ดวงตาของพิมพ์ดาวจ้องมองออกไปยังท้องฟ้าเบื้องนอก รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะที่เธอถือเอกสารชุดหนึ่งในมือ ดวงตาคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นและแน่วแน่

"พร้อมหรือยังคะ คุณพิมพ์ดาว?"

เสียงของเลขาสาวคนสนิทเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง พิมพ์ดาวเหลือบตามองก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกด้วยท่าทีมั่นใจ

"เริ่มได้เลย"

เลขาสาวพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้อง ปล่อยให้พิมพ์ดาวยืนสงบอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ผนังด้านหนึ่งติดกระจกใส มองเห็นวิวเมืองใหญ่ยามเช้าได้อย่างชัดเจน

พิมพ์ดาวหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพความทรงจำในอดีต — วันที่เธอเดินจากไปพร้อมกับลูกในท้อง วันที่เธอถูกธีรภัทรผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี เสียงของเขายังคงก้องอยู่ในความทรงจำ รอยเจ็บปวดเหล่านั้นไม่มีวันเลือนหายไปง่าย ๆ

แต่ตอนนี้... ถึงเวลาที่เธอจะเอาคืนแล้ว

"บริษัท ที คอร์เปอเรชั่น ประกาศเข้าซื้อหุ้นของบริษัท อัครเด

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Related chapters

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 22 สงครามที่ยังไม่จบ

    ธีรภัทรยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องประชุมใหญ่ของบริษัท Elysium Holdings ด้วยท่าทีเคร่งขรึม สายตาคมกริบจับจ้องผ่านบานกระจกใสไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานที่ปลายโต๊ะประชุม — พิมพ์ดาวเธอสวมชุดสูทสีเบจเรียบหรู ผมยาวสลวยถูกรวบไว้หลวม ๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชา ขณะฟังรายงานจากหนึ่งในผู้บริหารอย่างใจเย็น ราวกับเป็นราชินีที่กำลังวางกลยุทธ์ในสงครามสามปีที่แล้ว เธอเคยเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน ขี้อาย และแสดงความรักต่อเขาอย่างตรงไปตรงมา แต่ตอนนี้… ผู้หญิงตรงหน้านั้นแข็งแกร่งและยากจะเข้าถึง ราวกับมีเกราะเหล็กกางกั้นไม่ให้ใครเข้าใกล้“พิมพ์ดาว…” ธีรภัทรพึมพำเบา ๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเสียงเปิดประตูดังก้องในความเงียบของห้องประชุม สายตาของผู้บริหารระดับสูงหลายคนหันไปมองด้วยความตกใจ บางคนเริ่มกระซิบกระซาบกันเบา ๆ ขณะที่บางคนชำเลืองมองพิมพ์ดาวเพื่อรอดูปฏิกิริยาของเธอพิมพ์ดาวยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาคมกริบจับจ้องธีรภัทรอย่างเย็นชา ราวกับกำลังประเมินว่าเขาจะเดินเข้ามาในฐานะศัตรูหรือพันธมิตร เสียงปลายปากกาที่เธอเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเบา ๆ

    Last Updated : 2025-03-14
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 23 ผู้ชายที่เคยทิ้งฉันไป

    บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่กองเอกสารตรงหน้าโดยไร้อารมณ์ ภายในใจกลับมีพายุโหมกระหน่ำ ไม่ต่างจากคลื่นลมแรงกลางมหาสมุทรประตูห้องถูกเปิดออก เธอเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะปะทะกับร่างสูงที่เดินเข้ามาอย่างมั่นคง ท่าทีสง่างามตามแบบฉบับของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขายังดูดีเสมอในชุดสูทสีเข้ม ผมดำขลับเซ็ตอย่างมีระเบียบ ใบหน้าหล่อเหลานั้นแม้จะเคร่งขรึม แต่ดวงตาคมที่ทอดมองมานั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอย่างแรง"ขอโทษที่มาสาย" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ธีรภัทรทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเธอ"ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ดาวตอบเสียงเรียบ ดวงตาไม่แม้แต่จะมองสบตาเขาโดยตรง เธอพลิกเอกสารตรงหน้าอย่างไม่สนใจอีกฝ่ายธีรภัทรมองเธอนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดปากพูดว่า "เธอคงรู้อยู่แล้วว่าทำไมฉันถึงมาเจอเธอวันนี้""ค่ะ... ฉันรู้" พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในที่สุด "คุณต้องการอะไรจากฉันอีกเหรอคะ?"ธีรภัทรนิ่งไป รู้สึกเหมือนถ

    Last Updated : 2025-03-15
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 24 ความลับที่เธอซ่อนเร้น

    ธีรภัทรนั่งอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของเขา ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงรายงานล่าสุดจากนักสืบที่เขาว่าจ้างให้ติดตามพิมพ์ดาวมันเริ่มต้นจากความสงสัยเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขาหลังจากที่ได้พบกับเธอในวันนั้น ท่าทีของพิมพ์ดาวที่เย็นชาและเข้มแข็งเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่ความแค้นทางธุรกิจทำให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ และสิ่งนั้นทำให้เธอกลายเป็นหญิงสาวที่เขาแทบไม่รู้จัก ทั้งที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นผู้หญิงที่มอบหัวใจและความเชื่อใจให้เขาอย่างไม่มีข้อแม้เขาไม่อยากยอมรับว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่เขาได้รับจากท่าทีเย็นชาของเธอ ทำให้เขากระวนกระวายใจขนาดนี้ แต่ทุกอย่างมันชัดเจนขึ้น เมื่อเขาตัดสินใจจ้างนักสืบเพื่อสืบเรื่องของพิมพ์ดาว ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่รวมถึงเรื่องส่วนตัวของเธอด้วยภาพถ่ายชุดหนึ่งถูกแนบมาในรายงาน มันทำให้ธีรภัทรถึงกับนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้างขณะที่มองภาพนั้นภาพของพิมพ์ดาวกำลังยืนจับมือกับเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง เด็กคนนั้นอายุราว ๆ สี่หรือห้าขวบ ผิวขาวอมชมพู ใบหน้ากลม ดวงตากลมโตคู่นั้น… มันเหมือนกับด

    Last Updated : 2025-03-16
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 25 ใครคือพ่อของเด็ก?

    ธีรภัทรนั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูที่จอดนิ่งสนิทอยู่หน้าบริษัทของพิมพ์ดาว ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังประตูทางเข้าหลักของตึกสูงอย่างแน่วแน่ แม้ว่าภายในใจจะยังคงวุ่นวายและสับสนกับภาพถ่ายของเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่เขาเห็นเมื่อวันก่อน แต่ในขณะเดียวกัน… มันกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"เด็กคนนั้น…"ภาพใบหน้าของพัตเตอร์ที่คล้ายกับเขาในวัยเด็กยังคงติดตาอยู่ทุกวินาที ดวงตากลมโต รอยยิ้มเล็ก ๆ แม้กระทั่งโครงหน้า ทุกอย่างเหมือนเป็นภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเยาว์ และสิ่งที่ทำให้ธีรภัทรสับสนมากที่สุดก็คือ อายุของเด็กคนนั้น... สามขวบ นับตั้งแต่วันที่พิมพ์ดาวจากเขาไป มันพอดีกับช่วงเวลาที่เด็กคนนั้นเกิดขึ้นมาเขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองมากไปกว่านี้ แต่ความรู้สึกในใจมันฟ้องว่าเด็กคนนั้นต้องเป็นลูกของเขาแน่ ๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ธีรภัทรหยิบมันขึ้นมากดรับสายทันที"ครับ""คุณธีรภัทร นักสืบส่งรายงานเพิ่มเติมมาครับ" เสียงของคชานต์ดังขึ้นปลายสาย"ว่าไง" ธีรภัทรถามเสียงเย็น"นักสืบยืนยันว่าเด็กคนนั้นอยู่กับพิมพ์ดาวมาตล

    Last Updated : 2025-03-17
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 26 หัวใจที่เริ่มสั่นไหว

    ธีรภัทรก้าวยาวตรงมาทางประตูห้องทำงานของพิมพ์ดาว เสียงฝีเท้าหนักแน่นสะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน ดวงตาคมกริบฉายแววดุดัน ขณะที่มือหนาผลักประตูเปิดออกโดยไม่สนใจเสียงทัดทานของเลขาหน้าห้อง"คุณพิมพ์ดาวกำลังคุยกับ—""ออกไป" เสียงเข้มของธีรภัทรทำให้เลขาต้องถอยออกไปเงียบ ๆพิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่อยู่ในมือ ดวงตาคมสวยของเธอฉายแววเย็นชา ขณะที่ปริญ ซึ่งกำลังนั่งเล่นตัวต่อกับพัตเตอร์ หันมามองธีรภัทรด้วยสายตาตกใจเล็กน้อย"คุณมีธุระอะไรอีก?" พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาจับจ้องธีรภัทรอย่างไม่สะทกสะท้านธีรภัทรไม่ตอบ แต่เดินตรงไปที่พิมพ์ดาว หยิบภาพถ่ายของพัตเตอร์กับปริญออกจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแรง"เด็กคนนี้… เขาเป็นลูกของฉันจริง ๆ หรือเปล่า?"พิมพ์ดาวเหลือบตามองภาพถ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาธีรภัทร ดวงตาของเธอเย็นชาและไร้อารมณ์"ฉันบอกคุณไปแล้วว่าเขาไม่เกี่ยวกับคุณ"ธีรภัทรกัดฟัน ดวงตาของเขาเป็นประกายกร้าว"แล้วทำไมปริญถึงอยู่กับพัตเตอร์ในทุกภาพ? ทำไมเขาถึงดูสนิทสนมกับพัตเตอร์ขนาดนั้น?"

    Last Updated : 2025-03-18
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 27 ความจริงจากอดีต

    ธีรภัทรปิดโทรศัพท์หลังจากคุยกับแม่เสร็จ ดวงตาคมเข้มทอดมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ของห้องทำงาน ท้องฟ้ายามค่ำคืนดูมืดครึ้ม ราวกับสะท้อนความสับสนในใจของเขาเอง"สิบปีก่อน..." เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆคำพูดของแม่ยังดังก้องอยู่ในหัว ความจริงที่เขาเชื่อมาโดยตลอดว่าพิมพ์ดาวและครอบครัวของเธอเป็นฝ่ายผิด เริ่มสั่นคลอนเมื่อแม่บอกใบ้ว่ามีบางอย่างที่เขายังไม่รู้ธีรภัทรเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารเก่าที่ซ่อนอยู่ในตู้เซฟด้านในสุดของห้องทำงาน เขาพยายามลืมมันไปแล้ว แต่วันนี้เขาต้องเปิดมันออกมาอีกครั้งเขานั่งลงบนโซฟาตัวยาว ค่อย ๆ เปิดแฟ้มเอกสารเก่าอย่างระมัดระวัง กระดาษบางแผ่นเริ่มเหลืองซีดเพราะกาลเวลา แต่ตัวอักษรบนกระดาษยังคงชัดเจนชื่อของพ่อพิมพ์ดาว — เจ้าสัวพิชิต วรากร — ปรากฏเด่นชัดในสัญญาร่วมทุนกับบริษัทของครอบครัวธีรภัทร แต่สิ่งที่ทำให้ธีรภัทรขมวดคิ้ว คือชื่อที่ปรากฏถัดมาในฐานะผู้ลงนามร่วมนายอนุชิต วงศ์สกุลธีรภัทรจ้องมองชื่อของพ่อของกานต์รวี นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พลิกเอกสารต่อไป"ทำไมพ่อของกานต์รวีถึงมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย..."

    Last Updated : 2025-03-19
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 28 เงามืดจากอดีต

    บรรยากาศภายในห้องทำงานของธีรภัทรเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาติดผนังที่ดังเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ ร่างสูงของธีรภัทรยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาคมเข้มของเขาจับจ้องไปยังท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง ขณะที่แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาผ่านกระจกใสบานใหญ่ เขาหายใจเข้าลึก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความกรุ่นโกรธที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธีรภัทรหันกลับมามอง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา"เข้ามา"ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างโปร่งบางของธารินที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ใบหน้าของเธอดูเคร่งขรึม ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่ก้าวเข้าไปหาธีรภัทร เธอยื่นแฟ้มเอกสารให้เขาอย่างลังเล"ฉันได้หลักฐานบางอย่างมา"ธีรภัทรขมวดคิ้ว รับแฟ้มเอกสารมาเปิดดู ภาพถ่าย เอกสารการลงทุน และข้อตกลงต่าง ๆ ถูกแนบอยู่ในนั้นอย่างละเอียด ธีรภัทรเพ่งมองมันอย่างจริงจัง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อสายตาเขาตกอยู่ที่ชื่อหนึ่งในเอกสารนั้น — "อนุชิต วงศ์สกุล""พ่อของกานต์รวี?" เสียงของธีรภัทรเย็นเฉียบ"ใช่" ธารินตอบเสียงแผ่ว

    Last Updated : 2025-03-20
  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 29 คำสารภาพของธาริน

    ธารินยืนพิงกำแพงด้านหนึ่งของทางเดินในตึกอัครเดชากุล กรุ๊ป ดวงตากลมโตก้มต่ำ ขณะที่มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก — ความจริงที่เธอเพิ่งได้ยินเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ร่างบางแอบซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังผู้หญิงที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงหน้า"พ่อคะ... หนูคิดว่าธีรภัทรจะเริ่มสงสัยแล้วนะคะ" เสียงของกานต์รวีดังชัดเจน ท่ามกลางความเงียบในทางเดินธารินเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่กลางอก"ทำไมล่ะ? เขาจะสงสัยอะไร?" เสียงของอนุชิตดังลอดผ่านทางโทรศัพท์"เรื่องของพิมพ์ดาวค่ะ พี่ภัทรเหมือนจะเริ่มตามสืบเรื่องพ่อของพิมพ์ดาวและครอบครอบของเขาที่เคยล้มละลาย พี่ภัทรอาจจะรู้ความจริงเข้าสักวัน...""ถ้าเขารู้แล้วจะเป็นยังไงล่ะ?" น้ำเสียงของอนุชิตฟังดูเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเย็นชากานต์รวีถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับ"ถ้าเขารู้ว่าเป็นพ่อที่จัดฉากทุกอย่างขึ้นมา... ว่าพ่อเป็นคนทำให้ครอบครัวของเขาล้มละลาย แล้วโยนความผิดให้พ่อของพิมพ์ดาว..."ธารินเบิกตากว้าง ร่างกา

    Last Updated : 2025-03-21

Latest chapter

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 40 บทสรุปของความรัก

    พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะพูดเสียงสั่นว่า "ฉัน… ฉันพร้อมแล้ว ที่จะให้โอกาสคุณอีกครั้ง"ธีรภัทรเบิกตากว้าง ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้า เขายกมือขึ้นกุมมือของพิมพ์ดาวแน่น ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด"ขอบคุณนะพิมพ์ดาว… ขอบคุณที่ยอมให้โอกาสผม…"ปริญมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพึงพอใจ เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน"ผมยินดีกับพวกคุณทั้งสองคนจริง ๆ" ปริญพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปหาธีรภัทรธีรภัทรลุกขึ้นยืนหันไปมองปริญ ปริญยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า"ฉันกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศ แต่ขอให้รู้ไว้ ถ้านายทำให้พิมพ์ดาวเสียใจแม้แต่นิดเดียว… ฉันจะกลับมา และพาพิมพ์ดาวกับลูกหนีไปจากนายทันที"ธีรภัทรมองสบตาปริญด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะพยักหน้าตอบ"ฉันสัญญา… ฉันจะไม่มีวันทำให้พิมพ์ดาวเสียใจอีก"ปริญยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะตบไหล่ธีรภัทรเบา ๆทันใดนั้น…"แด๊ดดี้! แม่!"เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นก่อนที่พัตเตอร์จะวิ่งเข้ามาในห้องรับแขก เด็กน้อยวิ่งตรงมาหาธีรภัทรกับพิมพ์ดาว ก่อนจะกระโดดกอดพวกเข

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 39 โอกาสที่สอง

    ปริญยืนมองหลังของธีรภัทรที่เดินจากไปจนลับสายตา เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเครื่องอัดเสียงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ คลื่นความรู้สึกบางอย่างกระเพื่อมอยู่ในอก เขารู้ดีว่าธีรภัทรรักพิมพ์ดาวมากแค่ไหน คำพูดเหล่านั้นไม่ได้เสแสร้ง ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดเพื่อเอาใจ แต่เป็นคำพูดที่มาจากหัวใจอย่างแท้จริงปริญก้มมองเครื่องอัดเสียงในมือ ก่อนจะกำมันไว้แน่น และตัดสินใจเดินตรงไปที่รถของตัวเอง เขาสตาร์ทรถและมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของพิมพ์ดาวทันทีบรรยากาศในบ้านของพิมพ์ดาวเงียบสงบ มีเพียงเสียงของลมที่พัดผ่านหน้าต่าง ปริญนั่งอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น โดยมีพิมพ์ดาว พ่อ แม่ และน้องชายของเธอนั่งอยู่ล้อมรอบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด"ปริญ... มีอะไรเหรอ?" พิมพ์ดาวถาม น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความสงสัยปริญสบตากับเธอ ก่อนจะยกเครื่องอัดเสียงขึ้นมา"ฉันอยากให้พวกเธอได้ยินสิ่งนี้" เขาพูดช้า ๆ ก่อนจะเปิดเครื่องอัดเสียงทันทีที่เสียงของธีรภัทรดังขึ้น ความเงียบก็ปกคลุมทั่วห้อง"ผมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น..."ดวงตาของพิมพ์ดาวเบิกกว้าง หัวใจเธอเต้นแรงเม

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 38 คำสารภาพสุดท้าย

    เสียงเครื่องบินที่กำลังลดระดับลงล้อแตะกับรันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิ ทำให้พิมพ์ดาวที่กำลังยืนรออยู่หน้าเกทขาเข้าหัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังประตูที่กำลังเปิดออก ผู้โดยสารทยอยเดินออกมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของพ่อ แม่ และน้องชายที่เดินมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโต พิมพ์ดาวรีบสาวเท้าเข้าไปหา ก่อนจะโผเข้าสวมกอดมารดาแน่น ร่างบางสั่นไหวเล็กน้อยอย่างตื้นตัน“คุณแม่... คุณพ่อ...” พิมพ์ดาวน้ำตาคลอเบ้า“แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน” น้ำเสียงอบอุ่นของมารดาทำให้พิมพ์ดาวกอดท่านแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปกอดบิดา และสุดท้ายคือ ภัทร น้องชายที่ยืนกอดอก มองพี่สาวด้วยสีหน้ากึ่งดีใจ กึ่งเคืองขุ่น“กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วนะคะ” พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา ขณะที่คุณหญิงจินดาและเจ้าสัวพิชิตพยักหน้า แม้รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านทั้งสองจะดูขมขื่นเล็กน้อยก็ตาม“กลับมาก็ดีแล้วล่ะ จะได้ดูแลพิมพ์ดาวกับหลานให้ดี ๆ เสียที” เจ้าสัวพิชิตกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม แววตาเย็นชานั้นทำให้พิมพ์ดาวรู้ดีว่าเขายังไม่ให้อภัยธีรภัทร

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 37 บาดแผลที่สมานกัน

    แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านสีขาวภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล เสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูสงบอย่างน่าประหลาด พิมพ์ดาวนั่งเฝ้าธีรภัทรอยู่ข้างเตียง ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวของชายหนุ่มที่ยังคงหลับสนิทเธอวางมือลงเบา ๆ บนหลังมือของเขา แม้ไม่อยากยอมรับ แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สัมผัสเขาแบบนี้"อืม..."เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากของธีรภัทร ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะขยับเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของพิมพ์ดาว"พิมพ์..." เสียงของเขาแหบพร่าและอ่อนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความดีใจอย่างชัดเจน "เธอกับลูก... ปลอดภัยใช่มั้ย?"พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ความเป็นห่วงเป็นใยของเขาที่มีต่อเธอและพัตเตอร์ ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว น้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตาโดยไม่รู้ตัว"พวกเราปลอดภัย..." เธอตอบเสียงเบา ก่อนจะก้มลงไปใกล้เขา "คุณน่ะสิ เป็นยังไงบ้าง?"ธีรภัทรยิ้มบาง ๆ แม้ใบหน

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 36 ระยะห่างที่เหลืออยู่

    วันต่อมา – หน้าโรงเรียนของพัตเตอร์พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้าโรงเรียนของพัตเตอร์ในช่วงเย็น ขณะที่ธีรภัทรยืนอยู่ข้าง ๆ เขาใส่สูทสีเข้ม ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ขณะที่พัตเตอร์กำลังเล่นกับเพื่อน ๆ อยู่ที่สนามเด็กเล่น"ขอบคุณนะคะ ที่มารับพัตเตอร์ด้วยกันทุกวัน" พิมพ์ดาวพูดเบา ๆธีรภัทรหันไปมองเธอ รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก "ไม่เป็นไรครับ ผมอยากมาอยู่กับพวกคุณ"พิมพ์ดาวหลุบตาลง เธอรู้สึกว่าธีรภัทรกำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำให้เธอเปิดใจ แต่เธอยังไม่กล้าที่จะเชื่อใจเขาเต็มร้อยทันใดนั้น…"พิมพ์ดาว!!"เสียงแหลมสูงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นดังขึ้น ทำให้พิมพ์ดาวและธีรภัทรหันไปมองทันทีร่างของกานต์รวีในชุดเดรสสีดำแนบเนื้อพุ่งตรงเข้ามาด้วยดวงตาวาวโรจน์ ในมือของเธอมีมีดคมกริบเล่มหนึ่ง"กานต์รวี!" ธีรภัทรร้องเสียงดัง ขณะที่กานต์รวีพุ่งเข้าหาพิมพ์ดาวด้วยความเร็ว"แกต้องตาย!!"พิมพ์ดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างของเธอเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น เธอได้แต่มองปลายมีดที่กำลังพุ่งเข้าหาอย่างตกตะ

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 35 การเสียสละของกวิน

    แสงแดดยามเช้าสาดกระทบผ่านม่านสีขาวในห้องนอนของคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ขณะที่เสียงนกร้องแว่วดังมาจากนอกหน้าต่าง ร่างบางขยับกายเบา ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเบา ๆ ตามมาด้วยเสียงของพัตเตอร์ที่ตะโกนเรียกเธอ"มามี๊~ ตื่นได้แล้วครับ!"พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง มือเรียวเสยผมยาวสลวยของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับไป"มามี๊ตื่นแล้วครับลูก เดี๋ยวมามี๊จะออกไปเดี๋ยวนี้"พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลุกจากเตียง เดินไปเปิดประตูห้องนอนก็พบกับพัตเตอร์ที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง ในชุดนักเรียนที่ถูกแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว มือเล็ก ๆ ถือกล่องนมไว้ในมือ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามากอดขาเธอแน่น"พัตเตอร์ตื่นเช้าจังเลยค่ะ" พิมพ์ดาวลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของเขา"พัตเตอร์ไม่ได้ตื่นเองนะครับ" เด็กชายเงยหน้ามองเธอ ดวงตากลมโตใสซื่อเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา"แด๊ดดี้โทรปลุกพัตเตอร์เองต่างหาก!"พิมพ์ดาวชะงัก หัวใจเต้นกระตุกเมื่อได้ยินคำว่า 'แด๊ดดี้'"คุณธีรภัทรจะมาเหรอคะ?" เธอถามด้วยความสงสัยพัตเตอร์พยักหน้าแรง

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 34 วันที่ฉันพร้อมจะรักอีกครั้ง

    หลังจากเหตุการณ์เปิดโปงอนุชิตในคืนนั้น ทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายไปในทิศทางที่ดี แต่ในใจของพิมพ์ดาวกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจอย่างสมบูรณ์ ร่องรอยบาดแผลในอดีตยังคงทิ้งรอยแผลลึกไว้ในใจของเธอ…พิมพ์ดาวนั่งอยู่ตรงริมหน้าต่างของคอนโดหรูในกรุงเทพฯ สายลมเย็นในยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาเบา ๆ เสียงเรียกเข้าสายดังขึ้น พิมพ์ดาวสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะกดรับสาย"พ่อคะ..." น้ำเสียงของพิมพ์ดาวแผ่วเบาแต่มั่นคง"ดาวลูก…" เสียงของเจ้าสัวพิชิตปลายสายเต็มไปด้วยความกังวล"ทุกอย่างจบลงแล้วค่ะพ่อ อนุชิตได้รับผลกรรมของเขาแล้ว พ่อพ้นมลทินแล้วนะคะ"เจ้าสัวพิชิตนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เสียงถอนหายใจของพ่อทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกถึงน้ำหนักที่ผ่อนคลายลงในใจ"ดีแล้ว… พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก พ่อจะกลับไปปรึกษาแม่กับน้องชาย แล้วพวกเราจะกลับไปอยู่ที่ประเทศไทยด้วยกัน"พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ แม้จะมีน้ำตาคลอเบ้า ดวงตาเธอทอแสงแห่งความหวัง แต่มันก็ยังไม่อาจลบเลือนบาดแผลในใจได้ง่าย ๆในขณะที่พิมพ์ดาวกำลังเตรียมตัวเพื่อพาครอบครัวกลับมาที่

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 33 คำตอบของหัวใจ

    เสียงในห้องจัดเลี้ยงเงียบสนิทไปชั่วขณะหลังจากคำประกาศของธีรภัทรดังก้องไปทั่วทั้งงาน น้ำเสียงของเขามั่นคง หนักแน่น และเต็มไปด้วยความจริงใจ“ฉันรักพิมพ์ดาว และจะไม่มีวันยอมรับใครเป็นภรรยา นอกจากเธอเท่านั้น”ทุกสายตาหันมาที่พิมพ์ดาว ซึ่งยืนนิ่งเหมือนถูกแช่แข็งอยู่กับที่ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ขณะที่ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับยังประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินกานต์รวีหน้าถอดสี น้ำตารื้นขึ้นในดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างแทบจะไร้เรี่ยวแรง เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง พลางส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน“ไม่นะ... ธีร์ต้องล้อฉันเล่นใช่ไหม?” น้ำเสียงของกานต์รวีสั่นไหว ร่างของเธอสั่นสะท้าน ขณะเดินตรงไปหาธีรภัทรด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“ทำไมธีร์ถึงพูดแบบนี้? ธีร์รักฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”ธีรภัทรหันมามองกานต์รวี ดวงตาคมกริบของเขาเย็นชาและว่างเปล่า ราวกับปราศจากความรู้สึกใด ๆ“ฉันไม่เคยรักเธอ” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงเย็นเยียบจนทำให้หัวใจของกานต์รวีแทบแตกสลาย“ไม่จริง!” กาน

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 32 เดิมพันครั้งสุดท้าย

    เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในงานเลี้ยงหรูหราที่จัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมระดับห้าดาว แขกผู้มีเกียรติในชุดราตรีและสูทเรียบหรูต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางบรรยากาศหรูหรานั้น ธีรภัทรยืนสง่างามในชุดสูทสีดำสนิท เขาถือแก้วไวน์แดงในมือ สายตาของเขามองตรงไปยังพิมพ์ดาวที่กำลังยืนอยู่มุมห้อง ข้าง ๆ เธอมีปริญคอยประกบอยู่ไม่ห่าง ทำให้สีหน้าของธีรภัทรดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้นกานต์รวียืนเคียงข้างธีรภัทร เธอสวมชุดราตรีสีแดงสดที่เน้นทรวดทรงอย่างลงตัว ใบหน้าสวยหวานประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ทว่าในแววตามีประกายแห่งความมุ่งมั่นซ่อนอยู่"ธีร์คะ..." กานต์รวีเอ่ยเสียงหวานพร้อมเอื้อมมือไปแตะต้นแขนของธีรภัทรเบา ๆ"วันนี้คุณหล่อมากเลยนะคะ"ธีรภัทรปรายตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะดึงแขนออกจากมือของกานต์รวีอย่างแผ่วเบา"ขอบคุณ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่พิมพ์ดาวไม่วางตากานต์รวีเม้มปากแน่น หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่สบายใจ เธอรู้ว่าธีรภัทรยอมให้เธออยู่ใกล้ ๆ แต่ไม่เคยแสดงความสนใจในตัวเธอจริง ๆ เลย มันเหมือนกับว่าเขากำลังรออะไรบางอย่าง หรื

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status