ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 14วันต่อมา“วันนี้เราไปซื้อของเข้าห้องกันดีกว่า”“…”“เผื่อแยมอยากทำอาหาร”“เราไม่ทำอาหาร”“เผื่อแยมอยากมีอะไรติดตู้เย็นไว้กิน”“เราไม่ค่อยกินจุกจิก”“เผื่อซื้อผลไม้มาเก็บไว้”“หน้าคอนโดมีลุงขายผลไม้รถเข็น”“เผื่อแยมอยากได้เสื้อผ้าใหม่ ๆ เดี๋ยวเราซื้อให้สักสองสามชุดดีปะ? ฉลองท
“ไหน ๆ ก็แวะห้างแล้ว ดูนี่ปะคนเหล็กโคตรอัจฉริยะ?”“ไม่เอา” “พ็อปคอร์นรสหวานผสมชีสเหมือนเดิมใช่ปะ?” “ไม่เอา” “น้ำส้ม?” “สอง…” “โอเคดีล!” คอนโด เรากลับมาถึงห้องในเวลาที่ดึกกว่าปกติกว่าจะดูหนังเสร็จก็ปาไปเกือบสี่ทุ่ม สองเป็นคนหอบหิ้วของทั้ง
ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 15 หลายวันต่อมา สัปดาห์ที่ผ่านมาบรรยากาศที่ออฟฟิศชักจะมาคุดุเดือดขึ้นทุกที หลังจากที่ฉันขอแผนงานใหม่เป็นรอบที่สาม ทุกคนก็เริ่มโต้กลับอย่างเป็นจริงเป็นจัง แน่นอนว่าฉันในฐานะหัวหน้าทีมต้องรับฟัง หากแต่เนื้องานที่ใช้ได้จริง ๆ ยังไม่ดีเท่าที่ต้องการ ที่ใช้ได้จริง
แต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับ ปิดไฟมาร่วมชั่วโมงแล้วก็ยังเอาแต่คิดนู่นคิดนี่จนท้ายที่สุดทนไม่ไหวต้องดึงเอาโน้ตบุ๊กออกมาเปิดเพื่อดูสิ่งที่ต้องการจะดู ซึ่งมันก็คือเรื่องงานเหมือนเคย นั่งจ้องอยู่ที่หน้าจอได้ไม่ถึงห้านาที ประตูห้องก็เหวี่ยงเปิดออกราวกับอีกคนจะรู้ทัน สองยืนอยู่ตรงนั้นสายตามองเข้ามาเห็
ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 16 วันต่อมา คงเป็นเพราะพิษไข้ทำให้ฉันหลับไปตอนไหนไม่อาจทราบได้ ตื่นมาอีกทีสองก็ไม่อยู่แล้ว สายป่านนี้คงจะไปทำงาน ซึ่งนั่นก็ดีแล้วเพราะฉันเองก็กลัวว่าจะปั้นหน้าไม่ถูกอยู่เหมือนกัน ก็สอง… เล่นนอนกอดกันทั้งคืน… และใจเหี่ยว ๆ ของฉันก็ดันปล่อยให้ค
“เราออกมากินข้าวแล้ว” ‘อะไร? ทำไมไม่รอ?’ “พอดีหลีไปหาสองที่ห้อง” ‘…’ “แล้วชวนออกมากินข้าว” ‘เหรอ?’ “สองกินก่อนเลย อีกสักพักเราก็กลับแล้ว” ‘เค’ ปลายสายตัดไปแล้ว เป็นฉันเองที่ยังคงคาโทรศัพท์ไว้ที่ข้างหู รู้สึกใจเสียขึ้นมาเล็กน้อย
ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 17 สองชั่วโมงต่อมา เราสองคนกินกันจนเต็มอิ่มเต็มคราบ อันที่จริงก็แค่สองคนเดียวที่ล่อพิซซาไปเกือบสองถาด หลังจากนั้นเราก็ติดลมนั่งดูหนังที่เปิดเอาไว้ตั้งแต่เริ่มกิน กระทั่งตอนนี้หนังกำลังถึงฉากไคลแมกซ์ของเรื่อง ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาจดจ่อกันแบบที่ลืมดูเวลาไปเลย
คนนวดกำลังกลืนน้ำลาย และวินาทีถัดมาก็ยกมือขึ้นตบข้างแก้มตัวเองเบา ๆ ราวกับเป็นการเรียกสติตัวเอง และสองก็คงไม่คิดว่ามีใครเห็น แต่ฉันเห็นไง… เพราะไม่อยากจะให้เกิดบรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นเลยจำต้องแกล้งหลับตาต่อทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และอึดใจต่อมาก็แสร้งทำเป็นขยับตัวเบา ๆ “พอแล้
อาการที่ผมเป็นในตอนนี้…ทั้งสายตาที่ไม่สามารถหยุดมองอีกคนได้ รวมถึงก้อนเนื้อที่กลางอกเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะรัวเร็วราวกับผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก จะบอกว่าผม… ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง… ก็ไม่ผิดนัก… ยิ่งมองคนที่เพิ่งรู้จักกัน ใจก็ยิ่งเต้นแรงยิ่งแยมเองก็ลอบมองมาเหมือนกันผมก็แทบจะกลั้
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 4 หลายปีก่อน การเปิดเรียนของมหา’ลัยเริ่มต้นขึ้นแล้ว ทุกคนรอบข้างต่างก็เป็นนิสิตใหม่ หลังจากต้องอดทนนั่งฟังพวกพี่ว้ากอยู่นานกว่าสองชั่วโมง สุดท้ายผมก็ตัดสินใจว่าจะโดดรับน้องให้มันรู้แล้วรู้รอด หลังจากนั่งกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารในซอยข้างมหา’ลัยเสร็จ เ
“เหนื่อยไหม?” คนข้าง ๆ หันมาเอียงคอมองด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจจนผมหลุดขำ “เหนื่อยอะไร?” “ก็สองทำทุกอย่างเลยนี่” สายตาเบนมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างเอาไว้ “เหนื่อยก็บ้า เราแรงเยอะจะตาย มีพลังงานให้ใช้อีกเหลือเฟือ” “…” “กินข้าวเลยปะ? เราทำข้าวต้มกุ้งไว้”
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 3 หลายเดือนต่อมา ตอนนี้จะบอกว่าผมเป็นพ่อบ้านเต็มตัวก็ไม่ผิดนัก… ถึงจะทำงานไปด้วย แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านผมเป็นคนจัดการเองทั้งหมด แยมกลับไปทำงานแล้วตั้งแต่สองเดือนหลังคลอด แม้จะอยากให้เมียพักอีกสักหน่อย แต่เจ้าตัวยืนยันว่ากลับมาแข็งแรงดีแล้ว เลยไม่อ
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 2 หลายเดือนต่อมา ช่วงนี้แยมท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีเลยต้องหยุดงานรอคลอดมาได้สามเดือนเข้าให้แล้ว เป็นผมที่ยังทำงานอยู่ทุกวันกลับบ้านมาก็เห็นเมียนอนหลับไปแล้วเหมือนทุกที เห็นพี่เจี๊ยบบอกว่าท้องแรกมักจะดูไม่ค่อยออกเพราะว่าเป็นท้องสาว ท้องจะเล็ก ๆ เท่าที่ม
ก็อารมณ์คนท้อง อยากจะกินอะไรใหม่ ๆ แทบทุกวันนั่นแหละ และผมก็พร้อมจะบึ่งไปซื้อให้เสมอ ห่วงก็แต่ช่วงที่แยมจะต้องอยู่บ้านคนเดียวหากท้องแก่ ใครมันจะมาหาข้าวหาปลาให้กินตอนกลางวัน โอเค… มันมีแอปฯ ให้สั่ง แต่ผมเองนี่แหละที่อยากจะเป็นคนบริการเมีย… หลังจากได้เกาเหลาเลือดหมูมาแล้ว กลับมาถึงบ
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 1 SONG TALKS ร่างเล็กของคนเป็นเมียนั่งอยู่บนตักผม พาดขาไปทางด้านหนึ่งซบซีกตัวข้างหนึ่งอยู่บนอก มือสองข้างกำลังพิมพ์แชตคุยกับบริษัทคู่ค้าแห่งใหม่ซึ่งกำลังดีลงานร่วมกัน ตัวบ้านเงียบเชียบมีแค่เสียงต๊อกแต๊กจากมือถือคนในอ้อมแขนเท่านั้นที่กำลังดังอยู่ในขณ
ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 47 หลายเดือนต่อมา วันนี้เป็นวันหยุด แต่เพราะเมื่อคืนฉันต้องถ่างตานั่งดูเทรนด์การตลาดแทบจะทั้งคืน ไหนจะโดนสองกวนอีก กว่าจะได้นอนก็เกือบจะรุ่งสาง ตื่นมาอีกทีก็ปาเข้าไปบ่ายโมง ที่นอนข้าง ๆ ว่างเปล่า สองคงจะตื่นนานแล้ว และป่านนี้คงจะลงไปหาอะไรทำท
หลังจากนั้นก็เหลือแค่เราสองคนที่ยืนมองหน้ากันเอง สองยิ้มกว้างจับมือกันแน่น สายตากวาดมองหน้าฉันรอบที่เท่าไรของวันก็ไม่อาจจะทราบได้“เมียเราสวยโคตร”แล้วก็เอ่ยคำ ๆ เดิมออกมาด้วยสีหน้าภาคอกภูมิใจ จนฉันหลุดขำ“ขำไร?”“ก็ถ้าสองเพิ่งพูดเป็นครั้งแรกเราจะเขินอยู่หรอก แต่นี่แค่วันเดียวเราฟังประโยคนี้มาเกินยี