บทที่13.รักปนแค้น!!
“คุณ!” ดวงตื่นๆ เหลียวมามองเมื่อจู่ๆ ก็ถูกกระชากจนตัวปลิว
“เธอคิดเหรอว่าจะหนีจากฉันพ้น!! ไม่รู้เป็นไงสิพอเผลอหน่อย หายทุกที” ออสตินตวาดลั่น จนปูชิดาคอหดด้วยความกลัว
“ปล่อยชิดาสิคะ ปล่อยนะชิดาเจ็บ!!” มือแกร่งกำแน่นที่ข้อมือเรียวของเธอ มันเจ็บจี๊ดๆ เหมือนกระดูกของเธอจะแหลกเป็นผุย เมื่อชายหนุ่มลงน้ำหนักมือกดเต็มแรง เขากำลังโมโหจนฟิวส์ขาด
“แค่นี้ไม่ตายหรอก แล้วก็ไม่เจ็บเท่าที่ฉันเจ็บด้วย” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เขาอยากตะโกนด่าแต่เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วหวิว
ออสตินสะบัดมือจนหลุด แรงเหวี่ยงทำให้คนไม่มีเรี่ยวแรง ถลาลงไปนอนกองกับพื้นหญ้า ปูชิดากลืนน้ำตาไว้ในอก เธอเม้มปากแน่น กลั้นเสียงอ้อนวอนของตัวเอง พรางกระทดหนีถอยหลัง เมื่อไม่สามารถต้านทานแรงอันมากมายมหาศาลได้ของชายหนุ่มได้
“ฉันยังไม่เอ่ยปาก เธอไม่มีสิทธิ์คลานลงจากเตียง!!” ชายหนุ่มยอมเฉลยความไม่พอใจ เขาโกรธจนแทบกระอักเมื่อลืมตาตื่น แต่คนข้างกายหายจ้อย
“ชิดารีบมาดู
“ขอบคุณค่ะ” ปูชิดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของหล่อนมีความยินดีเต็มเปี่ยม “แต่มีข้อแม้นะ...เธอต้องทำให้ฉันมีความสุข...ทุกคืน” ชายหนุ่มพูด เสียงเขาผสมความเหยียดหยาม ปูชิดารับรู้ เธอเจ็บแทบกระอัก แต่ทำได้แค่ฝืนยิ้ม “ต่อไป ฉันจะนอนเฉยๆ รอให้เธอทำทุกอย่างกับฉัน อยากแสดงฝีมือที่เธอฝึกกับ ‘ผัว’ จนเชี่ยว เวลานี้เธอมีโอกาสแล้วนะ...ชิดา” เขาว่ากระทบหญิงสาว แต่ทำไมกลับรู้สึกเจ็บเสียเอง เพียงแค่คิดว่าหล่อน...ครั้งหนึ่งเคยนอนครางใต้ร่างผู้ชายคนอื่น เขารังเกียจหล่อน เขาควรขยะแขยงหล่อน แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยมือล่ะ เขารั้งคนที่ตัวเองเกลียดไว้ทำไม ‘หึ’ ปูชิดาเสก้มหน้าหลบ เธอกระทดตัวลงจากเตียง แต่ก็ต้องชะงักกึก!! 
บทที่14.ผู้ชายคนนี้ของใครไม่รู้? แต่ฉันจะเอา พรรณนารายนั่งจ้องผู้ชายคนหนึ่งมานานกว่า10 นาที ดวงตาของหล่อนมันวับ!! เขาเมามายไร้สติ ส่งเสียงโวยวายดังขรม เธอเหลือบ มองบริกร ก่อนจะโบกมือเรียกเมื่อมีบริกรคนหนึ่งเดินผ่านมาในสายตา “น้องๆ บนชั้น VIP นั่นใช่คุณออสตินไหม เทรย์เวอร์?” หน้ายับย่นของหนุ่มน้อยวัยละอ่อนพยักหงึกหงัก “ครับ” “เขามากับใคร?” เธอไม่สนความไม่สบายใจบนใบหน้าของพนักงาน ย้อนถามเสียงเคร่งและรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ เด็กหนุ่มทำหน้าปั้นยากก่อนจะตอบเสียงใส เมื่อธนบัตรสีเทาหนึ่งฉบับถูกเสือกมาอยู่ตรงหน้า “มาคนเดียวครับ เมาไม่รู้เรื่องเลย” มันรีบยัดธนบัตรฉบับนั้นใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง พร้อมกับเหลือบมองลูกค้าสาวไปด้วย
เสียงตอบแบบกำปั้นทุบดิน สายตาขวางๆ ตวัดมอง หากเป็นคนอื่นหมอนั่นอาจโดนยัน แต่นี่คือเรียวหากยันมัน ไอ้หน้าหวานตรงหน้ามันต้องเอาคืน และออสตินไม่มีแรงเหลือพอให้สู้เขาคงถูกยำบาทาฟรี “กระสุนหมด หรือของเสื่อม นายเลยเบื่อผู้หญิง...อย่าทำพิรุธสิว่ะ เดี๋ยวสื่อรู้จะยุ่ง” เรียวจงใจยวน เขาเปรยเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่คนที่กำลังมีเรื่องข้องใจร้อนตัวจนต้องรีบตอบ “ไม่โว้ย กระสุนเต็มแม็ก ยิงตรงเป้าทุกนัด แต่คนที่ให้ยิงแม่ม...ยิ่งกว่าหุ่นยนต์” “เหรอ...เปลี่ยนดิ...หล่อนไม่คราง...ไม่ดิ้น หรือว่าหล่อนไม่เคย” เรียวเดาสุ่ม ออสตินแย้มออกมานิดๆ หากเขาเดาไม่ผิด เวลานี้มีผู้หญิงคนหนึ่งกวนใจเพื่อนอยู่ และหล่อนคนนั้นกำลังทำให้ออสตินหงุดหงิด อาจจะเพราะหล่อนไม่ประสา หรือไม่หล่อนก็ไร้จริต
เรียวทั้งเซ้ง ทั้งปวดหัว ไหนจะเพื่อนที่ดื้อเพ่ง ไหนจะผู้หญิงหน้าด้านตรงหน้า ลูกใคร ผัวใคร ฉันไม่สน สิ่งที่ตัวเองต้องการนั่นคือยอดปรารถนา...ความคิดของคนทรามลง ต่ำลงทุกวัน สวนทางกับความเจริญในสังคม ความรุ่งเรืองมาพร้อมกับความเสื่อม เสื่อมทั้งศีลธรรม และจริยธรรม“คุณขวางพรรณในวันนี้ คุณคิดเหรอจะขวางพรรณได้ตลอด...เรียว”ก่อนที่เรียวจะหามปีกออสตินออกไป พรรณนารานเอ่ยถาม เธอยิ้มยั่วเขา คนจ้องกับคนหลบ คงมีสักวันที่เขาพลาด“ผมคิดว่าเพื่อนผมฉลาดพอ...คงไม่ตาต่ำ”เรียวไม่ใช่ผู้ชายปากเสีย เขาไม่เคยด่าทอผู้หญิง แต่วันนี้พรรณนารายทำให้เขาฉีกกฎตัวเอง...หล่อนหน้าด้านเกินทนไหว“ของแบบนี้ไม่ลองไม่รู้หรอกนะเรียว”แทนที่พรรณนารายจะอาย หล่อนกลับไหวไหล่ แล้วเดินเข้าใส่เรียว มือเรียวบางวางเหนือแผ่นอก หล่อนเชิดหน้ายิ้มยั่ว หรี่เปลือกตาเผยอปาก คงคิดว่าเซ็กซี่เสียเต็มประดา เรียวโคลงศีรษะ เขาพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม ใบหน้าหวานดูกระด้างขึ้นนิดหนึ่ง ประกอบกับแววตาที่โชนแสง พรรณนารายมองเห็นยังชะงักจริงอยู่ว่าเรียวไม่ต่างอะไ
บทที่15.เปิดโปง!! เพราะสุดที่จะทนเห็นคุณหนูของนางเจ็บช้ำมากกว่านี้ นมแผ้วจึงตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ แม้จะเป็นการขัดกับที่เคยรับปากปูชิดาไว้ แต่นางต้องทำ!! หญิงชราแอบหลบปูชิดาออกมาจากบ้าน นางไม่มีอะไรทำเพราะการดูแลอัปสรา ออสตินก็แย่งไปเสียหมด วันนี้หลังจากนอนคิดมาทั้งคืน นางตัดสินใจเดินคลำทาง เป้าหมายคือ เทรย์เวอร์คอปเรชั่น นางมีสิ่งสำคัญที่เก็บไว้มาบอก เพื่อให้สองแม่-ลูกที่ใจดำ ตาสว่างเสียที แม้จะทำให้ปูชิดาดูน่าเวทนายิ่งขึ้น หากสองคนนั้นปฏิเสธการรับรู้ หากเรื่องแดงขึ้นมาและไม่มีใครสนใจ เขาคงหาทางกันตัวเองออกไปจากชีวิตของอัปสราและปูชิดาเอง เป็นการจบการทรมา
แต่...ประตูห้องทำงานออสตินเปิดผ่าง!! คนที่มาคือ มาดามเยาวเรศ นางมาในช่วงเวลาสำคัญพอดี “อ้าว ตัวแสบหลับแล้วรึ โห!! มาไม่ทัน แล้วใครล่ะนั่น?” นางบ่นพึม ชะเง้อมองอัปสรา ก่อนจะเหลียวมามองนมแผ้ว พร้อมกับขยับเดินเข้ามาใกล้ๆ “หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็น” สายตาคมกริบกวาดขึ้นลง นางมองนมแผ้วพร้อมกับย้อนนึกถึงความหลัง “สวัสดีเจ้าค่ะ คุณอาจจะไม่เคยเจออิฉันจังๆ แต่อิฉันเคยเห็นคุณ” วันเก่าๆ ย้อนมาในห้วงคำนึง ผู้หญิงที่ทำให้คุณหนูของนางร่ำไห้เจียนขาดใจตาย กับประกาศิตที่นางประกาศก้อง แล้วนมแผ้วหรือจะลืม นางจำมาดามเยาวเรศได้แม่นเสียยิ่งกว่าสิ่งใด&n
นมแผ้วยิ้มตอบ นางแอบเบ้ปากให้กับอีโก้ของคนรวย ไม่รู้เป็นความซวย หรือความโชคดีของอัปสรา ต่อไปนี้หลานของนางจะถูกปลูกฝังในรูปแบบใด เมื่อต้นแบบค่อนไปทางถือดี “ไม่เป็นไรมิได้เจ้าค่ะ ความจริงที่ถูกเหยียบไว้ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะไม่อยากรบกวน” นางเองก็ใช่จะต้องก้มหัวให้นางพญาเทรย์เวอร์ เมื่อข้าวทุกเม็ดที่กิน มิได้พึ่งใบบุญของนาง นมแผ้วจึงตอกกลับแบบนิ่มๆ มาดามเยาวเรศกรอกตา ไอ้เชื้อความหยิ่ง จองหองนี่ มีตั้งแต่ขี้ข้า จนถึงแม่สะใภ้นอกสายตาคนนั้น แล้วแบบนี้นางจะแก้ตัวยังไง จะให้ลดตัวลงไปขอโทษ ขอโพยเด็ก นางไม่คิดจะทำ!! “ย่ะ!! เก่ง กร็อบแบบนี้ยังอวดเก่ง” สภาพความเป็นอยู่แบบคนใช้แรงงาน สองหญิงที่อดโซยังสู้
บทที่16.แตกหัก!! แต่ไม่ยักท้อ ปูชิดาเหลียวมองรอบบ้าน วันนี้มันเงียบๆ พิกล จนเมื่อเวลาเคลื่อนเลยไปจนบ่ายแก่ๆ หล่อนจึงเพิ่งแน่ใจ...เวลานี้เธออยู่ในบริเวณบ้านคนเดียว นมแผ้วที่เคยอยู่ด้วยกัน วันนี้กลับหายไปแบบไม่บอกไม่กล่าว นางอาจจะออกไปตลาดตามประสาคนแก่ที่ไม่เคยอยู่เฉย หญิงสาวจึงค่าเวลาด้วยการทำขนมอร่อยๆ ไว้รออัปสรา เมนูวันนี้กิ๊บเก๋ เมื่อปูชิดาเปิดหาวิธีทำง่ายๆ ใน Youtube สารพันขนมอร่อยๆ ที่เชฟชื่อดังอัฟโหลดไว้เพื่อโฆษณาเวบเพจของตัวเอง และมันเป็นช่องทางให้คนทำไม่เป็นได้เรียนรู้ หนึ่งในคนที่แทบจะไม่เคยทำเลยคือปูชิดา เมื่อเวลาทั้งหมดของเธอคือการทำงานหาเงินสำรองไว้ใช่จ่ายในครอบครัว แต่...เวลานี้เธอว่าง... เธอถูกผู้ชายใจดำอย่างออสตินจับใส่กรง เขาให้บัตรเครดิตที่สามารถกดสตางค์ได้ แต่ปูชิดาก็ไม่ได้ละโมบ เธอกดสตางค์มาใช้จ่ายเฉพาะที่จำเป็นเท่านั้
หญิงสาวซุกหน้ากับแผงอกอุ่น “อ๋อ!! ทุกวันนี้ชิดาขี้เหร่งั้นสิ” เธอตอบเสียงแผ่ว “โอ้ย!! ไม่ใช่อย่างนั้น ความหมายของฉัน คืออยากเห็นชิดาดูดีไม่มีที่ติต่างหาก” ออสตินรีบแก้ตัว “เรื่องพิธีมันสมควรมีก็จริงค่ะ เมื่อมันเป็นประเพณีการทางสังคม และเป็นการให้เกียรติฝ่ายหญิง...ชิดารักคุณ ชิดาไม่เคยหวังไกล...ทุกครั้งที่ชิดาหลับ ชิดาจะภาวนาก่อนหลับ ขอให้เวลาที่ชิดาลืมตาขึ้นมา ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม” หญิงสาวช้อนนัยน์ตาหวานฉ่ำมองสบตาสามี เธอไม่เคยหวังไกลถึงขนาดนั้น ขอแค่ความเมตตาของเขาบ้าง แค่นั้นก็คือสิ่งที่ปูชิดาปรารถนา ออสตินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาเปรยเบาๆ “ฉันเป็นคนโง่ ที่แสร้งทำเป็นคนฉลาด อวดตัวว่าข้าเก่ง ข้ามีดีจนใครๆ ก็อยากได้ แต่ไม่เลย...ฉันเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่ร่ำร้องหาความรัก ความรักที่เคยเกิดขึ้น
บทที่23.มหาเศรษฐีสิ้นลาย... ประตูห้องนอนถูกปิดและล็อกเพื่อกันคนภายนอกเข้ามาภายใน ในเวลาที่ไม่เหมาะสม วันนี้ออสตินอารมณ์ดี เขามีแผนเด็ด แผนเด็ดที่ทำให้เขากระชุ่มกระชวย จนปูชิดาเริ่มระแวง สายตาของสามีฉ่ำวาวจนหล่อนขนลุก “อาบน้ำด้วยกันนะ...ทูนหัว” น่านไง!! เสียงออดๆ ของออสติน เขาเดินย่างสามขุมเข้าหา และเธอก็คงไม่สามารถปฏิเสธความตั้งใจของเขาได้ มันจึงลงเอ่ยในอ่างน้ำกุชชี่ ขนาดใหญ่ในห้องน้ำภายในห้องนอน“โอย...แสบตา” ออสตินแสร้งโวย วันนี้เขาอ้อนเมียสำเร็จ เป็นการอาบน้ำด้วยกันครั้งแรก หลังจากหอบหิ้วกันมาอยู่ใต้ชายคาคฤหาสน์เทรย์เวอร์เกือบ1 อาทิตย์ โดยที่มาดามเยาวเรศอ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ “ขอโทษค่ะ ชิดามือลื่น...”เพราะเธอเขินจัด เลยหลับหูหลับตาถูฟองน้
“เอาเป็นว่า...ฉันยอมรับแม่นั่นก็ได้...แต่แกต้องให้สัญญา แกจะต้องมีหลานให้ฉันอีก5 คน” นางพูด หลังเงียบไปหนึ่งอึดใจ รอยยิ้มของมาดามเยาวเรศทำให้ออสตินหัวเราร่า คุณแม่ก็คือคุณแม่วันยังค่ำ หากอยากบีบให้นางก้มหัว หรืออ่อนให้ นางก็ต้องไว้เชิงบ้าง “ตามนั้นเลยครับ อีกแปดเดือนไม่เกินนั้น แม่ได้อุ้มหลานคนที่สองแน่!!” ออสตินคุยโอ่!! เขารวบกอดมารดาแน่นๆ “แม่ไม่ได้เป็นลมใช่ไหมครับเมื่อสักครู่?” ชายหนุ่มกระซิบถามปัญหาคาใจ เขาว่ามันแหม่งๆ พิกล “มันคือการแสดง แม่น่าจะได้ออสก้านะ...ว่าไหม?” นางยิ้ม สอดมือกอดเอวสอบของออสตินไว้ นางไม่ได้กอดบุตรชายนานเท่าไรแล้วนะ “ครับ...เนียนมาก” ชายหนุ่มหัวเราะ “อีกคำถามนะออสติน...นามสกุลนางฟ้า แกจั
“แกใจดำมาก...ออสติน แกเป็นลูกอกตัญญู กล้าทิ้งฉันเพราะผู้หญิงคนเดียว” ชายหนุ่มถอนใจ เขาลุกจากที่นั่ง เดินมาทรุดตัวนั่งด้านหน้ามาดามเยาวเรศ ออสตินคุกเข่า เขาก้มลงกราบแทบปลายเท้านาง ก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่ง มองสบนัยน์ตามารดาด้วยความเศร้า “ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยครับ ชิดาท้อง เธอเลี้ยงลูกคนเดียวมา4ปี โดยที่ไม่คิดบอกพวกเรา ผมผิด... ผมอยากชดเชยให้เธอ หากแม่จะบีบให้ผมทิ้งเธออีกครั้ง ผมคงทำไม่ได้ ผมไม่ได้เลือกนะครับ แต่ผมจำเป็นต้องทำ...ถ้ามันผิดต่อแม่ ผมก็จนใจ ผมไม่ได้ทิ้งแม่ ผมไม่ได้เลือกชิดา ผมทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุด” “เหอะ!! ต่อให้แกพูดอย่างสวยหรูยังไง เรื่องมันก็จบตรงที่แกเลือกแม่นั่น” นางถอยหลังสองก้าว มองสบนัยน์ตาบุตรชาย ดวงตาของนางแดงก่ำ เพราะกำลังเสียใจสุดขีด “แม่จะให้ผมทำยังไงครับ นั่นเมีย นี่แม่ ผมเลือกยืนข้างฝ่ายไหน ผมก็เป็นคนผิดอยู่ดี” 
บทที่22.คุณแม่ขอร้อง เป็นอีกวันที่ออสตินเริ่มต้นวันทำงานด้วยความสุขเต็มเปี่ยม เดิมทีเขาเบื่อหน่ายหน้าที่ที่แบกรับไว้จนหนักบ่า แต่ทำไงได้เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเทรย์เวอร์ เวลานี้เขามีภาระที่หนักหน่วงให้แบกรับเพิ่มเติม แต่เป็นความเต็มใจอย่างยิ่ง ตั้งแต่คลี่คลายปัญหาของตัวเองกับปูชิดาได้ เขากับปูชิดากลับมาเหมือนเดิม...เพิ่มเติมคือรักยิ่งกว่าเดิม ไม่มีความคลางแคลงในใจหลงเหลืออยู่ เหลือก็แค่ปัญหาหนักอกเพียงอย่างเดียว นั่นคือมารดา... หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในห้องทำงานสีขรึม ออสตินนั่งอยู่ตรงนั้น เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารสำคัญ ก่อนจะลงนามเซ็นกำกับ หากเขาพอใจ...มันเป็นวันเรียบง่ายอีกหนึ่งวัน ไม่มีงานเร่งด่วนชวนให้ปวดหัว ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงให้ต้องแก้ปัญหา และในมือเขาคือแฟ้มงานของบริษัทไวศยปรานนท์ ผลกำไรเกินคาดของบริษัทนั้นเกินกว่าที่คาดไว้ เขาไม่คิดว่าคุณทรง
“อืม...ดี ฉันมีโปรแกรมให้เธอเรียนรู้อีกเยอะ” เรียวไม่ได้ขยาย โปรแกรมที่แป้งหอมต้องเรียนคืออะไร เพราะที่เขาวางแพลนไว้คร่าวๆ คือการทำให้แป้งหอมเพอร์เฟคที่สุด สำหรับการเป็นภรรยาใครสักคน... และเมื่อแป้งหอมกับเรียว เดินเข้ามาในสถานที่ทำงานพร้อมกัน หญิงสาวจึงตกเป็นเป้าสายตา พร้อมกับคำนินทา ที่ตามมาในไม่ช้า เป็นเพราะแป้งหอมอยู่ไม่สุข เธอขยันทำงาน จนทำให้ในวันทำงานวันที่2 เธอก็ได้ยินเรื่องที่ขาเม้าทั้งหลายซุบซิบกันเข้าพอดี “เธอๆ ว่าไหม ยัยคนที่เดินตามคุณเรียวต้อยๆ ไม่พ้น เมียน้อยคุณเรียวแหงๆ” แป้งหอมสะดุดกึก...เธอรีบหลบหลังซอกตู้ มือเรียวกำแน่น “พูดแบบนั้นได้ไง คุณเรียวยังโสด อย่างแม่นั่นก็แค่เมียเก็บ ทำกำแหงชูคอ อีโธ่!!” 
เรียวกดปิดทีวีจอยักษ์ ภาพดับวูบไป เขาหันมาหาแป้งหอมพร้อมกับเริ่มต้นอธิบายเนื้องานช้าๆ ระหว่างนั้น แป้งหอมแทรกถามเป็นระยะ หล่อนจริงจัง ใส่ใจ จดรายละเอียดไว้ได้เกือบหมด จนเรียวเองยังทึ่ง หลังแป้งหอมเข้าใจเนื้องานทั้งหมดเธอปิดสมุด เตรียมตัวถอยหลังกลับเข้าห้องพักเหมือนเดิม เรียวถามก่อนที่หญิงสาวจะผุดลุกขึ้นยืน “เธอจบอะไรมา?” เขาไม่ได้ดูแคลนหล่อน เรียวอยากรู้เรื่องของแป้งหอมบ้าง แป้งหอมชะงัก เธอตอบกลับเสียงแผ่วๆ “หอมกำลังเรียนในวิทยาลัย’ เปิดแห่งหนึ่งค่ะ ยังไม่จบ” เพราะการทำงานกินเวลาเธอไปเกือบหมด ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ แต่เธอก็ไม่เคยท้อ ปริญญาคือเป้าหมายอีกอย่างหนึ่งของแป้งหอม เธอจะทำให้คนรอบตัวเห็น เด็กคนหนึ่งที่ไม่มีใครเลย ก็ประสบความสำเร็จได้ เรียวพยักหน้าทำเหมือนเข้าใจ เขาสอดมือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเครดิตกา
บทที่21.จับคู่ชู้ชื่น เปรียวเปิดประตูห้องพักของแป้งหอม เขานำอาหารตามสั่งมาส่งให้เจ้านาย พร้อมกับโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยม ชายหนุ่มถอยหลังกลับ เขาเดินไปชะโงกหน้าดูหมายเลขห้อง เขามาไม่ผิดห้องนี่นา แต่ที่เขาเห็นมันคืออะไร? เรียวนอนเอนๆ ดูภาพยนตร์ โดยมีแป้งหอมนั่งอยู่ใกล้ๆ เจ้านาย ขยันส่งข้าวโพคั่วให้คนข้างๆ และหล่อนก็อ้าปากงับโดยไม่แย้ง เหตุการณ์แบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้น...มันไม่ใช่วิถีคาสโนว่า เปรียวคาดเดาว่า เจ้านายอาจจะกำลังสะบึมแป้งหอม เมื่อเรียวทุ่มทุ่นสร้างขนาดนี้ เขาจึงไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น “ฮ่าๆ คุณตลกบ้าๆ หอมไม่เคยดูหนังอะไรตลกเท่านี้เลย” ถ้าว่ากันตามจริง แป้งหอมไม่เคยชมภาพยนตร์เลยด้วยซ้ำ เธอไม่มีเวลาว่าง ทุกนาทีของเธอคือการทำงาน 
“มันดีมาก ดีเกินจนหอมกลัว” หญิงสาวนั่งคอห้อย เกิดมาเธอไม่เคยสบายแบบนี้ ตอนอยู่ในสถานสงเคราะห์ นอนรวมๆ กันใช้สอยพื้นที่ห้องร่วมกัน แต่ต้องคอยระวังสมบัติส่วนตัว ถึงถูกอบรมมาอย่างดี แต่เมื่อพวกเขาขาด ก็จำเป็นต้องไขว่คว้า ความอดยากนำมาซึ่งการทำผิด แม้จะไม่ตั้งใจ...แต่ก็คือก้าวแรกที่ทำให้ติดเป็นนิสัย เธอไม่โทษพวกเขา หากพอแบ่งปันได้ แป้งหอมก็จะทำเป็นลืมๆ แต่หากสิ่งนั้นสำคัญมาก เธอจะเก็บรักษาและระวังเป็นอย่างดี “กลัว?” เรียวเลิกปลายคิ้วขึ้นสูง เขากดปิดทีวีจอยักษ์ หันมาสนใจคนข้างตัว ที่นั่งหัวห้อยเหมือนกำลังคิดหนัก “ใช่ค่ะ...ขอหอมไปอยู่ห้องอื่นได้ไหมคะ ที่นี่มันเหมือนสวรรค์ และหอมไม่ใช่นางฟ้า” ของอ้างของหล่อน ทำเอาเรียวเกือบขำ...แป้งหอมช่างสรรหาคำมาแก้ต่าง เป็นข้ออ้างที่ฟังแล้วอารมณ์ดี “ลองดู...ไม่ใช่นางฟ้