จงลี่ฮว๋ารีบพูดขึ้นทันที “วันนี้ลูกชายของฉันจับตัวฉือหว่านไป ประธานฮั่วรีบไปช่วยฉือหว่านไว้ แล้วจับลูกชายของฉันไป ตอนนี้ประธานฮั่วตั้งใจจะไม่ปล่อยตัวเขา เพื่อเป็นการแก้แค้นให้ฉือหว่าน”อะไรนะ?สีหน้าของฉือเจียวเปลี่ยนไปทันที ไม่แปลกใจเลยที่วันนี้ตอนบรรยายที่เทพ C ฮั่วซือหานถึงได้ออกไปกะทันหันที่แท้เขาไปช่วยฉือหว่าน!นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว?ครั้งก่อนฉือหว่านถูกหวังกังจับตัวไป เขาก็เป็นคนไปช่วยไว้เขายังจับโจวเจิ้นอวี่เพื่อฉือหว่านอีกหรือ?ตระกูลฮั่วกับตระกูลโจวมีความสัมพันธ์กันอยู่ ฉือหว่านเพียงคนเดียวจะคุ้มค่ากับการทำขนาดนี้หรือ?ฉือเจียวกำหมัดแน่นทันทีโจวต๋ามองฉือเจียว “คุณหนูฉือ ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นที่รักของประธานฮั่ว คำพูดของพวกเราเป็นร้อยพันก็สู้คำพูดของคุณเพียงคำเดียวไม่ได้ ขอแค่คุณเอ่ยปากกับประธานฮั่ว ประธานฮั่วต้องยอมปล่อยลูกชายของฉันแน่นอน”พอได้ยินแบบนี้ ฉือเจียว ฉือไห่ผิง และหลี่หลันต่างก็ยิ้มออกมาฉือเจียวแสยะยิ้มที่ริมฝีปากสีแดงสด “ที่แท้ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ได้ ฉันจะไปบอกซือหานให้เดี๋ยวนี้”“คุณหนูฉือ ขอบคุณมาก งั้นพวกเราจะรอฟังข่าวดีจากคุณ”ฉือเจ
พูดจบ ฉือเจียวก็ย่างเท้าบนรองเท้าส้นสูงคริสตัลเข้าไปในห้องหนังสือฉือหว่านยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิมเพียงลำพังฉือหว่าน เธอช่างน่าสงสารที่ไม่มีใครรักประโยคนั้นยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเธอฉือหว่านรู้ดีว่าฉือเจียวดูถูกเธอ ในสายตาของฉือเจียว เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด ผู้ที่แอบหมายปองแม่ของฉือเจียว แอบหมายปองฮั่วซือหานของฉือเจียว ในขณะที่เธอไม่มีอะไรเลยและไม่มีใครรัก ฉือเจียวคิดว่าเธอน่าสงสารฉือหว่านรู้สึกเหมือนหัวใจถูกเข็มแทง เจ็บปวดลึกจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ ความรู้สึกตลกร้ายจู่โจมเธอ... แม่ของฉือเจียว ฮั่วซือหานของฉือเจียว ที่จริงแล้วทั้งหมดนั้นเคยเป็นของเธอ!ฉือหว่านมองไปยังประตูห้องหนังสือที่ปิดสนิท ฉือเจียวเข้าไปขอร้องเขา เขาจะยอมปล่อยโจวเจิ้นอวี่หรือเปล่า?ฉือเจียวบอกให้เธอไปแอบฟังที่หน้าประตู แต่ตอนนี้เธอกลับสูญเสียความกล้าเธอไม่กล้าฟังหัวใจที่เคยอบอุ่นค่อยๆ เย็นลงทีละนิด เธอไม่ควรคาดหวังอะไรจากฮั่วซือหานตั้งแต่แรกเพราะหากไม่มีความหวังก็จะไม่มีความผิดหวัง และจะไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไปสาวใช้ถือถาดน้ำแข็งเดินเข้ามา “คุณผู้หญิง คุณใช้ถุงน้ำแข็งประคบหน
อ่านเอกสารต่อไม่ไหวแล้ว ฮั่วซือหานจึงลุกขึ้นและเดินไปยังห้องนอนหลักภายในห้องนอนว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ ประตูห้องน้ำปิดอยู่ ฮั่วซือหานยืนอยู่หน้าประตูแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ฉือหว่าน ยังอาบน้ำไม่เสร็จอีกเหรอ?” ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่มีใครขานรับ ฮั่วซือหานยกมือขึ้นหมายจะเคาะประตู แต่ประตูห้องน้ำกลับเปิดออกเอง ฮั่วซือหานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่กลับว่างเปล่าไร้เงาของฉือหว่าน เธอไปไหนแล้ว? ฮั่วซือหานเดินออกมา ขณะนั้นเองสาวใช้ก็เดินเข้ามา “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงออกไปแล้วค่ะ” เธอไปแล้ว? เธอจากไปเงียบๆ แบบนี้เลย? สายตาของฮั่วซือหานเหลือบไปเห็นถุงน้ำแข็งที่ยังอยู่ครบ “เธอไม่ได้ประคบหน้าเหรอ?” “เปล่าค่ะ คุณผู้หญิงบอกว่าไม่ต้อง” กระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งถูกกดทับไว้บนโต๊ะข้างเตียง ฮั่วซือหานใช้ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบขึ้นมา บนกระดาษมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่เรียบง่ายจนไม่อาจเรียกว่าง่ายกว่านี้ได้อีก—ขอบคุณเธอจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด ทิ้งไว้เพียงคำว่า “ขอบคุณ” สองคำนี้ให้เขา ฮั่วซือหานยืนเท้าเอว ขำออกมาทั้งที่โกรธจัด สาวใช้ถอยออกไปแล้ว บรรยากาศภายในห
หอพักหญิง "ซี๊ด...เจ็บจัง...ฮวนเอ่อร์เบามือหน่อย..." ฉือหว่านกลับมาที่หอพักหญิงจากวิลล่าซีย่วนแล้ว เยี่ยฮวนเอ่อร์กำลังใช้ถุงน้ำแข็งประคบหน้าของเธอ พอเห็นฉือหว่านร้องด้วยความเจ็บ เยี่ยฮวนเอ่อร์ก็สบถออกมา "โจวเจิ้นอวี่ไอ้เดรัจฉาน! กล้าทำรุนแรงกับเธอแบบนี้ได้ยังไง! แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน?! หว่านหว่าน ทำไมเธอกลับมาคนเดียว?" ตอนที่เยี่ยฮวนเอ่อร์เปิดประตู แล้วเห็นฉือหว่านเดินกลับมาพร้อมรอยฝ่ามือแดงบวมบนใบหน้า บนแขนและขาของฉือหว่านก็เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงจากการบีบเค้น บ่งบอกชัดว่าเธอถูกทำร้ายมา ดึกขนาดนี้ ฉือหว่านที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับมาคนเดียว เยี่ยฮวนเอ่อร์เจ็บปวดแทนเธอเหลือเกิน ตอนนี้โจวเจิ้นอวี่อยู่ที่ไหนน่ะเหรอ? เมื่อสักครู่นี้ฉือเจียวไปหาฮั่วซือหาน ตอนนี้โจวเจิ้นอวี่ก็คงถูกปล่อยตัวแล้ว ฉือหว่านขนตาสั่นระริก ก่อนจะยื่นมือออกไปกอดร่างอบอุ่นของเยี่ยฮวนเอ่อร์ "ฮวนเอ่อร์ ฉันเจ็บหน้า ไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น" "โอเคๆ ฉันไม่ถามแล้ว...มาเถอะ มาดูกันว่ามีตรงไหนที่เจ็บอีก ทายาเยอะๆ พรุ่งนี้หวานหว่านคนสวยก็จะกลับมาเหมือนเดิมแล้ว..." แสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่อง หอพักหญิงอบอ
ฉือหว่านหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดหารายชื่อหมายเลขของฮั่วซือหาน แต่เธอกลับลังเลอยู่นานและไม่กดโทรออกเขาทำให้เธอประหลาดใจจริงๆ ไม่ใช่ว่าฉือเจียวเป็นคนโปรดของเขาเหรอ ทำไมเขาถึงปฏิเสธฉือเจียวได้ลง? เมื่อคืนเธอจากมาโดยไม่เอ่ยคำลา แถมยังไม่ได้กล่าวขอบคุณเขาต่อหน้า กระดาษโน้ตที่เธอวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง เขาได้เห็นหรือเปล่านะ? "หวานหว่าน มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบโทรหาประธานฮั่วสิ คราวนี้ประธานฮั่วช่วยเธอเอาคืนแล้วนะ!" เยี่ยฮวนเอ่อร์เร่งเร้า ฉือหว่านจึงกดโทรออก เสียงเรียกเข้าดังขึ้นหนึ่งรอบ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับอย่างไม่รีบร้อน เขารับสาย แต่กลับไม่พูดอะไร ปลายสายเงียบสนิทฉือหว่านกำโทรศัพท์แน่น ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ขณะนี้เอง เสียงทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น “ถ้าไม่พูด ฉันจะวางสายแล้ว” เขากำลังจะวางสายไป ยังคงนิสัยเอาแต่ใจและแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ประธานฮั่ว เดี๋ยวก่อน!" ฉือหว่านรีบพูด “เมื่อกี้ประธานโจวกับคุณนายโจวมาหาฉันที่มหาวิทยาลัย คุณปล่อยตัวเขาเถอะ” "ได้" เขาตอบมาแค่คำเดียว ขนตายาวของฉือหว่านกระพือเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “ประธานฮั่ว ขอบค
ฉือหว่านไม่อยู่ กลับกลายเป็นว่าทำให้ฉือถังโดดเด่นขึ้นมา ฉือถังเซ็นชื่อให้กลุ่มนักศึกษา ก่อนจะเดินเข้ามาหาฉือหว่านอย่างอารมณ์ดี “ฉือหว่าน ได้ยินว่าเธอถูกคุณชายโจวจับตัวไป ทำไมเธอถึงชอบหาเรื่องเดือดร้อนตลอด ทำให้ตระกูลฉืออับอายจริงๆ!” เกิดเรื่องขึ้นกับเธอ แต่ทั้งตระกูลฉือกลับมีแต่คำตำหนิและกล่าวโทษ ไม่มีใครเป็นห่วงเธอเลย ฉือหว่านไม่ได้โกรธสักนิด แต่กลับรู้สึกชิน เธอกะพริบตาพลางยิ้มขี้เล่น “ฉันทำให้ตระกูลฉืออับอายไม่เป็นไรหรอก ยังไงตระกูลฉือก็มีเธออยู่แล้ว” คำพูดนี้แทงใจฉือถังเข้าเต็มๆ เธอยกริมฝีปากแดงสดขึ้นอย่างภาคภูมิ “เธอก็รู้แล้วสินะว่าผลงานวิชาการของฉันถูกพิพิธภัณฑ์แพทยศาสตร์เลือกให้จัดแสดง พรุ่งนี้จะถูกนำไปโชว์ที่ตู้กระจกของพิพิธภัณฑ์! ตระกูลฉือของเราฮือฮากันไปหมด พรุ่งนี้คุณย่ากับพ่อแม่ของฉันจะไปพิพิธภัณฑ์ด้วย เพื่อเป็นสักขีพยานในช่วงเวลาสุดรุ่งโรจน์ของฉัน” คุณนายใหญ่ฉือถึงกับออกหน้าด้วยตัวเอง ฉือถังคือหลานสาวที่เธอภาคภูมิใจที่สุด ไม่เพียงแต่เป็นแสงแห่งมหาวิทยาลัย C แต่ยังเป็นแสงแห่งตระกูลฉือด้วย พรุ่งนี้เธอจะนำครอบครัวทั้งสามสายไปเป็นสักขีพยานในเกียรติยศของฉือถัง
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น กู้เป่ยเฉินกระเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาทันที “บ้าเอ๊ย!” เขาถือคทาหยกเพิ่งจะก้าวออกไป ฉือหว่านก็หมุนตัวกลางอากาศ ใช้ขวานในมือฟันเขาลงไปกองกับพื้น เขาตายแล้ว! เขาตายแล้ว! ท่าทีคึกคะนองของกู้เป่ยเฉินดึงดูดความสนใจของฮั่วซือหาน ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เหลือบมองเขานิ่งๆ กู้เป่ยเฉินไม่ยอมแพ้ “ฉือหว่าน มา อีกตา” ฉือหว่านตอบตกลง รอบที่สองเริ่ม สองวินาทีต่อมา เสียงกู้เป่ยเฉินระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง “บ้าเอ๊ย! บัดซบๆๆ!” GAME OVER! กู้เป่ยเฉินแพ้อีกแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ “ฉือหว่าน มา อีกตา!” ฉือหว่านตอบกลับ “คุณชายกู้ คิดให้ดีนะ ถ้าคุณแพ้อีกตา แรงค์คุณจะตกเป็นบรอนซ์แล้ว” แรงค์ของเขาอยู่ระดับราชามาตลอด แต่พอเจอฉือหว่านก็โดน KO ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าแพ้อีกตา เขาจะตกจากระดับราชาเป็นบรอนซ์จริงๆ แล้วขณะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยเสน่ห์ของฮั่วซือหานก็ดังขึ้น “กู้เป่ยเฉิน นายเป็นบ้าอะไร?” คิดออกแล้ว!กู้เป่ยเฉินเหมือนเห็นแสงสว่าง เขาพุ่งไปหาฮั่วซือหานทันที “พี่รอง! พี่ช่วยเล่นกับฉือหว่านแทนผมที!” ฮั่วซือหานก้มลงมองหน้าจอ แท้จริงแ
เขารู้ว่าเธอเร็ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะเร็วถึงขนาดนี้ ฮั่วซือหานเล่นเกม ไม่เคยเจอคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ แต่ครั้งนี้เขาเจอแล้ว ซึ่งคนนั้นคือ ฉือหว่าน! ฉือหว่านสูสีกันกับเขานี่เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลย กู้เป่ยเฉินเริ่มรู้สึกแปลกๆ “บ้าชะมัด! พี่รอง! ฉือหว่านดันเป็นคู่แข่งของพี่ได้จริงๆ! พี่ต้องมีสมาธินะ ถ้าพี่แพ้ ผมจะตกจากระดับราชาเป็นบรอนซ์แน่ๆ!” ทันใดนั้นเอง เลขาจ้าวก็เดินเข้ามา “ท่านประธาน บ้านใหญ่เพิ่งโทรมา…” บ้านใหญ่มีเรื่องอะไร? ฮั่วซือหานเสียสมาธิไปเพียงเสี้ยววินาที วินาทีต่อมา GAME OVER! ปลายนิ้วเรียวยาวของฮั่วซือหานหยุดชะงัก เขาแพ้แล้ว ฉือหว่านฉวยโอกาสตอนที่เขาเผลอ ฟันขวานลงมาทันที ส่งเขาลงไปกองกับพื้น เขาแพ้ให้กับฉือหว่าน! ตอนแรก เขาอยากสั่งสอนเธอเล็กน้อย แกล้งให้เธอร้องไห้สักหน่อยเท่านั้น "ฮือ!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น กู้เป่ยเฉินมองหน้าจอเกมของตัวเองอย่างสิ้นหวัง “พี่รอง! พี่แพ้เหรอ? พระเจ้า! ผมกลายเป็นบรอนซ์แล้ว! ฮืออออ…” เขาใช้เวลาสามปีเพื่อไต่ขึ้นมาถึงระดับราชา แต่การตกจากราชาไปเป็น บรอนซ์ กลับใช้เวลาแค่การเจอฉือหว่านคนเดียว ทำไมกัน!?
ก่อนจะยื่นแก้วให้โหลวซินเยว่ ฉือหว่านได้ลองแตะอุณหภูมิน้ำแล้ว ไม่ร้อนเลยสักนิดดวงตากลมโตสีดำขลับของฉือหว่าน มองตรงไปยังใบหน้าของโหลวซินเยว่ “เธอใส่ร้ายเสี่ยวฝู เพื่อจะเล่นงานฉันใช่ไหม?”โหลวซินเยว่มองเธอแล้วยักไหล่ ยิ้มออกมาแบบไม่แยแส “ใช่”เยี่ยฮวนเอ่อร์โกรธจนตัวสั่น “โหลวซินเยว่ เธอบ้าไปแล้วหรือไง! หวานหว่านเห็นเธอเป็นเพื่อนแท้ ลืมแล้วเหรอว่าใครเป็นคนช่วยเธอไว้ ตอนที่เธอเกือบถูกประธานจางลากตัวไปที่โรงแรมจินหลิงน่ะ? ตอนนี้เธอกลายเป็นดาราดัง ไม่จำเป็นต้องรู้จักใครก็ไม่เป็นไร แต่เธอตอบแทนบุญคุณด้วยการหักหลังแบบนี้ จิตใจเธอถูกหมากินไปแล้วเหรอ?!”โหลวซินเยว่ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะเย็น “ในที่สุดพวกเธอก็พูดความในใจออกมา จริงๆ พวกเธอก็แค่อิจฉาฉันใช่ไหม? อิจฉาที่ฉันมีแฟนรวย อิจฉาที่ฉันเป็นซุปตาร์!”อิจฉา?เยี่ยฮวนเอ่อร์อึ้งจนพูดไม่ออก “งั้นถ้าแน่จริง บอกชื่อแฟนเธอมาสิ!”ฉือหว่านยื่นมือไปดึงเยี่ยฮวนเอ่อร์มาอยู่ด้านหลัง สายตาเธอใสแจ่มและแฝงแววฉลาดเฉลียว “แฟนของเธอ ฉันรู้จักไหม?”โหลวซินเยว่ชอบพูดเรื่องแฟนต่อหน้าเธอหลายครั้งแล้ว คนคนนั้น เธอน่าจะรู้จักแต่โหลวซินเยว่ไม่ตอ
ซูเสี่ยวฝูถูกจับไปที่สถานีตำรวจ?สีหน้าของฉือหว่านเปลี่ยนไป เธอวางสายแล้วบอกกับเยี่ยฮวนเอ่อร์ “ฮวนเอ่อร์ ฉันต้องไปสถานีตำรวจแปปนึง”“หวานหว่าน ฉันไปด้วย”…ฉือหว่านและเยี่ยฮวนเอ่อร์อยู่ที่สถานีตำรวจ พวกเธอได้เจอกับซูเสี่ยวฝูที่ถูกควบคุมตัวอยู่ ฉือหว่านจับมือซูเสี่ยวฝูที่เย็นเฉียบไว้ “เสี่ยวฝู เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมเธอถึงถูกขังไว้แบบนี้?”ใบหน้าซูเสี่ยวฝูซีดเซียวเต็มไปด้วยความงุนงง “หวานหว่าน เรื่องนี้เกี่ยวกับซุปตาร์โหลวซินเยว่”ซูเสี่ยวฝูเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง “ซุปตาร์โหลวไปถ่ายแบบให้นิตยสารของ ELLA ต้องใช้สลิงช่วยยกตัวขึ้น แต่สายสลิงกลับถูกตัดไว้ก่อน เธอก็เลยร่วงลงมา ตอนนั้นซุปตาร์โหลวกลับชี้มาที่ฉัน บอกว่าเห็นฉันเป็นคนตัดสายสลิงเองกับตา ตำรวจก็เลยจับฉัน”“หวานหว่าน เธอต้องเชื่อฉันนะ ไม่ใช่ฉันจริงๆ ฉันไม่ได้ตัดสายสลิง ฉันกับซุปตาร์โหลวก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ฉันไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายเธอเลย!”ซูเสี่ยวฝูเองก็ยังสับสน โหลวซินเยว่กล่าวหาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ตอนนี้เธอถูกมองว่ามีเจตนาฆ่าคนไปแล้วเยี่ยฮวนเอ่อร์ก็งงไม่ต่างกัน “ตกลงใครเป็นคนตัดสายสลิงกันแน่ เสี่ยวฝูไม่ได้ทำแน่นอน
โหลวซินเยว่หยุดเดินในทันที “หวานหว่าน ฮวนเอ๋อร์ บังเอิญจัง พวกเธอก็มาเหมือนกันเหรอ”ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์กำลังจะเดินเข้าไปหาเธอแต่ถูกบอดี้การ์ดชุดดำของโหลวซินเยว่ขวางไว้ “หยุดตรงนั้น!”โหลวซินเยว่โบกมือยิ้ม “ไม่เป็นไร พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นฉันเอง”บอดี้การ์ดจึงถอยออกไป ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์เดินเข้าไปหาเธอ“ซินเยว่… เธอกลายเป็นดาราดังไปแล้วเหรอ?” เยี่ยฮวนเอ่อร์มองเธออย่างประหลาดใจโหลวซินเยว่ยกคิ้ว “ใช่ ฉันมีแฟนแล้ว แฟนของฉันผลักดันให้ฉันเป็นซุปตาร์”“แฟน? ซินเยว่ เธอมีแฟนเหรอ? ทำไมไม่เคยบอกพวกเรามาก่อนเลย?”โหลวซินเยว่ยิ้มหวาน “แฟนฉันทั้งหล่อ ทั้งรวย แล้วก็รักฉันมากๆ เลย”พูดจบ เธอก็เดินเข้าไปคว้ามือเล็กของฉือหว่าน “หวานหว่าน ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก เธอต้องดีใจกับฉันแน่เลย เธอต้องอวยพรให้ฉันกับแฟนใช่ไหม?”ฉือหว่านมองหน้าเธอนิ่งๆ ด้วยดวงตาใสแจ่ม “ซินเยว่ ยินดีด้วยนะ”“หวานหว่าน ขอบใจนะ งั้นฉันไปก่อนล่ะ ไว้มีเวลาค่อยมานั่งคุยกัน”โหลวซินเยว่หมุนตัวกลับ แล้วเดินจากไปพร้อมกลุ่มผู้ติดตามเยี่ยฮวนเอ่อร์ขมวดคิ้ว “หวานหว่าน แฟนของซินเยว่คือใครกัน? คนที่มีเงินขนาดนี้ในไห่เ
ฉือหว่านนอนหันหลังให้เขา ฮั่วซือหานนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ทั้งสองคนดูไม่ต่างจากคู่สามีภรรยาที่กำลังทะเลาะกันฮั่วซือหานกำมือแน่นอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกมาคำเดียว “โอเค”จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกไปเขาไปแล้วน้ำตาในดวงตาของฉือหว่านก็หยุดไว้ไม่อยู่ เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ไม่เป็นไร แค่ถูกผู้ชายคนนึงนอนด้วยแล้วเขาไม่รัก เธอก็แค่โดนหมากัด ไม่มีอะไรต้องเสียใจแต่หัวใจมันเจ็บเหลือเกินฉือหว่านรู้ดี เธอยังรักฮั่วซือหาน รักมาก มากเหลือเกิน...หลังจากวันนั้น ฉือหว่านกับฮั่วซือหาน ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ช่วงนี้ คนที่มาแรงที่สุดไม่ใช่ใครอื่น แต่คือโหลวซินเยว่จู่ๆ โหลวซินเยว่ก็ได้เข้าร่วมรายการวาไรตี้ยอดนิยมระดับประเทศ ด้วยภาพลักษณ์ใสซื่อ น่ารัก ทำให้เธอแจ้งเกิดในชั่วข้ามคืน ได้รับฉายา “นางฟ้าน้อย” มีแฟนคลับตามเป็นล้าน กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการบันเทิงแถมยังมีข่าวลือว่า โหลวซินเยว่กำลังจะได้เล่นหนังของผู้กำกับจางชื่อดัง ในเรื่อง "เฟิงฮวา" เธอจะรับบทเป็นนางเอกยังไม่พอ โหลวซินเยว่ยังได้ขึ้นปกนิตยสารดังระดับประเทศถึง 5 ฉบับ ได้แบรนด์ดังหลายแบรนด์มาเซ็นส
ขอบตาขาวของฉือหว่านแดงจัดขึ้นมาในทันที เธอรู้มาตลอดว่าฮั่วซือหานเก่งแค่ไหนในเรื่องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นถ้าเขาจะเหยียบใครสักคน เขาจะเหยียบไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเนื้อ จะต้องลอกหนัง ถอนกระดูก ทำให้คนผู้นั้นอับอายที่สุดเธอไม่ได้เป็นคนให้เยี่ยฮวนเอ่อร์โทรหาเขาแต่ต่อให้เธอเป็นคนให้โทรล่ะ? แล้วไง?เขาเป็นฝ่ายที่ไม่ป้องกันเองไม่ใช่เหรอ!“ฉันเข้าใจความหมายของประธานฮั่วแล้วค่ะ วางใจได้เลย ต่อไปฉันจะไม่โทรหาอีก คุณกลับไปได้แล้ว”ฉือหว่านพยายามเงยหน้าขึ้น อดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็นฮั่วซือหานมองเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอแล้ว ในใจเขากลับรู้สึกพึงพอใจอย่างแปลกประหลาด เหมือนได้ล้างแค้นสำเร็จ เขารู้ว่าเขาเกลียดเธอเกลียดที่คืนนั้นเธอไม่มาเขาจงใจโทรหาผู้ช่วยตัวเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่าเลขาจ้าวจะไปตามเธอแต่เธอก็ยังไม่มาเขายิ่งเกลียดที่เธอเป็นลมแล้วให้คนโทรหาเขาแพ้ยาคุมเพราะลู่หนานเฉิง แล้วเรียกเขามาเนี่ยนะ? เขาคืออะไรในสายตาเธอ?ฮั่วซือหานยกริมฝีปากบาง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนไร้ความรู้สึก “เราหย่ากันเถอะ เรื่องย่า ฉันจะปิดไว้ก่อน เราไปจดทะเบียนหย่ากันก่อน...
ฮั่วซือหานชะงักไปทันทีฉือหว่านกินอะไรเข้าไปถึงเป็นลมนะ?ยาคุมฉุกเฉิน?เขาอยากจะถาม แต่เสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ก็ดังขึ้น เยี่ยฮวนเอ่อร์ตัดสายไปแล้วฉือเจียวได้ยินทั้งหมด เธอมองเขาด้วยความตกใจ “ซือหาน ฉือหว่านเป็นลมเพราะกินยาคุมเหรอ?”ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร เขาผลักฉือเจียวออกจากอกทันที “ฉันจะไปมหาวิทยาลัย C”ฮั่วซือหานรีบออกไปอย่างรวดเร็วฉือเจียวหันไปมองหลี่หลัน “แม่คะ เรื่องนี้มันยังไงกันแน่? ซือหานกับฉือหว่านไม่ได้มีอะไรกันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมฉือหว่านต้องกินยาคุม?”หลี่หลันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียด “เจียวเจียว แม่จะสืบเรื่องนี้ให้เอง”...ฮั่วซือหานขับรถด้วยความเร็วสูงมาถึงมหาวิทยาลัย C และตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที“ประธานฮั่ว! ในที่สุดคุณก็มาซะที! รีบดูหวานหว่านเร็ว!” เยี่ยฮวนเอ่อร์รีบลากเขามาหน้าเตียงฮั่วซือหานก้มหน้าลงมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ฉือหว่านขดตัวอยู่ สีหน้าเจ็บปวดมากชวนให้รู้สึกสงสารขณะนั้น ขนตาของฉือหว่านกระตุกเบาๆ เธอลืมตาขึ้นมา“หวานหว่าน เธอฟื้นแล้ว!” เยี่ยฮวนเอ่อร์รีบช่วยพยุงเธอลุกขึ้นนั่งฉือหว่านมองเห็นฮั่วซือหาน ก็ตกใจเล็กน้อย “คุณมา
เธอทำได้เพียงถามเพื่อนสนิทของตัวเองเท่านั้นติ๊ง!ซูเสี่ยวฝูตอบกลับมา “แสดงว่าเพื่อนเธอเอาไม่อยู่ไงล่ะ สามีนอนกับหล่อนครั้งเดียวก็เบื่อแล้ว”จริงเหรอ?เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?ความรักที่ยืนยาวได้ ต้องมีความเข้ากันในทุกด้าน โดยเฉพาะเรื่องบนเตียงฉือหว่านรู้ดีว่าผู้ชายอย่างฮั่วซือหาน เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นสูงมาก เขาต้องการผู้หญิงที่ทำให้เขามีความสุขในเรื่องบนเตียงเมื่อคืน เธอไม่สามารถมัดใจเขาไว้ได้เลยเหรอ?ฮั่วซือหานนอนกับเธอครั้งเดียว ก็เบื่อแล้ว?ติ๊ง!ข้อความจากซูเสี่ยวฝูเด้งเข้ามาอีกครั้ง “หวานหว่าน เพื่อนที่เธอพูดถึงคงไม่ใช่ตัวเธอเองหรอกนะ? เธอกับประธานฮั่วมีอะไรกันเหรอ?”ฉือหว่านไม่รู้จะตอบยังไง เธอเลยเลือกที่จะปฏิเสธไปก่อน “ไม่ใช่ฉันหรอก”หลังวางมือถือ เธอก็เข้าสู่ห้วงฝันอันวุ่นวายพอลืมตาตื่นอีกครั้งก็เป็นตอนเช้าแล้ว เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันตามปกติแต่จู่ๆ เธอก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ เมื่อคืนฮั่วซือหานไม่ได้ป้องกัน!เขากดเธอไว้ถึงสามรอบ รุนแรงและควบคุมตัวเองไม่ได้เลยสักครั้ง และทุกครั้งก็จบที่ปล่อยในเมื่อวานเธอลืมกินยาคุมหัวใจฉือหว่านเต้นแรงจนวูบวา
ฮั่วซือหานบอกว่า เขากับฉือหว่านจบกันแล้วฉือเจียวดีใจจนแทบคลั่ง เธอโถมตัวเข้าไปกอดเขาแน่น “ซือหาน ฉันรู้ว่าฉือหว่านเก่งเรื่องอ่อยผู้ชาย คุณเผลอรู้สึกกับเธอบ้างฉันไม่โทษหรอก ฉันรู้ว่าคุณไม่มีวันทิ้งฉัน เพราะคนที่คุณรักที่สุดก็คือฉัน”เขาอาจจะรู้สึกกับฉือหว่านอยู่บ้าง แต่คนที่เขารักที่สุด ก็ยังเป็นเด็กสาวในถ้ำคนนั้น เด็กคนนั้นก็คือฉือเจียวฮั่วซือหานยกมือกอดเธอกลับฉือไห่ผิงมองภาพตรงหน้าอย่างโล่งใจ ขอแค่ฉือเจียวมีความสุข เขาในฐานะพ่อก็พอใจแล้วหลี่หลันเองก็รู้สึกดีขึ้น แต่พอคิดถึงฉือหว่าน แววตาของเธอก็แฝงไปด้วยความเคียดแค้นไม่เคยคิดเลยว่าเด็กบ้านนอกอย่างฉือหว่าน จะทำให้ฮั่วซือหานถึงกับรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้างได้นังเด็กบ้านี่!...ฉือหว่านรีบไปที่โรงพยาบาล ลู่หนานเฉิงจัดของเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว“คุณชายลู่ ขอโทษทีนะคะ วันนี้ฉันมีเรื่องเลยมาช้า” ฉือหว่านเอ่ยอย่างรู้สึกผิดลู่หนานเฉิงยิ้มมุมปาก “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”“ค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยถือของ”ฉือหว่านเดินไปยกกระเป๋า แต่กระเป๋าหนักมาก บวกกับตัวเธอที่ปวดระบมไปหมด พอออกแรงยกเลยเซล้มไป“หวานหว่าน ระวัง!”ลู่หนานเฉิงรี
ขณะนั้นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ฉือหว่านก็ดังขึ้น คนที่โทรมาคือลู่หนานเฉิง“หวานหว่าน วันนี้ฉันจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะออกเองละนะ”ฉือหว่านตบหน้าผากตัวเองเบาๆ เธอลืมไปเลยว่าวันนี้ลู่หนานเฉิงออกจากโรงพยาบาลเธอรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที...ฮั่วซือหานก็มาถึงโรงพยาบาลเช่นกัน เขาไปที่ห้องพิเศษ VIP และเห็นฉือเจียวฉือเจียวนอนอยู่บนเตียง สวมชุดผู้ป่วยตัวใหญ่ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ยังคงไม่ได้สติฮั่วซือหานเดินไปที่ข้างเตียง “ฉือเจียวเป็นอะไร?”“ประธานฮั่ว เมื่อคืนคุณทิ้งเจียวเจียวไว้คนเดียว เธอเสียใจมากจนช็อก ล้มลงไปกับพื้น ต้องถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดด่วนเพื่อช่วยชีวิต”“แม้ตอนนี้เธอจะรอดมาได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ฟื้นเลย”ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันต่างก็เต็มไปด้วยความวิตกและเครียด พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าฮั่วซือหานจะผลักฉือเจียวออกในสถานการณ์แบบนั้น แถมยังทิ้งเธอไว้คนเดียวอีกฮั่วซือหานรู้สึกผิดและเสียใจอย่างมาก เมื่อคืน ฉือเจียวผลักเขาลงเตียง พยายามจะจูบเขา แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพของ…ฉือหว่านเขาเอาแต่คิดถึงฉือหว่าน สุดท้าย เขาก็ผลักฉือเจียวออก แล้วออกจากบ้านตระกูลฉือไปห