กวินทร์เดินมารวบตัวเธอขึ้นมาทันทีพร้อมกับจูบเธอเนิ่นนาน มินตรามองหน้าของเขาที่ยิ้มส่งกลับมาให้เธอ “ผมลุ้นแทบตาย กลัวว่าคุณจะไม่ตกลง”“หมอลืมแล้วเหรอคะว่ามีนเดินหน้าจีบคุณก่อน ตื๊ออยู่ตั้งนานแต่คุณไม่หันมามองเลย”“ตอนนั้นผมคิดว่าคุณไม่จริงจังและอยากเอาชนะเท่านั้น”“มีนดูไม่จริงใจแบบนั้นเลยเหรอคะ”“ผมไม่รู้นี่ครับ ไม่เคยเจอแบบนั้นมาก่อน คิดว่าคุณล้อเล่นกับความรู้สึก ตอนนั้นผมไม่พอใจมากๆเลยนะ แต่พอคุณหันหลังให้ผมเท่านั้นแหละ ถึงได้รู้ใจตัวเอง…ว่าชอบคุณเข้าไปแล้ว”“ความรู้สึกช้าจังเลยนะคะ”“ผมขอโทษแล้วไงครับ”“แต่มีนเองก็ผิดจริงๆค่ะ มีนไม่รู้ว่าควรจะเข้าหาคุณยังไงก็เลยใช้วิธีแบบนั้น ก็ไม่ผิดที่หมอจะเข้าใจแบบนั้น ก็ตอนที่เรียนอยู่ มีนเคยบังเอิญไปได้ยินคุณปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่งในหอสมุดอย่างรุนแรง ต่อว่าเธอจนเธอร้องไห้ออกไป มีนเลยกลัวคุณตั้งแต่วันนั้น เพราะความไม่มั่นใจนั่นเลยเก็บความรู้สึกไว้เกือบสิบปี"“สิบปีเลยเหรอ ครั้งนั้นคุณได้ยินผมพูดอะไร”“ก็คุณปฏิเสธไปรุนแรงมากขนาดนั้นเป็นใครก็กลัวค่ะ”“ในตอนนั้นผมมีเป้าหมายในชีวิตชัดเจนมากคืออยากเป็นหมอก็เลยไม่สนใจเรื่องอื่น”"เหมือนฟ้าเล่นตลกนะคะ ม
“คุณพอจะรู้สาเหตุไหมครับ”“คุณกร ผมมีเรื่องให้คุณช่วย”“ว่ามาเลยครับ”“คุณช่วยให้คนของคุณ ไปหาเจ้าหน้าที่ที่ชื่อพรพิมล กับนักโทษชายที่ชื่อสมาน และดูแลความปลอดภัยให้พวกเขาที สองคนนี้จะเป็นพยานให้เราได้”“หมอคะ นี่คุณ…”“ผมแค่ป้องกันเอาไว้ แต่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ”“ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย คุณหมออยากได้อะไรอีกไหมครับ”“อ้อ มีอีกสองคนที่คุณต้องไปหา…”“ตกลง พวกคุณพักผ่อนไปก่อนนะ ที่นี่ปลอดภัย ไม่มีนักข่าวขึ้นมาได้แน่เพราะเป็นที่พักส่วนตัวของผู้บริหารโรงแรม”“ขอบคุณนะกร ช่วยมีนอีกแล้ว”“อย่าลืมเงินรับขวัญหลานหนักๆ”“ได้อยู่แล้ว”ปกรณ์ยิ้มให้ทั้งคู่และเดินออกจากห้องไปพร้อมกับแจ้งเรื่องกุญแจและแม่บ้านให้หมอขิมก่อนจะออกไปว่าให้พวกเขาสั่งอาหารจากที่นี่ จะมีคนนำมาส่งให้ที่ห้องจะได้ไม่ต้องออกไป“มีนครับ”“มีนไม่กลัวแล้วค่ะ มีนมีคุณอยู่ทั้งคน”“ผมไม่มีทางยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้ เรื่องทั้งหมดมันจงใจชี้ความผิดมาที่คุณ ตอนนี้คุณต้องตั้งสติให้ดีก่อน เชื่อผมนะ”“มีนแค่ตกใจค่ะ ไม่คิดว่าทั้งสองคน….”“ลงมือโหดเหี้ยมแบบนี้ ไม่เว้นแม้แต่ในคุก นี่คงเป็นความหวังสุดท้ายของหมาจนตรอกแล้วล่ะ”วันขึ้นศาล
บงกชถึงกับถอยกรูดและล้มลงทันทีเมื่อทนายบอกเรื่องนี้กับเธอ ซึ่งเท่ากับว่าเธอพลาดอะไรบางอย่างไป เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยทราบว่ามีคนที่รู้เห็นในเรื่องนี้“ไม่จริง เอาอะไรมาพูด”“บอกชื่อมา”พยานทั้งสองบอกชื่อให้กับศาลทราบคนหนึ่งคือสมานที่กวินทร์บอกให้ปกรณ์ไปช่วยเหลือให้แยกห้องขังออกมาเพื่อกันตัวเอาไว้เพื่อความปลอดภัยเรื่องนี้บงกชไม่เคยทราบมาก่อนว่าหมอขิมได้บอกให้สมานซึ่งเป็นคนขับรถเก่าของคุณพ่อซึ่งก่อคดีฆ่าคนตายเพราะแก้แค้นให้ลูกชายตัวเองจึงได้มาติดคุกเพื่อชดใช้ความผิด เขายินดีช่วยกวินทร์และติดตามภูวดลเงียบๆตั้งแต่ภูวดลเข้ามาในคุก“นี่คือจดหมายที่คุณภูวดลเขียนเอาไว้ก่อนที่จะโดนฆ่าในคุก เขารู้ว่าแพรวาถูกฆ่ามาจากเจ้าหน้าที่ เขารู้ทันทีว่าทั้งหมดนั่นเป็นแผนของภรรยา จึงได้รีบขอกระดาษและดินสอจากเจ้าหน้าที่เพื่อเขียนทุกอย่างเอาไว้และฝากผมซึ่งเป็นเพื่อนในห้องขังของเขา”ในจดหมายนั่นบอกทุกความผิดที่เขาสารภาพเอาไว้ ตั้งแต่บงกชวางแผนฆ่าภรรยาคนแรก ซึ่งก็คือแม่ของมินตรา เธอไม่อาจทนฟังได้ กวินทร์กอดมินตราเอาไว้เมื่อศาลอ่านจดหมายนั้น และพูดถึงเรื่องยาที่บงกชแอบเอาเข้ามาและยังแอบให้คนใช้เอาปนมากับยาที่
หมอหนุ่มส่งยิ้มให้กับแฟนสาว ยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นทำเอามินตรารู้สึกว่าเขากำลังจะเอาคืนเธอเป็นแน่“หมอคะ หมอคงจะไม่….”“ทำไมล่ะ เริ่มกลัวแล้วเหรอ ไม่ต้องกลัว ผมก็แค่….จะกินคุณ”“แต่ว่า….อ๊ะ เดี๋ยวสิคะ อื้ออ….”ลิ้นนั้นโลมเลียไปที่โคนอวบหน้าอกอิ่มก่อนจะขึ้นไปหยุดที่ริมฝีปากอิ่มแขนทั้งสองข้างของมินตราถูกตรึงขึ้นพร้อมกับเชือกสายรัดชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกเขาเริ่มมัดเอาไว้ ให้ตายเถอะ เขามัดได้แน่นกว่าเธอเสียอีก ความชำนาญในการมัดนี้ไม่ธรรมดาเลย เธอประมาทเขาเกินไปแล้ว“หมอคะ จะทำอะไรก็รีบ…อ๊าา…ทำสิ…อื้ออ…”ลิ้นสากค่อยๆลากไปทั่วจนมาหยุดอยู่ที่วงแขนขาวเนียนของเธอเมื่อเขาเริ่มพรมจูบไปทั่วทำเอามินตราบิดเร่าไปมาเพราะความเสียวซ่าน “หมอคะ มีน…อ๊าา หมอ…”“ต้องแบบนี้ถึงจะเรียกว่ากินทั้งตัว”“หมอ….ทำไมมัดแน่นแบบนี้ อ๊าา….อึ๊กก….”เขาจับเธอพลิกตัวให้นอนคว่ำและเริ่มสอดใส่เข้าจากด้านหลังพร้อมกับยกบั้นท้ายเธอให้ลอยขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระแทกไปไม่ยั้งจนมินตราร้องออกมาสุดเสียงเพราะความแน่นและเสียว“อรึ๊ยย…อ๊าา หมอ เร็วเข้า แรงกว่านี้อีก อ๊าา..”“เพี๊ยะ!!”“อ๊าา หมอ ได้โปรด ตีอีกสิคะ อ๊าา”“เพี๊ยะ!!”“นึกไม่ถึงว่าแฟนของ
หนึ่งเดือนถัดมา “หมอคะ ชุดนี้”“โป๊ไป ไม่เอา”“แล้วชุดนี้”“แหวกลึกเกิน”“ชุด..”“สั้นไป”“เอ่อ.…”“ทำไมต้องมีรูด้านข้างด้วย”“หมอ!! ตกลงจะได้สักชุดไหมคะ หาทั้งตู้แล้ว”“ไปซื้อใหม่ เดี๋ยวผมพาไป”“แต่มันจะใกล้วันแล้ว”“ชุดพวกนี้ไม่ผ่านเลยสักชุด ไม่โป๊ไปก็โชว์สัดส่วนไป ทำไมคุณชอบมีแต่ชุดแบบนี้นะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นว่าจะใส่แบบนี้เลย”“ก็ใส่เพื่ออ่อยคุณไงละคะ”“งั้นเหรอ ผมไม่เคยเห็นสักครั้ง”“ใช่สิคะ ก็คุณตอนนั้นเคยมองมีนเสียที่ไหนกัน”“ที่จริงอ่อยผมไม่ยากเลย แค่สวมชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียวก็อ่อยได้แล้ว”“ทะลึ่ง!!”“งั้นชุดนี้ละคะ เข้ากับสีชุดของคุณด้วย”“อืม เข้าท่านะ เดรสสั้นสีครีมดูเป็นสาวมั่นดี ผมชอบ”“เฮ้อ…ได้เสียที” “แล้วชุดเพื่อนเจ้าสาวละ อย่าลืมนะครับ”“แพคใส่ถุงสูทเรียบร้อยแล้วค่ะ เอาวางไว้กับสูทของคุณ”“งั้นไปกินข้าวกันครับ คุณพ่อรออยู่ที่ร้านแล้ว”“ก็ได้ค่ะ ไปกันค่ะ”วันเดินทาง“หมอคะ กระเป๋าเอาลงมาหมดหรือยัง”“เหลือกระเป๋าถือคุณนี่แหละ นี่ครับ”“ขอบคุณค่ะ แล้วคนอื่นๆละคะ”“ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ผมจะขับรถไปเองไปกันเถอะ"มินตราและหมอขิมขึ้นรถและขับมุ่งตรงไปที่โรงแรมที่พัทยา ซึ่งงานนี้
ผับชื่อดัง“คุณปกรณ์คะ คุณเมาแล้วนะคะ”“ริต้า ทำไม เป็นเพราะอะไร ผมด้อยกว่าหมอคนนั้นตรงไหน ทำไมมีนถึงไม่เลือกผม”“คุณปกรณ์คะ เรื่องนี้คุณมีนบอกคุณไปแล้ว”“ผมรู้ ผมรู้แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ ไม่สิ ผมรู้สึกเสียหน้า รู้สึกเสียใจและ….ทำไม”“กลับเถอะค่ะ ริต้าไปส่งคุณเอง”“ทำไมคุณต้องคอยมาดูแลผมด้วย”“เป็นคำสั่งคุณมีนค่ะ”“หึ คุณนี่ ทำทุกอย่างที่มีนสั่งอย่างตั้งใจจริงๆ”“ไปเถอะค่ะ”ริต้าประคองปกรณ์ที่แทบจะเดินไม่ไหวออกจากผับไปที่รถ เมื่อเขานั่งได้และเธอเดินมาที่นั่งคนขับและดึงเข็มขัดมาคาดให้เขาอย่างระวัง มือหนานั้นรีบคว้าแขนเธอทันที“ริต้า…ถ้ามีนสั่งให้คุณนอกนกับผม คุณก็จะทำงั้นเหรอ”“คุณปกรณ์คะ คุณเมาแล้ว ปล่อยเถอะค่ะ ริต้าจะขับรถ”“ตอบผมมาก่อนสิ คุณจะทำไหม”“ปล่อยริต้าค่ะ ไม่อย่างนั้น....”เขายอมปล่อยเธอทันที แม้จะเมาแล้วแต่เขาไม่มีทางลืมวิชาหมัดมวยของริต้า เธอเก่งทุกวิชาการต่อสู้จนเขาไม่กล้า เมื่อเขาปล่อยแล้วริต้าจึงรีบขับรถมุ่งตรงไปที่คอนโดของปกรณ์ทันที “ถึงแล้วค่ะ คุณปกรณ์คะ”ดูเหมือนว่าเขาจะหลับไปแล้ว ริต้าเลยต้องเดินไปเปิดประตูและพยุงเขาขึ้นลิฟต์ไปจนถึงห้องและเปิดประตูเพื่อพาเขาเข้าไปในห
ปกรณ์ตื่นมาในตอนเช้าและคว้าไปที่ที่นอนข้างๆ สงครามบนเตียงของเขากับริต้าจบลงเกือบรุ่งเช้าของอีกวัน เขารู้แน่ว่าครั้งนี้ต้องทำอะไร จากที่สับสนในหัวใจมานานว่าเขาชอบใครกันแน่“ริต้า!! ไปไหนแล้วละ”เขาเด้งตัวที่เปลือยเปล่าพร้อมกับเดินออกไปอาบน้ำทันที เขาเห็นว่าริต้าเก็บชุดให้เขาแล้วก่อนจะออกไป เมื่อถูกน้ำอุ่นที่รดศีรษะลงมาจึงได้เริ่มเข้าใจว่าเมื่อคืนนี้เป็นคืนที่ดุเดือดจริงๆเธอทิ้งทั้งรอยจูบและรอยกัดไปทั้งตัวเขา แต่เขากลับรู้สึกชอบมันมากกว่าจะรู้สึกรังเกียจ แต่ตอนนี้เขาต้องเร่งเดินหน้าจีบริต้าและให้เธอยอมรับเขาเร็วๆเสียทีบริษัทของมินตรา“วันนี้คุณมีนไม่มาทำงานเหรอครับ”“วันนี้คุณมีนมีนัดลูกค้าข้างนอกค่ะ”“แล้วคุณริต้าละ”“อยู่ในห้องทำงานค่ะ”“อ้อ งั้นผมไปหาเธอเอง”“แต่ว่าคุณริต้า…กลังมีแขก…ค่ะ”ปกรณ์ไม่ทันได้ฟังจบเขาก็เดินเข้าไปที่ห้องของเธอทันที เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่าเธอกำลังจับมือกับอีกฝ่ายอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปปัดมือผู้ชายคนนั้นออกทันที“นี่คุณทำอะไรเมียผมน่ะ ผมจะแจ้งความ”“ปล่อยนะคะคุณปกรณ์ นี่ใครปล่อยให้คุณเข้ามาในนี้ ขอโทษด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ อารมณ์หนุ่มเลือดร้อนก็เป็นแบ
โรงพยาบาล “เร็วเข้า”“มีนอย่าพึ่งเป็นอะไรนะมีน”“ญาติผู้ป่วยรอด้านนอกนะครับ”“หมอกวินทร์มาหรือยัง”“คุณหมอมาแล้วครับ”“คนไข้รู้สึกตัวอยู่ไหม”“สะลึมสะลือครับ”“หัวใจเต้นปกติ บาดแผลภายนอก ศีรษะถูกกระทบกระเทือน แผลเปิด เตรียมเย็บแผล”แสงไฟที่ส่องมากับสายตาคู่นั้นทำเอามินตรา นักออกแบบสาวรู้สึกว่าคุ้นเคยและเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เธอในตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรได้ เสียงพูดคุยรอบๆค่อยๆเบาลงพร้อมกับสติที่หายไปมินตราจำได้ว่าพึ่งกลับมาจากงานที่ต่างจังหวัดและขับรถกลับเข้ากรุงเทพฯ รถตู้ส่วนตัวที่เธอนั่งมาเกิดเสียหลักและได้ยินว่าเบรกไม่อยู่เพราะความลื่นของถนนที่ฝนตกหนักทำให้รถนั้นเสียหลักลงข้างทาง และภาพก็ตัดไปทันทีห้องพิเศษ“อือ…เจ็บจัง”“มีน มีนฟื้นแล้ว ริต้าเร็วเข้ารีบตามหมอมา”มีนค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปยังคนที่เข้ามาจ้องเธออยู่“มีน รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”“แก้ม ทำไมแกมาอยู่นี่”“เฮ้อ ใจหายใจคว่ำหมด ริต้าโทรไปบอกฉันว่ารถที่แกนั่งมาประสบอุบัติเหตุตกข้างทาง นี่ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก”“อืม แล้วงานล่ะ” “เรียบร้อยดี ได้สัญญามาแล้ว เดือนหน้าก็เริ่มงานได้เลย”“ค่อยยังชั่วหน่อย ถือว่าไม่ได้เจ็บตัวฟรีละนะ”“น
ปกรณ์ตื่นมาในตอนเช้าและคว้าไปที่ที่นอนข้างๆ สงครามบนเตียงของเขากับริต้าจบลงเกือบรุ่งเช้าของอีกวัน เขารู้แน่ว่าครั้งนี้ต้องทำอะไร จากที่สับสนในหัวใจมานานว่าเขาชอบใครกันแน่“ริต้า!! ไปไหนแล้วละ”เขาเด้งตัวที่เปลือยเปล่าพร้อมกับเดินออกไปอาบน้ำทันที เขาเห็นว่าริต้าเก็บชุดให้เขาแล้วก่อนจะออกไป เมื่อถูกน้ำอุ่นที่รดศีรษะลงมาจึงได้เริ่มเข้าใจว่าเมื่อคืนนี้เป็นคืนที่ดุเดือดจริงๆเธอทิ้งทั้งรอยจูบและรอยกัดไปทั้งตัวเขา แต่เขากลับรู้สึกชอบมันมากกว่าจะรู้สึกรังเกียจ แต่ตอนนี้เขาต้องเร่งเดินหน้าจีบริต้าและให้เธอยอมรับเขาเร็วๆเสียทีบริษัทของมินตรา“วันนี้คุณมีนไม่มาทำงานเหรอครับ”“วันนี้คุณมีนมีนัดลูกค้าข้างนอกค่ะ”“แล้วคุณริต้าละ”“อยู่ในห้องทำงานค่ะ”“อ้อ งั้นผมไปหาเธอเอง”“แต่ว่าคุณริต้า…กลังมีแขก…ค่ะ”ปกรณ์ไม่ทันได้ฟังจบเขาก็เดินเข้าไปที่ห้องของเธอทันที เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่าเธอกำลังจับมือกับอีกฝ่ายอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปปัดมือผู้ชายคนนั้นออกทันที“นี่คุณทำอะไรเมียผมน่ะ ผมจะแจ้งความ”“ปล่อยนะคะคุณปกรณ์ นี่ใครปล่อยให้คุณเข้ามาในนี้ ขอโทษด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ อารมณ์หนุ่มเลือดร้อนก็เป็นแบ
ผับชื่อดัง“คุณปกรณ์คะ คุณเมาแล้วนะคะ”“ริต้า ทำไม เป็นเพราะอะไร ผมด้อยกว่าหมอคนนั้นตรงไหน ทำไมมีนถึงไม่เลือกผม”“คุณปกรณ์คะ เรื่องนี้คุณมีนบอกคุณไปแล้ว”“ผมรู้ ผมรู้แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ ไม่สิ ผมรู้สึกเสียหน้า รู้สึกเสียใจและ….ทำไม”“กลับเถอะค่ะ ริต้าไปส่งคุณเอง”“ทำไมคุณต้องคอยมาดูแลผมด้วย”“เป็นคำสั่งคุณมีนค่ะ”“หึ คุณนี่ ทำทุกอย่างที่มีนสั่งอย่างตั้งใจจริงๆ”“ไปเถอะค่ะ”ริต้าประคองปกรณ์ที่แทบจะเดินไม่ไหวออกจากผับไปที่รถ เมื่อเขานั่งได้และเธอเดินมาที่นั่งคนขับและดึงเข็มขัดมาคาดให้เขาอย่างระวัง มือหนานั้นรีบคว้าแขนเธอทันที“ริต้า…ถ้ามีนสั่งให้คุณนอกนกับผม คุณก็จะทำงั้นเหรอ”“คุณปกรณ์คะ คุณเมาแล้ว ปล่อยเถอะค่ะ ริต้าจะขับรถ”“ตอบผมมาก่อนสิ คุณจะทำไหม”“ปล่อยริต้าค่ะ ไม่อย่างนั้น....”เขายอมปล่อยเธอทันที แม้จะเมาแล้วแต่เขาไม่มีทางลืมวิชาหมัดมวยของริต้า เธอเก่งทุกวิชาการต่อสู้จนเขาไม่กล้า เมื่อเขาปล่อยแล้วริต้าจึงรีบขับรถมุ่งตรงไปที่คอนโดของปกรณ์ทันที “ถึงแล้วค่ะ คุณปกรณ์คะ”ดูเหมือนว่าเขาจะหลับไปแล้ว ริต้าเลยต้องเดินไปเปิดประตูและพยุงเขาขึ้นลิฟต์ไปจนถึงห้องและเปิดประตูเพื่อพาเขาเข้าไปในห
หนึ่งเดือนถัดมา “หมอคะ ชุดนี้”“โป๊ไป ไม่เอา”“แล้วชุดนี้”“แหวกลึกเกิน”“ชุด..”“สั้นไป”“เอ่อ.…”“ทำไมต้องมีรูด้านข้างด้วย”“หมอ!! ตกลงจะได้สักชุดไหมคะ หาทั้งตู้แล้ว”“ไปซื้อใหม่ เดี๋ยวผมพาไป”“แต่มันจะใกล้วันแล้ว”“ชุดพวกนี้ไม่ผ่านเลยสักชุด ไม่โป๊ไปก็โชว์สัดส่วนไป ทำไมคุณชอบมีแต่ชุดแบบนี้นะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นว่าจะใส่แบบนี้เลย”“ก็ใส่เพื่ออ่อยคุณไงละคะ”“งั้นเหรอ ผมไม่เคยเห็นสักครั้ง”“ใช่สิคะ ก็คุณตอนนั้นเคยมองมีนเสียที่ไหนกัน”“ที่จริงอ่อยผมไม่ยากเลย แค่สวมชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียวก็อ่อยได้แล้ว”“ทะลึ่ง!!”“งั้นชุดนี้ละคะ เข้ากับสีชุดของคุณด้วย”“อืม เข้าท่านะ เดรสสั้นสีครีมดูเป็นสาวมั่นดี ผมชอบ”“เฮ้อ…ได้เสียที” “แล้วชุดเพื่อนเจ้าสาวละ อย่าลืมนะครับ”“แพคใส่ถุงสูทเรียบร้อยแล้วค่ะ เอาวางไว้กับสูทของคุณ”“งั้นไปกินข้าวกันครับ คุณพ่อรออยู่ที่ร้านแล้ว”“ก็ได้ค่ะ ไปกันค่ะ”วันเดินทาง“หมอคะ กระเป๋าเอาลงมาหมดหรือยัง”“เหลือกระเป๋าถือคุณนี่แหละ นี่ครับ”“ขอบคุณค่ะ แล้วคนอื่นๆละคะ”“ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ผมจะขับรถไปเองไปกันเถอะ"มินตราและหมอขิมขึ้นรถและขับมุ่งตรงไปที่โรงแรมที่พัทยา ซึ่งงานนี้
หมอหนุ่มส่งยิ้มให้กับแฟนสาว ยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นทำเอามินตรารู้สึกว่าเขากำลังจะเอาคืนเธอเป็นแน่“หมอคะ หมอคงจะไม่….”“ทำไมล่ะ เริ่มกลัวแล้วเหรอ ไม่ต้องกลัว ผมก็แค่….จะกินคุณ”“แต่ว่า….อ๊ะ เดี๋ยวสิคะ อื้ออ….”ลิ้นนั้นโลมเลียไปที่โคนอวบหน้าอกอิ่มก่อนจะขึ้นไปหยุดที่ริมฝีปากอิ่มแขนทั้งสองข้างของมินตราถูกตรึงขึ้นพร้อมกับเชือกสายรัดชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกเขาเริ่มมัดเอาไว้ ให้ตายเถอะ เขามัดได้แน่นกว่าเธอเสียอีก ความชำนาญในการมัดนี้ไม่ธรรมดาเลย เธอประมาทเขาเกินไปแล้ว“หมอคะ จะทำอะไรก็รีบ…อ๊าา…ทำสิ…อื้ออ…”ลิ้นสากค่อยๆลากไปทั่วจนมาหยุดอยู่ที่วงแขนขาวเนียนของเธอเมื่อเขาเริ่มพรมจูบไปทั่วทำเอามินตราบิดเร่าไปมาเพราะความเสียวซ่าน “หมอคะ มีน…อ๊าา หมอ…”“ต้องแบบนี้ถึงจะเรียกว่ากินทั้งตัว”“หมอ….ทำไมมัดแน่นแบบนี้ อ๊าา….อึ๊กก….”เขาจับเธอพลิกตัวให้นอนคว่ำและเริ่มสอดใส่เข้าจากด้านหลังพร้อมกับยกบั้นท้ายเธอให้ลอยขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระแทกไปไม่ยั้งจนมินตราร้องออกมาสุดเสียงเพราะความแน่นและเสียว“อรึ๊ยย…อ๊าา หมอ เร็วเข้า แรงกว่านี้อีก อ๊าา..”“เพี๊ยะ!!”“อ๊าา หมอ ได้โปรด ตีอีกสิคะ อ๊าา”“เพี๊ยะ!!”“นึกไม่ถึงว่าแฟนของ
บงกชถึงกับถอยกรูดและล้มลงทันทีเมื่อทนายบอกเรื่องนี้กับเธอ ซึ่งเท่ากับว่าเธอพลาดอะไรบางอย่างไป เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยทราบว่ามีคนที่รู้เห็นในเรื่องนี้“ไม่จริง เอาอะไรมาพูด”“บอกชื่อมา”พยานทั้งสองบอกชื่อให้กับศาลทราบคนหนึ่งคือสมานที่กวินทร์บอกให้ปกรณ์ไปช่วยเหลือให้แยกห้องขังออกมาเพื่อกันตัวเอาไว้เพื่อความปลอดภัยเรื่องนี้บงกชไม่เคยทราบมาก่อนว่าหมอขิมได้บอกให้สมานซึ่งเป็นคนขับรถเก่าของคุณพ่อซึ่งก่อคดีฆ่าคนตายเพราะแก้แค้นให้ลูกชายตัวเองจึงได้มาติดคุกเพื่อชดใช้ความผิด เขายินดีช่วยกวินทร์และติดตามภูวดลเงียบๆตั้งแต่ภูวดลเข้ามาในคุก“นี่คือจดหมายที่คุณภูวดลเขียนเอาไว้ก่อนที่จะโดนฆ่าในคุก เขารู้ว่าแพรวาถูกฆ่ามาจากเจ้าหน้าที่ เขารู้ทันทีว่าทั้งหมดนั่นเป็นแผนของภรรยา จึงได้รีบขอกระดาษและดินสอจากเจ้าหน้าที่เพื่อเขียนทุกอย่างเอาไว้และฝากผมซึ่งเป็นเพื่อนในห้องขังของเขา”ในจดหมายนั่นบอกทุกความผิดที่เขาสารภาพเอาไว้ ตั้งแต่บงกชวางแผนฆ่าภรรยาคนแรก ซึ่งก็คือแม่ของมินตรา เธอไม่อาจทนฟังได้ กวินทร์กอดมินตราเอาไว้เมื่อศาลอ่านจดหมายนั้น และพูดถึงเรื่องยาที่บงกชแอบเอาเข้ามาและยังแอบให้คนใช้เอาปนมากับยาที่
“คุณพอจะรู้สาเหตุไหมครับ”“คุณกร ผมมีเรื่องให้คุณช่วย”“ว่ามาเลยครับ”“คุณช่วยให้คนของคุณ ไปหาเจ้าหน้าที่ที่ชื่อพรพิมล กับนักโทษชายที่ชื่อสมาน และดูแลความปลอดภัยให้พวกเขาที สองคนนี้จะเป็นพยานให้เราได้”“หมอคะ นี่คุณ…”“ผมแค่ป้องกันเอาไว้ แต่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ”“ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย คุณหมออยากได้อะไรอีกไหมครับ”“อ้อ มีอีกสองคนที่คุณต้องไปหา…”“ตกลง พวกคุณพักผ่อนไปก่อนนะ ที่นี่ปลอดภัย ไม่มีนักข่าวขึ้นมาได้แน่เพราะเป็นที่พักส่วนตัวของผู้บริหารโรงแรม”“ขอบคุณนะกร ช่วยมีนอีกแล้ว”“อย่าลืมเงินรับขวัญหลานหนักๆ”“ได้อยู่แล้ว”ปกรณ์ยิ้มให้ทั้งคู่และเดินออกจากห้องไปพร้อมกับแจ้งเรื่องกุญแจและแม่บ้านให้หมอขิมก่อนจะออกไปว่าให้พวกเขาสั่งอาหารจากที่นี่ จะมีคนนำมาส่งให้ที่ห้องจะได้ไม่ต้องออกไป“มีนครับ”“มีนไม่กลัวแล้วค่ะ มีนมีคุณอยู่ทั้งคน”“ผมไม่มีทางยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้ เรื่องทั้งหมดมันจงใจชี้ความผิดมาที่คุณ ตอนนี้คุณต้องตั้งสติให้ดีก่อน เชื่อผมนะ”“มีนแค่ตกใจค่ะ ไม่คิดว่าทั้งสองคน….”“ลงมือโหดเหี้ยมแบบนี้ ไม่เว้นแม้แต่ในคุก นี่คงเป็นความหวังสุดท้ายของหมาจนตรอกแล้วล่ะ”วันขึ้นศาล
กวินทร์เดินมารวบตัวเธอขึ้นมาทันทีพร้อมกับจูบเธอเนิ่นนาน มินตรามองหน้าของเขาที่ยิ้มส่งกลับมาให้เธอ “ผมลุ้นแทบตาย กลัวว่าคุณจะไม่ตกลง”“หมอลืมแล้วเหรอคะว่ามีนเดินหน้าจีบคุณก่อน ตื๊ออยู่ตั้งนานแต่คุณไม่หันมามองเลย”“ตอนนั้นผมคิดว่าคุณไม่จริงจังและอยากเอาชนะเท่านั้น”“มีนดูไม่จริงใจแบบนั้นเลยเหรอคะ”“ผมไม่รู้นี่ครับ ไม่เคยเจอแบบนั้นมาก่อน คิดว่าคุณล้อเล่นกับความรู้สึก ตอนนั้นผมไม่พอใจมากๆเลยนะ แต่พอคุณหันหลังให้ผมเท่านั้นแหละ ถึงได้รู้ใจตัวเอง…ว่าชอบคุณเข้าไปแล้ว”“ความรู้สึกช้าจังเลยนะคะ”“ผมขอโทษแล้วไงครับ”“แต่มีนเองก็ผิดจริงๆค่ะ มีนไม่รู้ว่าควรจะเข้าหาคุณยังไงก็เลยใช้วิธีแบบนั้น ก็ไม่ผิดที่หมอจะเข้าใจแบบนั้น ก็ตอนที่เรียนอยู่ มีนเคยบังเอิญไปได้ยินคุณปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่งในหอสมุดอย่างรุนแรง ต่อว่าเธอจนเธอร้องไห้ออกไป มีนเลยกลัวคุณตั้งแต่วันนั้น เพราะความไม่มั่นใจนั่นเลยเก็บความรู้สึกไว้เกือบสิบปี"“สิบปีเลยเหรอ ครั้งนั้นคุณได้ยินผมพูดอะไร”“ก็คุณปฏิเสธไปรุนแรงมากขนาดนั้นเป็นใครก็กลัวค่ะ”“ในตอนนั้นผมมีเป้าหมายในชีวิตชัดเจนมากคืออยากเป็นหมอก็เลยไม่สนใจเรื่องอื่น”"เหมือนฟ้าเล่นตลกนะคะ ม
“แล้วนี่เรา…”“คุณไม่ต้องไปหรอก ให้ริต้าไปดูแทนก็แล้วกัน”“สาเหตุละคะ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องของแม่เธอ”“คงใช่ รีบกินเถอะครับจะเย็นหมดแล้ว”มินตรารู้สึกไม่ค่อยดีเมื่อได้รับข่าวเรื่องนี้ เธอรู้สึกว่าไม่สบายใจขึ้นมาไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่หมอขิมก็เอื้อมมือมาจับเธอเอาไว้“ไม่ต้องคิดมากนะ ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคุณ คุณไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้เธอตัดสินใจแบบนี้”“คุณจะไปดูเธอไหมคะ”เขาหันไปมองแฟนสาว เขาเริ่มรู้แล้วว่าเธอกังวลเรื่องอะไร เขาหันไปมองหน้าเธอพร้อมกับมือที่ยังจับเธอเอาไว้“หากว่าผมจะไป ผมจะไปกับคุณจากนี้จะไม่ไปพบเธอเพียงลำพังอีก ดีไหมครับ แบบนี้คุณสบายใจขึ้นไหม”“ก็แค่ถามดูเท่านั้นเอง”“ผมก็แค่พูดเท่านั้นเอง”“กินข้าวไปเลยค่ะ หมอคะ มีนอยากไปดูเธอหน่อย”ช้อนที่ตักข้าวต้มขึ้นมาชะงักเล็กน้อยก่อนจะส่งเข้าปากพร้อมกับคว้าผ้าเช็ดปากมาเช็ดและหันมาหาเธออีกครั้ง“คุณอยากไปเหรอครับ”“ค่ะ มีนอยากไปพบเธอสักครั้ง”“ก็ได้ งั้นกินเสร็จแล้วผมขอเคลียร์งานที่แผนกหน่อย วันนี้ไม่มีเคสอะไรด่วน ผมจะพาคุณไป”“ขอบคุณค่ะหมอ”โรงพยาบาลกรมราชทัณฑ์“เชิญทางนี้เลยครับ”“หมอคะ คุณ..เข
มินตราโผเข้ากอดเขาทันที เธออยากกินเขาขึ้นมาจริงๆเมื่อเขาอนุญาต มินตราก้าวขาพาดคร่อมไปที่ตัวเขาที่เริ่มเอนเบาะลงเพื่อรองรับตัวเธอ มือเธอเริ่มปลดกระดุมของเขาออกและเริ่มล้วงลงไปด้านในกางเกง สแล็คพอดีตัวนั้นทันที “อาา…มีนใจเย็นๆ ผมขอปลดเข็มขัดก่อน”เข็มขัดแบรนด์ดังถูกปลดออกพร้อมกับความช่วยเหลือของเธอกระโปงสั้นตัวจิ๋วของมินตราถูกถลกขึ้นมา นิ้วเย็นๆของหมอขิมล้วงเข้าไปทันที“อ๊าา หมอคะ นิ้วคุณเย็นจัง มีนเสียว อ๊าา ซี๊ด…”“จัดการเองเลยที่รัก อาา….เบาๆนะครับ”“อื้อ หมออ….อ๊าา ดูดนมให้หน่อย อ๊าาา…”“อื้มมม นมเมีย…หวานจัง อ๊าาา เมียจ๋า ขย่มแรงๆหน่อย”“อื้อ ไหนบอกเมื่อกี้ให้เบาๆ อ๊าา หมอ มีน…อ๊าาา”“ผมก็ไม่ไหวแล้ว มีนนน…”“อ๊า!!!….หมอ….”เสื้อที่หลุดลุ่ยพร้อมกับร่างที่พาดไปที่ไหล่ของแฟนหนุ่มหอบจนหมดแรง มือหนาค่อยๆลูบหลังเพื่อปลอบเธอเบาๆ “กลับบ้านกันนะครับ”“ขามีน….ชาไปหมดเลยค่ะ”“ค่อยๆขยับนะครับ”มีนค่อยๆขยับกลับมายังเบาะของตัวเอง หมอขิมหันไปจัดเสื้อให้เธอพร้อมกับสวมชั้นในกลับให้เธอและขับรถออกจากที่นั่นทันที ฝนเริ่มตกแล้ว มินตราผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนล้าเพราะตากแดดที่หน้างานลูกค้ามาและยังมารั