เขมณัฏฐ์เลื่อนตัวขึ้นมาจูบปากนุ่มอีกครั้ง เขาใช้ประสบการณ์ที่ช่ำชองของตนเองทำให้กานต์ชิสาตกลงไปในกองไฟอีกครั้ง ปลายลิ้นหนาส่งเข้ามาในโพรงปากร้อน กวาดเอาหวานอย่างกระหาย เขมณัฏฐ์ไม่เคยรู้สึกอยากจูบกับใครจนแทบจะกลืนกินมาก่อนเลย แต่กับกานต์ชิสาเขาแทบไม่อยากจะหยุดจูบเลยสักนิดเสียงชายหนุ่มครางต่ำในลำคออย่างพอใจเมื่อหญิงสาวเริ่มเรียนรู้ที่จะหยอกเย้ากับลิ้นของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ท่าทางไม่ประสานั้นกลับกระตุ้นความต้องการของเขาได้อย่างประหลาดผ่ามือร้อนเคลื่อนไปตามเรือนร่างบอบบางสัมผัสทรวงอกนุ่มเคล้นคลึงอย่างเมามัน แล้วริมฝีปากร้อนผ่าวก็ไต่ลงมาตามลำคอระหงขบเม้มผิวเนียนนุ่มเกิดรอยแดงทั้งผิวเนียน เขาตั้งใจจะฝากรอยรักไว้บนร่างกายของเธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะชายหนุ่มเลื่อนริมฝีปากร้อนเข้าครอบครองเม็ดทับทิมสีสวย ดูดดุนเข้าโพรงปากร้อนอย่างหิวกระหายกานต์ชิสาเสียวซ่านไปกับทุกสัมผัสร้อน เธอรับรู้ได้ว่าตอนนี้โพรงอุ่นร้อนของเธอกำลังตอดตุบๆ รอคอยบางอย่างจากผู้ชายตัวโตที่คร่อมอยู่ด้านบนเขมณัฏฐ์เบียดความแข็งร้อนเข้ากับความอ่อนนุ่มก่อนจะกดส่วนปลายเข้าไปในโพรงถ้ำที่ปริ่มไปด้วยน้ำหวาน“อย่าเกร็งนะเค้ก
แล้วกานต์ชิสาเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขมณัฏฐ์ใส่ถุงยางอนามัยในช่วงแรกจากนั้นเขาก็ถอดมันออกเธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่ค้นหาร้านยาที่อยู่ใกล้ที่สุดหญิงสาวสำรวจเครื่องแต่งกายของตัวเองอีกครั้งใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดร่องรอยบริเวณลำคอก่อนจะเดินออกจากห้องนอนมาในเวลา 7 โมงกว่า“หนูเค้กจะไปไหนแต่เช้าคะ” น้าประนอมทักทายเมื่อเห็นหญิงสาวเดินมาหยิบกุญแจที่แขวนไว้อยู่ตรงผนัง“เค้กจะออกไปธุระหน่อยค่ะน้านอม”“แล้วจะกลับมาทันกินข้าวไหมคะ นี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้วเดี๋ยวคุณเข้มก็คงมา”“ไม่ค่ะน้านอม เค้กน่าจะกลับมาที่นี่อีกครั้งตอนเย็นๆ ค่ะ” เพราะต้องรีบไปซื้อยาและยังไม่อยากเจอหน้าเขมณัฏฐ์หญิงสาวเลยต้องรีบออกจากบ้าน“เดี๋ยวน้าจะบอกคุณเข้มให้นะคะ”“ขอบคุณค่ะ เค้กไปก่อนนะคะน้านอม”หญิงสาวรีบลงจากบ้านและขับรถออกไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าจะเจอกับชายหนุ่มเจ้าของบ้านซึ่งถ้าหากเจอกันตอนนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงเธอมาถึงร้านขายยาในเวลา 08:00 น.ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีมากๆเพราะตอนนี้เภสัชกรยังประจำอยู่ที่ร้าน“สวัสดีค่ะ” เภสัชกรสาวกล่าวทักทายลูกค้ากานต์ชิสายิ้มให้เธอและหันซ้ายหันกว่าเมื่อไม่เห็นมีลูกค้าค
“นี่คุณจะไปเที่ยวงานลอยกระทงอีกเหรอเค้ก” เขมณัฏฐ์ถามหญิงสาวเมื่อน้าประนอมลงจากบ้านไปแล้ว“ก็ใช่สิคะฉันนอนกับคุณโยมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน” เธอตอบแล้วทานอาหารด้วยความเอร็ดอร่อยกานต์ชิสาจะไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นถึงแม้ตอนนี้จะรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากแค่ไหนก็ตาม เพราะรู้ว่าถ้าอ่อนแอก็จะยิ่งทำให้เขาได้ใจมากขึ้น“ผมคิดว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้นแล้วคุณจะไม่ไป” เขามองหน้าเธอด้วยความผิดหวัง“ไม่ไปก็ผิดคำพูดแย่สิคะ คุณอย่าพึ่งชวนคุยเลยค่ะ ตอนนี้ฉันหิวมาก” หญิงสาวพูดจบก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารจนอิ่ม จริงๆแล้วเธออยากรีบลุกไปจากตรงนี้แต่ก็ไม่อยากจะเสียมารยาท เธอรอจนชายหนุ่มอิ่มจากนั้นก็เก็บจานชามมาแช่ไว้ในอ่างเมื่อเก็บจานชามเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ไปอาบน้ำและแต่งตัวก่อนจะออกมานั่งรอยงยศที่โทรศัพท์มาบอกว่าอีกประมาณสิบ นาทีจะมาถึง“อยากกินขนมอะไรในงานไหมคะ เดี๋ยวฉันซื้อมาฝาก”“ไม่ล่ะผมไม่ชอบกินขนม แล้วคุณจะกลับกี่โมง”“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ก็น่าจะดึกกว่าเมื่อคืนเพราะฉันคิดว่าการเดินเที่ยวกับคุณย้งมันน่าจะสนุกกว่าเดินเที่ยวกับใครบางคนที่เอาแต่ทำหน้าบึ้ง ไปก่อนนะคะคุณย้งน่าจะมาแล้ว” หญิงสาวบอกให้เขาก่
ผ่านมาเก้าวันแล้วที่กานต์ชิสากับเขมณัฏฐ์คืนมีคืนที่เร่าร้อนด้วยกัน ทั้งสองยังคงทำตัวเป็นปกติแต่พูดคุยด้วยกันน้อยลงกว่าเดิมมากในเวลากลางวันหญิงสาวจากออกจากบ้านไปแต่เช้าแล้วจะกลับมาอีกครั้งเพื่อทานอาหารมื้อเย็น จากนั้นเธอก็เข้าห้องของตนเองเขมณัฏฐ์ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยมันรู้สึกอึดอัดมากๆ มันต่างจากช่วงแรกที่กานต์ชิสามาอยู่ที่บ้าน ช่วงนั้นทั้งสองพูดคุยกันทุกวันมันทำให้เขารู้สึกว่าบ้านไม่ได้น่าเบื่อเหมือนอย่างเคยแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเขมณัฏฐ์มีความรู้สึกว่าเธอพยายามตีตัวออกห่างจากเขาชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าในทุกๆ วันที่หญิงสาวออกไปจากบ้านนั้นได้ไปเจอเพื่อนของเขาหรือเปล่าเขาอยากจะถามแต่ก็ไม่อยากจะทะเลาะกับเธออีกก็เลยได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจเขมณัฏฐ์คิดว่าถ้าหากเธอกลับไปอยู่กรุงเทพเรื่องทุกอย่างมันอาจจะดีขึ้นกว่านี้ เขามองเธอเป็นผู้หญิงที่ออกจากแปลกมาก กานต์ชิสาไม่เรียกร้องให้เขากับผิดชอบ ไม่แสดงความเสียใจกับสิ่งที่สูญเสียไป มันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีความหมายอะไรกับเธอเลยยิ่ง เธอเฉยชาเขาก็ยิ่งรู้สึกอยากจะเข้าใกล้แต่เพราะเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งอีกทั้งยังไม่เคยพูดจาดีๆ กับเธอ
“คุณมีเรื่องจะคุยกับฉันแค่นี้ใช่ไหม ฉันจะขอตัวไปนอนแล้ว”“ตกลงเราคุยกันเข้าใจแล้วนะ คุณจะอยู่ที่นี่อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์จากนั้นผมจะพาคุณกลับไปส่งที่กรุงเทพ”“ค่ะตกลงตามนี้”“แล้วคุณอยากไปเที่ยวงานลอยกระทงอีกไหม”“ไม่เป็นไรค่ะฉันไม่อยากรบกวนคุณ”“แต่คืนนี้มันจะเป็นคืนสุดท้ายแล้วนะไม่อยากไปหน่อยเหรอ”“คืนสุดท้ายแล้วเหรอคะทำไมเวลามันผ่านไปเร็วจัง”“อยากไปไหมล่ะ ถ้าอยากไปก็บอก”“คุณเป็นคนชวนฉันเองนะ”“ก็ใช่ไงอยากไปหรือเปล่า”“อยากไปสิคุณรอฉันห้านาทีได้ไหมฉันขอแต่งตัวแป๊บเดียว”การมาเดินเที่ยวลอยกระทงคืนนี้ต่างจากคืนแรกเพราะเขมณัฏฐ์ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึงอย่างเดิม เขาชวนเธอคุยตลอดทางอีกทั้งยังช่วยเธอทานขนมที่เธอซื้อแล้วทานคนเดียวไม่หมดอีกหลายอย่างเขาพาหญิงสาวมานั่งบริเวณสนามหญ้าข้างๆ จุดที่จะมีการแสดงแสงสีเสียงที่เล่าถึงประวัติความเป็นมาของเมืองสุโขทัยปกติแล้วการแสดงจะมีในรอบหัวค่ำแต่เพราะคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายก็เลยเพิ่มการแสดงรอบดึกขึ้นมาอีกหนึ่งคืน หญิงสาวตื่นตาตื่นใจกับการแสดงมากๆ และไม่ผิดหวังเลยที่ตอบตกลงมาเที่ยวกับเขาอีกครั้งการแสดงจบลงในเวลาเกือบสี่ทุ่มแต่ทั้งสองก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเข
ตั้งแต่ได้เปิดอกคุยกันในคืนวันลอยกระทงบรรยากาศระหว่างกานต์ชิสาและเขมณัฏฐ์ก็กลับมาเหมือนเดิมหญิงสาวทานอาหารเช้ากับเขาจากนั้นก็อ่านหนังสืออยู่ที่บ้านรอให้เขาเข้ามาทานอาหารกลางวันด้วยกัน พอตกเย็นเขมณัฏฐ์ก็พาเอออกไปทานอาหารข้างนอก“ฉันไม่รู้เลยว่าที่สุโขทัยมีร้านอาหารอร่อยๆ เยอะแบบนี้”“ผมต้องขอโทษคุณด้วยนะเค้กที่ไม่เคยพาคุณมาทานอาหารนอกบ้านเลย”“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะอาหารฝีมือน้านอมก็อร่อยมากๆ อยู่แล้ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันน่าจะน้ำหนักขึ้นหลายกิโลแล้ว”“แต่ผมว่าไม่นะตัวคุณยังเท่าเดิมผมเห็นคุณตื่นมาวิ่งออกกำลังกายทุกเช้า”“ค่ะอากาศที่นี่ตอนเช้ามันสดชื่นมากๆ เทียบกับที่กรุงเทพไม่ติดเลย”“แล้วคุณชอบบรรยากาศแบบนี้ไหมล่ะ”“ชอบสิคะ”“ถ้าชอบแล้วจะกลับกรุงเทพทำไม”“ฉันมีงานต้องรับผิดชอบที่นั่นนะคะ ถ้ามาอยู่ที่นี่แล้วจะเอาอะไรกินล่ะ”“ผมลืมไปเลยว่าคุณมีงานที่จะต้องทำที่กรุงเทพ แต่ถ้าวันไหนคุณเบื่อแล้วอยากจะมาเที่ยวที่นี่ก็มาได้ตลอดนะ บ้านของผมเปิดต้อนรับคุณเสมอจะให้ผมไปรับที่กรุงเทพก็ได้”“ฉันคงไม่รบกวนให้คุณขับรถไปรับถึงกรุงเทพหรอกนะคะ ถ้าฉันอยากจะมาจริงๆ แค่นั่งเครื่องมาลงที่สนามบินไม่น่าจะเร็วก
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้วกานต์ชิสาก็ล้มตัวลงนอน แต่เธอก็นอนไม่หลับหญิงสาวนอนดิ้นไปดิ้นมาเพราะยังคิดถึงจูบ อ่อนหวานที่เขมณัฏฐ์มอบให้เธอตอนอยู่ในรถ มันแตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างจากเขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าบางทีตอนนี้เขมณัฏฐ์อาจจะมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ ในขณะที่เธอเองนั้นก็ยอมรับเลยว่าเริ่มหวั่นไหวกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ เพราะหลังจากที่ได้เปิดอกคุยกันก็ใกล้ชิดกันมากขึ้น ในหลายวันที่ผ่านมามันทำให้เธอมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเขมณัฏฐ์เป็นผู้ชายที่ดูเหมือนจะเข้มแข็งมีลูกน้องมากมาย แต่ในมุมหนึ่งเขาก็เป็นผู้ชายที่น่าสงสารมากๆ ถ้าหากเธอต้องอยู่คนเดียวแบบเขาก็คงจะเหงาและโดดเดี่ยว แต่ที่เขาต้องทำเป็นเข้มแข็งเพราะอ่อนแอไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ข้างกายเขาไม่มีใครให้พูดคุยหรือปรึกษาชีวิตเขามีแค่น้องสาวเพียงคนเดียวยิ่งรู้ว่าน้องสาวเขาเคยป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามันก็เลยทำให้เธอเห็นใจเขามากขึ้นยิ่ง เธอคิดถึงแต่เรื่องของเขมณัฏฐ์จนนอนไม่หลับและดูเหมือนคืนนี้คุณที่นอนอยู่ห้องตรงข้ามก็นอนไม่หลับเช่นกันเสียงเคาะประตูดังขึ้นในเวลาตีหนึ่งหญิงสาวรีบลุกไปเ
เสียงไก่ขันตอนเช้าปลุกให้หญิงสาวตื่นขึ้นมาเหมือนกับทุกวันแต่ต่างออกไปตรงที่เช้านี้ข้างกายของเธอมีเขมณัฏฐ์นอนอยู่ข้างด้วย เมื่อคืนทั้งเขาและเธอมีคืนที่เร่าร้อนจนแทบหมดแรงด้วยกันทั้งคู่ เธอจำไม่ได้เลยว่าตนเองนั้นกรีดร้องเพราะความสุขสมไปกี่ครั้งรู้แค่ทุกครั้งมันเต็มไปด้วยความสุขจนล้น“ตื่นแล้วเหรอเค้กนี่ยังเช้าอยู่เลย”“เค้กว่าคุณกลับห้องก่อนดีไหมเดี๋ยวน้านอมกับหมูหวานจะมาเห็นนะคะ”“ผลไม่มีแรงลุกเลยเมื่อคืนคุณดูดพลังงานของผมไปจนหมด”“แต่นี่มันจะหกโมงแล้วนะคะ คุณไปนอนต่อที่ห้องก็ได้”“ก็แค่หกโมงเช้าเอง กว่าน้านอมจะขึ้นมาทำความสะอาดห้องก็เกือบเก้าโมงถึงเวลากินข้าวแล้วผมจะตื่นเอง”“แต่...”“คุณเองก็เหมือนกันนอนก่อนได้ไหมไม่ต้องรีบตื่นนอนหรอก ยังไงเช้านี้ก็ไม่มีแรงไปออกกำลังกายหรอก”“เค้กรู้แต่ก็กลัวน้านอมจะรู้เรื่องของเรา”“รู้แล้วมันยังไงเราโตแล้วนะเค้ก นอนต่อนะครับ” เขากอดเธอแน่นขึ้นแล้วไม่นานทั้งสองก็หลังลงไปอีกครั้งกานต์ชิสารู้สึกดีมากที่ได้อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา ทั้งสองนอนไปเกือบชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง“คุณเคยพาผู้หญิงมานอนที่นี่บ่อยไหมคะ”“ถ้าหมายถึงพามานอนที่บ้านหลังนี้ไม่
เขมณัฏฐ์นั่งพิงหัวเตียงมองคนรักที่นอนหลับสนิทอยู่เขามองถึงอนาคตที่มีร่วมกับหญิงสาวการมากรุงเทพฯ ครั้งนี้ชายหนุ่มคิดว่าจะคุยกับกานต์ชิสาอย่างจริงจังด้วยอายุที่มากขึ้น เขมณัฏฐ์ก็อยากจะสร้างครอบครัวและคนเดียวที่เขาจะสร้างด้วยก็คือผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆ เพียงคนเดียวเท่านั้นเพราะกำลังคิดอะไรเพลินๆ เลยไม่เห็นว่าตอนนี้หญิงสาวตื่นและกำลังจ้องหน้าเขาอยู่ เธอเองก็กำลังใช้ความคิดอย่างหนักแม้ว่าจะตอบตกลงเป็นแฟนเขาไปแล้วแต่ระยะเวลาที่ได้รู้จักกันมันก็น้อยมากเมื่อเทียบกับผู้ชายคนอื่นที่เธอเคยคบมากทั้งสองตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองอยู่นานก่อนที่เขมณัฏฐ์จะพูดขึ้น“เค้กคุณกำลังคิดอะไรอยู่หน้าเครียดเชียว”“เค้กกำลังสับสนค่ะ”“สับสนเรื่องอะไรครับ”“ก็เรื่องของเราไงคะ จากนี้ไปมันจะเป็นยังไงต่อคะ”“ก็เหมือนที่ผมพูดเมื่อคืนผมจะอยู่กับคุณที่นี่”“เค้กหมายถึงระยะยาวค่ะ”“เค้กตอบผมมาก่อนว่าตกลงจะเป็นแฟนกับผมแล้วใช่ไหม”“คุณก็รู้นี่คะคุณเข้มว่าระหว่างเรามันมากกว่านั้นและฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะนอนกับคนอื่นโดยไม่คิดอะไรนะคะ คุณพอใจกับคำตอบของเค้กแล้วใช่ไหม”“พอใจมากครับ ผมคิดไว้แล้วว่าอนาคตจากนี้ของเราสองคนจะ
เมื่อประตูห้องนอนปิดลงเขมณัฏฐ์ก็รวบเธอเข้ามาใบหน้าหล่อก้มลงประกบลงบนริมฝีปากสีสวยด้วยความคิดถึงและโหยหา กานต์ชิสายกแขนขึ้นคล้องคอชายหนุ่มพร้อมกับเปิดริมฝีปากให้เขาเข้ามาอย่างง่ายดาย เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดอย่าเร่าร้อนและดูดดื่มเร่าร้อน ฝ่ามือร้อนลากเลื้อยไปมาตามร่างกายของเธออย่างหลงใหล ริมฝีปากบดขยี้จูบอย่างหนักหน่วงไปตามอารมณ์พิศวาส ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากลงมาขบเม้มบนขาวนวลของหญิงสาวจนขึ้นรอยไปหมด“อื้อ.....คุณเข้ม อย่าใจร้อน”“ผมใจเย็นที่สุดแล้วนะที่รัก ผมคิดถึงคุณมากนะ ให้ใจเย็นกว่านี้คงไม่ไหวแล้ว”เสียงแหบพร่าของเขมณัฏฐ์พูดอย่างเอาแต่ใจก่อนจะพาเธอมายังเตียงกว้างแล้วดันให้เธอนอนลงไปก่อนที่ตนเองจะคร่อมทับลงไปหาอย่างรวดเร็วริมฝีปากหนาก้มลงซุกไซ้ขบเม้มไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น เสียงลมหายใจหนักหน่วงของเขาร้อนแรงขึ้นมากกว่าเดิม บ่งบอกถึงความต้องการที่กำลังพุ่งสูงสูงขึ้น ริมฝีปากร้อนขมเม้มลงบนซอกคอสูดกลิ่นกายที่แสนคิดถึง กานต์ชิสาแหงนหน้าไปด้านบนเพื่อเปิดซอกคอให้เขาซุกไซ้ได้อย่างถนัดเขมณัฏฐ์ขยับริมฝีปากขึ้นมามอบจูบให้เธออีกครั้ง ส่งเรียวลิ้นสอดแทรกตวัดรัดรึงกับเรียวลิ้นเล็กที่หอมหวานในโพรงปากอย
หลังจากที่เขมณัฏฐ์คุยกับชลนิภาและตกลงจ่ายเงินให้หญิงสาวหนึ่งก้อนเพื่อให้เลิกยุ่งกับไตรภพแล้วชายหนุ่มก็ต้องรีบกลับสุโขทัยเพราะงานที่นั่นมีปัญหาเขาไม่มีโอกาสได้เจอกับกานต์ชิสาอีกเลยแต่ชายหนุ่มก็ยังโทรมาหาหญิงสาวอยู่บ่อยๆ ส่วนกานต์ชิสาเองก็ทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งงานของเธอก็กำลังไปได้ดีหญิงสาวมีหน้าที่ให้คำปรึกษากับผู้ป่วยที่เป็นโรคซึมเศร้าและลูกชายของเจ้าของโรงพยาบาลที่เป็นหมอแผนกศัลยกรรมก็ชวนให้เธอไปให้คำปรึกษากับผู้ป่วยที่ต้องการมาทำศัลยกรรมอีกด้วย มันเลยทำให้เธอค่อนข้างยุ่งและไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องของเขมณัฏฐ์มากนัก“เค้กพรุ่งนี้ค่ำเค้กช่วยอะไรพี่หน่อยได้ไหม” กานต์สิชาถามน้องสาวฝาแฝดที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา“ให้ช่วยอะไรคะ”“พอดีมีลูกค้าสั่งเค้กวันเกิด แล้วเขาอยากให้พี่เอาไปส่งที่คอนโด แต่มันเป็นช่วงที่เด็กเลิกงานแล้ว ถ้ายังไงเค้กเอาไปส่งให้พี่หน่อยได้ไหม”“แต่กว่าเค้กจะเลิกงานก็ทุ่มหนึ่งเลยนะคะพี่ครีม ลูกค้าเขาจะรอไหวไหม”“ไหวสิลูกค้าบอกว่าไปตอนไหนก็ได้แต่ขอเป็นช่วงค่ำๆ เค้กกลับบ้านมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ยังทันเลย”“ถ้างั้นเดี๋ยวเค้กจะเอาไปส่งให้ค่ะ แล้วเค้กต้องเ
“สวัสดีค่ะคุณเข้มโทรหาเค้กมีอะไรหรือเปล่า”“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณเยอะเลยเค้ก”“เรื่องอะไรคะ”“ก็เรื่องที่คุณมีฝาแฝดและผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงยอมไปกับผม”“เค้กก็บอกคุณแล้วนี่ว่าเค้กไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายที่ร้าน อีกอย่างพี่สาวของเค้กเป็นคนที่ไม่ค่อยสู้คนเท่าไหร่ เค้กก็เลยเลือกที่จะไปกับคุณ เพื่อกันให้พี่สาวออกห่างจากเรื่องนี้”“ผมมาคิดดูอีกทีมันดูไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไหร่เลยนะ”“อย่าคิดมากเลยน่า ยังไงเรื่องทุกอย่างมันก็จบลงด้วยดีแล้วนะคะ”“แต่ผมว่ามันยังไม่จบนะ”“ก็ตอนนี้น้องสาวคุณก็เข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้วนี่คะ ส่วนเรื่องเมียน้อยของคุณไตรภพเดี๋ยวพี่ครีมจะนัดให้คุณเจอกับเธอเองจากนั้นจะตกลงกันยังไงก็แล้วแต่คุณเข้มเลย คุณเข้มจะอยู่ที่กรุงเทพถึงวันไหนคะเค้กจะได้บอกพี่ครีมให้รีบนัดให้นิไปเจอกับคุณเข้ม”“ผมน่าจะอยู่อีกหลายวัน พรุ่งนี้เราออกมาเจอกันหน่อยไหม หรือจะให้ผมไปหาที่ร้านก็ได้นะ”“เค้กไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะอยู่ที่ร้านหรือเปล่า”“พี่สาวคุณบอกว่าคุณเพิ่งกลับมาจากอังกฤษใช่ไหม”“ใช่ค่ะ เค้กกำลังจะกลับมาเริ่มงานที่นี่”“ผมไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณเลย ผมถามหน่อยได้ไหมล่ะว่าคุณจะมาทำ
“พี่ว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ” กานต์สิชาพูดกับน้องสาวหลังจากที่ทั้งสองคนทานอาหารเย็นเสร็จและมาแล้วอยู่หน้าทีวีในห้องรับแขก“จะคุยอะไรคะพี่ครีมเค้กมาเหนื่อยๆ อยากจะนอนพักจังเลย”“นอนพักน่ะเค้กจะนอนเมื่อไหร่ก็ได้แต่เค้กต้องคุยกับพี่”“คุยเรื่องอะไรคะ” เมื่อรู้ว่าไม่สามารถเลี่ยงได้กานต์ชิสาก็ ต้องยอมคุยกับพี่สาว“ที่หายไปหนึ่งเดือนไปเที่ยวกับเพื่อนจริงๆ หรือไปอยู่กับคุณเข้ม”“ใครจะไปอยู่กับคุณเข้มกันคะพี่ครีม เค้กกับเขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเราก็เพิ่งเจอกันที่โรงพยาบาลแค่ครั้งเดียวเองนะคะ”“เราเป็นเราสองคนเป็นอะไรกันเหรอเค้ก”“พี่ครีมถามอะไรแปลกๆ เราก็เป็นพี่น้องกันไงคะ พี่ครีมเป็นพี่เค้กสองนาที”“ใช่เพราะเราเป็นพี่น้องและไม่ใช่พี่น้องธรรมดาสิ เราเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน พี่มีความรู้สึกว่าเค้กกับคุณเข้มมันไม่ใช่แค่คนรู้จักกันธรรมดา บอกความจริงพี่มา ถ้าไม่อย่างั้นพี่จะโทรไปฟ้องพ่อว่าตั้งแต่เค้กกลับมาถึงเมืองไทยเค้กไม่เคยช่วยพี่ทำงานเลยและหายไปกับผู้ชายหนึ่งเดือน เค้กคิดว่าจะบอกความจริงกับพี่หรือจะบอกกับพ่อดีล่ะ เลือกเอานะ” กานต์สิชาพูดกับน้องสาวด้วยสีหน้าที่จริงจังและเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าถ้าไม
เขมณัฏฐ์ขับรถพาคู่แฝดมายังโรงพยาบาลที่น้องเขยของเขารักษาตัวอยู่เมื่อประตูห้องเปิดออกเขมิกาก็รีบลุกขึ้นมาหาพี่ชาย“พี่เข้มเขมคิดถึงพี่จัง”“พี่ก็คิดถึงเขมเป็นไงช่วงนี้แพ้ท้องหนักหรือเปล่า”“ไม่ค่อยแพ้แล้วค่ะ”“เขมที่พาคุณมาเจอเขมด้วยนะ” ชายหนุ่มเบี่ยงตัวให้ผู้หญิงที่เดินตามมาด้านหลังเผชิญหน้ากับน้องสาวของตนเอง“นี่ยังจะมีหน้ามาเยี่ยมพี่ไตรอีกเหรอ แต่เอ๊ะ!”หญิงสาวหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าตอนนี้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าสองคนนั้นหน้าเหมือนกันมากๆ จนเธอแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครและเขมิกาก็จำไม่ได้ว่าผู้หญิงคนไหนที่นั่งรถไปกับสามีของเธอในคืนวันเกิดเหตุ“แล้วคนไหนล่ะที่เป็นเมียน้อยผัวของฉันหรือเป็นเมียน้อยด้วยกันทั้งคู่”“เปล่านะคะ เราสองคนไม่มีใครเป็นเมียน้อยคุณไตรภพทั้งนั้น” กานต์ชิสารีบพูดขึ้น“ไม่ต้องมาโกหกเลย ก็คืนนั้นฉันจำได้ว่าเธอ คนที่เป็นเจ้าของร้านเค้กอยู่ในรถคันเดียวกับพี่ไตร”“ใช่ค่ะ คืนนั้นฉันอยู่ในรถคันเดียวกับคุณไตรภพจริงๆ แต่ฉันไม่ใช่เมียน้อยของเขาหรอกนะคะแต่ฉันรู้ว่าเมียน้อยของเขาคือใคร”“ใครพาฉันไปเจอมันเดี๋ยวนี้นะ ฉันอยากจะเห็นหน้ามันจังว่ามันเป็นใคร”“เขมไม่ต้องไปเห็นหน้าเขาหร
แม้จะได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงแต่เขมณัฏฐ์ก็ตื่นมาด้วยความสดชื่นเพราะเมื่อคืนเขาหลับอย่างมีความสุขกว่าคืนไหนเพราะมีกานต์ชิสานอนอยู่ด้วยตลอดทั้งคืน“จะนอนต่อก็ได้นะเค้ก” เขาบอกคนที่นอนอยู่ในอ้อมกอดซึ่งขยับตัวเหมือนจะลุก“ไม่เป็นไรค่ะ เค้กว่าเราออกตามเวลาเดิมก็ได้”“ถ้างั้นผมไปอาบน้ำก่อน แล้วเค้กไปอาบไหวไหมให้ผมช่วยอาบได้นะ” เขามองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์“เค้กอาบคนเดียวน่าจะเสร็จเร็วกว่านะคะ”หญิงสาวพูดแล้วก็เปิดประตูห้องของเขมณัฏฐ์มองซ้ายมองขวาก่อนจ้ะ ตรงไปยังห้องนอนของตัวเองเธอใช้เวลาอาบน้ำไม่นานจากนั้นก็ถือกระเป๋าเป้และลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้อง“ผมช่วยถือนะ” เขมณัฏฐ์ช่วยหญิงสาวถือกระเป๋าจากนั้นก็เอาไปใส่หลังรถ“หิวไหมเค้ก”“ไม่ค่ะตอนนี้มันยังเช้าอยู่เลย เราไปกินระหว่างทางก็ได้ค่ะ”“ถ้าหิวตอนไหนก็บอกผมนะ”เขมณัฏฐ์ขับรถช้ากว่าปกติเพราะอยากจะยืดเวลาอยู่กับกานต์ชิสาให้มากขึ้น ขณะที่หญิงสาวขึ้นมานั่งบนรถได้ไม่นานก็หลับชายหนุ่มขับมาจอดที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งในเวลาสิบโมงเช้าซึ่งคิดว่าตอนนี้คนที่นอนอยู่ก็น่าจะหิวแล้ว“เค้กสายแล้วนะ ผมว่าเราไปกินข้าวกันที่นี่ก่อนดีไหมเดี๋ยวค่อยกลับมานอนต่อนะ” เขา
เมื่อส่งเธอถึงปลายทางสองครั้งแล้วก็ถึงเวลาที่เขมณัฏฐ์จะมีความสุขบ้าง ชายหนุ่มถอดชุดของตนเองออกจากนั้นก็จับหญิงสาวขยับมาริมขอบโต๊ะ แล้วจับแท่งร้อนลากไปบนกลีบกุหลาบดอกสวยที่มีหยดน้ำหวานเกาะพราว ปากก้มลงประกบจูบปลุกเร้าอีกครั้งจนกานต์ชิสาหายใจไม่ทัน มืออีกข้างที่ว่างก็นวดคลึงความอวบอิ่มกระตุ้นให้เลือดในกายของหญิงสาวพลุ่งพล่าน“อ๊ะ!....”หญิงสาวสะดุ้งเมื่อชายหนุ่มสอดแท่งร้อนเข้าไปในร่องรัก ความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วตัว โพรงเนื้ออุ่นตอดรัดแน่นจนเขาต้องขยับสะโพกหลายครั้งเพื่อส่งตัวตนเข้าไปในตัวเธอให้ลึกกว่าเดิม“อืมมม...เค้ก…..อูวว ....”เขมณัฏฐ์ครางอย่างพอใจกับร้องสาวที่ตอดรัดตัวตนของเขาทันทีที่มันเข้าไปจนสุดความยาวชายหนุ่มนิ่งค้างเพราะอยากเธอได้ผ่อนคลายแต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดเมื่อได้ยินเสียงหวานของเธอเอ่ยขอ“คุณเข้มขาขยับนะคะได้โปรด”เสียงหวานร้องขออย่างลืมอายสะโพกยกเข้าหาแท่งร้อนเธอเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่าง เมื่อชายหนุ่มเริ่มขยับเธอก็ร้องครางกระเส่า กระตุ้นไฟตัณหาในกายของเขมณัฏฐ์ให้ลุกโชนยิ่งขึ้น เขาประคองสะโพกด้วยสองมือขณะเคลื่อนกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง“คุณเข้มอื้ม....ไม่ไหวแล้ว เสียว
เวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนติดจรวดพรุ่งนี้เช้าก็ถึงเวลาที่กานต์ชิสาจะต้องกลับกรุงเทพแล้ว หญิงสาวบอกลาน้าประนอมตั้งแต่ตอนหัวค่ำเพราะเธอจะออกจะเดินทางจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ คงไม่ทันได้เจอกันน้าประนอมอวยพรให้เธอเดินทางโดยปลอดภัยและบอกให้เธอมาเยี่ยมที่นี่บ่อยๆ แม้จะไม่รู้ว่าสถานะของกานต์ชิสาคืออะไร แต่น้าประนอมก็พอจะมองออกว่าเจ้านายของเธอนั้นรู้สึกยังไงกับผู้หญิงคนนี้และเธอก็ได้แต่ภาวนาว่ากานต์ชิสาจะกลับมาเป็นนายหญิงของที่นี่หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จแล้วกานต์ชิสาก็เข้าห้องของตัวเองสำรวจของใช้ที่จะต้องนำกลับกรุงเทพอีกครั้งส่วนเขมณัฏฐ์ก็เข้าห้องทำงานเพราะมีเอกสารที่ต้องเคลียร์อีกนิดหน่อย เมื่อจัดการตรวจสอบของตนเองเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็เคาะประตูห้องทำงานของเขาก่อนจะเปิดเข้าไป“งานเหลืออีกเยอะมั้ยคะ”“อีกนิดเดียวครับ เค้กล่ะจัดของเสร็จแล้วเหรอ”“ค่ะของเค้กมินิดเดียวเองไม่ได้มีอะไรเยอะ”“แต่คุณก็ซื้อเพิ่มตั้งเยอะนะกระเป๋าเดินทางพอไหม”“พอค่ะเค้กซื้อกระเป๋าลากใบเล็กมาอีกใบหนึ่ง”“มาดูตรงนี้หน่อยสิเค้ก”“อะไรคะ” ชายหนุ่มเรียกให้เธอมาใกล้ๆ จากนั้นดึงให้หญิงสาวมานั่งบนตัก“ผมอยากไปเที่ยวที่นี่