ชายหนุ่มรีบถอนความเป็นชายออกจากโพรงอุ่นร้อนและรีบ ดึงถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำขาวขุ่นทิ้งลงข้างเตียงและหยิบถุงยางอนามัยอีกชิ้นขึ้นมาสวมทำเอาคนที่นอนหมดแรงอยู่มองอย่างคาดไม่ถึง“คุณศรุต”เขาก้มลงจูบอีกครั้งปลายลิ้นสอดเข้าหาความหวานตวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กเนิ่นนานจนเธอต้องครางประท้วงกว่าเขาจะยอมถอนจูบออก“จูบเธอหวาน น้ำก็หวานเธอหวานไปทั้งตัวเลยนะมายด์”ศรุตจับให้นลินภัสร์นอนคว่ำหน้าลงบนหมอนแล้วรั้งสะโพกให้ของเธอขึ้นสูง ปากร้อนจูบไปทั้งแผ่นหลังสร้างรอยรักไปทั่วทุกจุด ฝ่ามือร้อนเลื่อนมากอบกุมหน้าอกอิ่มแล้วออกแรงบีบจนเนื้อแทบจะปลิ้นของตามร่องนิ้ว“อื้อ คุณศรุต....”ชายหนุ่มหลอกล่อให้เธอเผลอก่อนจะกดแท่งร้อนเข้าหาจากทางด้านหลังจนจากหญิงสาวแทบจะทรุดลงกับที่นอน“อ๊ะ!....”“ขอโทษนะมายด์แต่ฉันอดใจไม่ไหวจริง”เมื่อเข้าไปจนสุดความยาวสะโพกของเขาก็เริ่มขยับอีกครั้ง นลินภัสร์รู้สึกเสียวซ่านไปทุกอณูขุมขน เมื่อปากร้อนจูบพรมไปทั่วแผ่นหลัง มือใหญ่ก็เอื้อมไปบีบสองเต้าด้านหน้ากระตุ้นจนไฟในกายของหญิงสาวให้โหมกระหน่ำอีกครั้ง เสียงหวานร้องครางด้วยความซ่านรัญจวน“ดีที่สุดเลยมายด์ เธอตอดแรงมาก เธอกำลังทำให้ฉันคลั่งจ
หลังจากทานยาและได้ได้นอนพักเกือบทั้งวันนลินภัวร์ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก หญิงสาวมองนาฬิกาและเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่ศรุตจะกลับมาที่โรงแรมก็รีบออกมารอเขาที่ห้องรับแขกเธอรู้สึกผิดที่ไม่ได้ตามเขาออกไปทำงานแต่ก็เพราะเขานั่นแหละที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้“เหนื่อยไหมคะ” เธอส่งน้ำให้เขาเมื่อชายหนุ่มกลับเข้ามาและนั่งลงบนโซฟากลางห้องรับแขก“นิดหน่อยนะ ขอบใจนะ” ศรุตรับน้ำไปดื่มก่อนและรู้สึกดีกับคำถามที่ได้ยินจากปากของหญิงสาว“เธอล่ะเป็นยังไงบ้าง”“มายด์โอเคค่ะ แล้วนั่นคุณซื้ออะไรมาเยอะไงคะ” หญิงสาวมองถุงที่เขาถือเข้ามาแล้วถามด้วยความสงสัย“เครื่องสำอางของบริษัทที่เราจะไปจ้างเขาผลิตน่ะ”“แต่เขาก็ให้ตัวอย่างเรามาแล้วนะคะ ไม่เห็นจะต้องซื้อมาเพิ่มเลย”“สินค้าตัวอย่างที่ทางโรงงานให้กับสินค้าที่วางขายบางทีมันก็มีความแตกต่างกันอยู่นะ ฉันว่าจะลองเอามาเปรียบเทียบกันดูน่ะแต่คงต้องรอกลับไปเปรียบเทียบที่เมืองไทยเพราะว่าตอนนี้ฉันหิวข้าวมากๆ เลยเธอคิดได้หรือยังว่าจะไปกินอะไร”“มายด์อยากไปกินร้านปิ้งย่างของที่นี่ค่ะ ไม่รู้มามันจะเหมือนที่เมืองไทยไหม คุณศรุตพอจะกินได้ไหมคะ”“ได้สิรอฉันแป๊บนะขอล้างหน้าล้างหน้าและเปลี่ยนช
กลับมาถึงห้องนลินภัสร์ก็รีบเข้าห้องของตัวเองทันทีเพราะเธอไม่อยากเห็นหน้าและไม่อยากคุยกับศรุตเนื่องจากคำพูดของเขามันทำให้เธอรู้สึกไม่ต่างจากผู้หญิงขายตัว ความปลื้มและความชอบในตัวชายหนุ่มกำลังลดลงจนเกือบจะกลายเป็นศูนย์ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะกลายเป็นผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นและเป็นสินค้าแบบนี้ศรุตเองก็รู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปกับนลินภัสร์นั้นทำให้หญิงสาวไม่พอใจ ชายหนุ่มกับเข้ามาในห้องอาบน้ำสวมชุดนอนและพยายามคิดคำพูดว่าจะไปขอโทษหญิงสาวยังไงดี เขาไม่อยากเห็นนลินภัสร์บึ้งตึงกับเขาแบบนี้ ศรุตชอบเห็นเธอยิ้มร่าเริงและช่างพูดมากกว่าเมื่อคิดได้ก็รีบเดินออกมาจากห้องนอนละตรงไปห้องของหญิงสาวทันทีเขาเคาะประตูอยู่นานแต่ด้านไหนก็ไม่ยอมเปิด“ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับนะมายด์ ออกมาคุยกับฉันก่อนสิ ฉันมีอะไรจะคุยกับเธอนิดหน่อย”“มายด์ว่าคืนนี้คุณศรุตน่าจะดื่มไปเยอะ เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้าดีกว่าไหม”“ไม่ล่ะฉันอยากจะคุยกับเธอตอนนี้ ถ้าเธอไม่ยอมเปิดฉันจะไปขอกุญแจจากทางโรงแรม”“คุณศรุตจะเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปแล้วนะคะ มายด์ก็บอกแล้วว่าพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันก็ได้”“แต่ฉันอยากคุยกับเธอตอนนี้นี่นะมายด์
“เธอรู้ใจฉันมากที่สุดเลยนะมายด์”ศรุตอาศัยความวัยของตนเองคร่อมเหนือร่างหญิงสาวแล้วกดจูบลงมาอย่างเร่าร้อนปลายลิ้นสอดเข้าหาความหวานที่ลิ้มรสมาแล้วรู้สึกติดใจจนเอ่ยปากขอให้เธอเป็นผู้หหญิงของเขา จูบของนลินภัสร์ช่างหวานล้ำและทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นปลายลิ้นร้อนหยอกเย้าจนพอใจ แล้วจูบซับริมฝีปากลงมาตามลำคอหอมกรุ่นอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวานและจนทำให้หญิงสาวเคลิบเคลิ้มไปกับทุกสัมผัสที่ศรุตมอบให้ เพียงชั่วพริบตารางกายอของนลินภัสร์ก็เปลื่อยเปล่าด้วยความชำนาญของคนตัวโตที่คร่อมทับอยู่“เธอทั้งหอมและหวานไปทั้งตัวเลยนะมายด์”เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ ข้างใบหูก่อนจะขบเม้มเบาจนเธอขนลุกชูชันไปทั้งตัวริมฝีปากร้อนลากต่ำลงเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดที่หน้าอกอวบอิ่มคู่สวยซึ่งตอนนี้ปลายยอดกำลังเบ่งบานชูชันล่อตาล่อใจ“ตรงนี้สวยและนุ่มมากฉันชอบนะ”ศรุตขบเม้มไปทั่วเนินอกอิ่มอย่างไม่อาจหักห้ามใจไหวอุ้งปากร้อนครอบครองปทุมถันสีสวย ดูดกลืนด้วยความหิวกระหายบางครั้งก็ใช้ปลายลิ้นตวัดเลียด้วยความลุ่มหลงจนนลินภัสร์ได้แต่ดิ้นพล่าน ร่างแอ่นโค้งอกอิ่มให้เขาได้ดูดกลืนอย่างที่ใจปรารถนา เสียงหวานครางกระเส่าอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อดูดกลืน
นลินภัสร์ถูกปลุกมาทานยาคุมฉุกเฉินในสายของวันจันทร์ จากนั้นศรุตก็ให้หญิงสาวนอนพักต่อจนกระทั่งบ่ายชายหนุ่มก็ปลุกเธอไปทานข้าวจากนั้นก็พากันเข้าไปดูโรงงานผลิตเครื่องสำอางอีกแห่งหนึ่งด้วยกันวันนี้ศรุตทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของนลินภัสร์และให้เธอเป็นคนคุยกับเจ้าของโรงงานรวมถึงการซักถามถึงขั้นตอนการผลิตต่างๆโดยเขาคอยดูอยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มมองผู้หญิงของเขาด้วยสายตาที่ภาคภูมิใจนอกจากผู้หญิงคนนี้เธอจะสวยหุ่นดีตรงสเปกเขาแล้วนลินภัสร์ยังทำงานได้ดีมากๆ อีกด้วย แม้จะยังเรียนไม่จบแต่เธอก็พยายามอย่างเต็มที่เขารู้ว่าที่ผ่านมาเธอน่าจะศึกษาข้อมูลมามากพอสมควร เพราะคำถามที่หญิงสาวถามทางโรงงานไปนั้นเป็นคำถามที่เขาก็อยากจะถามอยู่ก่อนแล้ว นลินภัสร์กลับถามออกมา ได้เจาะจงและลงรายละเอียดมากกว่าที่เขาคิดไว้เขานึกถึงภาพในอนาคตถ้าหากนลินภัสร์เรียนจบและได้มาทำงานอย่างเต็มตัวก็คงจะช่วยงานเขาได้มาก ชายหนุ่มคิดว่าบางทีธุรกิจเครื่องสำอางของเขาน่าจะให้นลินภัสร์เข้ามาช่วยบริหารส่วนงานที่เวียดนามก็จะให้นรเทพเป็นคนไปจัดการ ส่วนตัวเอาเองจะดูบริษัทที่เมืองไทย เพียงแค่คิดถึงตรงนี้เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุขเพราะดูเหมือนว่าผู้หญิงขอ
กลับมาจากเกาหลีความสัมพันธ์ของนลินภัสร์และศรุตก็ดีขึ้นทั้งสองคนไม่ได้พูดถึงการเป็นเขาหนี้และเธอเป็นลูกหนี้เลยทำให้นลินภัสร์รู้สึกสบายใจเอามากๆ หญิงสาวช่วยงานเขาได้ดีมากจนศรุตรู้สึกว่าตนเองคิดไม่ผิดเลยที่พาเธอไปคุยงานที่เกาหลีด้วย“คุณศรุตค่ะตั้งแต่อาทิตย์หน้ามายด์จะไม่ไปทำงานที่บริษัทนะคะ”“แล้วเธอจะไปไหนล่ะหรือว่าไม่สบาย”“เปล่าค่ะ แต่มายด์ฝึกงานเสร็จแล้วค่ะ อาจารย์ให้เข้าไปทำรายงานสรุปและมีสอบก่อนจบค่ะ”“เธอไม่อยู่หนึ่งอาทิตย์ฉันคงคิดถึงเธอมากเลยแน่เลย แล้วแบบนี้ใครจะช่วยงานฉันล่ะน็อตก็ไม่อยู่ฉันคงทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตแน่”“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ มายด์ดูตารางงานของคุณศรุตแล้วอาทิตย์นี้ไม่มีอะไรมากเลยเอกสารสำคัญต่างๆ มายด์ก็จัดเป็นระเบียบให้แล้ว อันไหนต้องเซ็นก่อนอันไหนเซ็นทีหลังคุณศรุตก็ดูตามป้ายที่เขียนได้เลย”“กลับจากมหาวิทยาลัยเธอจะไม่แวะเข้าไปหาฉันที่บริษัทหน่อยเหรอ”“ไม่ล่ะค่ะว่าอยากใช้ชีวิตกับเพื่อนให้เต็มที่เพราะตอนทำงานก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า”“เธอรู้สึกยังไงบ้างล่ะที่กำลังจะเรียนจบ”“รู้สึกดีใจและตื่นเต้นมากๆ ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะอดทนเรียนจนจบได้”“ฉันก็ดีใจกั
นลินภัสร์คุยกับเพื่อนอยู่นานจนรู้สึกง่วงก็แยกย้ายกันไปนอนหญิงสาวสะดุ้งตื่นมาอีกครั้งไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ในเวลาตีสามครึ่งเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอก็รีบกดรับทันที“สวัสดีค่ะคุณศรุตมีอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงถามออกไปด้วยความแปลกใจเพราะเธอกับเขาก็อยู่ห้องเดียวกันแต่ทำไมเขาเลือกที่จะโทรศัพท์มาหา“นั่นใช่เบอร์คุณมายด์หรือเปล่า”“ค่ะใช่ค่ะ แล้วคุณเป็นใครคะทำไมถึงเอาโทรศัพท์ของคุณศรุตโทรมาหามายด์ คุณศรุตเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเพราะดูจากเวลาศรุตน่าจะกลับมาถึงคอนโดแล้ว หญิงสาวพูดขณะเดินออกมาจากห้องนอนและตรงไปยังห้องของเขาที่ยังปิดไฟมืดสนิท“ผมชื่อปอง เป็นเพื่อนกับศรุตนะครับ”“ค่ะ แล้วคุณศรุตล่ะคะ”“ตอนนี้เขาถูกยิงน่ะ”“อะไรนะคะ คุณศรุตถูกยิง”“ตอนนี้เขาอยู่ในห้องผ่าตัดแต่ก่อนจะเข้าห้องเขาบอกให้ผมโทรบอกคุณก่อนเพราะกลัวว่าคุณจะเป็นห่วง”“เขาอยู่โรงพยาบาลไหนคะ”“โรงพยาบาล XXX ครับ” ปองคุณบอกชื่อโรงพยาบาลให้กับนลินพภัสร์“ขอบคุณนะคะที่โทรมาบอก มายด์จะรีบไปเดี๋ยวนี้”“เดี๋ยวสิครับคุณนี่มันดึกแล้วผมว่าคุณค่อยมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้หมอบอกว่าอาจจะต้องใช้เวลาผ่าตัดนานเพราะกร
เวลาเหมือนจะผ่านไปช้ามากในความคิดของคนที่รออย่างนลินภัสร์เธอนั่งมองหน้าศรุตอยู่เกือบชั่วโมงตั้งแต่เขาถูกพามายังห้องพักแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาคุยกับเธอ“คุณศรุตนอนนานเกินไปแล้วนะ รีบตื่นขึ้นมาเถอะค่ะมายด์ไม่ชอบเห็นคุณนอนแบบนี้เลย”เธอคุยกับเขาไปเรื่อยแม้พยาบาลจะบอกว่าที่ชายหนุ่มยังไม่ตื่นเพราะฤทธิ์ของยาสลบแต่หญิงสาวก็อยากเขาตื่นขึ้นมาเพื่อคุยกับเธอสักนิดก็ยังดีเธอนั่งคุยกับศรุตอยู่นานแต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าจะตื่น ด้วยความง่วงนลินภัสร์ก็เลยฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือของเธอจับมือของศรุตไว้แน่นเพราะถ้าเขารู้สึกตัวเธอเองก็จะได้รู้สึกตัวตามไปด้วยหลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมงศรุตรู้สึกตัวตอนเขารู้สึกตึงบริเวณหัวไหล่มากชายหนุ่มนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขาจำได้ว่าออกมาจากผับแล้วเดินคุยกันมากับเพื่อนอีกสองคนแล้วจู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นเขารู้สึกชาหนึบบริเวณหัวไหล่จากนั้นก็เจ็บแปลบเอามือจับดูก็พบว่าเลือดไหลออกมาจนเต็มมือไปหมด จากนั้นเพื่อนก็พาเขามาส่งที่โรงพยาบาลศรุตลืมตาขึ้นและพยายามปรับสายตาให้ชิน เขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดกับคนที่กำลังฟุบอยู่ชายหนุ่มรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นขึ้นมาแ
ศรุตเองก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้กันความเป็นคนปากแข็งของเขากำลังทำร้ายจิตใจคนที่เขารักและชายหนุ่มก็รู้สึกตัวแล้วว่าตอนนี้ตนเองได้ทำผิดพลาดกับนลันภัสร์มากๆ สิ่งที่เขาทำมันทำลายความรู้สึกของเธอและทำให้เธอต้องร้องไห้“ฉันขอโทษนะมายด์ ฉันไม่น่าทำแบบนี้กับเธอเลย ฉันจะฉีกสัญญาทั้งหมดนี้ทิ้ง” เขาพูดจบก็ฉีกสัญญาทิ้ง“ตอนนี้เป็นอิสระจากฉันแล้วนะ ฉันจะไม่รั้งเธอไว้ด้วยคำว่าลูกหนี้อีกต่อไป แต่ฉันอยากจะขอร้องให้เธออยู่กับฉันจะได้ไหม”นลันภัสร์เงียบรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่ออีกไหม ศรุตมองหน้าของเธอและใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดน้ำตาออก เขายิ้มแล้วจับมือเธออีกครั้ง“มายด์เธออยู่กับฉันแบบนี้นะ อยู่กับฉันตลอดไปได้ไหม ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วย เธอเป็นทุกอย่างของฉันนะมายด์”“คุณศรุตจะให้มายด์อยู่กับคุณแบบนี้ตลอดไปจริงๆ ใช่ไหมคะ”“ใช้สิชีวิตนี้ฉันคงหาผู้หญิงที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขเหมือนเธอไม่ได้นะมายด์” ชายหนุ่มพูดแล้วถอนหายใจเขาไม่เคยรู้สึกประหม่าแบบนี้มาก่อนผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าช่วงนี้อิทธิพลกับหัวใจของเขาเอามากๆและคงจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้แน่ๆ ถ้าเดินออกไปจากชีวิตของเขา“มายด์ฉันรักเธอนะ” ในที่สุดเขาก็ตัดสิน
งานเปิดร้านเครื่องสำอางร้านใหม่ห้าสาขาผ่านไปได้ด้วยดี นลินภัสร์และศรุตช่วยกันทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต จนแทบจะไม่มีเวลาใกล้ชิดกันเลย แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากๆชายหนุ่มเข้าใจแล้วว่าความสุขของคนเรามันไม่ได้มีแค่บนเตียงเท่านั้น การที่มีคนอยู่ข้างๆ ได้เห็นรอยยิ้มของเธอในวันที่เหนื่อยต่างหากล่ะมันคือความสุขที่แท้จริงแต่นลินภัสร์ก็ทำให้เขาไม่พอใจเพราะเมื่อวานตอนที่ไปเปิดสาขาใหม่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง หญิงสาวพูดคุยกับเจ้าของห้างสรรพสินค้าด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรและทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ต้องเก็บอารมณ์ไว้และพยายามคิดว่าสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นเธอทำเพื่องานแต่แล้วศรุตก็ไม่พอใจมากขึ้นเมื่อมีช่อดอกไม้ช่อโตส่งมาให้นลินภัสร์“ดอกไม้นั่นของใครเหรอ” เขาเรียกหญิงสาวเข้ามาถามเมื่อกลับจากทานอาหารกลางวันและเห็นดอกกุหลาบสีแดงช่อโตวางอยู่บนโต๊ะทำงานของนลินภัสร์“ดอกไม้ของคุณวศินค่ะ”“เธอมายด์ถึงคุณวศินเจ้าของห้างที่เราเปิดร้านเครื่องสำอางเมื่อวานใช่มั๊ย”“ใช่ค่ะ”“ทำไมเขาต้องเอาดอกไม้มาให้เธอด้วยล่ะ”“เขาก็คงอยากจะแสดงความขอบคุณที่เราเข้าไปเช่าพื้นที่ของเขาค่ะ”“ถ้าเขาจะขอบคุณจร
เมื่อรู้ว่าตนเองเป็นอิสระจากคำว่าลูกหนี้แล้วนลินภัสร์ก็มีความสุขมากเย็นนี้หญิงสาวเลยขอเป็นคนเลี้ยงอาหารเย็นกับศรุตที่ร้านอาหารประจำของทั้งสองคน“คุณศรุตค่ะมื้อนี้มายด์ก็เป็นคนเลี้ยงคุณนะคะ”“นึกยังไงดีเดี๋ยวจะเลี้ยงฉันล่ะ”“ก็มายด์อยากฉลองที่ตอนนี้มายด์ไม่ใช่ลูกหนี้ของคุณแล้ว”“ดูเหมือนเธอจะดีใจมากๆ เลยนะมายด์”“ก็แน่สิคะ มีใครบ้างล่ะอยากจะมีคำว่าลูกหนี้ติดตัว”“ฉันว่าเธอคิดมากเกินไปแล้ว ฉันไม่เคยมองว่าเธอมีคำนั้นติดตัวอยู่เลย ฉันมองเธอก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่ช่วยงานฉันได้ดีมากๆ และทำให้ฉันมีความสุขมากๆ”“ถึงคุณศรุตไม่พูดหรือใครไม่พูดแต่ความรู้สึกมันก็ติดอยู่ในใจมายด์ค่ะ แต่ตอนนี้มายด์รู้สึกดีมากๆ และมีความสุขที่สุดเลยค่ะ”“ฉันก็ดีใจนะที่เธอมีความสุข และยิ้มแบบนี้ฉันชอบรอยยิ้มของเธอมากๆ”“ต่อไปมายด์คงยิ้มได้มากขึ้น”“มันก็ดีนะ แต่ขอร้องนะอย่ายิ้มแบบนี้ให้กับใคร”“มายด์ก็ไม่เคยยิ้มแบบนี้ให้กับใครมายด์ยิ้มให้กับคุณศรุตคนเดียว”“ถ้าวันไหนเธอยิ้มแบบนี้ให้คนอื่นฉันคงรู้สึกเสียใจมากๆ”“มายด์สัญญาเลยว่าจะยิ้มแบบนี้ให้แค่คุณคนเดียวเท่านั้นค่ะแล้วคุณล่ะ”“ตั้งแต่รู้จักกันมาเธอเคยเห็นฉันยิ้มให้ผู
นลินภัสร์มาทำงานที่บริษัทของศรุตได้เกือบสามเดือนแล้วตอนนี้งานทุกอย่างกำลังเข้าที่หญิงสาวช่วยงานของชายหนุ่มได้ดีมากๆ ตอนนี้การเจรจากับทางเกาหลีก็ลงตัวตอนนี้บริษัทก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาก ศรุตคาดว่าภายในกลางเดือนก็จะเปิดร้านเครื่องสำอางได้พร้อมกันทั้งหมดห้าสาขาในกรุงเทพจากนั้นเขาก็จะขยายสาขาไปตามต่างจังหวัดเหมือนกับธุรกิจแรกของตนเองบ่ายวันหนึ่งขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งทำงานอยู่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งก่อนประตูจะเปิดออก“มีอะไรหรือเปล่ามายด์หรือฉันมีประชุม”“เปล่าหรอกค่ะ มายด์จะขออนุญาตคุณศรุตออกไปเจอพี่ไม้ได้ไหมคะ”“พี่ชายเธอน่ะเหรอ”“ใช่ค่ะ เมื่อกี้พี่ไม้โทรมาหา เขาบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยมายด์เลยให้เขามาเจอที่ร้านกาแฟข้างๆ บริษัทค่ะ”“เธออยากให้ฉันลงไปด้วยมั้ย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มายด์ไม่ไปคนเดียวได้ ถ้าคุณศรุตมีงานด่วนก็โทรตามมายด์นะคะ”“ช่วงนี้ไม่น่าจะมีงานด่วนอะไร เธอใช้เวลากับพี่ชายให้เต็มที่ก็แล้วกันนะ จะคุยกันจนถึงเลิกงานเลยก็ได้ฉันไม่ว่าอะไร”“คงไม่คุยนานขนาดนั้นหรอกค่ะ มายด์ขอตัวก่อนนะคะ แล้วจะรีบกลับขึ้นมาเคลียร์งานค่ะ”หญิงสาวรีบเดินออกมาจากห้องและตรงไปที่ลิฟต์ เมื
ศรุตเอ่ยขอด้วยเสียงแหบพร่านลินภัสร์มองใบหน้าของเขาแล้วก็พยักหน้าเธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะมอบความสุขให้กับเขาเหมือนที่เขามอบให้เธอมาจนนับครั้งไม่ถ้วน“แต่มายด์ไม่เคย....”“ฉันจะสอนเธอเองนะ”ชายหนุ่มนอนลงบนเตียงก่อนจะดึงให้นลินภัสร์มาคุกเข่าอยู่กลางหว่างขาแล้วจับมือเรียวของเธอไปวางบนแท่งร้อนที่ตั้งตระหง่านชูชันตรงหน้านลินภัสร์หน้าร้อนผ่าวนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นสัดส่วนความเป็นชายของเขาใกล้และชัดเจนกว่าทุกครั้ง มือเล็กสั่นระริกก่อนจะชักขึ้นลงไปตามมือใหญ่ที่โอบอยู่ด้านบนอีกทีหญิงสาวขยับมือไปตามจังหวะแล้วเงยหน้ามองเพราะอยากจะรู้ว่าตนเองทำถูกไหม“ดีมากมายด์ แบบนั้น ช้าๆ ไม่ต้องรีบ อื้ม...”เมื่อเขาปล่อยมือออกหญิงสาวก็ขยับไปตามจังหวะ เธอเงยหน้ามองเขาเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเจ้านายหนุ่มแดงก่ำก็รู้ว่าตนเองมาถูกทาง ศรุตมองท่าทางของคนรักแล้วได้แต่ครางอยู่ในลำคอ หญิงสาวมองตาเขาอีกครั้งด้วยสายตาที่ยั่วยวน“ใช้ปากให้ฉันหน่อยนะมายด์”นลันภัสร์สุดลมหายใจข้าปอดก่อนจะก้มลงใช้ริมฝีปากสัมผัสส่วนปลายที่ปริ่มน้ำอย่างแผ่วเบา“ซี๊ดดด......มายด์....”เมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มนลินภัสร์ก็มั่นใจมากขึ้นเธอใช
“คุณศรุตมีอะไรจะคุยกับมายด์คะ”“มานั่งตรงนี้ก่อนสิ”“ดูอะไรอยู่เหรอคะ”“ฉันกำลังหาที่พักบนเกาะเสม็ดนะ เราจะไปเที่ยวกันเย็นวันศุกร์นี้ มายด์อยากพักที่ไหนล่ะ”“มายด์แล้วแต่คุณเลยค่ะ”“แล้วแต่ฉันได้ยังไงล่ะ เราพักด้วยกันนะฉันให้เธอเลือก”นลินภัสร์หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูที่พัก หญิงสาวลากปลายนิ้วผ่านหน้าจอไปไม่นาก็ตกลงเลือกบ้านพักหลังหนึ่งที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัว“พักหลังนี้ได้ไหมคะ”“ได้สิ เดี๋ยวฉันจองเลยนะ เราจะไปกันบ่ายวันศุกร์ออกจากบริษัทเร็วหน่อยให้ไปถึงท่าเรือก่อนค่ำ”“ค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะที่จะคุยกับมายด์ ถ้างั้นมายด์ขอตัวก่อนนะคะ”“จะรีบไปไหน” เขาคว้าเอวคอดแล้วให้เธอนั่งบนตักในจังหวะที่เธอกำลังจะลุกพอดี“คุณศรุต...ปล่อยมายด์เถอะค่ะมายด์จะกลับห้อง”“จะกลับไปทำไม ไปนอนห้องฉันนะ”“แต่นี่ไม่ใช่วันศุกร์” เพราะเธอกับเขาตกลงกันไว้แล้วว่าจะนอนด้วยกันในวันที่รุ่งขึ้นไม่ต้องไปทำงานเท่านั้น“ให้ฉันรอถึงวันศุกร์ฉันคงได้ขาดใจตายกันพอดีนะมายด์ ศุกร์ที่แล้วเธอก็บอกว่าเป็นประจำเดือน นี่มันผ่านมาหลายวันแล้วฉันคิดว่าเธอจะหายแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”“แล้วให้ฉันไม่ได้เหรอ อย่าใจร้ายกับฉันเลยนะมายด์” ศรุตมองหญิงสาวด้
วันนี้นลินภัสร์รู้สึกตื่นเต้นมากเป็นพิเศษเพราะเป็นวันที่เงินเดือนของหญิงสาวจะออกเป็นครั้งแรกหลังจากเรียนจบได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขานุการของศรุตอย่างเต็มตัวเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ส่วนนรเทพนั้นถูกย้ายไปประจำที่สำนักงานในประเทศเวียดนามซึ่งมีชยาภรณ์เพื่อนรักของเธอตามไปทำงานเป็นเลขาที่นั่นนลินภัสร์เลยต้องรับผิดชอบงานแทนเขาทั้งหมดเย็นนี้หญิงสาวมีนัดคุยกับฝ่ายบัญชีเรื่องการหักเงินใช้หนี้ให้กับคุณยายของเธอเมื่อไปถึงหัวหน้าฝ่ายบัญชีก็รออยู่ก่อนแล้ว“สวัสดีค่ะพี่แนน” นลินภัสร์ยกมือไหวหัวหน้าฝ่ายบัญชีก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตรงกันข้ามกับหญิงสาว“มายด์มาคุยเรื่องการหักเงินเดือนค่ะพี่แนน”“มายด์เพิ่งได้รับเงินเดือน เดือนแรกเองนะหนูจะให้พี่หักเงินเดือนตั้งแต่เดือนแรกเลยเหรอ”“ค่ะพี่แนน มายด์ใช้หนีเร็วก็จะเป็นอิสระเร็วมากขึ้น”“แล้วมายด์จะให้พี่หักเท่าไหร่ล่ะ สักสี่พันดีไหม”“พี่แนนหักมายด์ไปหนางหมื่นเลยได้ไหมคะ”“หักตั้งหมื่นมายด์ก็เหลือเงินใช้อีกไม่ถึงหมื่นห้านะเพราะต้องหักประกันสังคมด้วย ค่าครองชีพเดี๋ยวนี้สูงจะตาย มายด์จะพอใช้เหรอ”“มายด์คิดว่าพอใช้ค่ะพี่แนน”“พี่ว่ามันจะชักหน้าไม่ถึงหลังเอานะ หักแค่
นลินภัสร์รีบกดออดเรียกพยาบาลเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อพยาบาลมาถึงก็รีบวัดไข้จากนั้นก็เอายาลดไข้ให้ศรุตทานและบอกว่าเขาจำเป็นจะต้องเช็ดตัวลดไข้“เดี๋ยวญาติรอตรงโซฟาก่อนก็ได้นะคะ พยาบาลจะช่วยกันเช็ดตัวให้คนไข้เองค่ะ”“คือผมให้แฟนผมเช็ดให้ได้ไหมครับศรุต” รีบบอกกับพยาบาล“คุณศรุตคะ...” หญิงสาวตกใจกับคำพูดของชายหนุ่ม“เช็ดตัวให้ฉันหน่อยนะมายด์ ไม่ยากหรอกเธอเคยดูแลคุณยายมาแล้วฉันว่าแค่นี้เธอน่าจะทำได้”“คุณสะดวกไหมคะ ถ้าไม่สะดวกฉันจะเรียกพยาบาลผู้ชายมาช่วยเช็ดให้ก็ได้” พยาบาลสาวหันไปถามนลินภัสร์เพราะเห็นท่าทางเธอค่อนข้างอึดอัดหญิงสาวมองหน้าศรุตสลับกับนางพยาบาลก็จะยิ้มอ่อนให้กับคุณพยาบาลตรงหน้า“เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้เขาเองก็ได้ค่ะ”“อุปกรณ์อยู่ในห้องน้ำนะคะ ถ้าเช็ดเสร็จแล้วครึ่งชั่วโมงเราจะเข้ามาวัดไข้อีกครั้งหนึ่งค่ะ”เมื่อพยาบาลออกไปแล้วหญิงสาวก็เดินเตรียมกะละมังและผ้าเช็ดตัวผืนเล็กสองผืนมาเธอรูดผ้าม่านปิดก่อนจะถอดเสื้อของศรุตออกด้วยความยากลำบากเพราะนอกจากจะกลัวเขาจะเจ็บแผลแล้วยังมีเสาน้ำเกลือที่เธอจะต้องสอดแขนเสื้อออกมาอีกด้วย เมื่อถอดเสื้อเสร็จก็รีบเช็ดตัวให้ชายหนุ่มอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเ
หลังจากวางสายไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเพื่อนของศรุตทั้งสองคนก็มาถึงโรงพยาบาล“เป็นไงบ้างวะเจ็บหรือเปล่า” ปองคุณถามคนที่นั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่บนเตียง“อือ เจ็บเพิ่งขอยาแก้ปวดพยาบาลกินไปเมื่อกี้นี้เอง”“มึงซวยฉิบหายเลยว่ะศรุตคนตั้งเยอะตั้งแยะมีมึงคนเดียวที่โดนกระสุนปืนของไอ้หมอนั่น” รัชพลพูดกับเพื่อนเพราะเมื่อคืนมีแค่ศรุตคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ“แล้วตำรวจว่ายังไงบ้าง”“ตำรวจจับตัวได้แล้ว คงจะดำเนินคดีไปตามกฎหมาย”“ขอบใจพวกมึงสองคนมากนะมายด์บอกกูว่ามึงรออยู่หน้าห้องผ่าตัดเป็นเพื่อนมายด์หลายชั่วโมง”“มึงเป็นเพื่อนกูนี่” รัชพลตบบ่าข้างที่ไม่มีแผลของเพื่อนเบาๆ“มายด์ยังไม่ได้กลับไปพักเลยเหรอ” ปองคุณที่เห็นหญิงสาวสวมชุดเดิมของเมื่อคืนก็ถามขึ้น“คะมายด์รอพี่มาถึงก่อนเดี๋ยวมายด์จะขอตัวไปเอาเสื้อผ้าที่คอนโดนะคะ”“พี่ว่ามายด์ไปนอนพักสักหน่อยก็ได้ระหว่างนี้พี่จะอยู่เป็นเพื่อนไอ้ศรุตเอง”“มายด์ฝากพี่สองคนด้วยนะคะ ถ้ามีอะไรโทรหามายด์นะมายด์จะรีบมาทันที”“ไปเถอะไม่ต้องห่วงหรอก”“คุณศรุตคะมายด์ไปก่อนนะคะ”หญิงสาวเดินลงมาจากนั้นก็เรียกแท็กซี่จากหน้าโรงพยาบาลให้มาส่งที่คอนโดเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล