“พี่ซอง พี่ซองมาแล้ว”“จ๊ะพี่มาแล้ว” เด็กหญิงเข้ามากอดเธอ เด็กหญิงคนนั้นหันมองไปทางด้านหลังของซูมิน“หลังพี่มีอะไรหรือจ๊ะ”“แฟนพี่เหรอค่ะ คราวก่อนไม่ใช่คนนิ้คะ” เสียงแจ๋วๆของเด็กสาวถามขึ้นอย่างไร้เดียงสา ซูมินหันไปมองทางด้านหลัง ก่อนที่พูดกับเด็กคนนั้น“จำแม่นจังนะเรา เข้าไปรอพี่ข้างในนะ พี่ซื้อขนมมาเยอะเลย บอกเพื่อนๆด้วยล่ะ”“ค่ะพี่ซอง”“อ่อ อย่าลืมคิดล่ะ ว่าอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดของหนู”“หนูคิดไว้แล้วค่ะ” เด็กสาวตอบกลับไปอย่างน่ารักก่อนวิ่งแจ้นไปหาเพื่อนๆของเธอ“คิมอินซูนายมาทำอะไรที่นี่”“เปล่านิ” พร้อมทำหน้าเฉไฉไม่รู้ไม่ชี้“เปล่า เปล่าได้ไงก็ฉันเห็นนายอยู่ที่นี่นะ” ซูมินพูดไปพร้อมเดินไปเปิดท้ายรถหญิงของออกมา คิมอินซูเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปช่วยถือๆ“มานี่ ฉันช่วยถือ แล้วก็เอาเป็นว่าฉันตามเธอมาก็แล้วกัน”“แล้วไม่มีงานไม่มีการทำรึไงคะ” ว่าแล้วก็เดินำหน้าไปพร้อมกับเรียกเด็ก ๆให้กินขนม เมื่อเข้ามาภายในมูลนิธิแล้วก็ทักทายผู้ดูแล“สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันเอาขนมมาแจกเด็ก ๆ แล้วก็มาเล่นกับเด็กสักหน่อย” เด็กภายในมูลนิธินี่มีประมาณยี่สิบกว่าคน“เด็ก ๆจ๊ะ ไปทานขนมกันนก่อน ทานเสร็จแล้วก็ไก
“ซองเปล่าขัดนะ ซองจะเข้าไปนอนซองง่วงมากเลย ซองเข้าไปนะ” ว่าแล้วพรางเดินออกแต่ถูกกลุ่มสไตลิสดึงให้นั่งลงกับม้านั่งในสวน“ไม่ได้ ง่วงนอนใช่มั้ย งั้นนอนตรงนี้ก่อน รอพี่เธออกมาค่อยเข้าไป” มีสจีบอกน้องสาวของซองซอนซา“ป้าจี แต่ข้างนอกมันหนาวนะ ไกล้สระว่ายน้ำด้วย ยิ่งลมพัดมายิ่งหนาว” ซูมินยังคงดื้อรั้นที่จะเข้าไปนอนข้างในห้อง“ง่วงก็นอนลงไป ไม่ต้องเรื่องเยอะ พี่เธออกมาเดี๋ยวจะปลุกโอเคนะ” ว่าแล้วก็ผลักหัวซูมินให้นอนลงช่วงเวลาผ่านไปซองซอนซาและซองแทฮยองเดินออกมายังสระว่ายน้ำที่ทุกคนกำลังทานอาหารกันอยู่จึงเดินเข้ามาร่วมวงทานอาหารและเล่นเกมส์คลายหนาวโดยมี มีสพัค มีสจี เดมี มีสเตอร์คัง ซองแทฮยอง ซองซอนซา คิมอินซูยูเยจี เจนนี่ ที่อยู่ในนั่น เมื่อทานไปสักพักซองแทฮยองรับรู้ว่าจำนวนคนขาดๆไปจึงถามทุกคนขึ้นมา“ทุกคนครับ ผมว่ามันขาดไปคนนึงนะครับ”“นั่นสิค่ะ ซองล่ะ ซองยังไม่กลับมาอีกเหรอ”“ใช่ อินซูซองยังไม่กลับเหรอ” คิมอินซูกำลังจะอ้าปากตอบ แต่มีสพัคพูดขึ้นมาซะก่อน“ซองเหรอ กลับมานานแล้ว หลับอยู่ตรงนั้นล่ะ” มีสจี เรมอน และ ยูเยจียืนบังอยู่จึงหลบให้ซองซอนซาเห้นน้องสาวของเธอ“นอนนานรึยังอากาศหนาว แล้วนั้น
“ซองเปล่านะซองไม่ได้โกงซะหน่อย”“จริงเหรอ” ซองซอนซาแซวน้องสาว คิมอินซูเห็นดังนั้นจึงยอมแพ้ให้ซูมินเพื่อที่อยากเอาใจเธอ อีกอย่างไม่อยากให้หญิงสาวดื่มแอลกอฮอลด้วย คิมอินซูจึงเดินไปหยิบโชจูมาดืม ซูมินหน้าบึ้งตึง หญิงสาวงอลและเดินเข้าไปต่อว่าคิมอินซู“นี่นาย ฉันรู้นะว่านายแกล้งยอมแพ้”“อะไรฉันเปล่านะ ฉันแพ้เธอจริง ๆ” แพ้คนน่ารักอย่าเธอนะ คิมอินซูคิดในใจค“แล้วฉันก็ไม่ใช่เด็ก ๆแล้วนะ ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายแกล้งแพ้!! เกมส์ต่อไปนายไม่ต้องมาอ่อนข้อให้ฉันหรอก นายเล่นเต็มที่เลย” ต่อว่าคิมอินซูเรียบร้อยแต่กลับไม่อารมณ์ดีขึ้นเลย หญิงสาวได้แต่ทำหน้าบึ้งตลอด“เรามาต่อที่คู่สุดท้ายดีกว่า” เสียงแซวจากเพื่อนๆก็ดังขึ้นมา“เชิญครับ” ซองแทฮยองผายมือให้ซองซอนซาที่นั่งอยู่ลุกยังที่เล่นเกมส์“เกมส์นี้เล่นยังไงคะ ฉันไม่เคยเล่นมาก่อนเลย” ซองซอนซาถาม ซองแทฮยองเดินเข้าไกล้ ๆ ซองซอนซาพร้อมกับจ้อง เขายืนกอดอกพร้อมจ้องไปที่หน้าของเธอพร้อมพูดว่า “คือเกมส์นี้จากที่ดูสองคู่นั้นเล่นแล้ว รุ่นพี่ต้องทำตรงข้างจากมือของผม” ซองซอนซาพยักหน้า ซองแทฮยองมองลึกเข้าไปในแววตาของเธอเพื่อจะสื่อสารความรู้สึกที่มีให้กับเธอ“อ่อ!!...เ
ซองแทฮยองและซองซอนซากำลังจะเริ่มเกมสที่สอง ซองแทฮยองก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาของซองซอนซา มือของเดมีบังสายตาของทั้งงคู่อยู่นั้น ซองแทฮยองได้ส่งจูบเล็กๆไปให้ซองซอนซา เมื่อเอามือออก ทั้งสองจ้องหน้ากันทำหน้ากวนกันอย่างไม่ลดละ ซองซอนซาทนความทะเล้นของซองแทฮยองไม่ไหวจึงหลุดยิ้มออกมา จึงทำให้เธอแพ้เธอเดินไปหยิบโชจูมาดื่ม ซองแทฮยองก็เช่นกัน นั้งทานอาหารในช่วงพักก่อนที่จะเล่นเกมส์ต่อไป ต่างคนต่างพากันดื่ม ในคืนนี้ซองแทฮยองดื่มแอลดอฮอลไปเยอะจึงทำให้เขาเริ่มๆที่จะเมาแล้ว ทุกคนที่นั่งร่วมตัวก็มีอาการเช่นเดียวกับชายหนุ่ม ยกเว้น เดมี มีสจี มีสพัค ที่ดื่มไปเพียงนิดเดียว “รุ่นพี่ครับ เกมหน้าผมขอผ่านนะครับ”“ทำไมล่ะ ทำไม่ไม่เล่นต่อ หรือนายไม่กล้า” ซองแทฮยองพูดด้วยอาการเมา“ไม่ใช่ว่าผมไม่กล้านะครับรุ่นพี่ รุ่นพี่ดูคู่ปมสิครับ เมาหลับไปแล้ว ”“อ่อ เหรอ” ตอบกลับไปพร้อมฟุบหลับลงบนโต๊ะ“เอ่อ รุ่นพี่ครับดึกมากแล้วเรากลับบ้านกันเถอะครับ” แต่กลับไม่มีเสียงตอบใด ๆ“ยูเยจี เจนนี้ ลุกได้แล้ว ไปนอนในบ้าน ตรงนี้ไม่ใช่ที่นอน” เธอว่าพรางพร้อมเขย่าเพื่อนทั้งสอง“พี่ปาร์ค พี่จี พี่เรย์ ช่วยฉันเคลีย สามสี
หลังจากงานปาร์ตี้หนึ่งสัปดาห์ ก็เกือบเข้าปีใหม่ในปี 2016 แล้ว ซองแทฮยองพักผ่อนอยู่กับครอบครัวของเขา และบ้านของเขามักจะมีเพื่อนของซองแทฮยองมาหาอยู่บ่อย ๆ และวันนี้ก็เช่นกัน ชายหนุ่มนั่งอยู่ภายในห้องนั่งเล่น ในมือของเขามีหนังสือที่ชอบอยู่เล่มหนึ่ง เป็นหนังสือที่ซอนซาทำออกมาเป็น Photobook ออกมาให้แฟนคลับ หนังสือที่ซองซอนซาเขียนถึงแฟนคลับของเธอเมื่อเธอทำงานอยู่ที่ต่างประเทศตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซองแทฮยองจะหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่านเมื่อเขาคิดถึงและยังเป็นหนังสือเล่มโปรดของเขาอีกด้วยที่หยิบออกมาอ่านบ่อย ๆ เขาชอบเรื่องราวต่าง ๆ ที่เธอตั้งใจเขียน ชายหนุ่มอ่านซ้ำซ้ำมาโดยไม่รู้จักเบื่อ อ่านจนเวลาล่วงเลยถึงเวลาค่ำ เพื่อนสนิทของชายหนุ่มอย่าง ลีโอซอง อีแฮอัน คิมลีจุน ยูโฮอิน อีจองกุก ผู้จัดการส่วนตัว ทั้งหมดมาหาชายหนุ่มโดยที่ในมือของทุกคนมีติดมือมา เพราะพวกเขาจะมาปาร์ตี้ แม่ของชายหนุ่มเดินออกมาต้อนรับ“ว่ายังไง หนุ่มๆ ซื้อของอะไรมาเยอะแยะเลย””สวัสดีครับแม่” ทั้งหกหนุ่มยกก้มหัวทักแม่ของซองแทฮยอง“แม่ครับ แทฮยองล่ะครับ” แฮอันถามหาชายหนุ่มจากแม่ของเขา“อ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นน่ะ คงหนักกันแย
“นั่งเมาท์อะไรซองกันอยู่ค่ะ…. แล้วมาทำอะไรกันแต่เช้าคะเนี้ย ทานอะไรกันรึยัง”“เดี๋ยว ๆ เช้าบ้าอะไรย่ะ จะบ่ายสองแล้วย่ะ” ยูเยจีตอบกลับไปอย่างหมั่นใส้คนนอนตื่นสาย“ห่ะ บ่ายสอง” เธออุทานออกมา“หัดนอนให้มันตรงเวลาแล้วก้ตื่นเช้าๆหน่อย” มีสสีถือโอกาศสอน“วันหยุดของซองซองขอตื่นสายบ้างไม่ได้เหรอ!คะ” ซูมินตอบกลับไปอย่างอ้อนๆ“พี่จีก็อย่าไปว่าน้องสิคะ นางนอนดึกทำงานแหละ” นางเอกสาวชื่อดังแก้ต่างให้น้องสาว“พี่สาวใครเนี่ยๆ น่ารักที่สุด มาหอมทีสิ” ซูมินเดิมอ้อมมาด้านหลังและหอมแก้มพี่สาวของตน“จ้าๆ อ้อนเข้าไป” เอเลนปาร์คแซว ซูมินนึกได้เลยถามทุกคน“ทุกคนทานข้าวกลางวันกันรึยังคะ” ทุกคนส่ายหน้าเป็นคำตอบให้กับคนถาม“ยังเลยย่ะ นั่งคุยงานกันแล้วก็คุยเรื่องไปเที่ยวอาทิตย์หน้า”“งั้นเดี่ยวไปทำอะไรให้กินนะรอแปปนึง” ซูมินบอกกับทุกคนและเดินตรงเข้าไปในครัว“คุยกันไปก่อนนะ อาหารเสร็จจะได้ทานกัน” ซองซอนซาเดินเข้าไปช่วยน้องสาว แล้วปล่อยให้เพื่อนคุยงานกันไปหลังจากนั้นในเวลาไม่นาน อาหารก็ถูกจัดวางบนโต๊ะอาหาร ทุกคนต่างนั่งประจำที่ของตนและลงมือทานอาหารพรางคุยเรื่องแพลนเที่ยวกันอีกครั้ง“ตกลงจะไปวันไหน นิวยอร์กน่ะ” เ
“เชิญนั่งค่ะ” มีสจีเอ่ยเชิญ เมื่อทุกคนนั่งร่วมโต๊ะแล้ว“พี่ค่ะ พี่อยู่ร้านพี่อินใช่มั้ย เดี๋ยวซองเข้าไปหานะ ซองลืมหยิบกุญแจบ้านมาค่ะ”“ได้สิ เข้ามาเมื่อไรโทรบอกนะ” ซองซอนซาตอบน้องสาวแล้วหลังจาหนั้นคนที่ซองแทฮยองนัดไว้ก็มาถึง“สวัสดีครับรุ่นพี่ซองแทฮยอง”“สวัสดีครับทุกคน” คนที่มาใหม่ทั้งสองคนทักทายคนในร้าน เมื่อคนปรายสายได้ยินเสียงคนที่เข้ามาใหม่ภายในร้าน“เอ่อๆ ซองขอตัวก่อนนะคะ”“ทำไมล่ะ” ซองแทฮยองถาม“เอ่อ พอดีเหมือนน้ายูเยจีจะตื่นแล้ว ขอไปดูก่อนนะ ทานอาหารให้อร่อยนะคะ บายค่ะ” ว่าแล้วก็กดตัดสายไป“เอ้า ตัดสายไปแล้ว แล้วกุญแจบ้านล่ะ”“ไม่ต้องไปบ่นน้องหรอกเดี๋ยวก็ไปเจอทีบ้านอยู่ดีแหละ” มีสพัคบอก“อาหารมาแล้วครับ” พนักงานที่อยู่ในร้านอาหารพูดพร้อมวางอาหารลงที่โต๊ะ ยูโฮอินในฐานะที่เป็นเจ้าของร้านเขาจึงแนะนำอาหารเมนูใหม่ ในระหว่างที่ยูโฮอินแนะนำอาหารทุกคนต่างตั้งใจฟังและมองอาหารที่แนะนำแต่ผิดจากใครอีกคนที่เอาแต่นั่งมองคนที่อยู่ทางฝั่งตรงข้ามแทบไม่อยากที่จะละสายตาจากบุคคลตรงหน้า“ฉันอยากจะทำอาหารบ้าง นายสอนฉันทำหน่อยสิ โฮอิน” ซองซอนซา“เธอก็ทำกินประจำนิอาหารเช้า กลางวัน” มีสจีบอก“ทำน่ะท
“เชิญนั่งค่ะ” มีสจีเอ่ยเชิญ เมื่อทุกคนนั่งร่วมโต๊ะแล้ว“พี่ค่ะ พี่อยู่ร้านพี่อินใช่มั้ย เดี๋ยวซองเข้าไปหานะ ซองลืมหยิบกุญแจบ้านมาค่ะ”“ได้สิ เข้ามาเมื่อไรโทรบอกนะ” ซองซอนซาตอบน้องสาวแล้วหลังจาหนั้นคนที่ซองแทฮยองนัดไว้ก็มาถึง“สวัสดีครับรุ่นพี่ซองแทฮยอง”“สวัสดีครับทุกคน” คนที่มาใหม่ทั้งสองคนทักทายคนในร้าน เมื่อคนปรายสายได้ยินเสียงคนที่เข้ามาใหม่ภายในร้าน“เอ่อๆ ซองขอตัวก่อนนะคะ”“ทำไมล่ะ” ซองแทฮยองถาม“เอ่อ พอดีเหมือนน้ายูเยจีจะตื่นแล้ว ขอไปดูก่อนนะ ทานอาหารให้อร่อยนะคะ บายค่ะ” ว่าแล้วก็กดตัดสายไป“เอ้า ตัดสายไปแล้ว แล้วกุญแจบ้านล่ะ”“ไม่ต้องไปบ่นน้องหรอกเดี๋ยวก็ไปเจอทีบ้านอยู่ดีแหละ” มีสพัคบอก“อาหารมาแล้วครับ” พนักงานที่อยู่ในร้านอาหารพูดพร้อมวางอาหารลงที่โต๊ะ ยูโฮอินในฐานะที่เป็นเจ้าของร้านเขาจึงแนะนำอาหารเมนูใหม่ ในระหว่างที่ยูโฮอินแนะนำอาหารทุกคนต่างตั้งใจฟังและมองอาหารที่แนะนำแต่ผิดจากใครอีกคนที่เอาแต่นั่งมองคนที่อยู่ทางฝั่งตรงข้ามแทบไม่อยากที่จะละสายตาจากบุคคลตรงหน้า“ฉันอยากจะทำอาหารบ้าง นายสอนฉันทำหน่อยสิ โฮอิน” ซองซอนซา“เธอก็ทำกินประจำนิอาหารเช้า กลางวัน” มีสจีบอก“ทำน่ะท
“ผมรักคุณนะ” สิ้นเสียงบอกรักแสนหวานของชายหนุ่ม ริมฝีปากบางอันอวบอิ่มที่แค่งแค่งด้วยลิปสติกสีชมพูระเรื่อถูกริมฝีปากหนาของชายหนุ่มจูบซับความอ่อนหวานและนุ่มละมุน เพื่อส่งความรู้สึกทั้งหมดให้หญิงสาวคนรัก ริมฝีปากอันหอมหวานจนทำให้ชายหนุ่มอยากจะกลืนกินบุคคลตรงหน้า ชายหนุ่มค่อย ๆ เรียกร้องให้เธอตอบรับเขาอย่างช้า ๆ ซองซอนซาตอบสนองความอ่อนโยนของชายหนุ่ม เขาค่อยๆมอบจุมพิตแสนหวานล้ำให้กับหญิงสาวอีกครั้ง บทเพลงรักอันแสนหวานที่ทั้งสองขับกล่อมยามราตรีก่อนจะปล่อยใจให้บทเพลงแห่งรักดำเนินต่อไปตามที่ใจปรารถนาที่มอบให้กันและกันรุ่งอรุณยามเช้ากับบรรยากาศที่เย็นสบายกำลังดี แสงแดดอ่อนๆที่ส่องแสงเข้ามาภายในห้องนอนอันกว้างขวางที่อบอวนไปด้วยความรัก มีสองร่างยังคงนอนกอดกันด้วยความรัก อากาศที่เย็นลงทำให้ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดของซองแทฮยองขยับซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งของเขาราวกับหาความอบอุ่นจากอากาศภายนอกที่หนาวเหน็บ ชายหนุ่มยังคงมองการกระทำราวกับเด็กน้อยที่ต้องการความอบอุ่นจึงพลอยยิ้มออกมา“อื้ออออ…” เสียงครางอู้อี้อยู่ในลำคอของคนที่อยู่ในอ้อมอกของเขา เมื่อชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ซองซอนซาที่หลับใหล ค่อ
Epilogue ตอนจบที่ 1ณ มหานครนิวยอร์ก คอนโดหรูในเมืองแมนแฮสตันใจกลางมหานครยามค่ำคืนที่แสนโรแมนติกของฮันรยูสตาร์หนุ่มสาวผู้ที่โด่งดังที่สุดในเวลานี้ ทั้งคู่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ทั้งสองเลือกที่จะเดินทางมาก่อนเพื่อนของพวกเขา เพราะชายหนุ่มอยากใช้เวลาอยู่กับคนที่เขารักให้คุ้มค่าและมากที่สุด เมื่อถึงห้องพักหหลังจากไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนกันสองคน หญิงสาวจึงถามชายหนุ่ม“ทำไมเราไม่มาพร้อมคนอื่น ๆ ล่ะคะ”“ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้มากที่สุด โดยมีแค่คุณกับผม”“แล้วมีคนอื่นอยู่ด้วย จะเป็นยังไงคะ”หญิงสาวแสร้งถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ้อนคลอเคลีย“ถ้ามีคนอื่น อย่างเช่นน้องสาวคุณอยู่ด้วย ผมคงไม่ได้สวีทกับคุณแบบนี้หรอก รายนั้นน่ะชอบขัดตลอด”“เขาแค่หวงฉันก็แค่นั้นเอง”“ทั้งทั้งที่ผมเป็นแฟนคนเนี่ยนะ” ชายหนุ่มยังคงพูดไปและสวมกอดหญิงสาวจากด้านหลัง จมูกโด่งของเขาสูดกลิ่นหอมจากกายของเธอ ก่อนที่จะพาเธอไปตรงหน้าต่างที่มองเห็นบรรยากาศในค่ำคืนที่แสนโรแมนติกที่ไม่มีวันหลับไหล“คุณดูนั่นสิ” หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความปลื้มเมื่อเธอเห็นบรรยากาศรอบนอก“ฉันซื้อที่นี่ไว้ เอาไว้พักผ่อนกับน้องและเพื่อนๆ ฉันไม่เคยเปิดม่า
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด“จูบเลย จูบเลย จุบเลย” เสียงเชียร์จากคนในงานต่างเห็นด้วยที่ซูมินตะโกนออกมาแบบนั้น หญิงสาวมองค้อน ๆ ไปทางกองเชียร์ที่ต่างสนุกสนานกับการแกล้งเธอ ชายหนุ่มก้มหน้าเข้าไปไกล้ใบหน้าของหญิงสาวยิ่งทำให้เสียงเชียร์ดังมากขึ้น“นี่หยุดเลยนะ กองเชียร์ทั้งหลาย แทฮยองเขาไม่ทำตามที่พวกเธอบอกหรอก……” ไวกว่าคำพูดของหญิงสาวก็จมูกโด่งของชายหนุ่มจรดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของหญิงสาวเป็นที่เรียบร้อย“เขาไม่จูบ….แต่หอมแก้ม…..อืม ๆ ก็ยังดีนะ” เสียงล้อเลียนของเดมีดังขึ้น“นี่คุณ เล่นอะไรของคุณเนี่ย” หญิงสาวตีไปที่ไหล่ของเขา“ก็ของขวัญคุณไง” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาว หญิงสาวได้แต่มองค้อนๆใส่เขา“แทฮยอง นี่มันงานวันเกิดของรุ่นพี่ซอนซาจังนะ มันต้องมีอะไรมากกว่าหอมแก้มสิ” เสียงอีแฮอันดังขึ้นมาทันทีเมื่อซองแทฮยองพูดจบ“ใช่มันต่องมีมากกว่านี้นะ” ทุกคนต่างเห็นด้วยกับอีแฮอันซองแทฮยองหันกลับมามองหน้าเจ้าของวันเกิดอย่างมีเลศนัย“หยุดเลยทุกคน….ไม่ต้องเลยนะ เรามากินเค้กกันดีกว่า” เจ้าของวันเกิดเอ่ยอย่างหาทางออกให้กับตนเอง“จริงด้วย เรามากินกันเถอะ” ผู้จัดการส่วนตัวของหญิงสาวเอ่ย ๆ“ป้าปาร
หนึ่งสัปดาห์หลังจากงานแฟนมีตติ้งของหญิงสาว ถ้วยซุปสาหร่ายร้อน ๆถูกจัดวางไว้บนโต๊ะ ซุปสาหร่าย มักจะทานกันที่บ้านในวันเกิดของสมาชิกในครอบในมื้อแรกของวัน อาหารในมื้อเช้านี้ แม่ของหญิงสาวเป็นคนจัดเตรียมให้กับเจ้าของวันเกิด“วันนี้มีอะไรทานบ้างคะแม่”“ซุปสาหร่ายร้อน ๆ สำหรับเจ้าของวันเกิดจ๊ะ”“ขอบคุณนะคะแม่ ที่คอยดูแลหนูมาโดยตลอด”“เรามาทานข้าวกันดีกว่า วันนี้จะได้เป็นวันที่ดีและมีความสุขตลอดทั้งวัน”“ค่ะแม่” หญิงสาวรับคำด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“แล้วน้องล่ะ”“ยังไม่ตื่นมั้งคะแม่ ช่วงนี้ยัยตัวแสบตื่นสาย”“อะไรกันคะ มาว่าน้องตื่นสายได้ยังไง น้องตื่นตั้งนานแล้ว” คนที่ถูกเอ่ยถึงตอบกลับพี่สาวอย่างร่าเริง“นึกว่าจะไม่ตื่นซะแล้ว”“ไม่ตื่นได้ยังไง วันสำคัญของพี่สาวตัวเองทั้งคน” วันนี้เป็นวันที่ครอบครัวของหญิงสาวได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาในเวลายามเช้านี้โดยมี เจ้าของวันเกิดอย่างตัวหญิงสาว แม่ของเธอ และน้องสาวสุดที่รัก อาหารมื้อนี้เป็นอะไรที่เธอชอบและโปรดปราณที่สุด โดยเฉพาะอาหารที่แม่ของเธอทำ“เมื่อไรจะแต่งานสักทีนะซอนซาจัง” เจ้าของวันเกิดได้ยินคำถามถึงกับสำลักซุปที่กำลังทานอยู่“คุณแม่พ
ซองแทฮยองขอบคุณทุกคนที่มาให้กำลังใจซองซอนซาในงานนี้ทั้งแฟนคลับในประเทศและต่างประเทศที่สนับสนุนพวกเขามาโดยตลอด ซองแทฮยองและยูโฮอินหมดหน้าที่มาเป็นแขกรับเชิญพิเศษให้กับหญิงสาวในครั้งนี้แล้ว ซองแทฮยองเข้าไปสวมกอดซองซอนซา ก่อนที่จะเดินไปยืนดูหญิงสาวอยู่ข้างเวทีในระหว่าหญิงสาวอ่านจดหมายที่เธอเขียนถึงแฟนคลับที่รักเธอทุกคนจนเธอร้องไห้ออกมา ไม่นางซองแทฮยองวิ่งออกมาพร้อมกระดาษทิชชู่ใน่มื่อสะกิดให้หญิงสาวรับก่อนที่จะเดินกลับไปยืนในที่เดิมในครั้งแรกงานในครั้งนี้ทำให้เธอมีความสุขมากที่ได้ร่วมเวทีกับคนที่เธอรัก น้องชายคนสนิท และได้เห็นรอยยิ้มแฟนๆที่รักและรอคอยเธอมาตลอด ซองแทฮยองที่ยืนมองคนรักอย่างเป็นห่วง “เฮ้อออ วิ่งเร็วกว่าสตาฟ์ที่จัดไว้อีกนะคะ” สไตลิสส์คนสนิทของหญิงสาวเอ่ยแซว “ผมห่วงแฟนผมนิครับพี่จี” “เข้าใจว่าห่วง นี่ก็ไกล้จะจบงานแล้วนิ” “ใช่ครับ เอ่อ แล้วคนที่วิ่งดูความเรียบร้อยของงานตั้งแต่เมื่อคืนไปไหนแล้วครับ” “โน่นไง” ชี้ไปยังโซฟาสีสะอาดนวลตามีร่างของคนที่ถามหานอนคอพับคออ่อนอย่างหมดสะภาพภายในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่าง
ฮันรยูสตาร์หนุ่มสาวเดินลงจากเวทีอีกทางหนึ่ง ชายหนุ่มหยิบรางวัลจากมือหญิงสาวมาถือเองก่อนที่จะส่งรางวัลในมือให้กับผู้จักการส่วนตัวและเดินทางกลับ ซองซอนซาเดินอย่างรวดเร็วนำหน้าชายหนุ่ม เพราะเธออยากกลับบ้านไปพักผ่อน โดยมีทีมการ์ดและผู้จัดการของชายหนุ่มเดินตามหลังไปที่รถด้วย ซองแทฮยองเว้นระยะการเดินห่างหญิงสาวเมื่อเห็นทีมนักขาวอยู่เบื้องหน้า เมื่อหลบพ้นจากนักข่าวแล้วชายหนุ่มได้อ้อมไปขึ้นรถคันเดียวเดิมนั้น ก่อนที่จะให้ การ์ดและผู้จัดการส่วนตัวของซองแทฮยองไปนั่งรถของเขาอีกคันเพื่อตบตานักข่าวไกล้เวลาวงานแฟนมีตติ้งเข้ามาทุกที ทุกคนต่างมารวมตัวกันที่บริษัท AUP ต้นสังกัดของฮันรยูสาว เพื่อเตรียมงานแฟนมีตติ้งครบรอบ 20 ปีของเธอ ซองแทฮยองเป็นคนที่คอยให้คำปรึกษากับหญิงสาวในเรื่องต่างๆและคอยช่วยประสานงานกับทีมงานให้หญิงสาวกับแฟนมีตครั้งแรกนี้ เธอรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเป็นอย่างมาก หญิงสาวเตรียมเรื่องราวมากมายไว้พูดคุยกับแฟนๆของเธอ ของขวัญสุดพิเศษที่เธอตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้ รวมถึงแขกรับเชิญคนพิเศษอย่างยูโฮอิน น้องชายคนสนิท และ ซองแทฮยองพระเอกคู่ขวัญและยังเป็นคนรักของเธออีก เกินความคาดหมายกับงานในครั
“จะให้ขอโทษหรือสารภาพครับ” ชายหนุ่มตอบออกมาอย่างเขินๆปนเสียงหัวเราะของเรา “ผมขอโทษครับ” ซองแทฮยองกล่าวคำขอโทษออกมาเมื่อเขารู้สึกถึงความผิดพลาด เพื่อนสนิทของซองแทฮยองอย่างอีแฮอันถึงกับอมอิ้มน้อยๆอย่างเก็บอาการเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิทและรุ่นพี่ร่วมวงการ“ขนาดขอโทษเขายังหล่อเลยครับ”ถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องขึ้นไปรับรางวัล President's Award เมื่อได้ยินประกาศชื่อของตน ซองแทฮยองเดินนำหน้าซองซอนซา ก่อนที่จะหยุดรอเธอและเดินขึ้นไปพร้อมกัน ซองแทฮยองผายมือให้หญิงสาว หญิงสาวก็ผายมือให้ชายหนุ่มไปยืนข้างๆตัวแทนที่มารับรางวัลแทนคนเขียนบทจีอินซุกเช่นกัน“คุณเดินก่อนเลยค่ะ” ซองแทฮยองเดินมายืนขางตัวแทนของคนเขียนบท ซองซอนซาไม่ทันระวังบวกกับพื้นที่ลื่นของเวทีจึงชนกับซองแทฮยอง หญิงสาวเอื้อมมือจับที่แขนของชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย ซองแทฮยองยิ้มให้กับหญิงสาวที่เดินไม่ระวังตอนนี้เธอยืนอยู่เคียงข้างเขาเรียบร้อยซองแทฮยองและซองซอนซาเดินเข้าไปรับรางวัล ช่อดอกไม่ละติดเข็มก่อนจะเดินอ้อมไปทางด้านหลังกลับมายืนที่เดิมของตน ซองแทฮยองขยับให้ซองซอนซามายืนด้านหน้าของเขา เขาเอามือแต่ที่หลังเธอเล็กน้อยก่อนถ่ายร
ชายหนุ่มขึ้นรับรางวัลก่อนที่จะกล่าวขอบคุณ เขาดีใจจนแทบจะร้องไห้ น้ำเสียงสั่นเคลือ“ขอบคุณครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับรางวัลใหญ่แบบนี้ ผมดีใจจนพูดไม่ออกเลยครับ ทุกคนโปรดเข้าใจผมด้วยนะครับ ขอบคุณมาก ๆ ครับ อ่อ ที่จริงแล้ว ผมกำลังมองหาผู้จัดการของผมอยู่ครับ แต่ผมหาเขาไม่เจอ รางวัลนี้ถูกมอบให้ผมโดยสมาคมผู้จัดการนักแสดงและผมก็ไม่รุ้จริงครับว่าพี่ผู้จัดการของผมก็ควรที่จะได้รับรางวัลนี้เหมือนกัน ผมดีใจจริง ๆ ครับ ตลอดการถ่ายทำ Blossome in sunshine และงานอื่น ๆมากมาย ผมได้รับความรักจากทุกคนอย่างล้นหลาม และ ถ้าไม่ได้ผู้จัดการของผมที่ทำงานได้ดีเยี่ยม ผมก็คงไม่สามารถมายืนอยู่ที่นี่ได้ในวันนี้ครับ อ่อ และที่ดูแลผมอย่างดีมาโดยมาตลอด ประธานจู ผู้บริหารคิม และผู้จัดการคัง แดวุง และครอบครัว The SunBoss Enterterinment ผมรู้สึกซาบซึงกับทุกคนจริง ๆ ครับ ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรครับ ที่ได้รับรางวัลใหญ่ขนาดนี้ ผมดีใจที่ให้ร่วมงานกับ ทำ Blossome in sunshine และได้รับความรักมากมายจากทุกคน”“ คนแรกผู้กำกับฮา ที่คอยยื่นมือของเขามาให้ผม”“ประธานซอวู และคนที่ทำสิ่งที่น่าสนใจจากที่ไม่มีอะไรเลย คนเขียนบท อึนซุกกับ
ปลายเดือนกันยายน คาปรี สวีเดนเกาะคาปรี Capri หมู่เกาะในทะเลติร์เรเนียน อยู่ทางทิศใต้ของอ่าวเนเปิลส์ แคว้นกัมปาเนีย ประเทศอิตาลี เมืองหลักซึ่งมีชื่อเดียวกับเกาะนี้ มีเมืองใหญ่ๆอยู่สองเมือง คือ เกาะคาปรี (Capri) อยู่ด้านล่างของเกาะ อนาคาปรี (Anacapri) อยู่บนภูเขาสูง สถานที่ตากอากาศ ตั้งแต่สมัยโรมัน เกาะคาร์ปรีมีเสน่ห์ในเรื่องของความหรูหรา แต่ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติที่แสนสงบสวยงามชวนฝัน ทุกคนเดินทางมาถึงอิตาลีเพื่อถ่ายงานตามที่เคยวางแผนเอาไว้ ทุกคนต่างช่วยกันทำงานใช่เวลาในการถ่าย 1 สัปดาห์ เปลี่ยนการถ่ายแฟชั่นไปในสถานที่ต่างๆทั่วเกาะวันพักกองของซองแทฮยอง 1 สัปดาห์ เขาจึงเลือกบินตามหญิงสาวมาหาหญิงสาวที่อิตาลี ซึงเขาอยู่ได้เพียงสองวัน ก็ต้องบินกลับเกาหลีเพื่อไปงานอีเวนท์ ชายหนุ่มมาหาหญิงสาว“สวัสดีครับที่รัก” ชายหนุ่มทักทายคนรักของเขาก่อนที่จะทักทายทีมสไตลิสต์ทีมงานที่ทำงานร่วมกับเธอ ก่อนที่จะพาเธอออกมาคุยข้างนอก“คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ คุณไม่ถ่ายหนังเหรอ คุณมีงานอีกสองวันนิ”“ผมจะตอบคำถาไหนของคุณก่อนดีครับ ผมมาหาเพราะผมคิดถึงคุณ”“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ แต่คุณบินไปบินกลับแบบนี้เหนื่อยแย่เลย ฉ