Nang matapos si Ethan sa pagluluto, inayos niya ang hapag-kainan at inilagay ang mga niluto niya sa mesa. May chicken soup, stir-fried vegetables, at isang malaking plato ng rice."Halika na, Lila. Kumain na tayo, huwag ka mahiya kumain, my love," tawag niya habang inaayos ang upuan para sa kanya.Lumapit si Lila ngunit agad na nagtaas ng kamay bilang pagtutol. "Ethan, pasensya na, pero hindi ako pwedeng kumain ng marami. Kakain pa kami ni Papa mamaya. Ayoko namang mabusog na bago pa kami mag-dinner."Ngumiti si Ethan, pero kita sa mata niyang hindi siya sang-ayon. "Kahit konti lang? Alam kong abala ka sa trabaho at minsan nakakalimutan mong kumain. Ayoko namang magutom ka."Napabuntong-hininga si Lila at napaupo. "Sige, konti lang talaga, ha?"Ngunit sa pagdaan ng ilang minuto, napansin niyang tila hindi "konti" ang binigay sa kanya ni Ethan. Nilagyan nito ang kanyang plato ng maraming pagkain, halos hindi na niya alam kung paano uubusin ang lahat."Ethan," protesta niya, "sabi ko ko
"Lila, sandali lang," mabilis na lumapit si Ethan sa kanya, hawak ang isang paper bag.Napahinto siya at bahagyang tumalikod. "Ano na naman, Ethan?"Huminga nang malalim si Ethan at iniabot ang paper bag. "Dinala ko ‘yung lunchboxes para sa’yo. Alam kong hindi mo agad kakainin, pero gusto ko lang siguraduhin na may pagkain ka kahit paano."Napatingin si Lila sa bag na hawak nito. Alam niyang hindi niya ito gagalawin, pero hindi niya kayang sabihin iyon nang direkta kay Ethan. Hindi niya rin alam kung paano niya tatanggihan nang hindi nasasaktan ang damdamin nito.Kaya imbes na magsalita, tinanggap niya na lang ito at tumango. "Salamat.""Lila... mag-ingat ka, ha?" may bahagyang pag-aalalang sabi ni Ethan.Isang tipid na ngiti lang ang isinagot niya bago siya tuluyang lumakad papunta sa sasakyan. Hindi siya lumingon kahit narinig niya ang malalim na buntong-hininga ni Ethan sa likod niya.Habang nagmamaneho pauwi, pilit niyang iniisip ang ibang bagay para mabawasan ang bigat sa dibdib.
"I'l be retiring soon at ibibigay ko kay Lila ang kumpanya," mahinang saad ni Geo at halos nakanganga sina Lila sa sinabi nito.Napatulala si Lila sa kanyang ama, hindi makapaniwala sa mga salitang kanyang narinig. Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa kanyang isipan, ngunit hindi niya magawang lunukin nang buo ang kahulugan ng mga iyon. "Magreretiro ka? Ibibigay mo sa akin ang kumpanya?" Ang tinig niya ay puno ng pagkabigla, at lalong humigpit ang hawak niya sa basong may tubig.Bahagyang natawa si Geo, ang kanyang ama. "Hindi agad-agad, anak. Pero oo, sa loob ng ilang taon, gusto kong maging handa ka upang pamahalaan ito."Mabilis na inilapag ni Lila ang baso sa mesa, mas madiin kaysa sa nararapat. "Papa, ni hindi ko nga gusto maging presidente ng kompanyang hawak ko ngayon. Paano pa ‘yang buong airline mo? Ibang antas na ng stress ‘yan!"Malamig ngunit mapanatag ang titig ni Geo sa kanya. "Naiintindihan ko ‘yan, Lila. Pero ito ang pamana ng ating pamilya. Mula sa wala, itinayo ko ang
Lila nakahiga sa kanyang kama, nakatitig sa kisame. Madilim ang paligid, ngunit parang mas madilim ang kanyang isipan. Hindi siya makatulog. Hindi niya magawang magpahinga kahit na ramdam niyang pagod na pagod na siya.Ang bigat ng mga responsibilidad na kailangan niyang pasanin—ang kumpanya, si Mia, at ang pagiging pekeng asawa ni Ethan.Gusto niyang sumigaw. Gusto niyang umiyak. Ngunit wala siyang lakas para ilabas ang kanyang nararamdaman.Hindi ko na alam ang gagawin ko sa buhay ko, feeling ko mali ako ng landas na tinahak. Bakit ba kasi ako yung pinili ni Lord para sa ganitong pagsubok?Lumipas ang buong magdamag nang hindi siya nakakatulog. Nang sumilip ang unang sinag ng araw sa kanyang bintana, napabuntong-hininga na lang siya. Wala siyang pagpipilian kundi bumangon.Maya-maya pa, bumukas ang kanyang pinto at sumilip ang kanyang tiyahin. "Lila, iha-hatid ko muna si Mia sa school. Sigurado ka bang okay ka lang?"Napilitang ngumiti si Lila. "Oo, Tita. Salamat sa pag-aalaga kay M
Si Lila ay napangiti habang binabasa ang sticky note ni Daniel. Napatingin siya sa pagkain sa harapan niya—adobo, may kasamang kanin at ilang piraso ng prutas sa tabi. Kumulo ang kanyang tiyan. Hindi niya namalayang gutom na pala siya.Ngunit bago siya magsimula kumain, isang bagay ang sumagi sa isip niya. Hindi ba’t dapat nasa ibang bansa na si Daniel ngayon? May flight ito kahapon paalis, hindi ba? Agad siyang bumaling sa kanyang computer at mabilis na tinype ang pangalan ni Daniel sa flight tracker. Ilang segundo lang, lumabas ang impormasyon."Flight canceled due to bad weather," basa niya sa screen.Napailing siya. "So kaya nandito pa siya."May kung anong kilig na gumapang sa kanyang dibdib, pero agad niyang pinalis iyon. Hindi dapat siya nag-iisip ng kung anu-ano. Mabilis niyang binuksan ang lunchbox at nagsimulang kumain habang nanonood ng ASMR videos sa YouTube. Tahimik lang siya habang ninanamnam ang pagkain at ang tunog ng chopsticks na tumatama sa mangkok sa video.Bigla,
Napanganga si Lila, mabilis na napatingin kay Daniel na nakangisi lang sa kanya, parang ine-enjoy ang sitwasyon."Lila?" muling tawag ng kanyang ama mula sa labas ng pinto, mas malakas ngayon ang boses."Patay," bulong niya sa sarili habang kinakabahan. "Daniel, tumayo ka diyan! Kailangan mong magtago!"Napataas ang kilay ng binata. "Hah? Saan?"Napalinga-linga si Lila sa paligid. Maliit lang ang opisina niya, walang masyadong mapagtataguan. Napansin niya ang ilalim ng mesa ngunit alam niyang imposibleng magkasya si Daniel roon."Sa likod ng pinto!" halos pabulong niyang sigaw."Lila!" muling sigaw ng kanyang ama, kasabay ng malakas na pagkatok na halos ikinalundag niya.Sa pagmamadali, sinubukan niyang itulak si Daniel papunta sa likod ng pinto, ngunit masyado itong matangkad at malaki para maitago nang maayos. "Ang laki mo kasi!" iritable niyang bulong.Daniel, na natatawa pa rin, nagtaas ng kamay. "Okay, okay, chill lang. Hindi naman ako masama sa paningin ng tatay mo, ‘di ba?""Ug
Sa kalagitnaan ng kanilang pagkain, hindi pa rin mapigilan ni Lila ang pagtawa sa mga hirit ng kanyang ama. Kahit na nakakahiya ang pang-aasar nito, masarap pa rin sa pakiramdam na makita itong masaya at kampante kasama si Daniel."Grabe, parang hindi ka na nahiya sa tatay ko, ah?" biro niya kay Daniel habang isinusubo ang isang piraso ng pizza.Ngumiti ito at nagkibit-balikat. "Wala naman akong dapat ikahiya. Mabait naman si Tito, gusto lang niyang siguraduhin na nasa mabuting kamay ka."Napangiwi si Lila. "Huwag mo siyang masyadong purihin, baka lumaki lalo ang ulo."Napatawa si Daniel bago kumuha ng inumin. "Speaking of, kailan ka nga ulit lilipad bilang flight attendant?"Napatingin saglit si Lila sa kanya bago muling kumuha ng pizza. "Next week.""Ah, ganoon ba?" Tumango si Daniel, tila nag-iisip. "At si Mia? Hindi ba mahirap na iwan mo siya ulit?"Mula sa pagnguya, bahagyang napabuntong-hininga si Lila. "Actually, plano ko nang kunin siya. Gusto kong isama siya sa susunod kong f
Matapos nilang kumain, nag-ayos na si Lila ng kanilang pinagkainan habang si Daniel naman ay nagbayad ng bill. Lumabas sila ng restaurant na may ngiti sa labi, tila ba parehong kontento sa naging usapan at samahan nila."Salamat sa lunch, Daniel," ani Lila habang inaayos ang strap ng kanyang bag."Walang anuman," sagot naman ng lalaki. "Masaya akong makasama kayong mag-ama saka lagi kang magiingat, Lila."Tumango si Lila at saglit na napatigil. Alam niyang kailangan na nilang maghiwalay ng landas para bumalik sa kani-kanilang trabaho."Sige, uuna na ako. Marami pa akong dapat tapusin sa opisina," wika niya.Tumango si Daniel at saglit na pinagmasdan ang mukha ni Lila. "Oo nga pala, huwag mong kalimutan ang mga plano mo. Lalo na ‘yung tungkol kay Mia. Alam mo naman kung gaano siya kasabik na makasama ka."Napangiti si Lila at tumango. "Alam ko. At salamat sa pagpapaalala.""At tungkol sa trabaho mo," dagdag ni Daniel. "Ginawan ko na ng paraan ‘yung schedule mo para mas magkaroon ka ng
Napasinghap si Lila at napatingin kay Geo. Isang pamilyar na takot ang bumalot sa kanya habang hinahawakan niya nang mahigpit ang cellphone."Sino ka?" tanong niya, kahit pa sa loob-loob niya ay parang may ideya na siya kung sino ang nasa kabilang linya.Isang mapanuksong tawa ang narinig niya bago sumagot ang boses. "Hindi mo ba talaga ako naaalala, Lila? Sayang naman. Akala ko hindi mo ako makakalimutan."Napakagat-labi siya at napahinga nang malalim. Masyado pang maaga para gumawa ng konklusyon, pero hindi niya mapigilan ang kaba sa dibdib niya."Anong kailangan mo?" malamig niyang sagot.Pero bago pa sumagot ang nasa kabilang linya, bigla na lang naputol ang tawag. Napatingin siya sa cellphone niya at nakita niyang wala nang signal. Isang masamang pakiramdam ang gumapang sa kanyang katawan."Anak, sino 'yon?" tanong ni Geo, halatang nag-aalala.Pilit na pinakalma ni Lila ang sarili bago ngumiti nang pilit. "Wala, Tay. Prank call lang."Hindi sumagot si Geo, ngunit halata sa kanyan
Habang nakahiga pa rin si Lila sa kama ng ospital, isang katok ang pumuno sa katahimikan ng silid. Agad na napalingon si Geo at si Lila sa pintuan. Ilang sandali pa ay bumukas ito at pumasok ang isang pulis na nakauniporme."Magandang hapon po," bati ng pulis habang lumapit sa kanila. "Ako si PO3 Ramirez. Kailangan na po naming kunin ang opisyal ninyong pahayag tungkol sa aksidente. Handa na po ba kayo?"Napatingin si Lila kay Geo bago dahan-dahang tumango. Alam niyang hindi niya ito maiiwasan. Kailangang maisaayos ang lahat, hindi lamang para sa sarili niya kundi para na rin sa kapakanan ng anak niyang si Mia."Sige po," sagot niya nang may bahagyang kaba sa tinig.Umupo si PO3 Ramirez sa tabi ng kama at inilabas ang isang maliit na notebook at ballpen. "Maaari niyo po bang ikuwento sa amin nang detalyado kung ano ang nangyari noong araw ng aksidente?"Huminga nang malalim si Lila bago nagsimula. "Noong araw na iyon, galing ako sa trabaho. Medyo pagod ako, pero kailangan kong dumaan
Habang nakahiga pa rin si Lila sa kama ng ospital, nanatiling tahimik si Geo sa tabi niya. Alam niyang may bumabagabag sa anak niya. Hindi lang ito tungkol sa aksidente o sa trabaho. May mas malalim pang dahilan kung bakit tila pasan ni Lila ang mundo."Papa..." Mahinang tawag ni Lila sa kanya.Lumingon si Geo at hinawakan ang kamay ng anak. "Ano iyon, anak?"Napabuntong-hininga si Lila bago nagsimulang magsalita. "Nahihirapan na ako. Hindi ko alam kung paano ko iha-handle ang oras ko. Parang hindi ko na kaya."Muling hinigpitan ni Geo ang hawak sa kamay niya. "Anak, sabihin mo sa akin ang totoo. Ano ba ang bumabagabag sa iyo?"Napakagat-labi si Lila, pilit na pinipigil ang luhang gustong bumagsak mula sa kanyang mga mata. "Papa, hindi ko na alam kung paano ko ibabalanse ang lahat. Ang trabaho ko, ang buhay ko, si Mia... Lahat parang sabay-sabay na bumabagsak sa akin. Pakiramdam ko hindi ko na nagagampanan nang maayos ang pagiging ina ko kay Mia."Napuno ng sakit ang mga mata ni Geo n
Habang nakahiga pa rin si Lila sa kama ng ospital, lumapit si Geo at maingat na hinawakan ang kamay niya."Lila, hindi ka maaaring bumalik sa trabaho sa loob ng isang buwan, o mas matagal kung kinakailangan. Kailangan mong magpahinga at alagaan ang sarili mo."Napakurap si Lila at agad na umiling. "Papa, hindi puwede! Kailangan kong bumalik sa trabaho. Marami pa akong kailangang gawin—""Anak, hindi mo kailangang magmadali. Ang kumpanya ay hindi kasing-importante ng kalusugan mo," putol ni Geo sa kanya, halatang hindi siya papayag sa pagtutol ng anak. "Mas mahalaga ka kaysa sa kahit anong negosyo."Napabuntong-hininga si Lila. "Papa, hindi lang naman tungkol sa kumpanya ito. Kailangan kong kumita. Hindi ko kayang umasa lang—""Kung pera ang iniisip mo, kaya kitang bigyan ng kahit ilang milyon sa isang araw, anak. Hindi mo kailangang magtrabaho ng ganito." Malumanay ngunit seryoso ang tono ni Geo.Umiling si Lila, kita sa kanyang mukha ang pagtutol. "Ayoko, Papa. Hindi ko gusto na kumi
Dahan-dahang iminulat ni Lila ang kanyang mga mata. Malabo ang kanyang paningin, at tila mabigat ang kanyang buong katawan. May naririnig siyang mahihinang tunog ng kutsilyo at plato na nagbabanggaan. Pumikit siya sandali bago muling dumilat."Gising na siya!" Isang pamilyar na boses ang narinig niya. Napatingin siya sa paligid—nasa loob siya ng kanilang bahay. Sa tabi niya, nakaupo si Daniel na may hinihiwang prutas sa maliit na lamesa. Hindi nagtagal, bumukas ang pinto at pumasok ang kanyang ama, si Geo."Anak... Salamat sa Diyos!" Napalapit agad si Geo sa kanya at hinawakan ang kanyang kamay."Saan ako...?" mahinang tanong ni Lila habang iniikot ang paningin sa paligid.Agad na sumagot si Daniel, "Nasa bahay mo. Ligtas ka na."Napasinghap si Lila. "Bahay...?" Biglang bumalik sa kanya ang mga alaala—ang aksidente, ang pagsabog, at ang pakiramdam na parang mamamatay na siya. Nanginginig ang kanyang kamay habang mahigpit na hinawakan ang kumot.Napansin iyon ng kanyang ama at agad siy
Lumalakas ang kabog ng dibdib ni Lila habang pilit niyang inaabot ang kanyang cellphone. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang sinusubukang tanggalin ang seatbelt na tila mas lalong humihigpit sa kanya. Ang amoy ng gasolina ay lalong sumisidhi, sumasakal sa kanyang lalamunan."Tulong! May tao ba diyan?" Pilit niyang isinigaw, pero sa gitna ng dilim at katahimikan ng lugar, tila wala siyang naririnig na ibang tunog maliban sa sariling hingal.Nagpapanic na siyang hanapin ang kanyang cellphone, iniikot ang kanyang tingin sa loob ng sirang sasakyan. Hanggang sa, sa wakas, natagpuan niya ito—nakaipit sa pagitan ng upuan at ng dashboard. Halos mapaiyak siya sa pag-asa habang mabilis itong kinuha.Nang biglang tumunog ang cellphone niya. Nanginig ang kanyang kamay nang makita ang pangalan sa screen—Ethan.Mabilis niyang sinagot ang tawag. "E-Ethan...!" nanghihinang sambit niya, habang may kasamang luha ang kanyang boses."Lila? Nakauwi ka na ba? Kanina pa kita tinatawagan," nag-aalalang
Habang binabaybay ni Lila ang madilim na kalsada pauwi, hindi niya maiwasang balikan ang mga nangyari kanina sa bahay ni Ethan. Ang tawa, ang kasiyahan, at ang mga saglit na parang bumalik sila sa dati. Ngunit sa kabila nito, may bumabagabag pa rin sa kanya.Alam niyang hindi niya maitatago nang matagal ang lihim na hawak niya.Bigla siyang napapitik sa manibela nang may isang pigura na lumitaw sa harapan ng kanyang sasakyan. Mabilis niyang inapakan ang preno, at ang matinis na tunog nito ay bumasag sa katahimikan ng gabi. Kasabay ng paghinga niya ng malalim, nakita niya kung sino ang biglang sumulpot—si Sophia.Wasak ang itsura ni Sophia—gusot ang damit, magulo ang buhok, at nangingisay ang kamay habang mahigpit na hawak ang isang bote ng alak. Halata sa kanyang mga mata ang sobrang kalasingan at galit."Sophia?!" gulat na sigaw ni Lila habang mabilis na lumabas ng sasakyan. "Anong ginagawa mo rito?!"Halos hindi makatayo si Sophia. Hindi niya sinagot ang tanong ni Lila at sa halip a
Habang papalapit si Lila sa bahay ni Ethan, napansin niya ang isang tindahan sa gilid ng kalsada. Sa labas nito, may nakapatong na mga bilog at makinis na prutas—mga pakwan. Napahinto siya at napangiti nang maalala ang isang bagay mula sa kanilang nakaraan.Naalala niya kung paano sila madalas kumain ng pakwan noon, lalo na sa maiinit na hapon. Si Ethan ang madalas na naghiwa nito, at palaging may natatapon na katas sa kanyang mga daliri, na palagi nilang pinagtatawanan.Napabuntong-hininga si Lila. Bago pa siya makapag-isip ng kung ano pang dahilan para hindi bilhin iyon, lumapit siya sa tindahan at pumili ng isa. Maganda ang balat nito, tanda ng tamang pagkahinog. Matapos bayaran, nagpatuloy siya sa pagmamaneho patungo kay Ethan.Pagdating niya sa bahay nito, lumabas si Ethan para salubungin siya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, napansin niyang may hawak din itong pakwan.Nagkatinginan sila, at ilang segundo lang ang lumipas bago sila parehong matawa."Hindi ka pa rin nagbabago,
Habang nagmamaneho si Lila, pilit niyang iniwasan ang gumugulo sa kanyang isipan. Ngunit ilang minuto pa lang ang lumipas, biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone. Napatingin siya sa screen at agad na nanlaki ang kanyang mga mata.Si Ethan ulit.Napalunok siya at mabilis na hinanap ang earphones sa kanyang bag upang sagutin ito nang hindi kailanganing hawakan ang cellphone. Hindi siya pwedeng magpanggap na hindi niya nakita ang tawag. Huminga siya ng malalim bago pinindot ang sagot."Lila," agad na sabi ni Ethan sa kabilang linya. "Bakit mo binaba kanina?"Nanigas siya sa upuan. Hindi niya alam kung anong isasagot."Ah... pasensya na, Ethan," mahina niyang tugon. "Nagmamaneho kasi ako at bawal gumamit ng cellphone habang nasa daan."Tahimik sa kabilang linya, tila iniisip ni Ethan kung paniniwalaan ba ang kanyang dahilan."Ganun ba? Pasensya ka na kung bigla akong tumawag," sagot nito sa malumanay na tinig. "Hindi kita gustong abalahin."Napakagat-labi si Lila. May kung anong bumiga