Nakatayo na si Casey sa labas nang mapansin niya ang isang mamahaling Lamborghini hindi kalayuan. Sa tabi nito, isang pamilyar na pigura—isang lalaking naka-blue na suit, matikas at puno ng kumpiyansa.Napakunot ang noo niya.Mula sa loob ng sasakyan, sinipat siya ni Lincoln. Nang makita siya ng lalaki, bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi, waring may iniisip na kung ano.Alam ni Casey kung anong klase ng tao si Lincoln, pati na rin ang dahilan kung bakit siya narito. Sa kabila ng kanyang pag-aalinlangan, dahan-dahan siyang lumapit.Sa totoo lang, wala namang masama. Magiging magkasosyo sila, at kung tutuusin, ang pagtutulungan ay normal lamang sa ganitong sitwasyon.Pagdating niya sa sasakyan, marahang binuksan ni Lincoln ang pinto ng passenger seat para sa kanya. Sa ilalim ng nag-uusyosong tingin ng mga empleyado ng Andrada Group, pumasok siya sa loob ng mamahaling kotse.Sa di kalayuan, may ilang babae ang hindi napigilan ang kanilang kilig at nagsimulang magsigawan.“Grabe,
“Matutulungan kitang makuha ang Andrada Group—agad agad.”Malamig at matatag ang boses ni Lincoln, puno ng kumpiyansa na tila ba ang mga sinabi niya ay isang hindi matututulang katotohanan.Ang Andrada Group ay isang makapangyarihang korporasyon, pero sa mata ng mga tulad ni Lincoln Ybañez at Dylan Almendras, hindi mahirap buwagin ang isang kumpanyang gaya nito. Labanan lang ito ng impluwensya at lakas, isang puwang ng kapangyarihan na imposibleng balewalain.At hindi nagsisinungaling si Lincoln. Kung gugustuhin niya, kayang-kaya niyang gawin na lehitimo ang pag-angkin ni Casey sa Andrada Group—siguro nga, mas lehitimo pa kaysa kung siya mismo ang kikilos nang mag-isa.Pero hindi iyon ang gusto ni Casey.Gusto niyang mapatunayan ang sarili niya. Gusto niyang makuha ang posisyon sa sariling pagsisikap, hindi dahil sa utang na loob kay Lincoln—isang utang na alam niyang baka hindi na niya kayang bayaran.Dahil sa huli, hindi niya alam kung kailan niya ito mababayaran nang buo.Bukod pa
Casey lumingon kay Lincoln, bahagyang nag-aalinlangan. “Anong…”Bahagyang ngumiti si Lincoln, ngunit hindi na siya nagtanong kung ano ang gustong sabihin ni Casey. Sa halip, kalmado niyang sinabi, “Mahirap sumakay ng taxi sa ganitong oras. Ako na ang maghahatid sa’yo.”Bahagyang natigilan si Casey. Kung malalaman ni Dylan na si Lincoln ang naghatid sa kanya sa Almendras Group, siguradong hindi na matutuloy ang planong ito. Kaya agad niyang tinanggihan. “Wala namang problema. Narito na ang taxi. Makakapunta ako nang mag-isa.”Hindi na niya hinintay ang sagot ni Lincoln at mabilis na sumakay sa taxi.Pagkasara ng pinto, mahina niyang sinabi sa driver, “Pakihatid ako sa main entrance ng Almendras Group.”“Sige po,” sagot ng driver, at umandar na ang sasakyan.Naiwan si Lincoln, pinagmamasdan ang unti-unting paglalaho ni Casey sa kanyang paningin.Kung tama ang hinala niya, nakita na ni Dylan ang kumakalat na litrato nilang dalawa.Ngayon pa siya magsisisi? Ano pang silbi?Malawak na napa
Kung naroon si Liam Vertosa sa opisina, siguradong mapapansin niyang lubos na nasiyahan si Dylan Almendras sa planong inilatag sa kanya! Matapos ipaliwanag ang lahat, saka lamang itinuon ni Casey ang kanyang mga mata kay Dylan. “Mr. Almendras, ito na po ang detalye ng plano. Ano pong masasabi ninyo?” Tahimik na tinitigan ni Dylan si Casey, malamig ang tingin at walang kahit anong emosyon sa mukha. Sa sandaling ito, nawala na ang balak niyang pagtawanan o hamakin ang babae—isang bagay na nasa isip niya noong una. Ang trabaho ay trabaho, at ang personal na buhay ay iba. Tinawag niya si Casey rito kanina dahil inakala niyang desperada ito at ginagawa lamang ang lahat upang makuha ang atensyon ni Lincoln Ybañez. Ngunit ngayon, matapos makita ang plano nito, hindi lang siya nasiyahan—nagulat din siya at may halong inis. Bakit hindi niya alam na may talento si Casey sa ganitong larangan? Bakit kailanman ay hindi ito nagsabi sa kanya? Bakit siya niloko nito?! Napansin ni Casey
“Nakaistorbo ba ako sa inyo?” banayad na tanong ni Suzanne.Malinaw na nakita ni Dylan ang hamon sa mga mata ni Casey, at sa loob-loob niya, nag-init ang kanyang dugo.Kung hindi lang naroon si Suzanne, baka hindi na niya napigilang sumabog.Saglit niyang pinigilan ang sarili bago tuluyang sumagot nang malamig, “Hindi.”Bahagyang napangiti si Suzanne, halatang gumaan ang pakiramdam. “Buti naman.”Samantalang si Casey, bahagyang kumibot ang labi. Sa mga sandaling ito, bulag si Suzanne sa tunay na motibo niya—isang bitag na noon pa niya inihanda.Walang kaalam-alam si Suzanne sa tensyon sa pagitan nilang dalawa. Nakatitig siya kay Dylan nang may ngiti habang tinatanong, “Dylan, Casey, ano sa tingin ninyo sa proyektong ito?”Kalmado at kumpyansa ang kilos ni Suzanne, para bang kabisado na niya ang lahat ng detalye bago pa man nila ito pag-usapan.Saglit na tumingin si Dylan sa kanya bago nagsalita nang walang emosyon, “Ayos lang.”Bahagyang kumunot ang noo ni Suzanne. Alam niyang mahusay
Nagulat nang bahagya si Yuna. Mabilis siyang sumulyap sa rearview mirror para tingnan si Suzanne.Wala siyang natanggap na utos mula kay Suzanne, kaya hindi siya basta-bastang makakasunod kay Casey. Kung hindi, hindi niya alam kung paano siya parurusahan ni Suzanne pagbalik nila.Lumingon si Suzanne kay Casey na may halong pagtataka. “Saan ka pupunta?”Walang emosyon sa boses ni Casey nang sumagot siya, “Ang pagsundo mo sa akin ngayon ay palabas lang. Wala rin namang saysay kung magsasama pa tayo sa iisang sasakyan. May sarili pa akong dapat asikasuhin, kaya hindi na kita pag-iintindihin pa.”Napalalim ang kunot sa noo ni Suzanne. Hinahanap ba siya ni Dylan?Magkikita na naman ba silang dalawa?Agad siyang nagdesisyon. “Saan ka pupunta? Ihahatid ka namin ni Yuna.”Ngumiti si Casey. “Huwag kang mag-alala, hindi ako makikipagkita kay Dylan.”Lalong dumilim ang mukha ni Suzanne. “Huminto ka.”Agad na lumiko sa kanan si Yuna at dahan-dahang ipinarada ang sasakyan.Tahimik na tiningnan ni
Nagulat nang bahagya ang kausap. “Miss Casey?”“Oo.”Sandaling tumigil sa pagsasalita ang assistant bago ito nagpatuloy nang mahina, “Sige po, nasa meeting si Mr. Will ngayon. Ipaparating ko ito sa kanya at tatawagan kita ulit kapag may sagot na siya.”“Sige, salamat.”At doon na natapos ang tawag.Ibinaba ng assistant ang kanyang cellphone at agad na nagtungo sa opisina ni Mr. Will.Sa mga sandaling iyon, nakaupo ito sa kanyang desk—hingal at mukhang pagod, marahil dahil sa kanyang matabang pangangatawan. Halos nasa edad kwarenta na siya, may suot na puting salamin, at dahil sa sobrang langis ng mukha niya, maraming babae ang hindi makatingin nang direkta sa kanya.Alam niyang ang assistant niya ang pumasok, pero hindi siya nag-abala pang tumingin. Patuloy lang siyang nakatutok sa cellphone, nagmamasid sa mga larawan ng magagandang babae.Sanay na ang assistant sa asal ng kanyang amo kaya dire-diretsong lumapit ito sa desk.Lalaki ang assistant ni Mr. Will. Alam kasi nitong kahit mah
Nag-focus ang tingin ni Diego sa cellphone niya.Nang makita niya kung sino ang tumatawag, agad siyang ngumiti at sinabing, “Tingnan mo ‘to, ang goddess ko ang tumatawag! Gustong-gusto ko talaga ang babaeng ‘to. Gusto niyo bang ipakilala ko siya sa inyo?”“Hindi, huwag na.”Sabay na sagot nina Dylan at Angelo, halatang wala silang interes na pag-usapan ang mga babae na hindi naman mahalaga sa kanila.Napangiwi si Diego. “Tsk! Ang dami n’yong arte!”Tumayo siya at naglakad palabas. “Tatawag lang ako saglit. Babalik din ako agad.”Hindi siya pinansin ng dalawa, kaya tuloy-tuloy siyang lumabas. Habang nakikipag-usap sa telepono, pabalik-balik siyang naglalakad sa hallway. Nang makita niya ang mga waiter na may dalang pagkain, hinaplos niya ang tiyan niya.“Tsk, gutom na rin ako.”Sa hindi inaasahan, bumukas ang pinto ng isang VIP room.Napalingon si Diego, at sa isang iglap, namutla siya nang makilala ang dalawang taong nasa loob!Agad siyang bumaling sa kausap sa telepono. “Baby, may bi
Napatigil si Cristopher.Hindi niya talaga balak saktan ang babaeng ito, kaya dahan-dahan niyang inalis ang kamay at malamig na sinabi, “Wala akong interes.”Hindi man malinaw ang narinig ng mga tao sa paligid, halata naman sa kanilang mga mukha ang pagkabigla.“Ano ‘yon? Interesado ba siya sa babaeng ‘yon?”“Anong kalokohan ‘yan? Ang daming taghiyawat ng babae! Sino namang magkakagusto sa kanya?”“Pero hindi pa niya ‘yon nakikita, di ba? Hindi niya alam na may taghiyawat siya.”Sa isang iglap, tila naging sentro ng atensyon si Cristopher. Ang lalaking kilala sa pagiging mailap, at sa pagkabigo ng maraming babae, ngayon ay pinapanood ng lahat kung ano ang gagawin niya.Hindi naman iniinda ni Casey ang mga bulong-bulungan. Tahimik lang siyang tumingin kay Cristopher at marahang nagsalita, “Naalala mo pa ba ang isang mahalagang tao sa buhay mo? Sinabi mo noon na siya ang nagligtas sa’yo, at handa kang suklian ang kabutihan niya kahit buhay pa ang kapalit.”Napako ang tingin ni Cristophe
Casey agad na binaba ang tawag at nagpadala ng mensahe sa blue app.— Casey: [Nasa labas ako, sobrang ingay, hindi ko masagot ang tawag. May kailangan ka ba?]— Daisy: [Wala naman masyado. Nasaan ka? Narinig ko, suspendido raw ang pinsan mo?]— Casey: [Oo, salamat sa’yo~ Gagawa ako ng paborito mong braised pork kapag may oras ako.]— Daisy: [Hahahaha! Ganyan dapat! Pero nasaan ka ngayon? Bakit hindi mo masagot ang tawag ko?]— Casey: [Nasa bar.]— Daisy: [Ano?! Grabe ka! Ni hindi mo man lang ako sinama! Sino kasama mo?!]— Casey: [Mag-isa lang ako. May kailangan akong gawin. Next time, sasama ka na.]— Daisy: [Mag-isa ka? Nasaan ka? Pupuntahan kita! Kung may kailangan kang gawin, dapat may kasama ka! Paano kung may mangyari sa’yo?]— Casey: [Ayos lang ako, walang problema.]Paulit-ulit siyang pinayuhan ni Daisy, pero hindi na siya sumagot. Wala nang nagawa si Daisy kundi paalalahanan siyang mag-ingat.Ibinalik ni Casey ang cellphone sa mesa at inayos ang maskarang suot. Wala siyang ba
Muling napakunot ang noo ni Dylan, at parang lalo pang lumamig ang hangin sa loob ng opisina.Ramdam iyon kahit sa kabilang linya ng telepono, dahilan para manginig si Suzanne.Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. Huminga siya nang malalim bago marahang nagsalita, “Na-suspend ako sa kumpanya.”Saglit na natigilan si Dylan.Pero sa sumunod na sandali, tila wala siyang alam sa nangyari at pinanatiling kalmado ang boses. “Ano’ng nangyari?”Napangiwi si Suzanne. Simula pa lang, ayaw na niyang tawagan si Dylan, pero pinilit siya ng kanyang ina. Matagal siyang kinausap nito, pinayuhang idetalye ang lahat upang mas lalo pang lumayo ang loob ni Dylan kay Casey. Kapag nagtagumpay sila, mas madali nilang maisasagawa ang susunod nilang plano.Pero posible ba talaga ito?!Mariing kinagat ni Suzanne ang kanyang labi. Wala na siyang ibang magagawa kundi magpatuloy.“Konektado ito sa ilang sensitibong bagay sa kumpanya, kaya hindi ko maaaring sabihin ang lahat. Pero… hindi ko inaasahan na hindi
Alam ni Casey na hindi niya dapat isiwalat ang lahat ng detalye bago pa maayos ang opisyal na kasunduan. Sa ngayon, ang mahalaga lang ay siguraduhin na mananatiling kumpidensyal ang proyekto at hindi ito mananakaw ng iba.Marami pa siyang kailangang ayusin, at may oras pa para paghandaan ang lahat.Kapag dumating na ang tamang pagkakataon, siya mismo ang haharap sa taong iyon.Bago siya umalis, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan si Ingrid.Dalawang ring pa lang, sinagot na ito ng kaibigan niya.“Uy, Casey! Sa wakas naalala mo rin ako! Akala ko nakalimutan mo na ako.”Napangiti si Casey, pero may bahid ng guilt sa mukha niya. “Sorry. Sobrang dami lang talagang nangyari nitong mga nakaraang araw.”Tumawa si Ingrid. “Relax ka lang, joke lang ‘yon! Pero sige, anong kailangan mo?”Hindi na nagpaligoy-ligoy si Casey. “May nahanap ka na bang impormasyon tungkol sa nangyari?”May narinig siyang buntong-hininga mula sa kabilang linya. “Hay naku, ang hirap hulihin ng mga galamay ng
Huminto si Jessica Rue nang marinig ang pamilyar na boses. Dahan-dahan siyang lumingon at tiningnan ang babaeng nakaupo sa tabi niya, ang mga mata ay nagtatago ng pagsusuri.Ang babae—Casey—ay marahang tinanggal ang suot na maskara, inilantad ang isang mukhang hindi estranghero sa kanya.Saglit na natigilan si Jessica Rue, ngunit mabilis niyang tinakpan iyon ng isang banayad na ngiti. “Casey? Hindi ko akalain na dito tayo magkikita.”Muling isinuot ni Casey ang maskara, ang mga mata niya ay kumikislap sa aliw. “Hindi ito aksidente. Talagang ikaw ang pinunta ko rito, Miss Jessica.”Hindi sumagot si Jessica Rue. Sa halip, pinagmasdan niya ang babae nang walang emosyon.Nagpatuloy si Casey, ang boses ay puno ng kumpiyansa. “Pwede ba tayong mag-usap sa mas pribadong lugar?”Dahan-dahang tinanggal ni Jessica Rue ang suot niyang sunglasses, isiniwalat ang malamig ngunit matatalas niyang mga mata. “At tungkol saan naman?”May pilyong ngiti si Casey nang sabihin, “Malalaman mo lang kung pakik
Si Casey bahagyang ngumiti, ngunit ang pagkutya sa kanyang mga mata ay nagsasabi ng lahat—tila ba walang saysay ang pagpupumilit ni Paulo Andrada.Sa pagkakataong ito, walang tumutol sa sinabi ni Paulo, at tuluyan nang natapos ang pulong.Nanatiling nakaupo si Casey, hindi nagmamadali. Nang tuluyang lumabas ang lahat, saka lamang siya tumayo.Kasunod niya agad si Suzanne at walang pasabing hinawakan ang kanyang kamay. “May gusto akong itanong sa’yo,” aniya, may diin sa boses.Tumingin si Casey sa paligid. Napakaraming CCTV sa conference room, at alam niyang hindi ito ang tamang lugar para sa isang pribadong usapan. Ngumiti siya nang bahagya. “Dito?”Napakagat-labi si Suzanne, mas humigpit ang hawak sa braso ni Casey, ayaw siyang pakawalan. “Sumunod ka sa akin,” madiin niyang utos.Dahan-dahang binawi ni Casey ang kanyang kamay at tahimik lang siyang tumingin kay Suzanne. Sa napakahinang tinig na tanging silang dalawa lang ang nakarinig, sinabi niya nang sarkastiko, “Suzanne, marami pa
Huminga nang malalim si Casey habang nakaupo sa harap ni Paulo Andrada, at ng iba pang matataas na opisyal ng Andrada Group. Alam niyang kahit pa ipakita nilang pinaparusahan nila si Suzanne, hindi ibig sabihin ay ipagkakatiwala nila sa kanya ang proyekto.Ineexpect niya na ito.Sa seryosong tono, nagsalita si Paulo Andrada, “Tama ang sinabi ni Suzanne. Baguhan pa si Casey at kulang sa karanasan. Kung magkakamali siya, hindi lang ang Ybañez Group ang maaapektuhan, kundi ang Andrada Group. Malaki ang magiging epekto nito sa ating reputasyon. Kaya ang dapat nating gawin ay humanap ng isang may sapat na kakayahan at karanasan para makipag-ugnayan sa kanila.”Nakasalamin si Vern Quinto at mapanuring tumingin kay Paulo. “Ngunit sinabi rin mismo ni President Ybañez na ang kondisyon para sa pakikipagkasundo ay si Casey ang mangunguna sa proyekto. Kung papalitan natin siya, paano tayo makakasigurong tatanggapin iyon ng kabilang panig?”Kaagad namang sumabat si Owen Saldivar. “Kaya nga kailang
“Dahil…”Pagkasambit ng salitang iyon, biglang hindi na alam ni Suzanne kung paano niya ipagpapatuloy.Napakagat siya sa labi, pilit iniisip kung paano lalabas sa sitwasyong ito.Ang babaeng kaharap niya, si Sheena Alonzo, ay kilalang matalim magsalita at mahilig magtanong ng mga nakakailang na bagay. Lahat ng kasamahan nito sa kompanya ay takot makipagsagutan sa kanya dahil palaging may laman ang kanyang mga salita.Kung ikukumpara, si Ralph Diaz ay mas banayad ang kilos. Magaling itong magtago sa likod ng pormal na ngiti, ngunit si Sheena—diretso, walang paligoy-ligoy, at walang pakialam kung sinuman ang masagasaan.Tahimik ang buong silid.Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Paulo Andrada, ngunit sa sandaling ito, wala siyang magagawa para ipagtanggol ang anak. Kung puprotektahan niya ito, lalabas na tila may pinapanigan siya. Kung papayagan naman niyang magpatuloy ang usapan, parang sinasang-ayunan niyang may pagkakamali nga si Suzanne.Alam niyang may malaking epekto ito sa imahe
Nang makita ni Ralph Diaz na nabasa na ng lahat ang parehong plano at may kanya-kanyang reaksyon sa mukha, isang makahulugang ngiti ang lumitaw sa kanyang labi bago niya muling iniangat ang kopya ng proposal ni Casey.Sa malumanay na tinig, ngumiti siya kay Casey. “Casey, bumalik ka muna sa upuan mo at magpahinga.”Tumango si Casey at agad na bumalik sa kanyang pwesto. Hindi siya nagpakita ng anumang emosyon, ngunit ramdam niya ang titig ni Suzanne na tila ba matutunaw siya sa galit. Kung wala lang sigurong ibang tao sa paligid, malamang ay nasabunutan na siya nito at tinanong kung sinadya ba niyang gawin ito!“Ito ang pinaka-perpektong proposal na nakita ko,” sabi ng isang shareholder na may kasamang paghanga. “Talagang posible itong pagkatiwalaan para sa isang matagumpay na partnership. Naisip na ba ito ni Lincoln?”Tumango si Ralph Diaz at ngumiti. “Oo. At pumayag siya.”Halatang nagulat ang karamihan, ngunit kasabay nito ay naunawaan nila kung gaano kalaki ang oportunidad na ito.