Isinara ni Raoul Mendez ang kanyang mga mata, parang pinipigilan ang mga emosyon niyang naguguluhan. Kailangan niyang maniwala sa kanyang anak. Tumango siya nang walang kibo, ang tinig ay puno ng panghihinayang. “Sige, tara na. Sana hindi ka nagbibiro sa akin.”Malinaw sa tono ng kanyang boses ang isang matinding pagkabigo. Napansin ito ni Yuan Mendez, at kahit na sanay na siya sa pagiging matigas ng kanyang ama, ramdam niya ang bigat ng sitwasyon. Pakiramdam niya ay isang pagkatalo na naman ang mangyayari sa araw na ito.Bumangon si Yuan at ngumiti nang kaunti, hindi na nagbigay ng anumang paliwanag. Tahimik niyang iniiwasan ang magkasunod na tanong mula sa kanyang ama. Walang sinabing salita habang naglakad pabalik kasama si Raoul.Pagbalik nila sa kanilang mga upuan, naupo sila nang magkasunod. Si Raoul Mendez ay hindi mapakali at hindi nagsalita, para bang nawala ang sigla niya. Gayunpaman, hindi nito pinansin ang mga tao sa paligid at nagpatuloy sa paggawa ng mga bagay na parang
“Oh my god! Ang saya saya! Talagang hindi basta-basta na magkasama ang dalawang ito sa isang okasyon. At ang dalawang pinakamalalaking boss na ito ay magkaaway pa, kaya naman talagang maganda itong palabas!”Marami sa mga tao ang namangha at hindi mapigilang magsalita.“Aba, ang pagdating nilang dalawa dito ay sapat na para ipakita kung gaano kahalaga ang car race na ito!”“Oo nga! Pero hindi lang naman ang car race ang mahalaga, ang tunay na focus ay ang susunod na proyekto.”Ang mga tao ay nagpalitan ng opinyon, nagsasabi ng kung anu-ano.Si Dylan at ang iba ay hindi nakarinig ng anuman. Si Dylan ay tumingin kay Lincoln ng walang emosyon. Dahil siya lang ang narito ngayon, parang may hindi maipaliwanag na ginhawa na naramdaman si Dylan.“Mr. Ybañez, nandito ka pala,” sabi ng isang tao.“Kung nandiyan si Dylan, paano pa ako hindi makararating?” Sagot ni Lincoln, na hindi nawawala ang kanyang malumanay na ngiti.Si Dylan ay hindi nagpakita ng reaksyon at patuloy na hindi makialam.Mar
“Ang kapal ng mukha niya! Huwag mo siyang pansinin!” inis na sabi ni Daisy habang pinanlalakihan ng mata si Diego bago siya tuluyang balewalain.Napangisi si Casey sa naging reaksyon ni Diego.“Grabe ka talaga magsalita. Ang daming tao dito, alam mo ba ‘yun?” tawang sabi niya habang umiiling.Napangiti si Diego pero halata sa mukha niya ang inis. “Tsk. Kung hindi lang dahil sa bagay na ‘yun, hindi kita kailangang suyuin, hayop ka!”Habang nagbibiruan sila, agad namang dumapo ang matalim na tingin ni Dylan kay Casey. Kahit na magaan ang aura nito at tila wala lang sa kanya ang sitwasyon, hindi maikakaila ang taglay nitong dignidad sa kanyang kilos. Agad na kumunot ang noo ni Dylan.Samantala, hindi rin nakalampas kay Lincoln ang nangyayari. Ilang upuan lang ang pagitan nila, at kahit hindi halatang interesado, nagtagal ang tingin niya kay Casey. Para bang may bumabagabag sa kanya tungkol sa dalaga.Maraming tao ang napatingin kina Lincoln at Dylan, ngunit walang sinuman ang may lakas n
“Pwede naman. Wala namang masama kung gusto lang niyang mag-practice.”“Pero… kung gusto lang naman niyang mag-practice, bakit hindi na lang siya mag-sign up mag-isa? Bakit kailangan niyang gamitin ang pangalan ng pamilya Mendez?”“Sigurado ka bang nire-represent niya talaga sila? Wala namang nagsabi na siya ang opisyal na kinatawan. Baka naman magkakilala lang sila?”Nagbulungan ang mga tao, nag-iisip ng kung anu-anong dahilan.Maging si Dylan ay napatitig rin sa kanya. May mali. Hindi niya maipaliwanag, pero habang pinagmamasdan niya ito, parang lalo niyang naiintindihan kung sino talaga si Casey. Pero pilit niya iyong itinatanggi.Samantala, nakatayo na si Diego, pero nang mapansin niyang hindi man lang siya tiningnan ni Dylan, agad nagdilim ang mukha niya.“Grabe ka! Ako na nga ang papalit sa’yo, pero chill ka pa rin diyan?”Ngunit hindi pa siya tapos magsalita nang bigla niyang makita ang likuran ni Casey. Napaatras siya, namutla.“Put—! Siya ‘yon!”Dylan agad na lumingon kay Die
Nanatiling nakaupo sina Lincoln kasama ang isang lalake, hindi makapaniwala sa nasaksihan nila. Ang babae—Casey—ay bigla na lang tumayo at nagsimulang magsalita.Ano ang nangyayari? Sino siya, at bakit parang may mahalagang nangyayari?Hindi gumalaw si Lincoln mula sa kanyang pwesto. Pinili niyang manatiling tahimik, pinapanood ang eksena nang may matalim na titig.Habang sinusunod ni Casey ang pagkakasunod-sunod ng tawag, isang anino ang lumitaw sa likuran niya. Isang presensyang masyadong pamilyar ang biglang bumalot sa kanya, dahilan para mapalingon siya.At doon niya nakita si Dylan.Nanlaki ang kanyang mga mata, at isang matinding pagkabigla ang gumuhit sa kanyang mukha. Ano?! Siya mismo ang pumunta rito?Nakatitig din si Dylan sa kanya, ang malamig at walang emosyong mga mata nito ay nakapako sa kanya. Ang kanyang presensya ay may kasamang matinding awtoridad—isang hindi matitinag na sigla na tila bumabalot sa paligid.Bahagyang napangisi si Casey, isang mapanuksong galit ang su
Sa isang iglap, si Casey ang naging sentro ng usapan. Lahat ng mata ay nakatuon sa kanya, puno ng pagtataka at hindi makapaniwala. Kanina lang, isa lang siya sa mga nangunguna—kahanga-hanga, pero hindi kapansin-pansin.Pero ngayon…Siya ang nasa unang pwesto.Sa dulo ng track, nakatayo si Dylan, nakatingin sa direksyon ng kotse ni Casey habang unti-unting naglalaho ito sa kanyang paningin. Ilang saglit pa bago niya tuluyang binawi ang tingin.Casey…Mahigpit niyang pinikit ang kanyang mga mata, tila pilit pinipigilan ang nag-aalab na damdamin sa loob niya. Galit ba ito? O may halo pang ibang emosyon na hindi niya maipaliwanag?Samantala, mula sa malayo, si Diego ay tahimik na nagmamasid. Napansin niyang tila hindi mapakali ang kanyang kaibigan.Bakit ganoon ang reaksyon niya?Kung hindi lang alanganin, nilapitan na sana niya ito para tanungin.Ngunit hindi lang si Diego ang nakapansin. Si Lincoln ay tahimik ding nakamatyag, ang noo’y bahagyang nakakunot. Sino ba ang babaeng iyon na lu
Sino Siya?“Sino siya?! Bakit parang pamilyar siya sa akin?!”Habang pinapanood ni Lincoln ang babae sa harapan niya, hindi niya maiwasang magduda. Sa galing nito sa karera, posible bang siya ang sikat ngunit misteryosong Zither, ang racer na biglang nawala ilang taon na ang nakalipas?May narinig siyang bali-balita noon—Zither ay isang babae rin.Bahagyang kumislap ang mga mata ni Lincoln at lihim niyang tiningnan si Yuan Mendez. Napakunot ang noo niya. So magkaibigan sila? Kaya pala kahit anong gawin nila noon ni Dylan, hindi nila mahikayat si Zither na sumali sa kanila.Ilang sandali lang, dumating na rin si Dylan, matapos ang kanyang lap. Pitong minuto.Mas mabilis siya ng dalawang minuto kay Casey.Lihim na tumingin si Casey sa timer. Kalma lang ang mukha niya, pero sa loob-loob niya, alam niyang may tinatago rin si Dylan.Napansin ito ni Yuan Mendez at agad siyang nagbabala, “Huwag mong masyadong isipin ’yan.”Napangiti si Casey. “Hindi naman ako nag-iisip nang sobra.”Ang panal
“Damn! Siya nga talaga!” Halos mapasigaw si Diego habang pilit binubuo ang mga piraso ng palaisipan sa isipan niya. “Kung hindi siya, bakit hindi nagpakita si Casey ngayon? Palaging magkasama yan si Casey at si Daisy, pero wala siya rito. At pati sina Daisy at Stephanie, pareho silang andito pero si Casey ay wala. Dapat kanina ko pa napansin!”Habang nagsasalita siya, lalo namang dumidilim ang ekspresyon ni Dylan. Ang matalim niyang tingin ay parang kutsilyong kayang manhiwa ng sinuman sa isang iglap.Nagngitngit si Diego habang iniisip ang lahat ng koneksyon. “Kung siya talaga si Zither, may dahilan kung bakit bigla na lang siyang nawala sa eksena. Tatlong taon siyang nasa Almendras family matapos kang pakasalan. Natural lang na lumabas-labas paminsan-minsan, pero mula nang ikasal kayo, ang sikat na racer na si Zither ay biglang naglahong parang bula. Walang lumalabas na balita. Walang kumpetisyon. At hindi lang siya—pati si Hera, hindi na lumalabas sa korte. Wala nang kaso, wala nan
Napatigil si Cristopher.Hindi niya talaga balak saktan ang babaeng ito, kaya dahan-dahan niyang inalis ang kamay at malamig na sinabi, “Wala akong interes.”Hindi man malinaw ang narinig ng mga tao sa paligid, halata naman sa kanilang mga mukha ang pagkabigla.“Ano ‘yon? Interesado ba siya sa babaeng ‘yon?”“Anong kalokohan ‘yan? Ang daming taghiyawat ng babae! Sino namang magkakagusto sa kanya?”“Pero hindi pa niya ‘yon nakikita, di ba? Hindi niya alam na may taghiyawat siya.”Sa isang iglap, tila naging sentro ng atensyon si Cristopher. Ang lalaking kilala sa pagiging mailap, at sa pagkabigo ng maraming babae, ngayon ay pinapanood ng lahat kung ano ang gagawin niya.Hindi naman iniinda ni Casey ang mga bulong-bulungan. Tahimik lang siyang tumingin kay Cristopher at marahang nagsalita, “Naalala mo pa ba ang isang mahalagang tao sa buhay mo? Sinabi mo noon na siya ang nagligtas sa’yo, at handa kang suklian ang kabutihan niya kahit buhay pa ang kapalit.”Napako ang tingin ni Cristophe
Casey agad na binaba ang tawag at nagpadala ng mensahe sa blue app.— Casey: [Nasa labas ako, sobrang ingay, hindi ko masagot ang tawag. May kailangan ka ba?]— Daisy: [Wala naman masyado. Nasaan ka? Narinig ko, suspendido raw ang pinsan mo?]— Casey: [Oo, salamat sa’yo~ Gagawa ako ng paborito mong braised pork kapag may oras ako.]— Daisy: [Hahahaha! Ganyan dapat! Pero nasaan ka ngayon? Bakit hindi mo masagot ang tawag ko?]— Casey: [Nasa bar.]— Daisy: [Ano?! Grabe ka! Ni hindi mo man lang ako sinama! Sino kasama mo?!]— Casey: [Mag-isa lang ako. May kailangan akong gawin. Next time, sasama ka na.]— Daisy: [Mag-isa ka? Nasaan ka? Pupuntahan kita! Kung may kailangan kang gawin, dapat may kasama ka! Paano kung may mangyari sa’yo?]— Casey: [Ayos lang ako, walang problema.]Paulit-ulit siyang pinayuhan ni Daisy, pero hindi na siya sumagot. Wala nang nagawa si Daisy kundi paalalahanan siyang mag-ingat.Ibinalik ni Casey ang cellphone sa mesa at inayos ang maskarang suot. Wala siyang ba
Muling napakunot ang noo ni Dylan, at parang lalo pang lumamig ang hangin sa loob ng opisina.Ramdam iyon kahit sa kabilang linya ng telepono, dahilan para manginig si Suzanne.Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. Huminga siya nang malalim bago marahang nagsalita, “Na-suspend ako sa kumpanya.”Saglit na natigilan si Dylan.Pero sa sumunod na sandali, tila wala siyang alam sa nangyari at pinanatiling kalmado ang boses. “Ano’ng nangyari?”Napangiwi si Suzanne. Simula pa lang, ayaw na niyang tawagan si Dylan, pero pinilit siya ng kanyang ina. Matagal siyang kinausap nito, pinayuhang idetalye ang lahat upang mas lalo pang lumayo ang loob ni Dylan kay Casey. Kapag nagtagumpay sila, mas madali nilang maisasagawa ang susunod nilang plano.Pero posible ba talaga ito?!Mariing kinagat ni Suzanne ang kanyang labi. Wala na siyang ibang magagawa kundi magpatuloy.“Konektado ito sa ilang sensitibong bagay sa kumpanya, kaya hindi ko maaaring sabihin ang lahat. Pero… hindi ko inaasahan na hindi
Alam ni Casey na hindi niya dapat isiwalat ang lahat ng detalye bago pa maayos ang opisyal na kasunduan. Sa ngayon, ang mahalaga lang ay siguraduhin na mananatiling kumpidensyal ang proyekto at hindi ito mananakaw ng iba.Marami pa siyang kailangang ayusin, at may oras pa para paghandaan ang lahat.Kapag dumating na ang tamang pagkakataon, siya mismo ang haharap sa taong iyon.Bago siya umalis, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan si Ingrid.Dalawang ring pa lang, sinagot na ito ng kaibigan niya.“Uy, Casey! Sa wakas naalala mo rin ako! Akala ko nakalimutan mo na ako.”Napangiti si Casey, pero may bahid ng guilt sa mukha niya. “Sorry. Sobrang dami lang talagang nangyari nitong mga nakaraang araw.”Tumawa si Ingrid. “Relax ka lang, joke lang ‘yon! Pero sige, anong kailangan mo?”Hindi na nagpaligoy-ligoy si Casey. “May nahanap ka na bang impormasyon tungkol sa nangyari?”May narinig siyang buntong-hininga mula sa kabilang linya. “Hay naku, ang hirap hulihin ng mga galamay ng
Huminto si Jessica Rue nang marinig ang pamilyar na boses. Dahan-dahan siyang lumingon at tiningnan ang babaeng nakaupo sa tabi niya, ang mga mata ay nagtatago ng pagsusuri.Ang babae—Casey—ay marahang tinanggal ang suot na maskara, inilantad ang isang mukhang hindi estranghero sa kanya.Saglit na natigilan si Jessica Rue, ngunit mabilis niyang tinakpan iyon ng isang banayad na ngiti. “Casey? Hindi ko akalain na dito tayo magkikita.”Muling isinuot ni Casey ang maskara, ang mga mata niya ay kumikislap sa aliw. “Hindi ito aksidente. Talagang ikaw ang pinunta ko rito, Miss Jessica.”Hindi sumagot si Jessica Rue. Sa halip, pinagmasdan niya ang babae nang walang emosyon.Nagpatuloy si Casey, ang boses ay puno ng kumpiyansa. “Pwede ba tayong mag-usap sa mas pribadong lugar?”Dahan-dahang tinanggal ni Jessica Rue ang suot niyang sunglasses, isiniwalat ang malamig ngunit matatalas niyang mga mata. “At tungkol saan naman?”May pilyong ngiti si Casey nang sabihin, “Malalaman mo lang kung pakik
Si Casey bahagyang ngumiti, ngunit ang pagkutya sa kanyang mga mata ay nagsasabi ng lahat—tila ba walang saysay ang pagpupumilit ni Paulo Andrada.Sa pagkakataong ito, walang tumutol sa sinabi ni Paulo, at tuluyan nang natapos ang pulong.Nanatiling nakaupo si Casey, hindi nagmamadali. Nang tuluyang lumabas ang lahat, saka lamang siya tumayo.Kasunod niya agad si Suzanne at walang pasabing hinawakan ang kanyang kamay. “May gusto akong itanong sa’yo,” aniya, may diin sa boses.Tumingin si Casey sa paligid. Napakaraming CCTV sa conference room, at alam niyang hindi ito ang tamang lugar para sa isang pribadong usapan. Ngumiti siya nang bahagya. “Dito?”Napakagat-labi si Suzanne, mas humigpit ang hawak sa braso ni Casey, ayaw siyang pakawalan. “Sumunod ka sa akin,” madiin niyang utos.Dahan-dahang binawi ni Casey ang kanyang kamay at tahimik lang siyang tumingin kay Suzanne. Sa napakahinang tinig na tanging silang dalawa lang ang nakarinig, sinabi niya nang sarkastiko, “Suzanne, marami pa
Huminga nang malalim si Casey habang nakaupo sa harap ni Paulo Andrada, at ng iba pang matataas na opisyal ng Andrada Group. Alam niyang kahit pa ipakita nilang pinaparusahan nila si Suzanne, hindi ibig sabihin ay ipagkakatiwala nila sa kanya ang proyekto.Ineexpect niya na ito.Sa seryosong tono, nagsalita si Paulo Andrada, “Tama ang sinabi ni Suzanne. Baguhan pa si Casey at kulang sa karanasan. Kung magkakamali siya, hindi lang ang Ybañez Group ang maaapektuhan, kundi ang Andrada Group. Malaki ang magiging epekto nito sa ating reputasyon. Kaya ang dapat nating gawin ay humanap ng isang may sapat na kakayahan at karanasan para makipag-ugnayan sa kanila.”Nakasalamin si Vern Quinto at mapanuring tumingin kay Paulo. “Ngunit sinabi rin mismo ni President Ybañez na ang kondisyon para sa pakikipagkasundo ay si Casey ang mangunguna sa proyekto. Kung papalitan natin siya, paano tayo makakasigurong tatanggapin iyon ng kabilang panig?”Kaagad namang sumabat si Owen Saldivar. “Kaya nga kailang
“Dahil…”Pagkasambit ng salitang iyon, biglang hindi na alam ni Suzanne kung paano niya ipagpapatuloy.Napakagat siya sa labi, pilit iniisip kung paano lalabas sa sitwasyong ito.Ang babaeng kaharap niya, si Sheena Alonzo, ay kilalang matalim magsalita at mahilig magtanong ng mga nakakailang na bagay. Lahat ng kasamahan nito sa kompanya ay takot makipagsagutan sa kanya dahil palaging may laman ang kanyang mga salita.Kung ikukumpara, si Ralph Diaz ay mas banayad ang kilos. Magaling itong magtago sa likod ng pormal na ngiti, ngunit si Sheena—diretso, walang paligoy-ligoy, at walang pakialam kung sinuman ang masagasaan.Tahimik ang buong silid.Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Paulo Andrada, ngunit sa sandaling ito, wala siyang magagawa para ipagtanggol ang anak. Kung puprotektahan niya ito, lalabas na tila may pinapanigan siya. Kung papayagan naman niyang magpatuloy ang usapan, parang sinasang-ayunan niyang may pagkakamali nga si Suzanne.Alam niyang may malaking epekto ito sa imahe
Nang makita ni Ralph Diaz na nabasa na ng lahat ang parehong plano at may kanya-kanyang reaksyon sa mukha, isang makahulugang ngiti ang lumitaw sa kanyang labi bago niya muling iniangat ang kopya ng proposal ni Casey.Sa malumanay na tinig, ngumiti siya kay Casey. “Casey, bumalik ka muna sa upuan mo at magpahinga.”Tumango si Casey at agad na bumalik sa kanyang pwesto. Hindi siya nagpakita ng anumang emosyon, ngunit ramdam niya ang titig ni Suzanne na tila ba matutunaw siya sa galit. Kung wala lang sigurong ibang tao sa paligid, malamang ay nasabunutan na siya nito at tinanong kung sinadya ba niyang gawin ito!“Ito ang pinaka-perpektong proposal na nakita ko,” sabi ng isang shareholder na may kasamang paghanga. “Talagang posible itong pagkatiwalaan para sa isang matagumpay na partnership. Naisip na ba ito ni Lincoln?”Tumango si Ralph Diaz at ngumiti. “Oo. At pumayag siya.”Halatang nagulat ang karamihan, ngunit kasabay nito ay naunawaan nila kung gaano kalaki ang oportunidad na ito.